Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου 2008

Το ημερολογιο ενος φανταρου - page twelve: "Επειδη Πεινασα Ορκιστηκα" ΣΚΕΤΟ. ΣΚΕΤΟ ΓΑΜΩΤΟ!!!

Τωρα που ειμαι φανταρος, βλεπω καποια πραγματα με αλλο ματι. Τι θελω να πω. Πριν καμια δεκαετια, ο ελληνικος στρατος θεσπισε τους ΕΠΟΠ, δηλαδη τους επαγγελματιες φανταρους. Πολλοι πηγαν και καταταγηκαν, σκεφτομενοι την σιγουρη δουλεια και τα 1000€ τον μηνα. Ε, σκεφτομουν κι εγω, οτι για καποιον παντελως ανειδικευτο, το να παει και να παριστανει τον φανταρο και να πληρωνεται απο πανω, δεν ειναι και εντελως κακο. Ισα ισα, που αν οι ΕΠΟΠ αυξαναν και πληθυναν, ο στρατος για τους απλους, αμισθους [ψεμματα, παιρνουμε 8,60€] φανταρους θα γινοταν ολο και πιο ευκολος [βλεπε λιγοτερες υπηρεσιες αρα περισσοτερες εξοδους].

Για τους ΕΠΟΠ εχουν βγει διαφορα ανεκδοτακια. Το πιο χαρακτηριστικο ειναι οτι ΕΠΟΠ σημαινει "Επειδη Πεινασα Ορκιστηκα Παλι". Κυκλοφορει και το "Μην γαματε τις Εβριτισσες, γεννανε ΕΠΟΠ".

Δεν το συζηταμε πως εχω αλλαξει γνωμη. Θεωρω πως το να παει κανεις να γινει ΕΠΟΠ, ειναι μια κινηση απελπισιας, οχι επαγγελματικης αποκαταστασης. Αφενος γιατι ο μισθος και ο βαθμος του μενουν -σχετικα- στασιμοι, αφετερου γιατι, καλα ρε φιλε, τι σκατα δουλεια ειναι αυτη; Να δουλευεις ως...φανταρος; Δεν πα να γινεις κατι αλλο καλυτερα; Να μετρας μια ζωη και σημερα; Να μπλεκεις με καθε παπαρα που καθε μερα θα σου συμπεριφερεται σαν απλο στρατιωτη [γιατι αυτο εισαι]; Δηλαδη, πως την κοβεις, θα φτασεις 30-35 χρονων και θα εισαι ακομη...φανταρος; Μαλακια δεν ειναι;

Ομως, δεν ειχα σκεφτει κατι. Περα απο τους ΕΠΟΠ, υπαρχουν και οι ΕΠΟ ["Επειδη Πεινασα Ορκιστηκα" σκετο]. Το αστειακι δικο μου. Γιατι οι ΕΠΟ, ειναι ΕΠΟΠ...γυναικες. Και οι περισσοτερες ειναι ωραιες γυναικες. Τουλαχιστον οσες εχω δει εγω. Τι σκατα, απο καστινγκ τις περνανε;

Αλλα, αν ακουγεται μια φορα μαλακια για εναν μαντραχαλο 30-35 χρονων να δηλωνει επαγγελμα...φανταρος, ποσες φορες μαλακια μπορει να ειναι για μια γυναικα;

Φαντασου τωρα σκηνικο. Βγαινεις για ποτο με την παρεα σου, και κοιταζεις σαν ξερολουκουμο την γκομενα απεναντι. Πεφτουν ματιες, χαμογελακια γεματα νοημα, στελνεις σφηνακια, η γκομενα το πινει και σου γνεφει "στην υγεια σου", πας να της μιλησεις και την ρωτας τι δουλεια κανει.

Και σου λεει ΕΠΟΠ.

ΖΟΝΚ. Ηχος απο Αστραπη. Ηχος απο χαλασμενο βινυλιο. Ντοϊοϊνγκ.

End of the conversation.

Γιατι την επομενη στιγμη, σκεφτεσαι οτι αυτη η γκομενα καθε πρωι φοραει την στολη της παραλλαγης [αυτη με τα πρασινα και καφε σημαδια], αυτην την στολη που τοσο σε ταλαιπωρησε, μπαινει σε ενα στρατοπεδο που ειναι γεματο αντρες που την γλυκοκοιταζουν [για να το θεσω οσο πιο κομψα γινεται], αρπαζει ενα οπλο και βαραει σκοπιες. Και μερικες μερες τον μηνα κοιμαται και μεσα στο στρατοπεδο, με τους πολλους αντρες. Πως το λενε, δεν ειναι καν σε γραφειο ρε παιδακι μου. Η ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΒΑΡΑΕΙ ΣΚΟΠΙΕΣ.

Και το χειροτερο, οτι αυτο θα το κανει για πολυ καιρο ακομη.

Το ακομη χειροτερο, οτι πηγε εκει με δικη της πρωτοβουλια, γνωριζοντας τα ολα αυτα.

Δηλαδη τι αποψη σχηματιζεις απο την πρωτη γνωριμια;

Οχι πες μου εσυ.

[Ενω εγω ας πουμε, ειμαι καλυτερος που μερικες ωρες πριν μπει ο νεος χρονο γραφω ποστ στο μπλογκ μου :Ρ]

Δευτέρα, 29 Δεκεμβρίου 2008

Το ημερολογιο ενος φανταρου - page eleven: Το φαντασμα της βαρεμαρας.

Τελειωσε λοιπον και η αδεια μου [πηρα το γκρουπ των Χριστουγεννων] και να'μαι παλι πισω. Εχω μπει σε mode υπολειτουργιας σαν ανθρωπος, μιας και οσες ημερες ημουν Θεσσαλονικη, βγηκα μολις 2 φορες, τις υπολοιπες ωρες ελιωνα ειτε στον υπνο ειτε στο PC. Και τι πιο ταιριαστο για το mode μου, το χυμειο στο οποιο επεστρεψα.

Αν με ρωτουσε κανεις τι εκανα σημερα, η απαντηση θα ηταν καπως ετσι:

Στις 6.30 ξυπνησα,
ως τις 7.30 διηρκεσαν τα πρωινα,
ως τις 8.30 διηρκεσε η αναφορα [γιατι το να μαζευτουμε ειναι κομματακι κατορθωμα],
ως τις 13.30 [ναι, 5 ολοκληρες ωρες] περιφερομουν σαν την αδικη καταρα περιμενοντας να παω για εκπαιδευση και μην μπορωντας να παω να πιω εναν καφε στο ΚΨΜ, γιατι "απο στιγμη σε στιγμη" θα πηγαιναμε για εκπαιδευση [ω ναι, τελικα δεν πηγαμε],
στις 14.00 φαγαμε,
ως τις 16.00 ψωλαρμενιζαμε,
τοτε βγηκαμε εξοδουχοι,
και ως τωρα αραζω σε νετ καφε, μιας και τα φιλαρακια μου ειτε εμειναν μεσα λογω υπηρεσιας ειτε πηραν γκρουπ πρωτοχρονιας αδεια.

Δηλαδη, μια τρυπα στο νερο.

Αρχιζει και ορθωνεται μπροστα μου το φαντασμα της βαρεμαρας. Το θηριο της αεργιας. Και προβλεπω οτι θα με κανει μια χαψια.

Σημερα καταλαβα γιατι οι φανταροι αυτοκτονουν.

ΒΑΡΙΟΥΝΤΑΙ.

Αγαπητοι αναγνωστες μου, δεν παλευεται αυτο το πραγμα. Ειπαμε, να κωλοβαραμε, αλλα αυτο ειναι απο τα Αγραφα.

Τωρα θυμηθηκα τα λογια ενος ανωτερου στο κεντρο: "Στις μοναδες θα δειτε τι σημαινει αληθινος στρατος". Αν αυτο ειναι ο αληθινος στρατος, παρτε ολοι οπλα και βαλτε τα κατω απο τα μαξιλαρια σας. Κοιμηθειτε ανησυχοι.

Πρεπει επειγοντως να παραλαβω τις σημειωσεις της σχολης, να αρχισω να διαβαζω, και μετα κανα PSP γιατι απο την πολλη βαρεμαρα θα βγω ενας τιποτενιος αποβλακωμενος ανθρωπος απο εδω μεσα. Αυτο που εζησα σημερα δεν περιγραφεται.

Αν παντως ανακοινωθει η μειωση της θητειας οπως ακουγεται εντονα μεσα στο στρατοπεδο τελευταια, και αν μας πιασει εμας, θα μας σωσει. Οχι επειδη θα μας κοψει καποιους μηνες τρεξιμο, αλλα επειδη θα μας κοψει καποιους μηνες βαρεμαρας.

Τα λεμε ;)

Παρασκευή, 26 Δεκεμβρίου 2008

Το ημερολογιο ενος φανταρου - page ten: Τα ειδη των φανταρων και...η αδεια :)

ΟΚ, σιγουρα αυτη η λιστα θα μπορουσε να ειναι πολυ πιο πληρης αν την εκανα προς το τελος της θητειας μου, αλλα πιστευω πως εχω δει ως τωρα αρκετους ανθρωπους φορωντας παραλλαγη...

Ειδος νο.1: Ο φανταρος καβατζοπουστας.
Οριστε ενα ειδος που συνανταται πολυ συχνα στον ελληνικο στρατο. Οπως ελεγα και σε προηγουμενο ποστ, "καλα ειναι να καβατζωνεσαι πρωτος, γιατι αλλιως θα μεινεις ξεκρεμαστος". Αυτο ομως διαφερει απο τον καβατζοπουστα. Γιατι οχι απλως καβατζωνεται, αλλα το κανει με πουστικο, με υπουλο και αδιακριτο τροπο. Ετσι, θα τον δεις να στεκεται πρωτος ή αντε, δευτερος οταν μαζευονται οι φανταροι στην ουρα για φαγητο, αλλα παντα τελευταιος οταν στην αναφορα ξερει οτι θα μοιραστουν αγγαρειες. Θα τον δεις παντα να μην εχει προλαβει καμια σκουπα ή σφουγγαριστρα στις πρωινες καθαριοτητες και να καθεται να κοιταει τους αλλους που τις προλαβαν, ενω μολις μυριστει οτι αυτος που σκουπιζει εχει κουραστει και θελει να δωσει την σκουπα στον αλλον, φροντιζει να απομακρυνεται. Ο καβατζοπουστας, οταν φτασει στο τραπεζι με το φαγητο παντα διαλεγει την κοντινοτερη θεση στην γαστρα και βαζει φαγητο μονο για τον εαυτο του πριν καν οι αλλοι κατσουν, παντα βρισκει εναν "φιλο" στις πρωτες θεσεις της ατελειωτης ουρας στο ΚΨΜ που τον χωνει να του παρει ο,τι θελει, παντα βρισκει ενα ατομο κοντα στο καλαθακι για να του πεταξει τα σκουπιδια του, για να μην σηκωθει απο την καρεκλα του, μηπως και του την παρουν. Ο καβατζοπουστας ποτε δεν ζηταει μια απλη εξυπηρετηση απο καποιον αλλον. Τον διακρινει και τον καρφωνει το υφος του, η γλωσσα του σωματος, το οτι βρισκεται συνεχως στα ποδια σου εκει που δεν τον περιμενεις.

Ειδος νο.2: Ο φανταρος-μπαχαλο.
Ειναι συνηθως απο εκεινα τα παιδακια που στην πολιτικη τους ζωη θα ηταν τα "μαγκακια" της παρεας, και στον στρατο κοιτανε να κανουν τον χαβαλε τους γιατι δεν τους πιανει τιποτα. Ετσι, αυτος και οι ομοιοι φιλοι του παντα θα μιλανε και θα γελανε στην ωρα της αναφορας, ενιοτε προκαλωντας ομαδικα καψωνια και στους υπολοιπους, μιας και το συνολο δεν μενει σιωπηλο. Οταν στην αναφορα ακουσουν το ονομα τους θεωρουν πολυ αστειο να φωναξουν παρων με ολη την δυναμη τους, και μετα θα γελασουν ομαδικα. Στο εστιατοριο παντα θα κανουν καποια μαλακια με το φαγητο, οπως το να πεταξουν μπαλακια ψωμιου στον απεναντι τους, ενω στον ελευθερο χρονο, στα πηγαδακια που σχηματιζονται αυτοι ειναι που θα πανε και καλα για πλακα σε καποιον, θα του πειραξουν το αυτι και μετα θα σφυριζουν αδιαφορα. Εννοειται πως στις καθαριοτητες θα ξιφομαχησουν με τις σκουπες και τις σφουγγαριστρες, ενω στις προβες για την παρελαση κανουν παρελαση με υπερβαλλοντα ζηλο, μαλλον και αυτο το βρισκουν αστειο. Προφανως θεωρουν τον στρατο ενα απεραντο νηπιαγωγειο, ή εστω, ενα μερος ταιριαστο για να παλιμπαιδισουν. Το πιο σπαστικο απο ολα ειναι οτι αυτοι που ειδα εγω ηταν βυσματουχοι, οποτε, οντως δεν τους επιανε τιποτα.

Ειδος νο.3: Ο φανταρος-ψαρι.
Φυσικα, σε αυτο το ειδος συμπεριλαμβανομαστε ολοι ανεξαιρετως τις πρωτες 3,5 αντε 10 μερες. Απο κει και περα ομως, ο φανταρος-ψαρι ξεχωριζει σαν την μυγα μεσα στο γαλα. Τον βλεπεις μονιμως να γυαλιζει τις αρβυλες του μανιωδως, ακομη κι αν ξερει οτι το επομενο πραγμα που εχει να κανει ειναι να παει στις λασπες και να μαζεψει κλαδια. Ξυριζεται ακομη κι οταν δεν χρειαζεται, με αποτελεσμα να κοβεται. Κοιταει συνεχως τα κουμπια του πουκαμισου του να δει αν ειναι καλα κουμπωμενα, φροντιζει καθε 3 δευτερολεπτα το κρεβατι του πριν την επιθεωρηση για να ειναι τεντωμενο, κανει συχνα προβες για το πως να χαιρεταει τους ανωτερους του και επισης προβαρει συνεχεια την σταση της προσοχης και της αναπαυσης. Αγχωνεται οταν θα βγει στην αναφορα οχι ομως επειδη εχει κανει μαλακια [ειναι προετοιμασμενος για τα χειροτερα] αλλα επειδη φοβαται οτι δεν θα θυμηθει πως να παρουσιαστει. Στις καθαριοτητες, το μονο που δεν κανει ειναι να γλειψει το πατωμα για να ελεγξει αν οντως το γυαλισε. Εννοειται, οτι στις εντολες ανωτερων, κανει λες και τον χτυπησε ηλεκτρικο ρευμα ή σαν να του εβαλαν νεφτι στον κωλο. Απο το αγχος του ομως σχεδον ποτε δεν καταφερνει να φερει εις περας μια αποστολη σωστα. Παντα κατι ξεχναει. Και αγχωνεται ακομη περισσοτερο.

Ειδος νο.4: Ο φανταρος-"στα αρχιδια μου".
Αυτο το ειδος του φανταρου τελικα, φαινεται να περναει καλυτερα απο ολους. Ειναι τυπικος εκει που πρεπει να ειναι, αλλα και εκει που δεν πρεπει να ειναι δεν κανει καμια ιδιαιτερη μαλακια. Παντα εκτελει τις εντολες των ανωτερων του αλλα οχι με ζηλο, ποτε δεν διαμαρτυρεται ακομη κι αν η επομενη υπηρεσια του ειναι η 4η συνεχομενη 2-4 το βραδυ, δεν τρελαινεται αν θα φαει τελευταιος, δεν τρελαινεται αν θα παει για αγγαρειες, μαλιστα περναει καλα καθαριζοντας πατατες. Στις καθαριοτητες μπορει και να ξεκινησει να σκουπιζει, τουλαχιστον μεχρι να ερθει ο φανταρος-ψαρι και να του αρπαξει την σκουπα απο το χερι, οι αρβυλες του παντα ειναι σε ημι-καθαρη κατασταση, γενικα περναει απαρατηρητος. Και μαλλον εχει βρει την χρυση τομη για να επιβιωσει.

Ειδος νο.5: Ο φανταρος-θειτσα.
Οταν ακους φωνες να διαμαρτυρονται για κατι, η φωνη του φανταρου-θειτσα παντα θα ειναι μεσα σε αυτες, ενιοτε θα ειναι και μονη της. Ο φανταρος θειτσα γκρινιαζει για τα παντα. Αργησαμε να φαμε 5 λεπτα; Βρεχεται και ειναι εξω; Κρυωνει; Δεν του αρεσει το κρεβατι του; Δεν του αρεσει η ποιοτητα ή και η ποσοτητα του φαγητου; Εχει παλι υπηρεσια και παλι δυσκολο νουμερο; Τον χωσαν παλι σε αγγαρειες; Δεν βγαζει καφε το μηχανημα; Ειναι κλειστο το ΚΨΜ και αυτος πειναει; Δεν μπορει να κοιμηθει; Του μυριζει ποδαριλα μεσα στον θαλαμο; Θα γκρινιαξει. Θα σου ζαλισει τα αρχιδια, για την ακριβεια. Το κακο ειναι οτι ζαλιζει παντα τα αρχιδια ομοβαθμων του, ποτε ανωτερου. Γιατι ακριβως ειναι θειτσα. Ειδαλλως, θα τον ελεγα συνδικαλιστη.

