Τετάρτη, 19 Σεπτεμβρίου 2012

Γράφει πουθενά στο κούτελο "μαλάκας";

Μετά από 4 μήνες αφλογιστίας στο μπλογκάκι τούτο, σήμερα ξαναβρίσκω την διάθεση για να γράψω. Δυστυχώς όμως, παρότι στο ενδιάμεσο συνέβησαν πάρα πολλά ευχάριστα πράγματα (με κορυφαίο γεγονός τον γάμο μας, στον οποίο περάσαμε τέλεια), η αφορμή για το σημερινό post δεν είναι έτσι.

Βέβαια, με τόσους μήνες απουσίας, είναι να απορεί κανείς ποιος σκατά θα το διαβάσει, αλλά και πάλι, το κίνητρο για μένα ποτέ δεν ήταν η επισκεψιμότητα. Θα τα πω για να τα βγάλω από μέσα μου, όπως κάποτε.

Ας τα πάρουμε από την αρχή.

Αρκετές μέρες πριν, ήρθα σε συνεννόηση με το φροντιστήριο στο οποίο δούλευα και πέρσι για τις ώρες και τα τμήματα που θα έχω και φέτος. Η συνεννόηση κατέληξε στο ότι θα έχω 6 τμήματα (ας τα πούμε Α, Β, Γ, Δ, Ε και Ζ) που θα μου βγάλουν στο σύνολο έναν λογαριασμό 15 με 18 ώρες εβδομαδιαίως. Αυτό, σε σχέση με πέρσι που είχα 3 ώρες, ήταν για μένα ένας προσωπικός θρίαμβος. Επιτέλους, σκέφτηκα, με 60 έως 70 ώρες τον μήνα, θα μπορώ να βγάζω από το φροντιστήριο τα χρήματα για τις καθημερινές μας ανάγκες.

Ο γάμος έγινε, και λίγες μέρες μετά τον γάμο, προέκυψε μια ακόμη ευκαιρία, σε πρωινή δουλειά αυτήν την φορά. Ολιγόμηνη σύμβαση, σχόλασμα νωρίς το μεσημέρι, μέτρια λεφτά. Άρπαξα την ευκαιρία και δέχτηκα αμέσως, σκεφτόμενος αφενός τα ένσημα, αφετέρου το ότι μια πρωινή δουλειά δεν θα με ενοχλούσε σε τίποτα στην εργασία μου στο φροντιστήριο. Θα τα προλάβαινα και τα δύο, ούτως ή άλλως η πρωινή δουλειά ήταν για λίγους μήνες, οπότε δεν έθεσα μέσα μου θέμα αντοχής. Για λίγους μήνες θα άντεχα, θα έπαιρνα τα λεφτά από την πρωινή δουλειά καβάτζα και θα συνέχιζα ακάθεκτος με το φροντιστήριο.

Βέβαια, για να μπορέσω να παίρνω μια ανάσα και μια μπουκιά από την πρωινή δουλειά πριν αρχίσω τα μαθήματα στο φροντιστήριο, ζήτησα από το φροντιστήριο να μην με βάλουν πρώτη και δεύτερη ώρα στο πρόγραμμα.

Κάποια στιγμή με πήρε το αφεντικό τηλέφωνο, και μου είπε πως, επειδή φέτος θα έχω πολλές ώρες, το πρόγραμμα δεν βγαίνει με μένα να λείπω από την 1η και την 2η ώρα. Το δίλημμα που μου ετέθη, ήταν, ή 5-6 ώρες με αυτό μου το αίτημα ικανοποιημένο ή 15-18 ώρες με μένα να ξεκινάω την 2η ώρα. Μάλιστα στην ουσία, και πολύ ευγενικά, μου είπε ότι αν δεν ξεκινάω την 2η ώρα του προγράμματος, τον κρεμάω, γιατί βασιζόταν πάνω μου, και για αυτόν τον λόγο με υπολόγιζε για τόσες ώρες.

Σκέφτηκα λοιπόν τις δεκάδες των μηνών της ανεργίας μου που κουβαλούσα στην πλάτη μου, σκέφτηκα ότι έχω ξεκουραστεί αρκούντως ψυχικά όλο το καλοκαίρι, και αποφάσισα να βουτήξω στα βαθιά νερά. Συν τοις άλλοις, το επιχείρημα ότι τον κρεμάω είχε όντως λογική βάση και, προκειμένου να φανώ αναξιόπιστος ως άνθρωπος, είχα ακόμη ένα κίνητρο για να αποδείξω το αντίθετο.

