Πέμπτη, 24 Μαΐου 2007

Περι επαγγελματικης αποκαταστασης

Εχω εδω και λιγο καιρο μια σκεψη να τριγυρναει στο νου μου συνεχως.

Οταν θα εχω παρει πτυχιο και θα εχω απολυθει απο τον στρατο, το μονο πραγμα που θα ξερω πολυ καλα να κανω θα ειναι το μαθημα σε παιδακια.

Χμ... Η αληθεια ειναι οτι στα σχολικα χρονια ποτε μου δεν φανταστηκα οτι θα μπορουσα να γινω καθηγητης. Μαλλον αυτο που πιστευα τοτε ηταν οτι το μελλον μου βρισκεται σε μια εταιρεια, ως ο νεος, ανερχομενος, φιλοδοξος υπαλληλος. Οταν μαλιστα στο πρωτο ετος ενας φιλος μου μου πεταξε την ιδεα να κανω ιδιαιτερα, η εκπληξη μου ηταν μεγαλη. Μα πως στο διατανο δεν το ειχα σκεφτει;

Η συνεχεια με χαρακτηριζει εδω και 5 χρονια. Απο τα δυσκολα χρονια, εκεινα που τον Σεπτεμβριο ημουν σε μια σκετη απελπισια γιατι δεν εβρισκα οσα ηθελα, μεχρι τον φετινο ευκολο χρονο, με 5 ιδιαιτερα και δουλεια σε φροντιστηριο, ενω μαλιστα εχω ηδη απορριψει 4, με την πολυτελεια και του χρονου να κανω επιλογες για το ποιους μαθητες θελω ή οχι.

Το μονο που ξερω και μπορω να πω με βεβαιοτητα ειναι οτι γουσταρω απειρα. Γουσταρω να βλεπω εναν μαθητη να προοδευει με την βοηθεια μου, να φτανει το 100% των δυνατοτητων του. Γουσταρω να βλεπω τον Ν. να εχει μεταμορφωθει σε εναν εμπειρο μαθητη μαθηματικων που δεν του ξεφευγει ουτε ενα προσημο, γουσταρω να βλεπω την Ν. να αρχιζει να αποκταει αυτοπεποιθηση για το σχολειο επειδη τα καταφερνει καλα στα μαθηματικα, την Β. που την σταματησα στην Β΄ Λυκειου να με εκλιπαρει να την ξαναναλαβω στην Γ', και αλλα πολλα.

Γουσταρω που τα μεγαλυτερα παιδια ζητανε την συμβουλη μου σχετικα με τι κατευθυνση να πανε, τι γινεται με τις σχολες, τα μορια και ολα αυτα. Γουσταρω να βλεπω το χαμογελο τους οταν τους επιβραβευω, να βλεπω την προσπαθεια τους μετα απο καποιο κραξιμο. Για καποια απο τα παιδια μου ειμαι πεπεισμενος οτι διαβαζουν για χαρη μου.

Και ολα εκεινα, περι ανερχομενου φιλοδοξου υπαλληλου καποιας εταιρειας;

Ας παει να μαμηθει. Στην τελικη, το ζητουμενο δεν ειναι να δουλευουμε για να ζουμε;

8 σχολίασαν...:

Γκρινιάρης είπε...

Είναι ωραίο να βρίσκεις την προσωπική ικανοποίηση μέσα από τη δουλειά σου και να μη φτάνεις να τη βλέπεις σαν αγγαρεία. Έτσι μόνο κερδίζεις πραγματικά από το χρόνο που δουλεύεις (εκτός δηλαδή από τα χρήματα).

Well done.

ΠΡΕΖΑ TV είπε...

Ελπιζω να δινεις τις σωστες συμβουλες!!!!

Γωγώ είπε...

Νομίζω ότι το ζητούμενο είναι απλά να ζούμε και όχι μόνο να επιβιώνουμε.
Ζωή και όχι επιβίωση γαμώτο! Αν αγαπάς την δουλειά σου όλα θα πάρουν τον δρόμο τους.

Sourotiri είπε...

γκρινιαρης: Μες στο μυαλο μου εισαι!
πρεζα: Παντα με γνωμονα το τι θελει το καθε παιδι ειναι οι συμβουλες ;)
γωγω: Θενξ ;)

Merawen είπε...

"το μονο πραγμα που θα ξερω πολυ καλα να κανω θα ειναι το μαθημα σε παιδάκια"

Αγαπητό σουρωτήρι...αυτό το "μόνο πράγμα"...ξέρεις πολλούς που μπορούν να το κάνουν;Θυμήσου τους καθηγητές σου σε σχολείο, αγγλικά, φροντιστήρια, ωδεία κτλ... για πόσους θα μπορούσες να πείς οτι ξέρουν να κάνουν μάθημα απλά καλά;;;

Νομίζω πως είναι όντως υπέροχο να βλέπεις την πρόοδο ενός παιδιού...να το κάνεις να πιστέψει πως,όχι δέν έφταιγε αυτό,δέν ήταν χαζό που δέν μπορούσε να "πιάσει" τα μαθηματικά,αλλά έφταιγε το λάθος άτομο-καθηγητής που βρέθηκε στον δρόμο του στο παρελθόν...και αυτό φυσικά μπορεί να επιτευχθεί μόνο με κάποιον που "γουστάρει απίστευτα!!!" οπως είπες...

Μπράβο,ειλικρινά...μπράβο!!! :-)

Sourotiri είπε...

merawen, με κοκκινησες ;)

Σοφία είπε...

Δεν είναι το Α και το Ω της ζωής να είσαι ανερχόμενος φιλόδοξος υπάλληλος κάποιας εταιρείας. Ούτε ανέρχονται όλοι οι φιλόδοξοι υπάλληλοι. Το βασικό είναι να είσαι καλός σε αυτό που κάνεις και να σε ευχαριστεί να το κάνεις καλά. Η κοινωνία έχει περισσότερο ανάγκη τους καλούς δάσκαλους από τους φιλόδοξους υπάλληλους, και αν είσαι όντως καλός δάσκαλος, θα δεις ότι θα έχεις πολλή ζήτηση και πολλή επιτυχία, ίσως περισσότερη από τους φιλόδοξους υπάλληλους που βλέπεις γύρω σου.

Sourotiri είπε...

Σοφια, μιλησες κατευθειαν μεσα στο μυαλο μου.-