Ειδος νο.6: Ο 18χρονος φανταρος.
Ω, ναι. Οσο και αν καποιοι 18χρονοι εμπιπτουν στις παραπανω κατηγοριες, πολλες φορες ειναι και μια κατηγορια μονοι τους. Μπορει να ειναι ενηλικες, αλλα τους ξεχωριζεις αμεσως. Καταρχην, ακομη ολα ειναι συναρτηση με την ηλικια για αυτους. Προσφατα, εγω ο 25χρονος συμμορφωθηκα σε μια παρατηρηση που δεχτηκα απο εναν ανωτερο μου αλλα μικροτερο σε ηλικια [συγκεκριμενα μιλουσα εν ωρα αναφορας] και ο 18χρονος με ρωτησε πως το ανεχομαι. Δευτερον, ζητανε πολυ συχνα την μανα τους ή μιλανε πολυ συχνα στο τηλεφωνο. Τριτον, φερονται παιδιαριστικα. Συνηθως καλοπροαιρετα παιδιαριστικα. Και τελος, πραγματικα πιστευουν οτι ο λοχαγος μας νιωθει σαν πατερας μας. Και οτι εμεις πρεπει να νιωθουμε σαν παιδια του.

Ειδος νο.7: Ο εκ των κρατων της πρωην ΕΣΣΔ ορμωμενος φανταρος.
Ειναι Ελληνες, αλλα ενας εκ των δυο γονεων τους ειναι Ρωσος/Γεωργιανος ή ο,τι αλλο. Ισως και οι ιδιοι να εχουν γεννηθει σε αυτες τις χωρες. Και αποφασισαν να ερθουν να κανουν φανταρικο στην Ελλαδα. Συνηθως ειναι καλα παιδια, αλλα δεν βρισκεις κωδικα επικοινωνιας ευκολα με αυτους. Περα δηλαδη απο την γλωσσα, που δεν την κατεχουν καλα, πετανε καποια πραγματα ωρες ωρες που σε αφηνουν μαλακα. Χαρακτηριστικο παραδειγμα τετοιου φανταρου που τον ρωτησαν απο που ειναι η καταγωγη του, και αυτος ειπε ξερα "η καταγωγη μου ειναι ελληνικη". Αν τους ενοχλησεις, την γαμησες. Αν δεν τους ενοχλησεις, ουτε καν που τους παρατηρεις.

Ειδος νο.8: Ο χωριατης [με την κακη εννοια] φανταρος.
Το σετακι που απαρτιζει αυτον τον φανταρο ειναι το εξης: Παντα εχει κινητο τελευταιας τεχνολογιας, που κανει 400-500 ευρω, και περα απο το να τηλεφωνει και να στελνει μηνυματα, μπαινει στο ιντερνετ, κατεβαζει βιντεακια απο οποιαδηποτε σελιδα τυπου youtube, παιζει βιντεο, mp3,παιχνιδια, εχει μεσα καρτα μνημης που κανει οσο το μισο κινητο, και πολλες αλλες λειτουργιες που δεν θα τις χρησιμοποιησει ποτε. Για αυτον, ολες οι ωραιες γυναικες ειναι "μουνια" και ολες οι αλλες [που δεν κανουν για μοντελα] ειναι "μπαζα". Στο υπεροχο κινητο του εχει εκατονταδες φωτογραφιες απο απλες κοπελες που δεν τις ξερει, αλλα του της εδωσαν φιλοι του. Και καθεται και τις χαζευει. Και τις δειχνει και σε αλλους. Οταν βγαινουμε για καφε, παντα βρισκει καφετερια με wifi για να κατεβασει βιντεο απο το youporn, και δεν συμμετεχει σε καμια συζητηση που γινεται. Ειναι χαμενος στο διαδικτυο. Μετα απο λιγο "θα παει τουαλετα". Οσον αφορα τον στρατο, ενω φαινεται οτι δεν τον γουσταρει, παντα βγαζει προς τα εξω την πλευρα της υποχρεωσης, και της υπηρετησης της πατριδας. Το παιζει βαρυς κι ασηκωτος, και σε καποια στιγμη αναρωτιεται γιατι δεν εχει βρει γκομενα. Οταν εν τελει του μιλας, κανει πως καταλαβαινει αλλα ματαια. Σε λιγα λεπτα, θα ξαναβυθιστει στο youporn.

Ειδος νο.9: Ο συνεσταλμενος φανταρος.
Αυτο το ειδος φανταρου το γουσταρω πιο πολυ απο ολα. Προκειται για παιδια που πιθανοτατα ανηκουν στην κατηγορια του φανταρου-"στα αρχιδια μου". Επιπλεον ομως, δεν ανοιγονται ευκολα, δεν μιλανε πολυ, αρκει να βρεις το κουμπι τους. 2 τετοιους συναντησα ως τωρα, και πανω στην κουβεντα καταλαβα οτι ειναι και γαμω τα παιδια. Συνηθως πολυ καλες ψυχες, ξερουν οτι εκει που εχουν μπει εχουν μπει καταναγκαστικα [ισως διαφωνουν και με την υπαρξη του στρατου γενικα] και ισως αυτο τους προκαλει την συστολη που λεγαμε. Συνηθως πρεπει να τους μιλησεις για να σου μιλησουν, αλλα παντα θα εχουν κατι ενδιαφερον να πουν. Φαινεται ομως, πως αν τους ξεκλειδωσεις, σου δινουν το κλειδι για παρτη σου.


Οσον αφορα εμενα, οπως καταλαβατε, εχω αδεια [ναι, παλι]. Ετυχαν ετσι τα πραγματα, που απο τις 46 μερες που ειμαι φανταρος, οι 16 ειναι αδεια. Βαλε 4 στην ορκωμοσια, αλλες 6 στα δυο ΠΣΚ, και αλλες 6 το εορταστικο γκρουπ Χριστουγεννων, δεν ειναι και δυσκολο να βγουν. Αυτη η αδεια κυλαει ομορφα ως τωρα. Απουσιαζει βεβαια το...πνευμα των Χριστουγεννων, αλλα δεν γαμιεται... Παλι καλα που ειναι παρων το φαι των Χριστουγεννων :) Επισης εχω λιωσει στο prison break [καλα μιλαμε γινονται πραγματα και θαυματα εκει] και στο Ευτυχισμενοι μαζι [επισης γινονται σημεια και τερατα!], και αποψε εχω κανονισει με 2 κολλητους [ναι... σε προλαβαινω... και αυτοι φανταροι ειναι] να λιωσουμε σε καμια ταβερνα και μετα στο pro, και κατα τα αλλα, μαμ, κακα και νανι.Τα νεα απο το χυμειο ειναι πως οταν γυρισω και τελειωσω με τα της ειδικοτητας μου θα ειμαι και παλι γραφεας, και ειμαι πολυ περιεργος να δω πως θα ειναι εκει.

Οπως και να'χει... Καλες γιορτες σε ολους :)

Κυριακή, 21 Δεκεμβρίου 2008

Το ημερολογιο ενος φανταρου - page nine: Το χυμειο εχει και τα κακα του.

Σημερα τελικα μας ξημερωσε μια πολυ, πολυ, πολυ ασχημη μερα, μετα απο εναν αβυσσαλεο υπνο. Το κλου της ημερας ειναι το εξης: Ποτε μην προγραμματιζεις τιποτα οταν εισαι φανταρος.

Ηταν που λετε σημερα να ξυπνησουμε, να φαμε το πρωινο μας, να κανουμε τις αγγαρειες μας, να μας μιλησει ο διοικητης μας, να βαλουμε τα πολιτικα μας και να ξαμοληθουμε ως εξοδουχοι στις 11. Αντε 12. Και εγω, κανονισα χιλια δυο πραγματα με ανθρωπους εντος και εκτος στρατοπεδου.

Ελα ομως που τα καμαρια μας θυμηθηκαν οτι επρεπε να παρουμε κρανη, εξαρτησεις και τα λοιπα κλαμπατσιμπαλα και να περασουμε σημερα απο συνεντευξη με τον λοχαγο.

Καταρχην, γιατι κρανη και εξαρτησεις ρε παιδια; Αφου μαλλον αυριο θα φυγουμε με αδεια, και οταν γυρισουμε πρεπει να περασουμε απο "σχολεια".

Κατα δευτερον, γιατι συνεντευξη στον λοχαγο; Αφου δωσαμε στον διοικητη, ας τα βγαλουν μια φωτοτυπια να του τα δωσουν. Το ιδιο εντυπο ειναι.

Αλλα οχι, επρεπε απο τις 11 ως τις 5 να περιμενουμε αφενος σαν μαλακες να δωσουμε συνεντευξη, και να μας παρατησει στα κρυα του λουτρου ο λοχαγος επειδη "ειχε μια δουλεια". Και επρεπε να παμε στην αποθηκη με τα κλαμπατσιμπαλα και να ανακαλυψουμε οτι δεν εχουμε αρκετα κλαμπατσιμπαλα για ολους, και επρεπε να ψαχνουμε σαν ζητιανοι τους παλιους φανταρους να μας δωσουν τα δικα τους [!] σε ολοκληρο το στρατοπεδο, και παλι να μην τα βρισκουμε, επρεπε να παει ο αποθηκαριος στο διπλανο στρατοπεδο να φερει [!], και εμεις να περιμενουμε εκει,καποια στιγμη ο αποθηκαριος μας παρατησε γιατι ειχε σκοπια [!!!!] και επρεπε να βρει τον υπευθυνο για να τον αλλαξει καποιος αλλος, μετα να ξαναπαμε για την ουρα που ειχαμε αφησει στην μεση για την συνεντευξη, και μετα απο ολη αυτην την γαμημενη ορθοστασια με τις πουτσες τις αρβυλες να πρεπει να μετακομισουμε απο τον εναν θαλαμο στον αλλον, γιατι στον πρωτο θαλαμο μας εβαλαν προσωρινα [!], και στον δευτερο θαλαμο καποια κρεβατια δεν ηταν καλα και επρεπε να πηγαινοφερνουμε κρεβατια απο εδω κι απο κει, και αντε ξεστρωσε, και αντε ξαναστρωσε, τακτοποιησου ΚΑΙ ΑΝΤΕ ΓΑΜΗΣΟΥ ΜΑΛΑΚΑ ΛΟΧΑΓΕ ΠΟΥ ΜΟΥ ΘΕΣ ΚΑΙ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΟΛΑ ΑΥΤΑ.

A, και το καλυτερο; Ολα αυτα αφορουσαν μονο καμια δεκαρια νεοσυλλεκτους απο τον λοχο μας, γιατι απο τους αλλους λοχους ΕΙΧΑΝ ΦΡΟΝΤΙΣΕΙ ΓΙΑ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΕΓΚΑΙΡΑ. ΤΗΝ ΠΟΥΤΑΝΑ ΜΟΥ ΜΕΣΑ ΔΗΛΑΔΗ.

Τα ειπα, αλλα δεν ξαλαφρωσα. Ολη η μερα πηγε στραφι σημερα.

Απο εκει που θα εβλεπα αγαπημενα προσωπα, θα διασκεδαζα, θα περνουσα καλα με ωραια διαθεση, γιατι Κυριακη ηταν γαμωτο σημερα, ολος ο κοσμος ηταν εξω και επινε καφε κατω απο τον ηλιο την ωρα που εγω περιμενα σαν ΜΑΛΑΚΑΣ σε δυο γαμημενες ουρες και πηγαινοεφερνα κωλοκρεβατα απο εδω κι απο εκει, κατεληξα να βγω 5 η ωρα με την δυση του ηλιου και να λιωνω σε νετ καφε, μιλωντας στο msn με αυτους που υποτιθεται θα εβλεπα σημερα.

ΧΥΜΕΙΟ ρε, ΧΥΜΕΙΟ με κεφαλαια γραμματα.

Που θα παει, θα στρωσει.

Σάββατο, 20 Δεκεμβρίου 2008

Το ημερολογιο ενος φανταρου - page eight: Χυμειο*

Να'μαι λοιπον παλι, σας γραφω απο τον τοπο μεταθεσης μου. Η περιπετεια αρχισε απο χθες το πρωι, οταν και ξεκινησαμε καμια 50ρια ατομα με ενα πουλμαν για να μας αφησουν στους τοπους μεταθεσης μας. Το ταξιδι αρκετα χρονοβορο και ζορικο, μιας και καναμε μονο μια σταση, ενω στην διαδρομη αποτυπωνοταν γλαφυροτατα η αγωνια ολων μας για το που σκατα παμε.

Βεβαια, καποιοι ηταν υπερβολικοι. Ρε φιλαρακι, αμα δεν ξερεις τι μιλας;

Ας πουμε λιγο πριν την Ξανθη, απο την Εγνατια φαινονται καποια χωρια.Στα οποια, συμβαινει να κατοικουν και καποιοι ανθρωποι μουσουλμανοι. Και ως χωρα ανεξιθρησκειας που ειμαστε, σεβομαστε το δικαιωμα τους σε αλλη πιστη και τους εχουμε κανει τζαμια. ΑΥΤΟ ΡΕ ΒΛΑΚΑ ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΜΠΗΚΑΜΕ ΤΟΥΡΚΙΑ. ΟΥΤΕ ΟΤΙ ΕΔΩ ΣΦΑΖΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ.

Φυσικα, το κλασσικο μπερδεμα πομακων και μουσουλμανων. Οχι, οι πομακοι δεν ειναι μελαχρινοι και μαυροι, ειναι το ακριβως αντιθετο, σαν Σουηδοι.

Τελος παντων. Στην πορεια που λετε, αφηναμε ατομα σε διαφορα στρατοπεδα. Τα οποια για καποιον λογο, με την σειρα που τα βλεπαμε απο το πουλμαν, πηγαιναν απο το καλυτερο στο χειροτερο. Ειδαμε λοιπον απο στρατοπεδο οπου ακομη και κανενα συντριβανακι θα του ταιριαζε [λες και ειμασταν στο Χιλτον], μεχρι ενα ελεεινο και τρισαθλιο πραμα. Καποια στιγμη φτασαμε και σε ενα στρατοπεδο κοντα στο δικο μας, οπου θα ερχονταν να μας παρουν.

Καπου εκει αρχισε να μας παιρνει απο κατω. Αυτο που βλεπαμε δεν ηταν και ο,τι καλυτερο. Παλια κτιρια, φωνες και κακο, φανταροι με κατεβασμενα κεφαλια, σκυθρωποι, μια μουχλα γενικοτερα. Ο ενας απο μας αναρωτιοταν "καλα ρε πουστη μου, εβαλα βυσμα για να με φερουν εδω;", ο αλλος σκεφτοταν το ενδεχομενο να χτυπησει αναβολη, εγω παλι προσπαθουσα να δω την θετικη πλευρα του πραγματος. Που δεν πολυυπηρχε, μεταξυ μας.

Και καπου εκει ηρθαν και μας πηραν. Και μας πηγαν σε ενα μερος, πολυ καλυτερο, ολοι μας μιλουσαν σαν ανθρωποι, οι παλιοι φανταροι ηταν ολοι με ενα χαμογελο μεχρι τα αυτια, χιουμορ, μιλαμε οτι ανεβηκε το ηθικο μας. Και φυσικα ειδαμε ιδιοις ομασι τι σημαινει η λεξη χυμειο*. Μιλαμε για αλλο κοσμο, καμια σχεση με το κεντρο εκπαιδευσης.

Ουτε αναφορες, ουτε σιωπητηρια [!], ουτε παραταξη για να παμε οπουδηποτε, δεν μας εκανε κανενας καμια παρατηρηση, εχουμε μεσα στο κτιριο μηχανηματα για σαντουιτς, καφεδες, σοκολατες [!], αναψυκτικα [στο κεντρο ολα αυτα ηταν στο ΚΨΜ, εκτος των καφεδων, που δεν ηξερες αν λειτουργει παντα], μιλαμε απο χθες που ηρθαμε εχω βαρεθει να μην κανω τιποτα και να καθομαι.

Βεβαια εχουμε ενα αρνητικο σημειο μονο, οτι μας απαγορευουν δια ροπαλου τα sleeping bag, αλλα μην τα θελουμε και ολα δικα μας.

Σημερα το πρωι μας πηρε συνεντευξη και ο Διοικητης. Καλος τυπος φανηκε. Του ειπα οτι στο κεντρο εκτελουσα χρεη επιλοχια, και απ'οτι μου ειπε ο επομενος που μπηκε μεσα, τον ακουσε να μιλαει στο τηλεφωνο με καποιον και του ελεγε οτι "σου εχω εναν γραφεα, ο,τι πρεπει για την δουλεια" και διαφορα τετοια :) Επισης, ο κολλητος που ειναι στο ιδιο στρατοπεδο εκανε ηδη επαφη με τους γραφιαδες μας και κατα πασα πιθανοτητα θα με ζητησουν και αυτοι. Αν στην τελικη γινω οντως γραφεας, θα περασω καλα, πιστευω.

Αυτα για την ωρα. Θα τα πουμε ;)

*Χυμειο, το. Στρατιωτικο λογοπαιγνιο της λεξεις χημειο, εκ της λεξης χυμα. Χρησιμοποιειται για στρατοπεδα οπου οι φανταροι αντι να κρατανε οπλο, κρατανε τσουγκρανα και ξυνουν τα αρχιδια τους.

Πέμπτη, 18 Δεκεμβρίου 2008

Το ημερολογιο ενος φανταρου - page seven: Οι τελευταιες μερες στο κεντρο εκπαιδευσης.