Δέχτηκα τις 15-18 ώρες εβδομαδιαίως με εκκίνηση την 2η ώρα. Όσο κουραστικό και να ήταν, θα ήταν για λίγους μήνες. Το αφεντικό επίσης αναρωτήθηκε αν θα άντεχα όλη αυτήν την δουλειά, αλλά τον διαβεβαίωσα ότι δεν θα υπάρχει θέμα. Μάλιστα, συνεννοήθηκα και με την πρωινή δουλειά για να πηγαίνω μισή ώρα νωρίτερα και να σχολάω αντίστοιχα το ίδιο. Κέρδισα έτσι ένα πολύτιμο μισάωρο ξεκούρασης, ακριβώς πριν ξεκινήσω τα μαθήματα.

Η πρωινή δουλειά ξεκίνησε και δειλά δειλά ξεκίνησε και το φροντιστήριο. Τα πρώτα τμήματα από αυτά που είχαμε συμφωνήσει άρχισαν να σχηματίζονται, τα μαθήματα τους καταρτίζονταν, και το πρόγραμμα άλλαζε καθημερινώς, όπως συμβαίνει συνήθως. Εγώ λοιπόν, κάθε μέρα, μάθαινα ποιες ώρες θα έχω και σε ποια τμήματα. Ξεκίνησα με τα 3 από τα 6 τμήματα.

Και στα 3 τμήματα βρήκα θετική ανταπόκριση από τα παιδιά. Στα τμήματα -ας τα πούμε- Α και Β, τα παιδιά έδειχναν να μην έχουν σοβαρά κενά από τις προηγούμενες χρονιές, και μάλιστα απαντούσαν σωστά στις περισσότερες από τις ερωτήσεις μου, παρότι είχαν να αγγίξουν το μάθημα από πέρσι. Στο δε τμήμα Γ, πραγματικά το κλίμα ήταν συναρπαστικό.

Κάποια στιγμή, συζητώντας με μια συνάδελφο και φίλη, που κάνει μάθημα στο τμήμα Α και Β, μου είπε ότι έχει πάρει κομπλέ πρόγραμμα. Η εύλογη απορία μου, ενδόμυχα, ήταν γιατί εγώ δεν έχω πάρει πρόγραμμα και μαθαίνω κάθε μέρα τις ώρες μου. Δεν πρόλαβα καν να την εκφράσω, σκεφτόμενος ότι εντάξει, θα σταθεροποιηθεί το γαμημένο το πρόγραμμα. Όπως και έγινε.

Επίσης, άλλη συνάδελφος, ήρθε και μου είπε ότι τελικά τα τμήματα Δ και Ε θα τα μοιραστούμε μεταξύ μας, όπως και συνεννοηθήκαμε να κάνουμε. Εγώ πήρα το Δ, η συνάδελφος το Ε. Αυτό βέβαια θα μου αφαιρούσε 2 ώρες την εβδομάδα, αλλά σκέφτηκα ότι θα ήταν μικρό το κακό.

Σήμερα, μετά το μάθημα μου το τμήμα Γ, με κάλεσε το αφεντικό στο γραφείο για να συζητήσουμε. Μετά τον πρόλογο για το πόσο με εκτιμάει ως άνθρωπο και καθηγητή, μου είπε ότι τα παιδιά του τμήματος Α και Β, μετά από 2 και 1 ώρα μαθήματος αντίστοιχα, παραπονέθηκαν ότι δεν με καταλαβαίνουν. Αυτός θα ήταν και ο λόγος που θα έπρεπε να σταματήσω να κάνω μάθημα σε αυτά τα τμήματα. Πραγματικά εντυπωσιασμένος (!), του είπα ότι τα παιδιά απαντούσαν σωστά στην συντριπτική πλειοψηφία των ερωτήσεων μου, δείγμα ότι έχουν καταλάβει πολύ καλά το μάθημα, πράγμα που όντως έτσι είχε γίνει.

Οι γενικόλογες δικαιολογίες που μου παρουσίασε εκ μέρους των παιδιών συνεχίστηκαν. Μου είπε ότι φοβάται μήπως του φύγουν τα παιδιά, για αυτόν τον λόγο, αποφάσισε να αλλάξει τον καθηγητή και πως, σε αυτά τα τμήματα, θα μπει μια κοπέλα, νέα στο φροντιστήριο. Μου είπε ότι την απόφαση για την αλλαγή του καθηγητή την παίρνει με βαριά καρδιά, πως ξέρει και αναγνωρίζει το έργο μου στο φροντιστήριο, πως αναγνωρίζει ότι όλα τα παιδιά που πέρασαν από τα χέρια μου μέχρι αυτήν την στιγμή έμειναν ικανοποιημένα, αλλά πως, σε αυτήν την περίπτωση, δεν μπορεί να κάνει αλλιώς.

