Πέμπτη, 2 Αυγούστου 2007

Μαυρος Χειμωνας.

Παρεα με τσιγαρα, ενα μπουκαλι τζονι και ενα μπουκαλι κολα, καπου εδω συνειδητοποιω οτι το καλοκαιρι φτανει σιγα σιγα προς το τελος του. Σε λιγες εβδομαδες ολα θα αρχισουν να παιρνουν παλι το καθημερινο, στυγνο τους προσωπο.

Την σειρα αυτου του υπεροχου καλοκαιριου θα παρει ενας δυσκολος χειμωνας. Οι χειμωνες εχουν αρχισει να σκουραινουν. Πριν δυο χρονια ηταν μπλε, περσι εγινε σκουρο μπλε και το μονο χρωμα που θα μπορω να προβλεψω για τον επομενο χειμωνα θα ειναι το μαυρο.

Σχεδον σιγουρα απομακρυσμενος απο τον ανθρωπο μου, σχεδον εγκλωβισμενος στην πολη μου, τρεχοντας ολη μερα, πανεπιστημιο, δουλεια, διαβασμα, διαγωνισματα των μαθητων μου, εξεταστικες δικες μου, τα παιδια πρεπει να τα πανε καλα στο σχολειο, εγω πρεπει να τα παω καλα στην σχολη, να βγαλω λεφτα, να μπορω να ξεπληρωνω το αυτοκινητο που θα παρω, να βαλω κανενα φραγκο στην ακρη για καμια εκδρομη, να τρεξω, να προλαβω, αν δεν προλαβω την γαμησα, δεν υπαρχει χρονος, δεν υπαρχει προσωπικος χρονος, χρονος για φιλους, για πραγματα που με ευχαριστουν, κανοντας αεναως κυκλους στην ανατολικη Θεσσαλονικη, κυκλους που σχηματιζουν ενα ολοστρογγυλο μηδενικο και εγω να πεφτω μεσα του, σαν να πεφτω σε μια τρυπα στο νερο.

Ηδη νιωθω οτι δεν χωραω, ουτε στον χωρο, ουτε στον χρονο.

Και ξαφνικα, μου ερχεται στο νου η εξης φραση, και καρφωνεται εκει η γαμημενη, δεν φευγει:

Τα αγαθα κοποις κτωνται.

Τα παντα εδω περα ειναι μια δοκιμασια. Αν αξιζεις, την φερνεις εις περας με επιτυχια. Αν οχι, παλευεις για κατι για το οποιο εισαι αξιος. Τεραστιο πραγμα η αυτογνωσια, και νιωθω οτι την χανω.

Σκασε και κολυμπα, ελεγα στην νεραιδα καποτε. Ποσο σκληρα ακουγεται...

Δεν γαμιεται. Ο,τι βρεξει ας κατεβασει.