Με αυτα και με εκεινα, αυριο πρωι πρωι την κανουμε ολοι για τις μεταθεσεις μας. Η εκπαιδευση μας τελειωσε, αφηνοντας αναμεικτα συναισθηματα τοσο σε εμενα οσο και στους υπολοιπους, απο οσο μπορω να διακρινω.

Η χθεσινη ηταν πολυ εντονη μερα, ομολογω. Το πρωι ημουν κλασικα στο γραφειο, οταν σε καποια φαση μπαινει ο αρχιλοχιας μεσα φουριοζος και μου δινει την λιστα με τις μεταθεσεις. Βρισκω την μεταθεση, και μου καθεται ενα χαμογελο μεχρι τα αυτια. Παω σε μια μοναδα για την οποια ξερω λιγα πραγματα, αλλα στο ιδιο στρατοπεδο ειναι ενα πολυ πολυ καλο φιλαρακι, επισης στο ιδιο στρατοπεδο παμε καμια δεκαρια παιδια απο το κεντρο, εκ των οποιων οι 4-5 ειναι προσωπα που εκτιμω παρα πολυ και περναμε καλα μαζι, και φυσικα, σε βολικο σημειο για να συναντω την Λινα. Ολη η μερα κυλαει με μια τρελη υπερενταση [πολλαπλασιαστε την με καμια 150 ατομα], και φυσικα η ερωτηση της ημερας ειναι η εξης: Εσυ που πας φιλαρακι;

Επεσαν μεταθεσεις ευκολες [μεχρι και στο τριτο σωμα στρατου στην Θεσσαλονικη στειλαμε ατομο], χλιαρες, ζορικες, αλλος ειχε δηλωσει να παει Κυπρο και τον εστειλαν Σπαρτη και μετα Λημνο μαγειρα, ο μαγειρας μας ηταν τρελαμενος επειδη δεν πηρε ειδικοτητα μαγειρα, αλλος εβριζε την τυχη του που τον εστειλαν στα Ριζια, αλλος τρελαθηκε σκεφτομενος την Καβυλη, αλλος ονειρευοταν καφεδες στον φαρο της Αλεξανδρουπολης, αλλος σκεφτοταν τις γκομενες στην Κομοτηνη, αλλος εμενε με μια μεγαλη αγωνια για το τι θα συναντησει στην Αυλωνα [εννοειται περιμενοντας τα χειροτερα], χιλια δυο.

Και το βραδυ, η βραδια οπλιτη. Με λιγο, ελαχιστο ποτο, με μια μετρια μπαντα στρατιωτικων [!], αλλα με πολυ κεφι, διαθεση να ξεσκασουμε. Καπου εκει εβλεπα τα παιδια γυρω μου, αυτους τους οποιους τους βλεπω καθε μερα ολη μερα, εβλεπα τα παιδια που γουσταρω, τους μαλακες, τους κολλημενους, τους χαζους, τους χαζοχαρουμενους, τους σκατοψυχους, τους αδιαφορους και συνειδητοποιησα ενα πραγμα, που μου εχει καρφωθει στο μυαλο:

Οτι δεν θελω να φυγω απο το κεντρο. Οτι θα μου λειψουν πολλα πραγματα απο εκει.

Θα μου λειψει το ιδιο το μερος, με το τρελο του κρυο, την ομιχλη, την υγρασια.

Θα μου λειψει η επαφη με καποια ατομα που ταιριαζαμε, αν και θα εχω μερικους και στην μεταθεση. Ακομη και αυτοι που δεν τους γουσταρα, ή που διαφωνουσα μαζι τους ή που ηταν βλαμμενοι ρε παιδι μου, μου προσφεραν πολλες στιγμες εσωτερικης, ενδομυχης διασκεδασης [βλεπετε, δεν ηθελα να βγαλω προς τα εξω καμια ειρωνεια προς κανεναν].

Θα μου λειψει η ενασχοληση μου στο γραφειο, εκει εμαθα πραγματικα ποσο δυσκολο ειναι να ασχολεισαι με ενα καρο εγγραφα, φροντιζοντας ταυτοχρονα να μην κανεις λαθος, γιατι το καθε λαθος κοστιζει.

Θα μου λειψουν καποιοι απο τους ανωτερους μου που μου φερθηκαν σπαθι. Και θα μου λειψει και ο χαβαλες που καναμε κοροιδευοντας τους ηλιθιους ανωτερους.

Που να ειχα δηλαδη και γαμησε τα μεταθεση.

Ξυπνησαμε σημερα και ολα ηταν ηρεμα, η δουλεια στο γραφειο κυλουσε πολυ καλα. Ακομη και ο ανωτερος που με ειχε ξεφτιλισει ηταν αναπαντεχα φιλικος μαζι μου. Τελειωσαμε την δουλεια γυρω στις 12-1, γκρουπαριστηκαμε για τα πουλμαν αυριο, και περιμεναμε να βγουμε εξοδουχοι.

Και καπου εκει με επιασε ο αρχιλοχιας, να παμε καπου παραμερα να συζητησουμε.

Μου ειπε πραγματα που με εκαναν να νιωσω οτι ολη αυτη η ενασχοληση μου με τα του γραφειου ειχαν ανταποκριση, δεν πηγαν στον βροντο. Εισεπραξα ενα τεραστιο ευχαριστω, που "με εβγαλες απο πολυ δυσκολη θεση εξαιτιας της γνωσης Η/Υ", οτι "πολλες φορες ενιωθα εγω το δεξι σου χερι", οτι "εκει που θα πας θα ξεχωρισεις, ησουν ο μονος που θα μπορουσε να ανταπεξελθει στα καθηκοντα που του ανεθετα, δοκιμασα και αλλους τις μερες που ελειπες αλλα δεν μου εκαναν, χωρις εσενα δεν γινοταν δουλεια στο αρχιλοχαδικο, πολλες φορες σου ελεγα να κανεις κατι με τον Α τροπο και παντα ειχες να προτεινεις κατι καλυτερο, να με παρεις τηλεφωνο για ο,τι χρειαστεις", και αλλα τετοια.

Εμεινα σχεδον αφωνος. Του ειπα φυσικα και εγω οτι χαρηκα πολυ τοσο για αυτα που μου ελεγε, οσο και για την συνεργασια που ειχαμε, καθως και για την γνωριμια. Ο συγκεκριμενος ανθρωπος που φερθηκε με σεβασμο που δεν περιμενα να συναντησω μεσα στον στρατο, και φυσικα με γλιτωσε απο πολλη σωματικη καταπονηση.

Και μετα αναρωτηθηκα αν οντως τα εννοουσε ολα οσα ειπε, οπως μου φανηκε. Και διαπιστωσα οτι δεν ειχε ουτε εναν λογο να μου μιλησει ψευτικα. Αυριο φευγω, πιθανοτατα δεν θα τον ξαναδω ποτε. Αλλα θα εχω να θυμαμαι πολλα απο αυτον.

Και μετα, εξοδος.

Η τελευταια μας εξοδος στην πολη που βγαιναμε τον τελευταιο εναμισο μηνα.

Σε 3-4 ωρες, ο τελευταιος μας υπνος στο κεντρο εκπαιδευσης.

Το οποιο κεντρο, με τα καλα του και τα κακα του, νιωθω οτι ηδη μου εχει δωσει καποια πραγματα, με εχει αλλαξει. Με εχει κανει πιο ανθεκτικο και ανεκτικο στην -παντα αητηττη, πλεον ειμαι ακομη πιο σιγουρος για αυτο- βλακεια, με εμαθε να συνεργαζομαι ομαδικα ακομη και με ανθρωπους που πιστευα οτι δεν εχω διαυλο επικοινωνιας, με αναγκασε να κοιμαμαι στις 10.30 και να ξυπναω στις 6, μου αφαιρεσε το δικαιωμα να λεω οχι ακομη και στο παραλογο, μου εδειξε πως ειναι να κοιμασαι με αλλους 25 μαντραχαλους που κλανουν στον υπνο τους, με εφτασε στα ορια της σωματικης αλλα και της ψυχικης μου αντοχης ορισμενες φορες, με εκανε να νιωσω πρωτογνορα συναισθηματα.

Το συναισθημα του να εισαι ενα τιποτα, αλλα και του να εισαι σε κατι πραγματικα χρησιμος, το συναισθημα της ξεφτιλας, σε αυτην την πυλη κοιτουσα σαν χαμενος με κομμενα τα ποδια την πρωτη μερα, εδω ενιωσα για πρωτη φορα τοσο μεγαλη χαρα που θα εβλεπα τους δικους μου στο πρωτο επισκεπτηριο, εδω γουσταρα τοσο πολυ οταν ξαναεβαλα για πρωτη φορα πολιτικα ρουχα στην πρωτη αδεια, εδω ενιωσα την πουστια σε ολο της το μεγαλειο, αλλα και την συμπαρασταση απο τους συφανταρους, ανθρωπους που πριν απο εναμισο μηνα δεν με ηξεραν, οταν την χρειαστηκα.

Αναρωτιεστε αν γουσταρα για ολα αυτα;

Δεν ξερω αν γουσταρα. Ξερω ομως οτι διδαχτηκα, ολα αυτα τα σκηνικα τα εχω παρει μεσα μου και τα εχω κανει ενα με μενα.

Οτι δεν θελω να φυγω το ειπα; Το ειπα.

Αντε να δουμε τι θα δουμε και στην επομενη μοναδα.

Σε μια γη που ανατελλει - Διαφανα Κρινα [Photoclip]

Αφου ξεπεραστηκαν καποια τεχνικα προβληματα [κοινως γαμιοταν το youtube] ξαναποσταρω το φωτοκλιπ του τραγουδιου "Σε μια γη που ανατελλει" των Διαφανων Κρινων, ενα τραγουδι που μου πηρε το μυαλο απο την πρωτη ακροαση.

Ιδου λοιπον η νεα μου δημιουργια:

Σάββατο, 13 Δεκεμβρίου 2008

Το ημερολογιο ενος φανταρου - page six: εχει ο...στρατος γυρισματα.

Αν κατι καταλαβα τις τελευταιες μερες στον στρατο και ειδικοτερα χθες, ειναι πως, παρολο που βρισκομαι καθημερινα με αλλα 100 ατομα στον ιδιο χωρο και μοιραζομαστε ωραιες στιγμες μαζι, στην ουσια ειμαι μονος. Και πως καλα ειναι να καβατζωνεσαι πρωτος, γιατι αλλιως θα μεινεις ξεκρεμαστος.

Σκηνικο 1.

Τεταρτη βραδυ, ειμαι θαλαμοφυλακας 10-12, μαζι με αλλους 3, μιας και εχουμε 4 θαλαμους. Το σιωπητηριο χτυπαει στις 10 και κατι, και τα παιδια απο τον θαλαμο μου εχουν πεσει ξεροι για υπνο. Απο εναν απεναντι θαλαμο ομως ακουω φωνες και γελια, ατομα να μπαινοβγαινουν, ο ενας μαλιστα [ας τον πουμε Κωστα] βγαινει εξω, καθεται στο παγκακι του θαλαμοφυλακα, αναβει τσιγαρο και παιζει με ενα PSP. Καποια στιγμη επιτελους ολοι κοιμουνται.

Την επομενη μερα το πρωι ημουν παλι θαλαμοφυλακας 6-8. Πηγαινουν ολοι για πρωινο, και γυρω στις 7 σκαει μυτη ο λοχαγος και μας κραζει ολους τους θαλαμοφυλακες. Γιατι λεει χθες στην ωρα μας, τριγυρνουσε ενα ατομο ντιρλα στο μεθυσι, με ενα μπουκαλι ουισκι, ενω και αλλοι εκαναν παρτι και επιναν και καπνιζαν. Μας ρωτησε ποιοι ηταν αυτοι, και του ειπαμε με περισση φυσικοτητα οτι χθες στην ωρα μας ολα ηταν ΟΚ, εκτος απο εναν που καπνιζε. Μετα απο λιγο ημασταν αναφερομενοι.

Στην αναφορα ο λοχαγος ρωταει το πληθος ποιοι ηταν αυτοι που εκαναν μπαχαλα την προηγουμενη μερα. Ποιος επινε, ποιος καπνιζε, ποιος δεν κοιμοταν. Ο Κωστας δεν σηκωνει το χερι του. Και ο λοχαγος ριχνει 5 μερες φυλακη σε καθε εναν απο τους θαλαμοφυλακες, και σε μενα φυσικα. Λιγα λεπτα μετα, ο Κωστας ηρθε χαμογελωντας να μου πει "τι γινεται φιλαρακι, ολα καλα;".

Παρενθεση: Ο Κωστας ειναι ενα παιδι που λογω καποιων εξειδικευμενων τεχνικων γνωσεων εχει καταστει απαραιτητος στο στρατοπεδο. Για αυτον τον λογο, εχει παρει και τα 3 ΠΣΚ μετα την ορκομωσια [ενω εμεις πηραμε 2] μαζι με δωρο μια Δευτερα. Νομιζει ομως οτι εχει πιασει τον παπα απο τα αρχιδια, και συμπεριφερεται ακρως προκλητικα. Το οτι δεν σηκωσε το χερι του για να πει οτι καπνιζε, με αποτελεσμα να φαω 5Φ, ηταν κατι που επιβεβαιωσε την αποψη μου για αυτον. Κλεινει η παρενθεση.

Παω στο γραφειο του λοχια για να κανω την δουλεια μου κι εγω, και σε καποια φαση μπαινει μεσα ο λοχαγος. Με ρωταει κατιδιαν ποιος επινε, του ξαναλεω οτι δεν ειδα κανεναν να πινει και αυτος νομιζει οτι απλα τον καλυπτω. Με ρωταει τοτε ποιος καπνιζε, και δινω τον Κωστα στεγνα. Αν ειναι να φαω 5Φ, θα τον παρω μαζι μου τον πουστη. Ο λοχαγος τον ξερει καλα τον Κωστα, και φευγει χωρις να πει τιποτα.

Η επομενη μερα ειναι η Παρασκευη, μερα που τοσο εγω οσο και ο Κωστας εχουμε αδεια. Σε καποια φαση μπαινει μεσα ο λοχιας και μου λεει να βρω την αδεια του Κωστα, και να αλλαξω την ημερομηνια επιστροφης. Αντι για Δευτερα βραδυ, Κυριακη βραδυ. "Εντολη του λοχαγου" μου λεει, και φυσικα αλλαζω την ημερομηνια επιστροφης. Λιγη ωρα μετα, ο λοχιας με φωναζει να τον βοηθησω να μοιρασουμε τις αδειες, και μου δινει τις μισες. Μεταξυ τους βρισκεται και η αδεια του Κωστα. Ειχα την χαρα να του την δωσω χερι με χερι την αδεια, να δω απο την πρωτη στιγμη την εκπληξη στο προσωπο του. Ακουγομαι κακος, αλλα ενιωσα να αποδιδεται δικαιοσυνη.


Σκηνικο 2 + 3.

Ολο το πρωι της Παρασκευης ημουν στο γραφειο, ετοιμαζοντας τις καταστασεις του ΠΣΚ. Ομως, αυτο που δεν ειχα προβλεψει ειναι το πως θα εφευγα απο το στρατοπεδο για να παω στα ΚΤΕΛ της κοντινοτερης πολης. Ολοι οι αλλοι ειχαν κανονισει τετραδες για ταξι ή πενταδες για αυτοκινητο. Αφου μοιρασαμε τις αδειες, διαπιστωνα οτι ειχα ρωτησει 15 φορες και δεν μπορουσα να βρω μεσον να φυγω.

Μεταξυ αλλων, ρωταω και τον ας τον πουμε Γιωργο. Οχι φιλαρακι μου λεει, ειμαστε 4 ατομα για ταξι, δεν χωρας, σορρυ. Και λιγο πιο μετα τον βλεπω να μπαινουν συνολο 3 ατομα στο ταξι. Οι πιο πολλοι εχουν ηδη φυγει και ο κινδυνος να ξεμεινω στην ερημια ειναι ορατος. Σταματαω το ταξι, ανοιγει το παραθυρο του συνοδηγου οπου καθεται ο Γιωργος, και ρωταω τοσο αυτον οσο και τον ταξιτζη αν χωραω. Η απαντηση ειναι οχι.

Εχω πλεον ξεμεινει εξω απο την πυλη με 2 ταριφες, οι οποιοι με πιλατευουν. Δεν εχω ομως πολλα λεφτα στην τσεπη μου, και δεν το ρισκαρω να παω μονος με ταξι στα ΚΤΕΛ, μπορει να μην μου φτασουν για το λεωφορειο μεχρι Θεσσαλονικη. Ο ενας εκ των δυο ταξιτζηδων με πλησιαζει με υφακι. Του λεω οτι δεν προκειται να μπω μονος μου στο ταξι, αλλα με καποιον αλλον για να μοιραστω το κοστος. Ο ταξιτζης με το υφος του μου λεει "φιλαρακι με εχεις αναγκη, αν δεν με παρεις εστω και μονος σου θα ξεμεινεις εδω στο κρυο", αλλα ταυτοχρονα κανει και παζαρια στην τιμη, σαν να μου κανει χαρη. Απο τα 15 ευρω πεφτει στα 12, απο τα 12 στα 10. Ειχα αρχισει να εκνευριζομαι.