Στην ερώτηση μου, ότι εντάξει, τα τμήματα Α και Β θα τα πάρει η νέα κοπέλα, τι θα γίνει με τα τμήματα Δ και Ζ τα οποία δεν τα έχω ξεκινήσει ακόμη, η απάντηση του ήταν, για το μεν τμήμα Δ ότι τα παιδιά δήλωσαν την επιθυμία να έχουν την συνάδελφο που πήρε και το Ε, για το δε τμήμα Ζ ότι δεν έχει σχηματιστεί ακόμη.

Δηλαδή, έμεινα μόνο με το τμήμα Γ, τουτέστιν 2 ώρες την εβδομάδα.

Το θέμα είναι ότι όλο αυτό το παραμύθι δεν το έχαψα.΄

Όχι επειδή τα παιδιά δεν κάνουν κουμάντο στο φροντιστήριο. Αυτό το ξέρω και μάλιστα από πρώτο χέρι, μιας και πέρσι, ξεκίνησα να δουλεύω ως αντικαταστάτης καθηγήτριας που έφυγε επειδή δεν την καταλάβαιναν τα παιδιά. Μου το έχουν πει και άλλοι συνάδελφοι ότι γίνεται αυτό το πράγμα. Για να είμαι δίκαιος, δεν αποκλείω το ενδεχόμενο όντως να έγινε έτσι και με μένα. Αλλά δεν το θεωρώ το πιο πιθανό σενάριο.

Γιατί ρε πούστη μου, κάποια ερωτήματα είναι δύσκολο να απαντηθούν.

Πως σκατά γίνεται κάποιο παιδί που δηλώνει ότι δεν κατάλαβε το μάθημα, αμέσως πριν να μου απαντάει σωστά στις περισσότερες ερωτήσεις του μαθήματος;

Πως σκατά γίνεται, εδώ και 5 μέρες, η συνάδελφος που έμπαινε στα τμήματα Α και Β να είχε πρόγραμμα για όλη την εβδομάδα και εγώ να μάθαινα κάθε μέρα τις ώρες που θα είχα την ίδια μέρα;

Πως σκατά γίνεται, σήμερα, να έχει βρεθεί ως δια μαγείας η νέα συνάδελφος που θα με αντικαταστήσει, όταν τα τελευταία μου μαθήματα με τα εν λόγω τμήματα να έγιναν χθες; Δηλαδή, από χθες, πρόλαβαν τα παιδιά και διαμαρτυρήθηκαν, ήρθε η νέα συνάδελφος, πέρασε συνέντευξη και κρίθηκε ικανή να ξεκινήσει τα μαθήματα άμεσα;

Ή μήπως, έγιναν τα παρακάτω;

Το αφεντικό, δεν πίστεψε ότι μπορώ σωματικά να ανταπεξέλθω και στην πρωινή δουλειά και στην απογευματινή, παρόλες τις διαβεβαιώσεις μου. Θυμίζω, αυτή η κουβέντα έχει πολλές μέρες που έγινε. Ή μπορεί να μην του έβγαινε το πρόγραμμα. Ή μπορεί, έχοντας μείνει με την εντύπωση ότι τον κρεμάω να μην πείστηκε.

Έτσι, στο μεσοδιάστημα, ξεψάχνισε όλα τα βιογραφικά που είχε στο συρτάρι του, και καλούσε κόσμο για συνέντευξη. Προφανώς όμως, μιας και το φροντιστήριο έπρεπε να δουλέψει, έβαλε εμένα να κάνω τις πρώτες ώρες, και μόλις βρήκε αντικαταστάτη, τσουπ, μου τις αφαίρεσε. Πέταξε και την ευθύνη στα παιδιά, και όλα καλά -για αυτόν.

Όχι, αν έχει μείνει έστω και ένας αναγνώστης σε αυτό το μπλογκ, ας ζυγίσει τα 2 σενάρια, και ας μου πει πραγματικά, πιο θεωρεί πιο πιθανό.

Τρίτη, 22 Μαΐου 2012

Πολιτικό.

Πάει πολύς καιρός από τότε που έγραψα το τελευταίο πολιτικού περιεχομένου μου κείμενο. Δεν είναι ότι δεν έχω τι να πω, αλλά βλέπεις, θες λίγο οι καταιγιστικές εξελίξεις του τελευταίου χρόνου, λίγο τα ίδια τα κόμματα που δεν ξέρουν που πάνε τα 4, λίγο οι πολίτες που έχουν τρελαθεί με την όλη κατάσταση, είναι σαν να έχω σηκώσει μια άμυνα απέναντι σε όλο αυτό.

Τι μπορεί να πει κανείς αλήθεια για την πολιτική, όταν βλέπεις ότι οι έννοιες της Αριστεράς, της Δεξιάς, του Σοσιαλισμού ή οτιδήποτε άλλο έχουν καταρρεύσει πλήρως; Τι μπορεί κανείς να πει για κόμματα, όταν πλέον έχουν πέσει οι μάσκες;

Να πεις για το ΚΚΕ, που αρνείται να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων; Που αρνείται, ακόμη κι αν ψηφιστεί έτσι, να κυβερνήσει; Που έστω, ακόμη και τώρα, διατηρεί την ίδια βλακώδη επιμονή στα ίδια παντελώς άκαιρα ζητήματα;

Να πεις τι, για την Χρυσή Αυγή, που κάποιοι της έδωσαν το θάρρος με την ψήφο τους και αυτοί το εξέλαβαν ως θράσσος; Τι μπορεί να πει κανείς για την Χρυσή Αυγή αλήθεια, πέρα από το να σταθεί αμήχανος και ντροπιασμένος μπροστά στην είσοδό της -έστω και για μια μέρα- στην Βουλή; Είναι από τις φορές που, όσες λέξεις κι αν γράψεις, δεν μπορείς να περιγράψεις το συναίσθημα.

Να μιλήσει κανείς για ποιον, για τον Τσίπρα; Που κάποτε φαινόταν ως η μόνη αξιόπιστη φωνή -προσέξτε, φωνή, όχι λύση- και πλέον, με τις δικές του αριστερόστροφες εμμονές και την ημιμάθεια που τον διακατέχει, θέλει να... "επανιδρύσει την μεγάλη δημοκρατική παράταξη" (;;; Γουάταφακ ρε παιδιά;;;), να κάνει το νέο ΠΑΣΟΚ αλά νέος Ανδρέας Παπανδρέου;

Να μιλήσει κανείς για ποιον, για το ΠΑΚΙΣΟΚ; Που πραγματικά απορώ ποιοι είναι αυτοί που το ψηφίζουν, εκτός από τους Πακιστανούς, βεβαίως βεβαίως; Το πρόβλημα με το ΠΑΚΙΣΟΚ δεν είναι ότι πλέον δεν λέει την αλήθεια στον λαό. Εγώ προσωπικά, αν απομονώσω τις κουβέντες του Βενιζέλου, μπορώ να πω ότι πιστεύω πολλές από αυτές. Το πρόβλημα είναι στο πρόσωπο που τις λέει, στο "ένδοξο" παρελθόν του, όπως φυσικά και στις τρομακτικές πρακτικές του κόμματος.

Να μιλήσεις για την γαλάζια πολυκατοικία ΝΔ-Ντόρα-ΛΑΟΣ; Τι να πεις για αυτούς που την απαρτίζουν, που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι οι αλλαξωκωλιές, του όπου μας συμφέρει πάμε, άσχετα με το τι λέγαμε όχι πριν χρόνια, αλλά πριν μήνες;

Να μιλήσεις για τον Καμμένο που φαίνεται ότι λαϊκίζει αβίαστα, χωρίς καν να βουτάει την γλώσσα του στο μυαλό του πριν μιλήσει; Για ποιον; Για τους Οικολόγους; Για την Δημιουργία Ξανά που, ακόμη δεν έκλεισε χρόνο ως κόμμα (με πολύ ενδιαφέρουσες θέσεις, ομολογώ), πρόλαβε ήδη να κάνει κωλοτούμπα; Ή μήπως για την ΔημΑρ, που φάνηκε τελικά ποιος ήταν ο σκοπός του;

Λίγες μέρες πριν αναρωτιόμουν τι θα ψήφιζα. Ταξίδεψα λοιπόν ως την Θεσσαλονίκη και ψήφισα. Και ένιωσα πολύ μεγάλος μαλάκας, όταν κατάλαβα ότι ψήφισα κόμμα που τελικά δεν μπήκε στην βουλή, όταν κατάλαβα ότι έριξα την ψήφο μου στο Α κόμμα και ο εκλογικός νόμος την πήγε στον Σαμαρά. Και από πάνω να έχω και τον κάθε ανίδεο, ανιστόρητο και ημιμαθή να με αμφισβητεί όταν έλεγα ότι "Λευκό-Άκυρο-Αποχή-Ψήφος σε κόμμα εκτός βουλής" ευνοεί τον πρώτο, αμφισβητώντας τα απλά μαθηματικά.