Μεσα σε αυτον τον διαλογο, γυριζει πισω το ταξι με τον Γιωργο, που ηταν 3 ατομα. Γιατι λεει ξεχασαν ενα ατομο, το οποιο προφανως χωρουσε, ενω εγω οχι. Παει ο ταξιτζης να δικαιολογηθει και καλα, αλλα του κοβω τα πολλα-πολλα. Την ιδια στιγμη ο Γιωργος δεν κοιταει ουτε κατα διανοια προς το μερος μου. Παιρνουν αυτον που ξεχασαν και φευγουν.

Ο ταξιτζης συνεχιζει να με πιλατευει, θυμιζοντας μου οτι ειναι η μονη μου λυση. Του λεω πως και εγω ειμαι η μονη του ελπιδα να βρει πελατη, οποτε αν θελει μπορει να γυρισει αδειος πισω. Κοιτα που εφαρμοσαμε και την θεωρια παιγνιων στην θητεια μας.

Οση ωρα γινεται αυτη η κουβεντα, ερχεται προς τα πανω ενα πολιτικο ΙΧ, αρκετα πιο κατω περιμενει ενα παιδι μονο του τον πατερα του να ερθει να τον παρει και εχει ακουσει και εχει δει τα παντα. Λεει στον πατερα του να με παρουν, και οντως ετσι γινεται. Ο ταξιτζης αναγκαζεται να γυρισει αδειος πισω, χωρις να παρει φραγκο.

Παμε στα ΚΤΕΛ και ειμαστε 30 φανταροι μεσα στο λεωφορειο, καθως επισης και καμια 20ρια απλοι πολιτες. Φυσικα, κανεις δεν καθεται στην θεση του. Παω να κατσω στην θεση μου, και καθεται ενα φιλαρακι μου εκει, οποτε και εγω παω και καθομαι απο πισω του. Ελα ομως που αυτη η θεση ειναι του Γιωργου [με τα 3 ατομα στο ταξι] και ο οποιος διαπιστωνει πως, ενω αυτος και οι κολλητοι του κλεισαν συνεχομενα εισιτηρια, δεν θα κατσουν μαζι. Καθεται 2 σειρες πισω και τον ακουω να με μπινελικωνει. Κανω πως δεν ακουω, αλλα κατα βαθος σκεφτομαι ενα μονο πραγμα:

Εχει ο στρατος γυρισματα.

Κυριακή, 7 Δεκεμβρίου 2008

Ευχομαι μες στην φυλακη να σας γαμανε κι απ'την μυτη.

Παρακολουθω αναυδος τις διαστασεις που εχει παρει το θεμα της δολοφονιας του πιτσιρικα στα Εξαρχεια και ακομη πιο αναυδος βλεπω απο εδω κι απο εκει μερικα σχολια που παιρνουν το μερος του σκατομπατσου, του στυλ:

"Τι επρεπε να κανει, επρεπε κι αυτος να προφυλαξει την σωματικη του ακεραιοτητα"

"Οταν ομως τις μολοτωφ τις ετρωγαν μπατσοι, δεν βγηκε κανεις να κανει τοση φασαρια"

και αλλα τετοια ομορφα.

Για μια στιγμη.

Οταν ενας ανθρωπος αποφασιζει να γινει μπατσος, δεν ξερει οτι θα φοραει μια στολη;

Το ξερει.

Δεν ξερει τι προιστορια κουβαλαει πανω της αυτη η στολη; Τι συμβολιζει;

Το ξερει.

Ξερει και για τον Κυπριο φοιτητη.
Ξερει και για τον φοιτητη με τα πρασινα σταρακια.
Ξερει και για την κοπελα που πεθανε στο σκηνικο Σοριν Ματει.
Ξερει και για το σκηνικο στο Α.Τ. Ομονοιας που οι μπατσοι εβαζαν τα 2 αλβανακια να δερνονται μεταξυ τους.
Ξερει και για τα δακρυγονα που ριχναν οι μπατσοι στους συνταξιουχους.
Ξερει και για τις παραβιασεις του πανεπιστημιακου ασυλου.
Ξερει και για τις απαγωγες των Πακιστανων.
Ξερει και για τους βιασμους γυναικων απο μπατσους.
Ξερει και για την δολοφονια του 15χρονου πριν πολλα χρονια, παλι στα Εξαρχεια.
Ξερει και για την δολοφονια του πιτσιρικα χθες.

Ας μην συνεχισω.

Οταν λοιπον ενας μπατσος αποφασιζει να βαλει μια στολη η οποια τον κανει ιδιο με τους μπατσους που εχουν κανει αυτα τα αισχη, οταν φοραει μια στολη η οποια εχει διαπραξει τερατουργηματα κατα καιρους, ας μην παραπονιεται επειδη τις τρωει απο αυτους που πολεμαει. Οποιος ανακατευεται με τα πιτουρα, τον τρωνε και οι κοτες.

Γιατι στα ματια του κοσμου, ο μπατσος που φοραει την στολη δεν ειναι ο Κωστας/ο Γιωργος/ο Γιαννης, δεν ειναι ενας ανθρωπος με οικογενεια, φιλους, παιδια, ονειρα. Οταν ενας μπατσος φοραει την στολη του και ειναι εν ωρα υπηρεσιας, ειναι απλα ενας μπατσος. Ενα οργανο στην υπηρεσια ενος σωματος ασφαλειας που εχει διαπραξει εγκληματα. Και οση ωρα φοραει την στολη, αυτο αντιπροσωπευει. Τελεια και παυλα.

Αφιερωμενο λοιπον στους μπατσους, το τραγουδι "Ελληνικη Αστυνομια" απο τους Στιχοιμα, ενα φωτοκλιπ που ειχα κανει πριν εναν χρονο με αφορμη το Α.Τ. Ομονοιας και δυστυχως, χρειαζεται να το ανασυρω απο τα κιταπια μου.

Δεν ειμαι αναρχικος, αλλα ουτε και μαλακας
[...]
ειμαι σαν τον πιτσιρικα που πυροβολησες στην Κρητη
ευχομαι μες στην φυλακη να σας γαμανε κι απ'την μυτη.


Τετάρτη, 3 Δεκεμβρίου 2008

Το ημερολογιο ενος φανταρου - page five

Oh well... Οι τελευταιες μερες εχουν ερθει και αυτες με την σειρα τους με πολυ καλυτερες συνθηκες. Μετα την μαλακια που εγινε βεβαια την Παρασκευη, οποτε βρισκω απεναντι μου τον μαλακα προσπαθω απλα να τον αποφευγω γιατι ακομη μου γυριζει τα μυαλα και μονο η οψη του.

ΑΛΛΑ...

...Αλλα εχω αδεια αυτο το ΠΣΚ, και μαλιστα ο Λοχιας ξηγηθηκε και ΠΣΚΔ τιμητικα :)

...Αλλα εχω κερδισει την εμπιστοσυνη του και πλεον σιγα σιγα αναλαμβανω ολο και περισσοτερες πρωτοβουλιες στο γραφειο, οχι, υπηρεσιες δεν βγαζω :)

...Αλλα πηγα στο 424 για το το προβλημα που εχω στο αυτι μου και ο γιατρος με εβγαλε άι φορ. Σημερα παρεδωσα το οπλο και την ξιφολογχη μου και ενιωσα ενα βαρος να φευγει απο πανω μου :)

Βεβαια εχουν ηδη ξεκινησει οι μικρομαλακιες απο συφανταρους [και καλα βυσματιας που ειμαι γραφεας την ωρα που αυτοι τρεχουν τα βουνα και τα λαγκαδια και παιρνω τζαμπα τιμητικες] αλλα δεν με πολυνοιαζει. Απο την στιγμη που ξερω οτι δεν πιεσα κανεναν ουτε για το γραφειο ουτε για την τιμητικη, στα αρχιδια μου.

Οσο περναει ο καιρος, τα πραγματα γινονται καθε μερα και λιιιιγο καλυτερα απο την προηγουμενη. Κλεινω εναν μηνα σε λιγες μερες και χαμπαρι δεν πηρα, τελικα. Αρχιζει βεβαια να ξετρυπωνει απο το πισω μερος του μυαλου μου το θεμα της μεταθεσης.

Αντε να δουμε...


Stay tuned ;)

Κυριακή, 30 Νοεμβρίου 2008

Το ημερολογιο ενος φανταρου - page four: Ο ελληνικος στρατος ειναι ενα μπουρδελο και μισο.

Μ'αυτα και με εκεινα, εφτασα αισιως στο τελος της τριτης εβδομαδας στην εκπαιδευση.

Και προχθες εγινε ενα σκηνικο που νομιζω ειναι χαρακτηριστικο του στρατου.

Οπως σας ειπα και σε προηγουμενο ποστ, καβατζωθηκα σε γραφειο και βοηθαω [τι βοηθαω δηλαδη, ολη την δουλεια εγω την κανω] σε διαφορα εγγραφα.

Ας τα παρουμε ομως απο την αρχη.

Την Τεταρτη εχουμε εκπαιδευση για την βολη. Το πρωι ο Λοχιας με ζηταει στο γραφειο του, αλλα ο Λοχαγος θελει να με παρει στην εκπαιδευση, μιας και την Πεμπτη εχουμε βολη. Ξεχναει ομως πως εκκρεμει γιατρικη γνωματευση για ενα ζητημα που εχω στο αυτι μου, και οτι την γνωματευση δεν θα την εχει ως την βολη, αρα οτι δεν θα κανω βολη. Με λιγα λογια, θελει να με παρει στην εκπαιδευση τζαμπα. Πηγαινω στην εκπαιδευση, με αποτελεσμα η δουλεια στο γραφειο να μεινει πισω.

Την Πεμπτη, παμε για βολη. Εγω δεν πυροβολω, αλλα καθομαι εκει σαν διακοσμητικο στοιχειο. Σε καποια φαση, ο Λοχιας μου λεει οτι μετα την βολη θα πρεπει να παω στο γραφειο γιατι εχουμε πολλη δουλεια. Το ΠΣΚ που τελειωνει σημερα θα εχει πολλους αδειουχους, και ως εκ τουτου τα παντα πρεπει να ετοιμαστουν στην εντελεια. Αδειες, εξοδοι, υπηρεσιες, κτλ κτλ κτλ. Εν τω μεταξυ, η βολη διακοπτεται για αγνωστους λογους, αφηνοντας ετσι 50 ατομα με το πουλι στο χερι. Αυτοι, θα πρεπει να πυροβολησουν την Παρασκευη, μαζι με τους αλλους 150 που ηταν ουτως η αλλως να βαρεσουν την Παρασκευη. Την Πεμπτη, παω στο γραφειο και μενω εκει ως τις 11 το βραδυ. Ο,τι εγγραφω διαταχθηκα να φτιαξω, το εφτιαξα.

Και ερχεται η Παρασκευη. Εγω μενω στο γραφειο, ετοιμαζω κατι τελευταιες λεπτομερειες, την ωρα που οι αλλοι πυροβολουσαν στοχους. Επειδη ομως ηταν υπεραριθμοι, αργουν να ερθουν. Σε καποια φαση, εχουμε της πουτανας τα ατομα που ειναι αδειουχοι και πρεπει να φυγουν, καποιοι απο αυτους εχουν ηδη χασει το λεωφορειο για την πολη τους και ειναι εκνευρισμενοι τερμα, ενω και τα στελεχη θελουν να τους διωξουν για να σχολασουν. Επικρατει ενα κλιμα διαχυτου εκνευρισμου.Την ιδια ωρα εγω ειμαι θαλαμοφυλακας οχι ενος αλλα τεσσαρων θαλαμων, μιας και οι υπηρεσιες βγηκαν με δεδομενο οτι θα λειπουν πολλα ατομα με αδεια, οποτε οσοι εμειναν χωθηκαν ασχημα.

Ο Λοχιας μας ανακαλυπτει οτι εχει ξεχασει να μου πει να κανουμε καταστασεις οπλων. Και με καλει στο γραφειο του να τις φτιαξω, παρολο που ειμαι θαλαμοφυλακας και πρεπει να μεινω στην θεση μου. Παω στο γραφειο, μιας και επροκειτο για εντολη.

Με το που παω στο γραφειο, καποια ατομα θελουν τα οπλα τους για την αναφορα. Μου λεει ο ανθυπολοχαγος μου [και υπευθυνος για τα οπλα] μου να παω πανω και να τους ανοιξω τους οπλοβαστους και σε ενα λεπτο να ειμαι κατω. Αντιλαμβανομαι οτι σε ενα λεπτο δεν προλαβαινω να καταγραψω της πουτανας τα οπλα που βγαινουν απο τους θαλαμους. Ταυτοχρονα, και ενω εχουν αρχισει να φευγουν τα οπλα, με ξαναφωναζουν κατω στο γραφειο, γιατι ειχαμε και εκεινες τις καταστασεις που λεγαμε. Η ωρα εχει παει 3 παρα 10 και ο υπευθυνος των οπλων θελει να σχολασει στις 3, οταν και θελει οι καταστασεις να ειναι ετοιμες στην εντελεια. Ελα ομως που τον εχω πανω απο το κεφαλι μου να βριζει και να καταριεται και μου ξεφευγουν 3-4 ονοματα.

Με το που τελειωνω οπως οπως τις καταστασεις, του λεω να κατσω λιγο να τις ελεγξω. Μου λεει οχι, αν εχει γινει καποιο λαθος θα διορθωθει με στυλο και ολα ΟΚ. Ανεβαινουμε πανω να μετρησουμε τα οπλα των 4 θαλαμων, αλλα πολλα οπλα παραμενουν εξω στην αναφορα. Και εκει βλεπω τον ανθυπολοχαγο να γινεται πυρ και μανια, μαζι μου.

Επειδη δεν εκανα τις καταστασεις αποβραδις [επρεπε δηλαδη εγω να μυρισω τα δαχτυλα μου για να μαθω οτι πρεπει να τις κανω, μιας και ο λοχιας δεν μου ειπε να τις κανω].

Επειδη αφησα να φυγουν της πουτανας τα οπλα εξω απο τους θαλαμους [επρεπε δηλαδη την ωρα που εφευγαν τα οπλα σφαιρα για αναφορα εγω να αγνοησω την εντολη του να κατεβω αμεσως κατω στο γραφειο].

Επειδη εκανα 3-4 λαθη στις καταστασεις που ετοιμασα μεσα σε 10 λεπτα [επρεπε δηλαδη να τον γραψω στα αρχιδια μου οταν μου ειπε οτι και κανενα λαθακι να εχει γινει δεν τρεχει τιποτα].

Στην πραγματικοτητα; Επειδη δεν σχολασε 3 η ωρα και επρεπε να κατσει να μετρησει τα οπλα μεχρι τις 5.

Μεχρι τις 5 λοιπον, για δυο συναπτες ωρες, ο ανθυπολοχαγος με εξευτελιζε βριζοντας με, χτυποντας πορτες, γραφεια, ντουλαπια, τοιχους, και δινοντας μου καμψεις. Οχι, το να του πω να πεσει μαζι μου δεν ηταν καθολου καλη ιδεα, πιστεψτε με. Αφενος γιατι θα με γαμουσε πατωκορφα, αφετερου γιατι αν επεφτε μαζι μου θα εκανε 150 καμψεις και δεν ειχα ορεξη.

Εν πασει περιπτωσει, ολα τα οπλα βρεθηκαν [δεν ειχαν χαθει αλλωστε, απλα δεν καταγραφηκε το που ειναι]. Ο ανθυπολοχαγος εφυγε στις 5.30 συνεχιζοντας να βριζει και αφηνοντας εμενα με την απορια του τι επρεπε να κανω για να ειμαι σε 2 σημεια ταυτοχρονα και να κανω 2 διαφορετικες δουλειες της μισης ωρας σε 10 λεπτα. Ξεχνωντας φυσικα την ιδιοτητα μου ως στρατιωτη, και νομιζοντας οτι μιλαει με τον σουπερμαν.

Σε καποια φαση με καλει ο λοχαγος στο γραφειο του. Την γαμησαμε, σκεφτομαι. Οσα ακουσα απο τον μαλακα, τοσα κι αλλα τοσα ερχονται. Του εξηγω τι εγινε με τα οπλα, του εξηγω την θεση μου, τις εντολες που ελαβα και απο ποιον τις ελαβα, ολα με το νι και με το σιγμα. Και ενω μπορουσε να μου ριξει 100 μερες φυλακη, με κερασε καφε και το θεμα εληξε ησυχα.

Χθες το βραδυ ειχα να κανω περιπολο. Το οποιο σημαινει, 10 χιλιομετρα περπατημα πανω-κατω ολο το στρατοπεδο. Δεν υπαρχει χειροτερη υπηρεσια. Απο την μια επρεπε να ειμαστε συνεχως σε κινηση για να ζεσταινομαστε, απο την αλλη ομως οι πατουσες μου εγιναν σκατα.

Αλλα σημερα ειχαμε εξοδο απο τις 11 το πρωι μεχρι τις 10 το βραδυ. Καλη φαση. Η ωρα εχει παει 5 και δεν εχω παρει χαμπαρι. Ωραια μερα σημερα. Απο αυριο, παλι μεσα μεχρι την Παρασκευη οποτε και εχω αδεια.

Φιλουρες :*

Κυριακή, 23 Νοεμβρίου 2008

Το ημερολογιο ενος φανταρου - page three: Νυχτωσε Αποψε Νωρις Γαμωτο...