Πάντως, από ό,τι φάνηκε από το αποτέλεσμα των εκλογών, μάλλον δεν ήμουν ο μόνος ψηφοφόρος που ήμουν σε σύγχυση. Το εκλογικό αποτέλεσμα έδειξε επιτέλους κάποια πράγματα, αν και δεν το κόβω να κρατάνε μέχρι τις επόμενες εκλογές.

Σε κάθε περίπτωση, δεν μπορώ να αδικήσω κανέναν που ψήφισε, πρώτον και κύριον γιατί τραβήχτηκε ως την κάλπη και το έριξε. Και στεναχωριέμαι πάρα πολύ που, για οικονομικούς λόγους δεν θα μπορέσω μάλλον να ψηφίσω στις 17 Ιουνίου.

Όλοι οι υπόλοιποι, μην ξεχνάτε:

Αν το Λευκό, το Άκυρο και η Αποχή άλλαζαν κάτι, θα ήταν παράνομα. (Και μην ακούσω ότι η Αποχή είναι όντως παράνομη, γιατί δεν νοείται παρανομία χωρίς να έχει κυρώσεις, όπως συμβαίνει με την αποχή).


Τρίτη, 15 Μαΐου 2012

Γιαγιά.

Ένα από τα πράγματα που έχω να θυμάμαι τόσο από την παιδική, όσο και από την εφηβική μου ηλικία, είναι το σπίτι της γιαγιάς μου στο χωριό. Ένα σπίτι που, με την άφιξη μας, έμοιαζε το καλύτερο τουριστικό θέρετρο για ένα παιδί: Η γιαγιά που μας περίμενε, είχε ήδη φροντίσει να φτιάξει τα χωριάτικα καλούδια της (αυτό σημαίνει αμέτρητες πίτες και πιτάκια με διάφορες γεμίσεις, πίτσα, σαρμαδάκια, και κάθε λογής λιχουδιές). Το σπίτι λαμποκοπούσε, τα κρεβάτια μας μας περίμεναν, έτοιμα στρωμένα, όλα ήταν στην εντέλεια.

Η ίδια η γιαγιά, εκείνες τις μέρες που ήμασταν στο χωριό, έπαιρνε το ρόλο της πολύ πολύ σοβαρά. Ήθελε να είναι πάντα στην υπηρεσία μας, να μην μας λείψει τίποτα, το μόνο που ζητούσε ήταν να της κάνουμε τα ψώνια. Σε κάθε μας βήμα, από την στιγμή που θα ξυπνούσαμε μέχρι την στιγμή που θα πέφταμε πάλι για ύπνο, η γιαγιά ήταν από πίσω μας (ορισμένες φορές και κυριολεκτικά) να "διορθώνει" ό,τι εμείς "χαλούσαμε". Και ακόμη κι αν καμιά φορά εμείς τα εγγόνια την προφταίναμε από το να στρώσει το κρεβάτι μας ή να πλύνει τα πιάτα, πάντα την θυμάμαι να μην μας αφήνει μεν, αλλά να γκρινιάζει δε. Μάλλον στα μάτια της, έπρεπε να μας μαλώσει για να μάθουμε να είμαστε καθαροί και συμμαζεμένοι, αλλά όχι εκείνη την στιγμή. Εκείνη την στιγμή, στο δικό της το σπίτι, θα τα έκανε όλα αυτή, με τον τρόπο που αυτή ήξερε και την βόλευε, και ας μην ήταν πάντα ο πιο πρακτικός τρόπος.

Μπορεί να πήγαινε κούτσα-κούτσα όλη μέρα, αλλά πήγαινε, κώλο δεν έβαζε κάτω. Όταν το βράδυ επέστρεφα από τις εξόδους μου, 3 ή 4 η ώρα, με το που έκλεινα την πόρτα πάντα ήξερα ότι θα ακούσω την ερώτηση της "Sourotiri γύρισες;", και ενώ ήξερα ότι εκείνη την στιγμή δεν φοράει ακουστικό και δεν μπορεί να με ακούσει, απαντούσα καταφατικά και εμφανιζόμουν στην πόρτα του δωματίου της για να δει το περίγραμμα μου και να ηρεμήσει. Μετά έσβηνα το φως του χωλ (που μάλλον αυτή ήταν η λειτουργία του, να μπορεί να δει το περίγραμμα μου μες στη νύχτα, δεν εξηγείται αλλιώς να καίει όλη νύχτα το φως!!!), και ετοιμαζόμουν για ύπνο.

Η γιαγιά ήταν πάντα πνεύμα ανεξάρτητο. Δεν ήθελε να χαλάσει την ρουτίνα της για κανέναν λόγο, και ας ήξερε ότι από ένα σημείο και μετά δεν την βαστάνε τα πόδια της. Απλά θα τα έκανε όλα πιο αργά. Και ας της έλεγαν όλοι, παιδιά και εγγόνια, ότι δεν χρειάζεται να έχει 5 μπρίκια διαφορετικού στυλ και μεγεθών, ότι δεν χρειάζεται να κρατάει παμπάλαιες κατσαρόλες και τηγάνια, ότι έχει πάρα πολλά πιάτα και πιατάκια και φλυτζανάκια, ότι όλα αυτά έπιαναν πολύ χώρο και την κούραζαν. Αυτή εκεί, αγύριστο κεφάλι, ήθελε να έχει την καβάτζα της μην τυχόν και χαλάσει το τάδε σκεύος και ξεμείνει. Και όσο για τα πιάτα και τα μαχαιροπήρουνα, νομίζω ότι πάντα μέσα της είχε την κρυφή ελπίδα, στο επόμενο Πάσχα να μαζευτούμε όλοι, παιδιά, γαμπροί, νύφες και εγγόνια στο σπίτι της, 25-30 άτομα συναπάντημα, όπως παλιά.

Για όλους αυτούς τους λόγους, μπορώ να πω πως η τελευταία μου επίσκεψη, μέσα στο Πάσχα, με πόνεσε. Εκεί είδα για πρώτη φορά (ή μάλλον συνειδητοποίησα;) το σπίτι της γιαγιάς να παραπαίει. Εκτός των λιχουδιών που είχε έτοιμες, δεν συνέβαινε τίποτα από όσα γίνονταν παλιά. Η γιαγιά δεν έφερνε καμία αντίσταση στο να πλύνουμε τα πιάτα, να στρώσουμε το κρεβάτι ή να συμμαζέψουμε. Γυρίσαμε το βράδυ από την έξοδο μας και το πρωί μας είπε ότι δεν κατάλαβε πότε ήρθαμε. Για πρώτη φορά είδα ιστούς από αράχνες σε γωνίες, για πρώτη φορά το σπίτι δεν μοσχοβολούσε. Και δεν είναι φυσικά ότι με πείραξε το ότι τα κάναμε όλα εμείς, εξάλλου εδώ και χρόνια την παρακαλούσαμε να μας αφήσει να τα κάνουμε για να την ξεκουράσουμε.

Είναι ότι, εφόσον και η ίδια έδειχνε παραιτημένη από το να τα κάνει όλα αυτά, μάλλον καταλαβαίνει καλά ότι γέρασε. Και πίστεψε με, για να έχει πιστέψει αυτή η γιαγιά ότι γέρασε και να το δείχνει ΚΑΙ με την γλώσσα του σώματος, πάει να πει ότι γέρασε και μάλιστα πολύ.

Κυριακή, 29 Απριλίου 2012

Η κακομοίρα η κότα, αβγό δεν κάνει.

Η κακομοιριά είναι ένα στοιχείο δεν εκτιμάω στους ανθρώπους που είναι γύρω μου. Βέβαια, δεν εκτιμάω ιδιαίτερα και την υπερβολική περηφάνια, για την οποία θεωρώ ότι μπορεί να σε οδηγήσει σε παράλογες επιλογές. Αλλά η κακομοιριά είναι κάτι που δεν μπορώ να το αντέξω ρε παιδάκι μου.

Μπορείς να είσαι για πολλούς λόγους κακομοίρης. Ο πιο πρόσφατος που παρουσιάστηκε μπροστά μου ήταν -μέσες άκρες, για να μην το αναλύσω και πολύ, δεν είναι αυτό το θέμα μας- η απουσία κάποιας σοβαρής σχέσης από την ζωή κάποιου. Όχι, δεν μιλάω για την αγαμία, για την οποία πιστεύω ότι πρόκειται για ψυχολογικό τραύμα, αλλά για την κακομοιριά.