Καλα ηταν, 4 μερουλες αδεια δεν μου εκατσαν και ασχημα. Ομως αυτην την στιγμη ετοιμαζω το mp3 player μου, θα πρεπει να ετοιμασω και τα πραγματα μου, μιας και αυριο απο τα πολιτικα μου ρουχα θα ξαναντυθω στα χρωματα της παραλλαγης, για να γινω ενα και το αυτο με τους υπολοιπους συφανταρους. Ενα αμιλητο στρατιωτακι.

Το τριημερο που περασε ειχε ολα οσα μου ελειψαν: την Λινα, την οικογενεια και τους δικους μου, τους φιλους μου, τους φιλους της, μπυρες, κρασια, ρακομελα, ψητο κρεας, κινεζικο και μεξικανικο φαγητο [καλα αυτο δεν μου ελειψε αλλα σιγουρα θα μου λειψει, ηταν γαματο!], καφε σε γυαλινο ποτηρι με παγακια, παραπανισιο υπνο, βολτες, αθλητικα παπουτσια, τζην, ανετα τσιγαρα, το ωραριο μου, και παει λεγοντας.

Απο αυριο... Τερμα το διαλλειμα, τα κεφαλια μεσα.

Ουτε Λινα, ουτε φιλους, ουτε μπυρες, κρασια και ρακομελα, ουτε ψητα κρεατα και πολυτελειες, μισο καφε σε πλαστικο ποτηρι, λιγο υπνο, αρβυλες, ντυσιμο στην παραλλαγη, αγχωμενα τσιγαρα, το ωραριο του στρατου και παει λεγοντας επισης.

Γευτηκα για τρεις μερες την αισθηση του να εισαι ξανα ανθρωπος. Απο αυριο, ξανα ειμαι στρατιωτης. Ενας απο τους πολλους, ενας ιδιος και απαραλαχτος με τους αλλους, χωρις αποψη, χωρις προσωπικοτητα, χωρις στυλ, χωρις τιποτα.

Γαμωτο, νυχτωσε αποψε νωρις...



Έφτασε η μέρα ήλιε δε μου έκανες τη χάρη να μη βγεις
έσβησες άστρα και φεγγάρι με το χρώμα της αυγής
πήρες της νύχτας το σκοτάδι μου το ’φερες για δώρο
τώρα είναι όλο δικό μου η ψυχή μου έκανε χώρο.
Τι άλλο να πάρω για εκεί που πάω
ξαφνικά ρε ότι βλέπω το γουστάρω το αγαπάω
χτυπάει περίεργα η καρδιά μου φοβάται πιο πολύ
λες να την ντύσουνε κι εκείνη με στολή.
Λες την μαγκιά μου να την πάρω να τρομάξουν
ή έξω από την πύλη όταν θα φτάσω να με ψάξουν
λες να ζητήσω από την τύχη μου για μια φορά συγνώμη
ίσως αυτή να μη με ξέχασε ακόμη.
Να πάρω όλες τις ευχές ή θα ’ναι κρίμα
που θα ’χω βάλει το θεό και ‘γώ για βύσμα
να πάρω δρόμο και 'γώ με τη σειρά μου
κοίτα ειρωνεία χθες ήπια όλα τα λεφτά μου.
Είπα στην γκόμενα αντίο σε μια πουτάνα τον καημό μου
για να ξεφύγω από τον βρώμικο εαυτό μου
όμως δεν γλίτωσα από τίποτα γιατί
την ίδια ώρα γράφει ακόμα πάνω στο χαρτί.
Το ίδιο μέρος και την ίδια γαμημένη μέρα
κι όταν θα φτάσω ψυχή μου κάνε πέρα
κρύψου όπου βρεις κι όπου μπορείς
νύχτωσε απόψε νωρίς.

Πήρα μια απόφαση ψυχή μου έξω απ’ την πύλη
να σε χωρίσω αλλά να μείνουμε δυο φίλοι
και μπήκα μέσα κάθισα πίσω στη σειρά
είδα πολλούς που το’ χαν πάρει σοβαρά.
Τότε μ’ ανοίξανε την τσάντα και σε βρήκανε μαγκιά μου
μαζευτήκαν και σ’ αδειάσανε μπροστά μου
πρώτη φορά σε είδα πεσμένη κάπου εκεί
και δε μ’ αφήσαν να σε ντύσω στα χακί.
Μου δώσαν όμως πατρίδα και γράψαν στο χρεωστικό
πως αν ντρέπεσαι γι’ αυτό κράτησέ το μυστικό
κουμάντο εδώ κάνει η σημαία κανένα σχόλιο
έχει αρχίσει και με πιάνει το εμβόλιο.
Λες να γεμίσω περηφάνια ανοχή και αντοχή
και τα όνειρά μου να βαράνε προσοχή
μα δεν πρέπει να με νοιάζει αφού μου δώσανε κρεβάτι
είμαι εντάξει έχω δικό μου κάτι.
Απ’ ότι ακούω θα μας πάνε πιο μετά και για φαΐ
ότι και να ’χει θα γουστάρω έχω να φάω απ’ το πρωί
θα μας βάλουν στη σειρά μετά απ’ το δείπνο
και θα μας πάνε για τον πρώτο μας τον ύπνο.
Μας το’ πε ένας λοχίας που παράξενα μιλούσε
έτσι δεν είναι ρε μεγάλε εσύ από που ’σαι
απ’ όπου και να ’ρθες κοίτα να το χαρείς
νύχτωσε απόψε νωρίς.

Νύχτωσε απόψε νωρίς
ψυχή μου κρύψου όπου βρεις
νύχτωσε απόψε νωρίς
και ξέρεις που θα με βρεις

Πέμπτη, 20 Νοεμβρίου 2008

Το ημερολογιο ενος φανταρου - page two.

Τωρα που σας γραφω εχω λιγες ωρες που γυρισα στην Θεσσαλονικη μετα απο 10 μερες στο κεντρο εκπαιδευσης. Και βρηκα 28 ινμποξ στο μεηλ μου και 585 ποστς στον RSS μου... Καλα ρε μαλακες, εφυγα και η μπλογκοσφαιρα δεν εκανε ουτε μια εβδομαδα σιγης και θρηνου; Τελος παντων... Το αντιπαρερχομαι αυτο.

Που λετε τα πραγματα στο κεντρο που ειμαι για αλλους ειναι και γαμω, για αλλους ειναι και γαμησε με. Οι μισοι ετυχαν με καλους ανωτερους και οι αλλοι μισοι [σε αυτους ειμαι εγω] με στρατοβλαχους.

Η πρωτη μερα εφυγε χωρις καν να το καταλαβω. Δωσε χαρτια παρε χαρτια, παρε ρουχα και αν δεν σου κανουν ελα και αλλαξε τα [δεν σε αφηναν να τα δοκιμασεις εκει μπροστα τους, οποτε το πηγαινε-ελα στον θαλαμο που το εκανα 2 φορες ηταν μαλακια], γδυσου για εμβολια, γδυσου και δειξε μας οτι εχεις 2 αρχιδια, περνα απο ψυχολογους, περνα απο γιατρους, περνα για συνεντευξη απο ανωτερους, κλπ κλπ κλπ καληνυχτα σας. Μεγαλη ταλαιπωρια, αλλα ΟΚ ευτυχως πηγα νωρις [γυρω στις 10] και ξεμπερδεψα επισης νωρις [γυρω στις 5, να φανταστειτε ηταν και αλλοι που στις 10 το βραδυ ακομη δοκιμαζαν ρουχα]. Ε, λεω κι εγω, αφου οπως μου ειπαν η πρωτη μερα ειναι η δυσκολη, μια χαρα θα ειμαστε εδω, κατασκηνωση.

Ξυπναμε την δευτερη μερα, και μετα το πρωινο και την αναφορα ηρθα σε πρωτη επαφη με το αθλημα του γοπινγκ [=μαζεμα αποτσιγαρων δηλαδης]. Παιδες, μιλαμε για μια απο τις πιο γαματες αγγαρειες εβερ. Χαλαρο περπατημα, συζητησουλα με τους γυρω και που και που μαζευαμε και καμια γοπα. Μετα σκουπισαμε και κατι φυλλα που ειχαν πεσει απο τα δεντρα, νταξει, και αυτο καλο ητανε.

Και μετα ξεκινησαν οι μαλακιες. Και καλα για να μας σπασουν τον τσαμπουκα.

Εβαλαν που λετε οι ανωτεροι εναν παλιο φανταρο να μας προσεχει και να μας καθοδηγει. Το λεγομενο και "οργανο υπηρεσιας". Μιλαμε για εναν ΛΟΚατζη 19-20 χρονων που εχει καταφερει να ειναι ηδη ανυπαντρος πατερας, ο οποιος μας εκανε τα αρχιδια να. Περα απο το οτι επρεπε να μαζευτουμε ομαδικα ολοι μαζι για να παμε οπουδηποτε, αυτος ο παπαρας μας εβαζε να πηγαινουμε με βημα και να φωναζουμε διαφορα συνθηματα. Την πρωτη φορα ειχε πλακα, την δευτερη δεν μας χαλασε, ε την δεκατηπεμπτη καταντησε μαλακια. Φυσικα, το κωλοπαιδο αυτο, ποτε δεν απαντησε σε καμια απο τις ερωτησεις που του καναμε, ενω παντα οταν ειμασταν μαζεμενοι για να παμε π.χ. να φαμε μιλουσε περι τα 20 λεπτα λεγοντας τα ιδια και τα ιδια. Ξεκινουσε παντα με την φραση "ΕΓΩ ειπα", ενω παντα ελεγε και τις φρασεις "τωρα θα σας γαμησω", "με γραψατε στα αρχιδια σας", "δεν ξερετε τι ειμαι εγω", κτλ. Απο ενα σημειο και μετα καταντησε γραφικος, του πηραμε τον αερα, πραγμα που τον ζορισε πολυ και μας ανοιξε πολεμο. Το αποτελεσμα ηταν να τον δει σε καποια φαση ενας απο τους ανωτερους μας να εχει χασει τον ελεγχο και να του ριξει 5 μερες φυλακη και να τον αντικαταστησει με εναν αλλον, παλιο φανταρο. Και γαμω τα παιδια αυτος.

Γενικα, τις πρωτες μερες οι ανωτεροι φωναζαν πολυ, για να δειξουν κι εγω δεν ξερω τι. Μιλαμε οτι παντα επικρατουσε μια εκρηκτικη ατμοσφαιρα που οι ιδιοι προκαλουσαν. Οταν δηλαδη σε ρωταει ακομη και το "εσυ ρε μεγαλε με τι ασχολεισαι" με το υφος και τα ντεσιμπελ που θα μπορουσε να σου ελεγε "ρε παλιοαρχιδι, θα σου γαμησω ο,τι εχεις και δεν εχεις", ε λογικο ειναι να αναρωτιεσαι ποσο μαλακας ειναι. Εγω προσωπικα την ειδα αλλιως την φαση, τους εγραψα στα αρχιδια μου και απλα σκεφτομουν αυτο που ελεγαν γραμμενο. Καποιοι αλλοι ομως μικροτεροι χεστηκαν πανω τους.

Επισης, παιζει μεγαλη ασυνεννοησια μεταξυ τους. Τωρα καταλαβα γιατι λενε τον ελληνικο στρατο οτι ειναι ενα μπουρδελο και μισο. Ο καθενας λεει το μακρυ του και το κοντο του ακομη και για τα πιο απλα πραγματα. Παραδειγμα: πηραμε 3 παντελονια την Δευτερα που μπηκαμε. Οσοι διαπιστωσαμε οτι δεν μας κανουν, μας ειπαν να παμε να αλλαξουμε το 1 παντελονι και τα αλλα δυο την Πεμπτη. Ελα ομως που Πεμπτη και Παρασκευη τρεχαμε στα νοσοκομεια για εξετασεις και την Παρασκευη εληγε η διορια! Επρεπε να γινει ολοκληρο θεμα με τον δικο μας ανωτερο για να κινησει την διαδικασια και να παρουμε τα σωστα ρουχα με την ψυχη στο στομα. Οπως καταλαβαινετε, το να γινεται αυτο το πραγμα ακομη και για την πιο απλη διαδικασια, οπως π.χ. τι ωρα θα παμε για φαγητο, κατανταει εκνευριστικο. Κανεις δεν ηξερε τιποτα.

Το αλλο που ηταν μαλακια ηταν οτι ειχαμε αναφορα καθε τρεις και λιγο. Αναφορα στις 7 το πρωι, μετα στις 12 [μετα την εκπαιδευση], μετα στις 1.30 [πριν το φαγητο], μετα στις 3.30 [πριν την απογευματινη εκπαιδευση], μετα στις 5.30 [μετα την εκπαιδευση], στις 8 [πριν το βραδινο φαγητο] και στις 10 [πριν τον υπνο]. 6 φορες την μερα επρεπε να περιμενουμε μεσα στο ψωλοκρυο να διαβαστουν 150 ονοματα και να ακουστουν 150 "παρων", ελα ομως που ποτε δεν ακουγονταν 150 παρων και ψαχναμε που ειναι ποιος.

Η αλλη μαλακια που με ζορισε ηταν οτι ειχαμε πολυ λιγο χρονο για να κανουμε πολλα πραγματα. Μας δινουν π.χ. 15 λεπτα το πρωι για να ξυπνησουμε, να ντυθουμε, να πλυθουμε, να ξυριστουμε, να παμε τουαλετα, να γυαλιστουμε και να ειμαστε κατω για αναφορα. Τωρα αυτο πως γινεται οταν υπαρχουν 8 νιπτηρες και 10 χεστρες για 150 ατομα, τα οποια ολα εχουν απο 10 λουκετακια ο καθενας και πρεπει να ψαξουν το κλειδι για τον σακο, το κλειδι για το ντουλαπακι, το κλειδι για τις αρβυλες, κτλ κτλ κτλ, μην με ρωτατε. Την τριτη μερα ξυπνουσαμε 45 λεπτα πριν το εγερτηριο για να προλαβουμε.

Ειπα αρβυλες... ΤΙ ΚΩΛΟΠΑΠΟΥΤΣΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ; Περα απο το οτι μου σακατεψαν τα ποδια, ειναι και 2 κιλα το καθενα. Μιλαμε οτι τις μπουκωσα στο βερνικι [και καλα για να μαλακωσουν], τι πατους εβαλα, τιποτα. Αυτη την στιγμη τα ποδια μου ειναι σαν βομβαρδισμενο τοπιο απο τις φουσκαλες και τον πονο.

Οχι τιποτα, καναμε και προβες για την παρελαση 6 ωρες την μερα. Εν-δυο εν-δυο ολη την ωρα χωρις διαλλειμα δεν λεει. Και οσο και αν εδινες τον καλυτερο εαυτο σου, ποτε δεν ηταν αρκετο. Επρεπε να το ξανακανεις. Ευτυχως που τις 2 μερες που πηγαμε νοσοκομειο, οσοι πηγαμε την σκαπουλαραμε.

Βεβαια, ας μην ειμαι αδικος, μου εκατσε και μια καλη περιπτωση. Καποιο πρωινο, μπαινει μεσα ενας ανωτερος μας και ζηταει εναν δακτυλογραφο. Σηκωνω ενστικτωδως το χερι, πρωτος και μονος. Με πηρε στο γραφειο του, και απ'ότι μου ειπε, οταν γυρισουμε απο την αδεια θα με εχει μονιμως εκει. Αν εξαιρεσουμε μια μερα που μου βγηκε ο κωλος να γραφω τα αδειοχαρτα για ολους, οσες αλλες φορες ημουν εκει εξυνα τα παπαρια μου. Δακτυλογραφουσα κατι λιστες και αυτο ηταν. Ειχα επισης και σουρτα φερτα με ολο το ανωτερο προσωπικο, και μπορεσα να καταλαβω πανω-κατω τι ρολο βαραει ο καθενας. Παιδες μιλαμε για μεγαλη αγραμματοσυνη που δερνει τον κοσμο. Ο ανωτερος ολων μας, δεν ξερει πως γραφεται το 4. Με ρωτησε αν γραφεται με αι. Δηλαδη, ταισσαιρα; [Με ρωταγε και αλλα, περα απο καραμπινατα ορθογραφικα, κυριως σε σχεση με το pc. Ε δεν μπορω ρε πουστη να δεχτω οτι ενας ανθρωπος που ειναι ολη μερα σε ενα γραφειο δεν μπορει να ξεχωρισει το word απο τον internet explorer. ΡΕ ΑΝΘΡΩΠΕ, ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΜΠΕΙΣ ΣΤΟ ΙΝΤΕΡΝΕΤ ΑΠΟ ΤΟ WORD!!!].

Επισης, πρεπει να αναφερω κατι και για τα υπολοιπα συφανταρα που εχω μαζι μου στον θαλαμο. ΚΑΘΕ ΚΑΡΥΔΙΑΣ ΚΑΡΥΔΙ. Απο θρησκοληπτους που δεν μπορουν να κοιμηθουν αν δεν κανουν την προσευχη τους, αθορυβα πουστρακια που παντα κατι γινεται και βγαζουν ολους τους αλλους τρελους, μαλακες στρατοβλαχους που μιμουνται τους ανωτερους μας διαταζοντας τους υπολοιπους [αυτο εχει πλακα οταν γινεται για αστειο, οχι οταν ο αλλος το κανει σοβαρα], μεχρι και γαμω τα παιδια με λογικη σκεψη, ειρμο, καλους συνομιλητες, καλους χαβαλετζηδες, υποψηφιους φιλους με ολη την εννοια της λεξεως.

Ενα πραγμα ομως ευχαριστιεμαι ως τωρα. Πραγματικα καραγουσταρω με τα χιλια οτι θελω δεν θελω μαθαινω να συνεργαζομαι με ολους αυτους. Μαθαινω να κανω αγγαρειες μαζι τους, να κανουμε υπηρεσιες μαζι, να λεμε αστεια ολοι μαζι, να, να, να. Απο την μια ειναι ασχημο το οτι μπορει να εισαι 30 χρονων και να εχεις 50 διδακτορικα και ο διπλα σου να ειναι 18 και να ειναι αποφοιτος γυμνασιου και να θεωρηστε ισοι, απο την αλλη ομως το να αναγκαζεσαι να μαθεις να συνεργαζεσαι ακομη και με τον πιο ηλιθιο ανθρωπο του κοσμου ειναι μια διαδικασια που σε βελτιωνει.

Οι δε συνθηκες της ζωης ειναι αρκετα καλες. Τα καλοριφερ ειναι πολυ αξιοπιστα, τουλαχιστον στον δικο μας θαλαμο, το μπανιο εχει συνηθως καυτο νερο, το φαγητο οχι απλως τρωγεται αλλα μερικες φορες γλειφουμε και τα δαχτυλα μας, και το μονο που μας χαλαει ειναι το ψωλοκρυο που τρωμε οταν ειμαστε εξω, κατι που φυσικα δεν εχει να κανει με το στρατοπεδο αυτο καθαυτο.

Απο την αποψη των υπηρεσιων δε, εκανα 2 θαλαμοφυλικια [το πρωτο μαλιστα μου ελαχε και την πρωτη νυχτα!] και ενα μαγειριο. Μιλαμε το μαγειριο πρεπει να ειναι μακραν η καλυτερη υπηρεσια εβερ. Αντι να καθεσαι για καφε, καθεσαι με αλλους 4-5 και καθαριζεις πατατες συζητωντας, κανεις διαλλειμα οποτε γουσταρεις, λες και την μαλακια σου και εισαι ΟΚ. Το δε θαλαμοφυλικι ειναι μαλακια γιατι σου στερει υπνο, ο,τι ωρα και να το κανεις. Ας πουμε ακομη και αν το κανεις 8 με 10 το βραδυ, οποτε μπορεις να κοιμηθεις μετα, πρεπει να ξυπνησεις 4 το πρωι γιατι οι ωρες πανε κυλιομενες οποτε ξαναερχεται η σειρα σου για το 24ωρο που εισαι θαλαμοφυλακας. Με απλα λογια, οι 4 που ειναι οι θαλαμοφυλακες της μερας, εχουν 6 ωρες κενο αναμεσα σε καθε τους υπηρεσια.

Σημερα ηταν η μερα της ορκομωσιας μας. Περιττο να πω οτι η τελετη σαν τελετη δεν με αγγιξε καθολου, αλλα αυτο που μου εκανε εντυπωση ειναι το πως καναμε σαν τρελοι οταν τρεχαμε στους θαλαμους για να βαλουμε πολιτικα ρουχα και να την κανουμε. Μιλαμε τετοιο ομαδικο ενθουσιασμο δεν εχω ξαναζησει. Αλλος εβαζε αναποδα παντελονια και μπλουζες και βαριοταν να τα βαλει κανονικα γιατι θεωρουσε οτι εχανε χρονο απο την αδεια του, αλλος ετρεχε με 2 βαλιτσες προς την πυλη [που ειναι κανενα χιλιομετρο απο το κυριως στρατοπεδο], ολοι δε αγκαλιαζαμε τους παντες και χαμογελουσαμε σαν ηλιθιοι, ενω δεν ελειψαν και τα αστεια του στυλ "δεν φορας καπελακι ρε; 5 μερες φυλακη". Εμενα παλι μου εκανε εντυπωση πως φαινοταν ο καθενας με τα πολιτικα, μιας και ειχα συνηθισει τους παντες με το χρωμα τους παραλλαγης. Σημερα ο καθενας επανεκτησε, εστω και για λιγες μερες, το στυλ του, την αποψη του, την προσωπικοτητα του.

Σε γενικες γραμμες περναω καλα. Αν εξαιρεσουμε την σωματικη κουραση στην οποια υποβαλλομαι απο τις 5.30 το πρωι μεχρι τις 11 που θα πεσω ξερος για υπνο, δεν με εχουν πτοησει ψυχολογικα ουτε οι φωνες, ουτε τα ομαδικα καψωνια-αγγαρειες, ουτε οι μαλακιες. Μπηκα προετοιμασμενος για ολα αυτα και ειμαι ΟΚ.

Θα τα πουμε ;)

Κυριακή, 9 Νοεμβρίου 2008

Το ημερολογιο ενος φανταρου - page one.

Και καπου εδω, φαινεται πως τα αστεια τελειωνουν. Αυριο, πριν ακομη ο ηλιος ανατειλει, θα βρισκομαι σε ενα ΚΤΕΛ με προορισμο το κεντρο εκπαιδευσης νεοσυλλεκτων. Το πρωι θα περναω το κατωφλι του στρατοπεδου, θα καταταγω σε ενα σωμα ασφαλειας για του οποιου την υπαρξη διαφωνω και το οποιο θα με ξερασει 9 μηνες μετα, σιγουρα αλλον ανθρωπο. Προς το καλυτερο; Προς το χειροτερο; Αυτο εχει να κανει με τις αμυνες που εχω, και οι οποιες θα δοκιμαστουν.

Πολλα εχω ακουσει και πολλα εχω πει για την στρατιωτικη θητεια και ολα της τα παρελκομενα. Ομως τωρα δεν προκειται περι διαλεξης. Προκειται για το real thing. Αν μια φορα στην "πολιτικη" μου ζωη εχω δοκιμαστει και εχω δοκιμασει τους γυρω μου με μακροχρονες απουσιες ενθεν κακειθεν, πρωτη φορα θα κανω να δω αγαπημενα προσωπα για τοσο καιρο. Εχει και το καλο του αυτο. Οσοι εν τελει με νιωσουν, με καταλαβουν, μεινουν και δεν γυρισουν το κεφαλι απο την αλλη, θα εχουν ακομη ενα παρασημο στα ματια μου. Για τους αλλους, οπως γινεται παντα, θα ευχομαι να ειμαστε μακρια και αγαπημενοι.

Τις τελευταιες μερες καταφερα και ειδα σχεδον ολους μου τους φιλους, ή τουλαχιστον, οσους πραγματικα με ενοιαζαν. Την κολλητη μου αδερφικη μου φιλη, δυο κολλητα μου φιλαρακια που ειναι φανταροι, ο ενας στον Εβρο και ο αλλος στην Μακεδονια [με αυτον μαλιστα επιδοθηκαμε στην αγαπημενη μας συνηθεια, το προ] , ειδα την αγαπημενη μου κιθαροπαρεα με μια συνθεση που θυμιζε παλιες, πολυ καλες εποχες σε μια "αποχαιρετιστηρια" κιθαροκρασοσυναξη οργανωμενη για μενα [ή τουλαχιστον ετσι μου ειπανε :Ρ] , βρεθηκα με εναν κολλητο συμφοιτητη, πηγα στον τοπο καταγωγης μου και ειδα και εκει ολα μου τα φιλαρακια, βγηκα για καφε με την πιο συμπαθη σε μενα συναδελφο, και φυσικα, last και σιγουρα not least, με την Λινα, που τα καταφερε να ερθει στην Θεσσαλονικη, και 2 φιλους της, ο ενας εκ των οποιων μπαινει επισης αυριο. Φυσικα, δεν μπορεσα να δω και αλλους φιλους, κυριως λογω αποστασης.

Αλλα και συγγενεις... Η γιαγια μου πηρε τηλεφωνο και "απαιτησε" να παω στο χωριο να την δω, φοβουμενη ισως μηπως και δεν την προλαβω εν ζωη μεχρι να απολυθω. Δεν μου ειπε τιποτα τετοιο φυσικα, αλλα επειδη την ξερω καλα και βλεπω καποια σημαδια το λεω. Μου εδωσε μαλιστα και σχεδον την μιση της συνταξη για χαρτζιλικι και δεν δεχτηκε ουτε ενα ευρω πισω. Θειοι και θειες με ξεπροβοδισαν, ο νονος και η νονα μου επισης με ειδαν μετα απο καιρο, τα ειπα με ξαδερφια μου, μεχρι και ο ψιλικατζης της γειτονιας μου με κερασε το αποθεμα καπνου που πηγα να αγορασω, οταν, βλεποντας οτι θελω 5 καπνους με ρωτησε εντρομος που παω. Η μανα μου και η αδερφη μου προφανως ειναι στην λιστα που εχει τιτλο "εκ των ων ουκ ανευ".

Τι θα μου λειψει περα απο ολους αυτους; Πολλα. Η δουλεια μου, οι μαθητες μου, η διδασκαλια. Να μπαινω στην ταξη ή στο δωματιο του μαθητη και να διδασκω, να ελεγχω, να επιβραβευω, να κραζω. Θα μου λειψουν οι κιθαροβραδιες, να παιζω προ και να πειραζω τον κολλητο μου οταν του βαζω γκολ απο κορνερ, το ιντερνετ και το blogging, να διαβαζω αγαπημενα ιστολογια απο ανθρωπους που δεν τους εχω δει, κι ομως, μια εξ αυτων μεχρι τηλεφωνο με πηραν για να μου ευχηθει καλη θητεια [περιττο να πω οτι σε ευχαριστω πολυ :)]. Θα μου λειψουν οι μακροσκελεις νυχτερινες συζητησεις με την Λινα που τις τελειωναμε ελεω του πρωινου της ξυπνηματος, φυσικα το να βρισκομαστε μαζι και να ξυπναω στο πλαι της ή να την περιμενω να γυρισει απο το σχολειο για να την ρωτησω πως ηταν η μερα της, θα μου λειψουν τα ταξιδια σε αλλα μερη, χιλια δυο.

Τι θα κερδισω; Συμφωνα με τα οσα μου λενε, τα εξης: Θα μαθω να σκουπιζω και να σφουγγαριζω παρκε και τουαλετες, να κανω το σεντονι μου "φακελο", μαλλον θα κερδισω μερικα φιλαρακια, θα μαθω να μην δινω σημασια σε μαλακες και να κανω υπομονη, και καποιοι μου λενε πως θα "αντρεψω".

Τι θα χασω; Λεφτα, πολλα λεφτα, τις αποταμιευσεις του περασμενου σχολικου ετους και τα εισοδηματα αυτου του σχολικου ετους [ξεχασα, ο στρατος πληρωνει 8,60€ τον μηνα]. Χρονο, τον οποιο θα μπορουσα να τον γεμισω με ολα αυτα που γραφω πιο πανω οτι θα μου λειψουν. Ψυχικη ισορροπια, αν οπως ειναι φυσιολογικο θα πρεπει να μαθω να συμβιωνω με καθε καρυδιας μαλακα και ενιοτε να πρεπει να υπακουσω στον οποιοδηποτε καυλωμενο στρατιωτικο.

Αν ηταν στο χερι μου, μπορει να χαριζα στον ελληνικο στρατο καναδυο λεπτα της ωρας. Σιγουρα ομως οχι 9 μηνες. Απο αποψη βυσματος, δεν τρελαινομαι. Καποια βρεθηκαν αλλα δεν ηταν και τοσο ισχυρα, καποια αλλα βρεθηκαν την τελευταια στιγμη, και δεν ξερω πως θα εξελιχτουν. Οπως και στην πραγματικη ζωη, η φαση ειναι ο σωζων εαυτον σωθητω. Εφοσον λοιπον μου κλεβουν 9 μηνες απο την ζωη μου, θα κανω ο,τι περναει απο το χερι μου για να περασουν πιο ευκολα. Κι αν κατσει, εκατσε. Ειμαι προετοιμασμενος για το αντιθετο βεβαια και αυτο παιρνω σαν δεδομενο.

Εσωρουχα, τσεκ.
Φανέλες παραλλαγής, τσεκ.
Στρατιωτικές κάλτσες, τσεκ.
Ισοθερμικες φανελες, τσεκ.
Μια-Δυο αλλαξιες πολιτικα ρουχα, τσεκ.
Σακούλες για άπλυτα, τσεκ.
Σαμπουάν,αφρολουτρο,αποσμητικό,ξυριστικά,2 ρολλά χαρτί υγείας,μωρομάντηλα, τσεκ.
Οδοντόκρεμα-Οδοντόβουρτσα, τσεκ.
Πετσέτες, τσεκ.
Λουκέτα, τσεκ.
Ανατομικοι πάτοι,ταλκ, τσεκ.
Φορτιστης και κινητό χωρις καμερα, τσεκ.
Ταυτότητα,σημείωμα κατάταξης,δίπλωμα, ΑΦΜ, τσεκ.
Αποδεικτικα γραμματικων γνωσεων, τσεκ.
Καπνοι, χαρτακια, φιλτρακια, τσεκ.
Το μυαλο μου, τις αποψεις μου και την προσωπικοτητα μου καλα θα κανω να τα ξεχασω σπιτι.

To Sourotiri's Place λοιπον στην ουσια αλλαζει μορφη και μεταμορφωνεται στο "Ημερολογιο ενος φανταρου". Αυτη ηταν η πρωτη σελιδα. Δεν εχω ιδεα ποτε θα ξαναγραψω.

Εως τοτε, ναστε καλα ;)

Σάββατο, 8 Νοεμβρίου 2008

Το λεξικο της κουραδας.

Το θυμαστε αυτό;

Μολις τωρα επεσα πανω σε αυτο το λεξικο της κουραδας, και δεν μπορουσα να σταματαω να γελαω:


  • Κουράδα «φάντασµα»:
    Ξέρεις ότι υπάρχει κουράδα. Ίχνη της θα βρεις στο χαρτί υγείας και τίποτα στη λεκάνη.

  • Κουράδα «κοµµάντο»:
    Γλιστράει τόσο οµαλά και καθαρά που δεν τη νιώθεις. Κανένα ίχνος στο χαρτί,
    πρέπει να κοιτάξεις στη λεκάνη για να σιγουρευτείς ότι βγήκε.

  • Κουράδα «βδέλλα»:
    Μοιάζει πολύ µε τη ζεστή πίσσα. Σκουπίζεις τον πισινό σου 12 φορές και ακόµα δεν έχει καθαρίσει. Στο τέλος αναγκάζεσαι να βάλεις κωλόχαρτο στο εσώρουχό σου για να µη λερωθείς. Αυτό το είδος κουράδας αφήνει λεκέδες στη λεκάνη ακόµα και µετά από δυο φορές καζανάκι.

  • Κουράδα «δεύτερη ευκαιρία»:
    Έχεις χέσει, έχεις σκουπιστεί και είσαι έτοιµος να σηκωθείς όταν
    αντιλαµβάνεσαι ότι τελικά...έχεις κι άλλο!

  • Κουράδα «εγκεφαλικό»:
    Αυτό το είδος σκότωσε τον Έλβις. Δεν βγαίνει µέχρι να ιδρώσεις ολόκληρος, να τρέµεις και να κοκκινίσεις από το σφίξιµο. Προσοχή, προκαλεί εγκεφαλικό!

  • Κουράδα «GILLY DIET»:
    Χέζεις τόσο πολύ που χάνεις 5 κιλά.

  • Kουράδα άµεσης δράσης ή αλλιώς γνωστή σαν την κουράδα «αβγό»:
    Σε 10 δευτερόλεπτα πρέπει να έχεις κάτσει στη λεκάνη, γιατι αυτή η κουράδα βγαίνει κατευθείαν. Τις περισσότερες φορές έχει βγει το κεφάλι της απέξω πριν καλά καλά κατεβάσεις το παντελόνι σου. Έτσι νιώθεις ένα αβγό ανάµεσα στα πόδια σου.

  • Κουράδα «Κινγκ Κονγκ»:
    Αυτή η κουράδα είναι τόσο µεγάλη που είσαι σίγουρος ότι δεν πρόκειται να
    πέσει αν δεν τη κόψεις σε µικρότερα κοµµάτια. Αυτό το είδος συνήθως
    συµβαίνει όταν είσαι σε σπίτι άλλου.

  • Κουράδα «ΒΙG SPLASH»:
    Αυτή η κουράδα χτυπάει το νερό πλαγίως και κάνει ένα µεγάλο SPLASH που βρέχονται τα κωλοµέρια σου!

  • Κουράδα «Λόγια του αέρα»:
    Κάθεσαι επί ώρες και κλάνεις, αλλά σκατό γιοκ!

  • Κουράδα τσιµέντο ή αλλιώς «Oh my God!»:
    Εύχεσαι να είχες πάρεις αναισθητικό πριν βγάλεις αυτή την κουράδα!

  • Κουράδα «χέλι»:
    Αυτή η κουράδα είναι µαλακιά και µε διάµετρο όσο ο αντίχειρας και είναι πάνω από 50cm.

  • Κουράδα «φελλός»:
    Ακόµα και µετά το τρίτο καζανάκι, ακόµα επιπλέει ατάραχο. ΔΕΝ ΦΕΥΓΕΙ ΜΕ
    ΤΙΠΟΤΑ! Επίσης συµβαίνει όταν είσαι σε σπίτι φίλων.