Μπορείς λοιπόν να ρίξεις την ευθύνη για το "κακό" που σου συμβαίνει σε πάρα πολλούς λόγους. Θα μπορούσες να πεις πως θεωρείς ότι είσαι ένα μπάζο και μισό (στο ανεβασμένο επίπεδο κακομοιριάς αυτό το κάνεις δημοσίως, για να ακούσεις τους υπόλοιπους να σου λένε ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα), θα μπορούσες να πεις ότι έχεις τον μαλακομαγνήτη (αυτή η εφεύρεση παρεμπιπτόντως, τι ωραίο άλλοθι που έχει δώσει σε ένα σωρό ανθρώπους), ή θα μπορούσες να πεις ότι όλοι του αντίθετου φύλου είναι μαλάκες/πουτάνες.

Θα μπορούσες όμως να αναγνωρίσεις και ίσως το μόνο που είναι αλήθεια, ότι δηλαδή έχεις μπλέξει σε έναν φαύλο κύκλο που το αίτιο και το αποτέλεσμα είναι όπως το αβγό και η κότα: Είσαι όντως μπάζο και δεν έχεις γκόμενο ή δεν έχεις γκόμενο επειδή έχεις χαμηλή αυτοεκτίμηση (και αυτό βγαίνει);

Τείνω να πιστέψω ότι στο 95% των περιπτώσεων συμβαίνει το τελευταίο. Και πριν βιαστείς να μου πεις ότι ανήκεις στην σκοτεινή εξαίρεση του 5%, να σου πω πως σε αυτό το ποσοστό δικαιολογώ αρκετά ξεχωριστές περιπτώσεις.

Και πριν βιαστείς να πεις ότι λέω μαλακίες, να σου πω ότι έχω βρεθεί στην θέση σου, έχοντας στο κεφάλι πολλά περισσότερα προβλήματα, εκτός της χαμηλής αυτοεκτίμησης. Σήμερα λοιπόν που κάθομαι και κοιτάω προς τα πίσω εκείνη την εποχή, δεν δικαιολογώ στον εαυτό μου αυτό το 5%, ξέρω ότι ήταν θέμα αυτοεκτίμησης.

Είναι τοσο απλό. Δεν έχει σημασία αν η κότα έκανε το αβγό ή το αβγό την κότα. Απλά παίρνεις το γαμημένο το αβγό και το τρως.

Πέμπτη, 5 Απριλίου 2012

Περιμένοντας έξω από μια Εθνική Τράπεζα

Τελικά έχει τρελό ενδιαφέρον να παρατηρείς μια μάζα ανθρώπων που δεν έχουν κανένα κοινό μεταξύ τους. Σήμερα λοιπόν, περίμενα έξω από μια Εθνική Τράπεζα για αρκετούτσικη ώρα. Από ό,τι έμαθα, σήμερα πληρώνονταν τα δώρα του Πάσχα στους συνταξιούχους του Δημοσίου και σε συνδυασμό με τις κωλοπόρτες που έχουν οι τράπεζες, που πρέπει να πατάς το κουμπί, να μπαίνεις μέσα, να κλείνει η πόρτα, να πατάς το άλλο κουμπί και μετά να ανοίγεις την δεύτερη πόρτα (πανέξυπνος ο designer), οι ουρές των ανθρώπων που περίμεναν ΕΞΩ από την τράπεζα ήταν εντυπωσιακές.

Τι είδα λοιπόν;

Είδα τον λεφτά επιχειρηματία και το wannabe κακέκτυπο του. Την διαφορά τους την καταλαβαίνεις εύκολα. Ο wannabe λεφτάς θα έχει την εμφάνιση του λεφτά, με το κοστούμι, το γυαλισμένο παπούτσι, το γαμάτο γυαλί ηλίου. Αλλά μπαίνοντας στην τράπεζα, θα τον ακούσεις να μιλάει δυνατόφωνα στο κινητό του για "40-50 ψωροχιλιάρικα που πάει να στείλει στους μαλάκες τους προμηθευτές του". Θα κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για να σε πείσει ότι είναι λεφτάς. Ο πραγματικός λεφτάς από την άλλη, θα μπει στην τράπεζα ήρεμα και ωραία, θα πάει κατευθείαν στον διευθυντή του καταστήματος και θα κάνει την δουλειά του αθόρυβα :)

Είδα ανθρώπους που περίμεναν κάποια χρήματα και τελικά δεν τα είδαν ποτέ, να παίρνουν την απόδειξη με τις τελευταίες κινήσεις του λογαριασμού τους από το ΑΤΜ, να την κοιτάνε, να απογοητεύονται και αμέσως να σηκώνουν το κινητό τους: "Καλά ρε μαλάκα, δεν τα έβαλες ούτε σήμερα τα λεφτά; Τι αύριο ρε πούστη, εδώ και 2 βδομάδες αύριο μου λες". It sucks.