  • Κουράδα «ο καυτερός Μεξικάνος»:
    Ξέρεις ότι θα ξαναφάς όταν ο κώλος σου σταµατάει να σε καίει.

  • Κουράδα του µπεκρή:
    Φαινόµενο που παρατηρείται µια µέρα µετά από βραδιά µπύρας. Σε νορµάλ φάση, οι κουράδες σας δεν µυρίζουν πολύ, αλλά αυτή είναι ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ ΒΡΩΜΕΡΗ! Και συνήθως είναι κάποιος απέξω που περιµένει να µπει στο µπάνιο. Αυτό το είδος επίσης συναντάται όταν είστε σε ξένο σπίτι.

  • Κουράδα «η τροµαγµένη χελώνα» ή κουράδα στρουθοκάµηλος:
    Η συγεκριµένη κουράδα απλά ξεµυτίζει λίγο και µετά ξαναµπαίνει γρήγορα
    µέσα!

  • Κουράδα «Βungee jumping»:
    Αυτή η κουράδα θα κρεµαστεί όλη από τον κώλο σας µεχρι να πέσει στο νερό.

  • Κουράδα «το δαχτυλίδι της φωτιάς»:
    Το συναντούµε όταν έχεις φάει πραγµατικά πικάντικο φαγητό και νιώθεις τον κώλο σου σαν αναπτήρα, έτοιµο να κάψει τα πάντα στην τουαλέτα.

  • Κουράδα «του σακάτη»:
    Είναι το είδος της κουράδας που σε καθιστά ανάπηρο, όταν µετά από µιας ώρας χέσιµο τα πόδια σου έχουν µουδιάσει από τη µέση και κάτω.

  • Κουράδα «τώωωωρα βρήκε;»:
    Είναι η κουράδα που σε πετυχαίνει όταν είσαι κολληµένος στην κίνηση µέσα στο αµάξι σου.

  • Κουράδα «µαλλιοτράβηγµα»:
    Είναι το είδος της κουράδας που τραβάει τις τρίχες του κώλου καθώς βγαίνει.

  • Kουράδα «παλίρροια»:
    Ονοµάζεται η τεράστια κουράδα που βγάζεις και όταν πατάς το καζανάκι βλέπεις το νερό να ανεβαίνει µε µανία µέχρι να γεµίσει όλη λεκάνη.

  • Τοξική κουράδα:
    Είναι το είδος της κουράδας που σε κάνει να λιποθυµήσεις και να πέσεις από
    την λεκάνη και στη συνέχεια να ξυπνήσεις σε καραντίνα!

  • Κουράδα «Χειροβοµβίδα»:
    Είναι το είδος της κουράδας που βγαίνει σε χιλιάδες κοµµάτια το δευτερόλεπτο µε εκρήξεις σκατών που γεµίζουν όλη τη λεκάνη.

  • Κουράδα «9 µποφώρ»:
    Όταν κάθεσαι και κλάνεις για πολλή ώρα και δυνατά που δεν χρειάζεσαι πια
    χέσιµο.

  • Κουράδα «ΟΧΙ ΡΕ ΠΟΥΣΤΗ!»:
    Χέζεις τόσο πολύ που σκουπίζεσαι µανιωδώς και τελικά µένεις χωρίς χαρτί,
    φωνάζοντας «ΟΧΙ ΡΕ ΠΟΥΣΤΗ!».

  • Κουράδα «χωρίς τέλος»:
    Είναι το σκατό που συνεχίζει να βγαίνει σαν µπιζέλι και όταν ξεκινάς να
    σκουπίζεσαι το στοµάχι σου γουργουρίζει και ΞΑΝΑΧΕΖΕΣΑΙ! Η διαφορά µε την κουράδα δεύτερης ευκαιρίας είναι ότι αναφέρεται σε 3-4 συνεχόµενες φορές!

  • Κουράδα «Αγγούρι»:
    Είναι το είδος της κουράδας που νιώθεις σαν να κάθισες σε ποδήλατο χωρίς
    σέλα. Συνήθως αυτή η αίσθηση κρατάει για ώρες.

  • Κουράδα «Η νύφη και τα παρανυφάκια»:
    Είναι η οικογένεια κουράδων που στην αρχή βγαίνει το µεγαλύτερο σκατό (νύφη) και στη συνέχεια τα µικρότερα (παρανυφάκια).

Δευτέρα, 3 Νοεμβρίου 2008

Τι τραβαμε κι εμεις οι ηθοποιοι...

Αναρωτιεμαι ποιο ποσοστο των ανθρωπων γυρω μου βλεπουν τον εαυτο τους ως μια πρωταγωνιστικη φιγουρα σε μια ταινια με θεμα την ιδια τους την ζωη.

Ποσοι αληθεια οταν κανουν κατι εντυπωσιακο [ή τουλαχιστον οταν νιωθουν οτι εχουν κανει κατι τετοιο] εχουν την ενδομυχη σκεψη οτι μια καμερα θα μπορουσε να ειναι παραδιπλα και τους τραβαει; Ποσοι σκεφτονται οτι εχουν πει κατι πολυ καλο, οταν πετανε μια ατακα με στυλ και υφος; Μηπως στην προσπαθεια μας να αφησουμε το "στιγμα" μας στους αλλους, σκεφτομαστε οτι ειμαστε οντως πρωταγωνιστες σε ταινια;

Αλλος το ζει αυτο σε σταθμους τρενων, ΚΤΕΛ, ή λιμανια... Αλλος οταν πηγαινει για δουλεια... Αλλος οταν χαριζει κατι πολυ προσωπικο σε εναν φιλο ή οταν κανει μια συμβολικη κινηση. Η λιστα ειναι ατελειωτη.

Οπως εγραφα και πριν εναν χρονο και κατι,


Ειναι μερικα πραγματα που τα βλεπεις στην τηλεοραση και σου γεννανε απιστευτα πολλα συναισθηματα. Οπως για παραδειγμα στο τελευταιο επεισοδιο των Friends που ο Ρος ωρυεται "Did she get off the plane? Did she get off the plane?" και στα καπακια η Ρειτσελ ειναι στην πορτα του.

Σαν θεατης, φρικαρει το κεφαλι σου απο το απροσδοκητο, ή απο το τι μπορει να κανει καποιος ανθρωπος για καποιον αλλον.

Στην πραγματικοτητα, αν εισαι πρωταγωνιστης ενος τετοιου σκηνικου, πολυ απλα δεν εχεις χρονο ουτε και μυαλο να σκεφτεις τιποτα απο τα παραπανω.

Απλα το κανεις.-

Εχουν ερθει στιγμες της ζωης σας που να εχετε σκεφτει οτι θα μπορουσαν ανετα να ειναι σκηνες ταινιας; Και αν ναι, πως ηταν αυτες;

Σάββατο, 1 Νοεμβρίου 2008

Χοσε Μπορελι.

Τελικα, οσο και αν θελω να το αποφυγω, δεν γινεται.

Αρχιζω και γινομαι αυτο που κοροιδευα.

Βγηκαμε εξω σημερα, μεταξυ αλλων και με αυτον τον κυριο, και στην αρχη της εξοδου μας, του λεω:

"Ενα πραγμα φοβαμαι. Μηπως οταν παω στον στρατο γινω σαν ολους αυτους που κοροιδευα που μιλουσαν για την θητεια τους και ελεγαν μεταξυ τους αγνωστες λεξεις".

Καμια ωρα πιο μετα, ηρθε και ενα αλλο φιλαρακι, ο οποιος εχει εκπληρωσει την θητεια του. Τον ταραξα στις ερωτησεις, μου ελεγε κι αυτος τα δικα του, δεν σταματουσαμε να μιλαμε για τον στρατο.

Οι αγνωστες λεξεις πλεον μου εγιναν γνωστες.

Τι για καναδεζες, για αρματα, για "χοσε μπορελι",για θαλαμοφυλικια, για αγραφες, για τιμητικες, για διανυκτερευσεις, συνεννοουμουν αψογα.

Ο ελληνικος στρατος εχει ηδη αρχισει να με αλλαζει, 10 μερες πριν μπω.

Ζητω προκαταβολικα συγνωμη απο την κοπελα μου, ολους μου τους φιλους και τους συγγενεις, τους αναγνωστες μου -πλην του καλτσοβρακου, κατοπιν πληροφοριων :).

Αρχιζω και γινομαι αυτο που κοροιδευα.

Και το χειροτερο; Δεν ξερω πως να το αποφυγω.

Καλο σας κουραγιο.

Πέμπτη, 30 Οκτωβρίου 2008

www.dikiasou.com

Καπως ετσι εχει η ιστορια: πριν δυο μερες, δεχτηκα ενα χτυπημα στο μπλογκ μου απο αυτο εδω το μπλογκ. Μπηκα απο περιεργεια, και στο ποστ που ηταν πανω-πανω, η Καφετζου μας συστηνε στην κολλητη της. Μια κοπελιτσα, η Μυρτω, μας δειχνει το δωματιο της [που ειναι ισα με το δικο μου το σαλονι] και μας λεει καποια πραγματα για τον εαυτο της μεσω βιντεο. Εκεινη την ωρα ειμαι στο msn και μιλαω με την ~~Α~~, και μονο μια φραση μου ερχεται να της πω: Ρε συ, κοιτα τι σουργελα υπαρχουν σε τουτο τον κοσμο! Να μην σχολιασω φυσικα πως γινεται μια "φοιτητρια θεατρολογιας" να εχει κανει δικο της domain, να εχει στησει μονη της μπλογκ και να εχει ανεβασει και βιντεο [προσεξτε: ΟΧΙ στο youtube!!!] με το πρωτο κιολας ποστ!

Εχω ομως κατι στο μυαλο μου που δεν με αφηνει σε ησυχια. Δικια σου τελεια κομ, δικια σου τελεια κομ, κατι μου θυμιζει, τι μου θυμιζει, τι μου θυμιζει... Και αποφασιζω να το γκουγκλαρω.

Ναι ρε γαμωτο, ολο αυτο εχει παιξει καποιους μηνες πριν.

Το πρώτο –πιλοτικό- ιντερνετικό σίριαλ με τίτλο “Dikiasou.Com” βασίζεται σε μία ιδέα του Νίκου Κουρντίδη η οποία θα υλοποιηθεί από την Πήγασος Interactive σε συνεργασία και με την εταιρεία παραγωγής Άνωση Α.Ε. Το νέο σίριαλ θα λανσαριστεί τον ερχόμενο Νοέμβριο και θα απευθύνεται σε νεανικό κοινό, ηλικίας 18-23 ετών.

Ο χρήστης-τηλεθεατής θα μπορεί να μπαίνει κάθε δεύτερη ημέρα στο www.dikiasou.com, να παρακολουθεί τα 4λεπτα επεισόδια και στη συνέχεια... να επικοινωνεί με άλλους φίλους της σειράς σε ένα forum που θα στηθεί για τις ανάγκες επικοινωνίας με το κοινό, είτε στα επιμέρους blogs των πρωταγωνιστών.


Σημερα επισης διαπιστωσα πως η "Μυρτω" εχει και εναν "αδερφο".

Τα σχολια μου:

ΟΚ, αν η Μυρτω ηταν πραγματικη μπλογκερ και οχι ηθοποιος θα ηταν για τ'αναθεμα.

Ομως, σκεφτομαι...: Web Series που να παιζει στο ιντερνετ [και ειδικοτερα στην μπλογκοσφαιρα] σε 3 ταμπλω [σε αυτο της Μυρτους, της Καφετζους και του Μορφεα]; Σκεψου λιγο ποσο αλλαζει ο κοσμος των media. Ποσο υπολογισιμα ειναι τα μπλογκζ ωστε να γινουν το νεο πεδιο δρασης;

Το αποτελεσμα δεν εχει και τοσο σημασια. Ενας νεος κοσμος απλωνεται μπροστα μας. Μπορει το dikiasou.com να ειναι μια πατατα και μιση. Ακομη δεν εχουν φανει αρκετα δειγματα για να μπορει καποιος να εκφερει αποψη. Αλλα αν τραβηξει το ενδιαφερον, που θα το τραβηξει, θα αλλαξουν πολλα πραγματα.

Ως προς το καλυτερο, θα βλεπουμε συνεχως εξυπνες ιδεες να ξεπροβαλλουν μπροστα μας.

Ως προς το χειροτερο, θα μπαινεις σε ενα μπλογκ και δεν θα ξερεις τι σκατα ρολο βαραει :)

Οπως και να'χει... Ειμαι πολυ περιεργος να δω την συνεχεια.

Πουτανες ολου του κοσμου ενωθειτε!

Νεος υμνος απο την Αντζελα. Πουτανες ολου του κοσμου ενωθειτε!

Φταίνε οι άντρες για όλα,
δεν είναι οι άντρες σωστοί,
πρέπει να βρείτε έναν τύπο
το σεξ να γουστάρει πολύ
Να σας πηγαίνει μπουζούκια,
μπαράκια και σινεμά
κι αν σας περνάει στα χρόνια
ταμπού να μην έχετε πια





Οποια δω να γουσταρει με αυτο το τραγουδι, ειλικρινα, θα της δωσω 50€ για να μου κατσει.

Οχι τιποτα, αλλα κατι τετοιες μαλακιες ακουνε και τα 15χρονα και νομιζουν οτι εχουν ανακαλυψει την αιωνια αληθεια. Ηδη το φανταζομαι το σκηνικο στα κλαμπακια. Γυναικοπαρεες να ουρλιαζουν γιατι δεν γινεται "αυτο που εχουνε σαν πετρα". Ψωλη και χρημα λοιπον.

"Δασκαλος αρνειται να διδαξει θρησκευτικα" - Ενα σχολιο.

Εδω διαβαζω πως ενας δασκαλος αρνειται να διδαξει θρησκευτικα στους μαθητες του.

Η αληθεια ειναι πως με το που διαβασα την ειδηση ενιωσα εναν διχασμο μεσα μου.

Απο την μια, ειμαι 100% συμφωνος με την γνωμη που λεει οτι τα θρησκευτικα [οπως επισης και καθε μορφης λατρειας ή επικοινωνιας με οποιονδηποτε θεο, βλεπε εικονες, ομαδικες προσευχες, κτλ] δεν εχουν καμια απολυτως δουλεια σε σχολεια μιας χωρας που τυπικα εχει ανεξιθρησκεια. Για μενα, καθε θρησκεια ειναι ενα δογμα, και ως εκ τουτου αντιθετη με την επιστημη και την κριτικη σκεψη, που θα επρεπε να προαγονται μεσα σε εναν εκπαιδευτικο χωρο. Καθε θρησκευτικη πραξη σε εναν χωρο γνωσης ισοδυναμει με εναν μικρο προσυλητισμο, ειδικα δε οταν εχεις απεναντι σου μικρα παιδια που δεν μπορουν να σου φερουν και πολλες αντιρρησεις. Εννοειται, τα ιδια ακριβως πιστευω και για το μαθημα της ιστοριας και των εθνικων εορτων, μιας και βρισκω πολυ μονοπλευρη την προσεγγιση τους. Ειτε λοιπον θα επρεπε τα θρησκευτικα να γινουν πραγματικα θρησκευτικα και οχι "χριστιανικα θρησκευτικα" οπως ειναι σημερα και η ιστορια να ειναι πολυπλευρη και οχι μονοπλευρη, ή ας μην γινονται καθολου.

Αλλα καλως ή κακως, τα θρησκευτικα ακομη δεν εχουν βγει απο το προγραμμα σπουδων των σχολειων. Για μενα, ειναι αδιανοητο ενας εκπαιδευτικος να μπαινει στην ταξη και να μην διδασκει τις προβλεπομενες ωρες για καθε μαθημα και για καθε εβδομαδα. Ενταξει, μερικες φορες μπορει να γινουν καποιες παρατυπιες επειδη π.χ. καποιος δεν προλαβαινει να βγαλει την υλη ενος μαθηματος και να "ριχνει" καποιο αλλο. Αλλα αυτο ειναι η εξαιρεση.

Στην τελικη, το μαθημα των θρησκευτικων ειναι μια πολυ ωραια ευκαιρια για καθε δασκαλο να κανει μια ομορφη συζητηση με τα παιδια του. Και γιατι οχι, να εκφρασει και ο ιδιος τις αμφιβολιες που εχει περι των θρησκειων. Ετσι, θα προαγοταν πολυ περισσοτερο η τεχνικη της κριτικης σκεψης στα παιδια. Αφου πρεπει να μπεις και να κανεις 2 ωρες την εβδομαδα θρησκευτικα, μπες και καντες οπως θελεις. Μην φευγεις μακρια σαν βρεγμενη γατα.

Εχεις π.χ. το μαθημα περι αναστασης του Χριστου. Το βιβλιο μπορει να λεει οτι βρεθηκε ο ταφος του Χριστου κενος και μετα τον ειδαν οι μαθητες του αναστημενο και τα λοιπα. Πες ρε δασκαλε οτι μπορει ο οποιοσδηποτε να εκλεψε το πτωμα και οτι μπορει οι μαθητες να διεδιδαν ψεμματα, πες οτι σημερα, 2000 χρονια μετα ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ να ξερουμε αν εγιναν ετσι τα πραγματα. Πες οτι τα 4 ευαγγελια εχουν αντιφασεις μεταξυ τους, δειξε αυτες τις αντιφασεις στα παιδια, μαθε τους να μην πιστευουν ο,τι βλεπουν γραμμενο αλλα να το ερευνουν, ή να πιστευουν μονο ο,τι εχουν δει τα ματια τους. Αφου επιλεχτηκες να εισαι ο δασκαλος τους, ο καθοδηγητης τους στην μαθηση, παρε αυτον τον ρολο και μην κανεις τον αδιαφορο.

Εχεις π.χ. το μαθημα περι μικρασιατικης καταστροφης. Πες οτι λιγο πριν την σφαγη [εχμ, συγνωμη κυρια Ρεπουση, συνωστισμο ηθελα να πω] στην Σμυρνη, ο ελληνικος στρατος ειχε φτασει μεχρι τα βαθη της Τουρκιας και πες τους και τον τροπο με τον οποιο εφτασε εκει. Πες οτι και οι Ελληνες σκοτωσαν, βιασαν, εκλεψαν, αποκεφαλισαν, λεηλατησαν, εκαψαν και οτι δεν πηγαν μεχρι εκει με φραπε και λουλουδατο πουκαμισο, και κανε μια συζητηση για τον πολεμο και την δυστυχια που μπορει να προκαλεσει στους ανθρωπους ολης της γης.

Και φυσικα, κανοντας ολα αυτα, σεβασου και τα πιστευω των παιδιων σου. Μην τους προσηλυτισεις, βαλτους να σκεφτονται. Και αν το καταφερεις αυτο εστω και για ενα παιδι, κερδος θα ειναι.

Τετάρτη, 29 Οκτωβρίου 2008

Επιτελους, πηρα το χαρτι στα χερια μου!

...Και τα νεα ειναι καλυτερα απ'οσο περιμενα. Απ'οτι φανηκε, σταθηκα ιδιαιτερα τυχερος οσον αφορα το κεντρο εκπαιδευσης.

Απο μια ερευνα που εκανα στο ιντερνετ για το συγκεκριμενο κεντρο εκπαιδευσης στο ιντερνετ, ειδα πως εχει αρκετα καλες συνθηκες, που ηταν το μονο πραγμα για το οποιο αγωνιουσα. Δεν με ενοιαζε και τοσο η αποσταση απο Θεσσαλονικη.

Το μονο που δειχνει ανησυχητικο ειναι οι πληροφοριες για το που πανε οι φανταροι μετα απο αυτο το κεντρο. Απ'οτι καταλαβα δεν ειναι κατι σταθερο. Απο αλλες σειρες εστειλαν πολλα ατομα σε νησια, απο αλλες εστειλαν λιγα. Και δεν θα το αντεξω να παω σε νησι.

Οπως καταλαβαινετε, δεν θα γραψω τιποτα στο μπλογκ για το που ή ποτε παρουσιαζομαι. Το Sourotiri θα παει incognito. Οσοι ενδιαφερονται να μαθουν, θα μαθουν ;)

Παρασκευή, 24 Οκτωβρίου 2008

Σκατα στα κεφαλια των εθνικιστων ολου του κοσμου.

Αυτα τα πανο σηκωθηκαν χθες κατα την διαρκεια του αγωνα Γαλατασαραι-Ολυμπιακος.

Στο πρωτο, βλεπουμε την χρονολογια αλωσης της Κωνσταντινουπολης:


Και στο δευτερο, βλεπουμε το συνθημα "Ομοφυλοφιλικη Ελλαδα" [αγγλιστι Gay Greece] σε απταιστα ελληνικα.


Εγω να προσθεσω και ενα πανο των οπαδων της Φενερμπαχτσε στο ματς με τον Παναθηναικο πριν καποια χρονια.

Και παλι αφορα την Κων/πολη, και λεει "Istanbul since 1453":


Μαλιστα, αυτος ο ξανθιωτης μπλογκερ με ευαισθησια στα ελληνοτουρκικα θεματα, εγραψε για τα 2 πρωτα πανω:

"ΡΕ ΜΕΜΕΤΙΑ...ΤΙΣ ΜΑΝΕΣ ΣΑΣ ΤΙΣ ΓΑΜΟΥΣΑΝ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΟ ΞΕΧΝΑΤΕ;ΕΛΛΗΝΟΣΠΟΡΟΙ ΕΙΣΤΕ ΟΛΟΙ ΡΕ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

KAI ΣΤΑ ΤΟΥΡΚΙΚΑ ΜΕ ΑΓΑΠΗ ΑΠΟ ΤΟ XANTHI.PBLOGS:

ALAH BELANI VERCI PIS BOKOUMOU YI MEMET"

Στο ιδιο μηκος κυματος αλλωστε κυμαινονταν και καποια ελληνικα πανο κατα το παρελθον:

Να ενα που μας ενημερωνει πως ο Κεμαλ ειναι και αυτος gay:


Ενα αλλο που μας λεει πως ο Τουρκος ειναι καλος μονο αν ειναι νεκρος:


Ενα αλλο πανο αλλαζει τα ιστορικα δεδομενα και θεωρει πρωτευουσα της Ελλαδας την Κων/πολη:


Και φυσικα δεν θα μπορουσε να λειπει ενα πανο που να δειχνει πως ενας τουρκος γινεται "καλος Τουρκος", κατα το παραπανω πανο:



Ενα εχω να πω: Ο εθνικισμος ειναι εμετικος απο οπου και αν προερχεται. Ειδικα οταν παταει πανω σε τραγικα γεγονοτα. Ακομη πιο μαλακας ειναι και αυτος που απανταει στους απεναντι εθνικιστες, δινοντας τους τροφη για ακομη πιο εμετικα πανο στο μελλον, οπως ο μπλογκερ που τελειως παραδειγματικα αναφερω.

Οσοι θελουν πολεμο με τους αλλους λαους, ας τον εχουν. Βαλτε τα ζωα σε μια αρενα και αφηστε τα να σκοτωθουν μεταξυ τους, αφου τοσο μισιουνται. Για να παψει επιτελους να στιγματιζεται ο Ελληνας που δεν εχει τιποτα να χωρισει με τον Τουρκο και αντιστροφα. Γιατι αυτες οι μαλακιες που αναπαραγονται απο εδω κι απο εκει μονο γενικευσεις προσφερουν και μισος μεγαλωνουν.

Σκατα στα κεφαλια σας.

Εννοειται πως αυτα απευθυνονται και στους Τουρκους εθνικιστες, ελα ομως που δεν ξερω τουρκικα για να τα γραψω :)

Πέμπτη, 23 Οκτωβρίου 2008

5 ερωτησεις - νεο μπλογκοπαιχνιδο

Εκληθην και σε νεο μπλογκοπαιχνιδο απο την Λινα, στο οποιο θα πρεπει να ρωτησω απο μια ερωτηση σε 5 διαφορετικους ανθρωπους. Ιδου λοιπον:

Ερωτηση σε φιλοσοφο [ας θεσω την ερωτηση σε φιλοσοφο της αρχαιας Αθηνας]: Πιστευεις πως το πολιτευμα της Αθηνας ειναι δημοκρατικο, δεδομενου οτι καποιοι δουλευουν σαν τα σκυλια και εσυ καθεσαι και τρως σταφυλια φιλοσοφοντας;

Ερωτηση σε εναν παλιο ερωτα [και συγκεκριμενα σε εναν παιδικο "ερωτα" απο το δημοτικο]: Πως περνας, αληθεια;

Ερωτηση σε ενα μεντιουμ: Πως σκατα το σηκωνει η συνειδηση σου να κοροιδευεις τοσους αγραμματους ανθρωπους και να εκμεταλλευεσαι την αγνοια και την αγωνια τους;

Ερωτηση σε ενα παιδι: Γιατι εχεις την αναγκη να γινεσαι τοσο σκληρο με τα αλλα παιδια της ηλικιας σου;

Ερωτηση στον καθρεφτη: Καθρεφτη καθρεφτακι μου, τι βλεπεις στο προσωπο μου καθε πρωι;

Καλω στο παιχνιδι τους:

γυάλινο δάκρυ,
merawen,
Μουρλονινέτα,
Μαύρη Νεράιδα,
Confused Girl,
Sissy,
lifewhispers.

[Γιατι ολες μου οι προσκλησεις βγηκαν να απευθυνονται σε γυναικες;]

Δευτέρα, 20 Οκτωβρίου 2008

Τα νευρα μου, τα χαπια μου και ενα ταξι να φυγω.

Εχω εδω και 10 μερες που αγωνιω για το που σκατα θα μου ερθει το χαρτι για να παω να παρουσιαστω στον στρατο. Περα απο την περιεργεια που εχω για τον τοπο παρουσιασης μου, συντρεχει και ενας αλλος λογος για τον οποιον θελω να μαθω γρηγορα και αυτος ειναι να προλαβω να κλεισω αεροπορικο εισιτηριο σε περιπτωση που με στειλουν καπου μακρια, μιας και η χρηματικη διαφορα με το ΚΤΕΛ δεν ειναι τοση ωστε να με αποθαρρυνει.

Εδω και 10 μερες λοιπον εχω αγγαρεψει την μανα μου να παιρνει τηλεφωνο στο αστυνομικο τμημα της περιοχης μας. Μια φορα σηκωσαν το τηλεφωνο μεσα σε αυτες τις 10 μερες. Και τι ειπαν; "Θα σας παρουμε τηλεφωνο". Πολυ φοβαμαι πως ο μπατσος απλα βαριεται να κανει την δουλεια του, δεδομενου οτι μαθαινω οτι πολλα ατομα εχουν ηδη λαβει το χαρτι τους.

Πριν απο 10 λεπτα πηρα και εγω στο τμημα. Ημουν τυχερος, μιας και ο μπατσος το σηκωσε. Ακολουθησε ο εξης διαλογος:

-Καλημερα σας, μπορω να σας κανω μια ερωτηση;
-Ναι, ρωτηστε με.
-Τα χαρτια για να παρουσιαστουμε στον στρατο εχουν ερθει;
-Ναι εχουν ερθει. Ονομα;
-*Σουρωτηρι*.
-Επιθετο;
-*Σουρωτηροπουλος*.
-Ονομα Πατερα;
-*Πατερας του Σουρωτηριου*.
-Τηλεφωνο;
-*9011 896980678*
-Κινητο;
-*9011 07098798*
-Μαλιστα. Θα σας παρουμε τηλεφωνο [!!! Και τοτε την ταυτοποιηση στοιχειων τι την ηθελες;]
-Εχμ...ποτε προβλεπεται να γινει αυτο;
-Μην στεναχωριεσαι αγορι μου, θα σε παρουμε τηλεφωνο.

Γκρακ, μου κλεινει το τηλεφωνο.

Με λιγα λογια, ο μπατσος στην Θεσσαλονικη βαριεται να κανει την δουλεια του. Ετσι κι εγω, θα μαθω που παρουσιαζομαι οποτε του καυλωσει, ενω μπορουσα να το μαθω σημερα. Αντε αυριο, αν πηγαινε η μανα μου να το παρει, μιας και ειμαι εκτος Θεσσαλονικης.

Τα νευρα μου, τα χαπια μου και ενα ταξι να φυγω.

*Οι απαντησεις εντος των αστερισκων ειναι φυσικα ενδεικτικες :)

Κυριακή, 19 Οκτωβρίου 2008

Σε ποιον παραξενο κοσμο γυρνας...;

Ολοι μας τα εχουμε πει τα ψεμματακια μας. Καποια απο αυτα ειναι απολυτως φυσιολογικα, ομως. Ετσι, κανεις δεν θα κατηγορησει εναν μπομπιρα που "του ποναει το κεφαλι του", "που αγορασε το playstation 14", ή που "εδειρε 15 συμμαθητες του", ή που ο θειος του εχει "μια γαματη σχολη χορου" :)))) . Ανεκτα ειναι τα ψεμματα ακομη και στην περιοδο της εφηβειας, οπου μερικοι εφηβοι "θελουν να αυτοκτονησουν", "γαμαν σαν πορνοσταρ", κτλ.

Τι γινεται ομως οταν ανακαλυπτεις οτι καποιος γνωστος σου ειναι μυθομανης και δεν ειναι ουτε μπομπιρας, ουτε εφηβος, αλλα ενας -υποτιθεται- ολοκληρωμενος, ωριμος ανθρωπος ετων 25 και βαλε;

Πως αντιδρας οταν τον βλεπεις εδω και 3 χρονια να "παντρευεται", να "εχει μια σοβαρη μακροχρονια σχεση" ή να πασχει απο μια "σοβαρη και επωδυνη ασθενεια", ενω ποτε δεν εχεις δει απτες αποδειξεις περι αυτου; Το χειροτερο, τι γινεται οταν σε παιρνει και εσενα η μπαλα, μιας και, ο γνωστος σου βαζει λογια σε ολους και για ολους και για ολα, κατα κανονα οπως τον βολευουν, κατα κανονα ψευτικα;

Να τον ξεμπροστιασεις; Δεν γινεται. Και αυτο γιατι ο μυθομανης φιλος σου παντα θα εχει μια δικαιολογια να σου πει ή να σε βγαλει τρελο. Ενιοτε κανει σαν το σκυλι που γαβγιζει απο τον φοβο του: φωνακλαδικα. Την πρωτη, την δευτερη, αντε την πεμπτη φορα θα σκεφτεις οτι εσυ εχεις αδικο. Μετα ομως, θα αρχισεις να την ψυλλιαζεσαι. Αλλα πως να μιλησεις σε εναν ανθρωπο που σου φωναζει με την πρωτη κουβεντα αμφισβητησης που θα ψελλισεις; Πολυ απλα, δεν θα μιλησεις.

Ενα ειναι το συναισθημα που νιωθω απεναντι σε τετοια ατομα: λυπηση. Γιατι εχουν φτιαξει μια κοσμαρα και ζουν μεσα σε αυτην, και στην προσπαθεια τους να μεταφερουν την κοσμαρα τους στον πραγματικο κοσμο γινονται ρεζιλι. Αλλα πολυ ρεζιλι.

Γιατι δεν υπαρχει χειροτερο ρεζιλι να σε συζητανε ολοι οι φιλοι σου πισω απο την πλατη σου, επειδη εσυ ποτε δεν τους εδωσες το δικαιωμα να το συζητησουν μαζι σου μπροστα σου. Οσο καλοψυχος και να'σαι, στα ματια τους εισαι ενας ψευτης καλοψυχος, επιδειξιας και δεν ξερω τι αλλο.

Και στο τελος, οταν και αν ανακαλυψεις πως η κοσμαρα σου υπαρχει μονο στο μυαλο σου και προσπαθησεις να ενταχτεις στον πραγματικο κοσμο, θα διαπιστωσεις οτι οι φιλοι σου δεν σε περιμενουν.

Και αυτη ειναι η πιο σκληρη τιμωρια.

Παρασκευή, 17 Οκτωβρίου 2008

Προς μαθητες: Για την συμμετοχη στις παρελασεις.

Φανταζομαι πως αν το σχολειο σας δεν τελει υπο καταληψη, αυτες τις μερες τιθεται το θεμα της παρελασης για την 28η Οκτωβριου. Επισης φανταζομαι πως οι καθηγητες του σχολειου σας προσπαθουν με διαφορους τροπους να σας πεισουν να κανετε παρελαση. Τετοιοι ωραιοι τροποι ειναι για παραδειγμα να σας τιμωρησουν αν δεν συμμετασχετε ειτε με μειωση βαθμου, ή με μειωση διαγωγης, ή με αποβολη ή ξερω 'γω τι αλλο.

Ενα πραγμα να ξερετε. Κανενας μαθητης δεν ειναι υποχρεωμενος να συμμετασχει στην παρελαση προσωπικα. Καθε μαθητης εχει το δικαιωμα να αρνηθει να παρελασει. Και το καλυτερο; Ολα αυτα ειναι γραμμενα κανονικα ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ.

Αναλυτικα, η εγκυκλιος Γ4/150/24-02-2000 ΥΠ.Ε.Π.Θ. μεταξυ αλλων:

1) ΔΕΝ αναφερει πουθενα οτι ειναι υποχρεωτικη συμμετοχη ΟΛΩΝ των μαθητων.

2) Αναφερει πως "Τα σχολεια ιδιωτικης και δημοσιας Β/θμιας Εκπ/σης συμμετεχουν υποχρεωτικα στις παρελασεις με το συμβολο του Ελληνικου Εθνους".
ΠΡΟΣΕΞΤΕ: Τα σχολεια υποχρεουνται να συμμετεχουν, οχι φυσικα με ολους τους μαθητες τους.

Εκτος απο ολα αυτα, αν σας απειλησουν με απουσιες, θυμηθειτε: οι παρελασεις γινονται σε μερες αργιας, και στις αργιες δεν ειστε υποχρεωμενοι να πατε πουθενα.

Αν παλι σας απειλησει ο γυμναστης σας ή ο οποιοσδηποτε αλλος καθηγητης σας με χαμηλο βαθμο, εχετε υποψιν σας πως ο βαθμος στην γυμναστικη βγαινει απο συγκεκριμενα αντικειμενα εξετασης και οχι απο την παρελαση.

Με λιγα λογια, οσοι δεν θελετε να κανετε παρελαση, μην μασατε. Ζητηστε ευγενικα απο τον γυμναστη σας να σας αποδειξει ΕΓΓΡΑΦΩΣ το νομο που λεει γιατι υποχρεουστε να κανετε παρελαση ή ποιες ποινες θα εχετε αν δεν υπακουσετε και να ειστε σιγουροι: δεν προκειται ποτε να σας φερει κανενα εγγραφο που να στηριζει την αποψη του.

Για περισσοτερες πληροφοριες, καντε κλικ εδω.