Είδα γύφτους να προσπαθούν να πάρουν την σειρά ανθρώπων που περίμεναν υπομονετικά (και όχι, στην προσπάθεια κάποιου επίδοξου να με πει ρατσιστή, θα πω ότι εγώ σήμερα μόνο γύφτους είδα να προσπαθούν να κλέψουν σειρά, τι να κάνω, να αλλοιώσω αυτά που είδα;), και άλλους παραπέρα, να κοιτάνε αρκετά ύποπτα τις τσάντες των κυριών που περίμεναν...

Είδα συνταξιούχους να περιμένουν με το βιβλιάριο στο χέρι για να πάνε να πάρουν την σύνταξή τους.

Ώπα.

Αλήθεια, οι συνταξιούχοι γιατί δεν βγάζουν μια γαμημένη κάρτα ανάληψης για το ΑΤΜ; Αυτό ακριβώς αναρωτήθηκα και στο Twitter, και πήρα 2 επιχειρήματα που προσπαθούσαν να το εξηγήσουν...

Το πρώτο ήταν ότι οι ηλικιωμένοι άνθρωποι δεν τα πάνε καλά με την τεχνολογία και γουστάρουν τον παραδοσιακό τρόπο.

Για ένα λεπτό ρε παιδιά. Ποιος σκατά νοήμων άνθρωπος μπορεί να θεωρήσει το ΑΤΜ... "τεχνολογία";;; Είναι τόσο καινούργια εφεύρεση τα ΑΤΜ; Το πρώτο ΑΤΜ στην Ελλάδα μπήκε το 1981 στην Αθήνα, άντε να πω ότι μπήκε το 1985 στην Θεσσαλονίκη, άντε ότι μπήκε το 1990 στις πρωτεύουσες των νομών της επαρχίας. Μιλάμε για 20 ΧΡΟΝΙΑ ΠΙΣΩ...!!! Και αν δεν μιλάμε για 20 χρόνια, μιλάμε για 15 σίγουρα! Δηλαδή, ο σημερινός συνταξιούχος των 65 ετών, όταν ήταν 45-50, θέλετε να μου πείτε ότι δεν μπορούσε να μάθει να πατάει 2 κουμπάκια για να βγάζει λεφτά; Να το δεχτώ για τους μεγαλύτερους ανθρώπους, αλλά όχι για τους 65άρηδες που βλέπω...

Το δεύτερο ήταν ότι δεν εμπιστεύονται τα ΑΤΜ και για αυτό δεν γουστάρουν να μάθουν πως λειτουργούν.

Ναι, γιατί στα 30 χρόνια που δουλεύουν τα ΑΤΜ είναι καθημερινά τα κρούσματα που σου κλέβει το μηχάνημα λεφτά. Εμένα ας πούμε, αυτά τα μηχανήματα του διαβόλου με έχουν κλέψει ίσα με... μηδέν φορές...

Όχι τίποτα, αλλά απασχολούν και τους υπαλλήλους κατά κύματα, λες και κάνουν κατάληψη στην γαμωτράπεζα. Λες και πρέπει, όταν παίρνουν την σύνταξή τους, να μην μπορεί κανένας άλλος να κάνει την δουλειά του. Ακόμη και η άλλη μαλακία που κάνουν, να παίρνουν μεν λεφτά από το ΑΤΜ αλλά να πηγαίνουν μέσα για ενημέρωση βιβλιαρίου, κέρδος είναι. Φαντάσου ότι έτσι γλιτώνεις 30 δευτερόλεπτα από κάθε συνταξιούχο, στους 1000 συνταξιούχους κέρδισες περίπου 10 εργατοώρες (το υπολόγισα λέμε), που θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν με χίλιους δυο τρόπους.

Δεν λέω να πάρουν κωδικούς e-banking και να τσεκάρουν από τον υπολογιστή του εγγονού τους αν μπήκε η σύνταξη και μετά να ψωνίζουν από το eBay κινέζικο iPhone, αλλά ένα ΑΤΜ, πολλοί από αυτούς, μπορούν να το χρησιμοποιήσουν.

Άει σιχτιρ, συγχύστηκα.

Δεν περιγράφω άλλο.

Και αύριο στην Εθνική θα είμαι :Ρ