Πέμπτη, 29 Μαΐου 2008

Τελος εποχης.

Tον ΧΨ [ονομα δεν λεω, ουτε αρχικο, για ευνοητους λογους] τον γνωρισα πριν 4μιση χρονια. Πηγαινε στην εκτη δημοτικου και ο πατερας του μου ζητησε να του κανω μια μικρη επαναληψη των μαθηματικων στο μισο της χρονιας. Μετα, μου ζητησε να του κανω και μια επαναληψη στο τελος της χρονιας. Στην Α' Γυμνασιου με "προσελαβε" ως τον καθηγητη του παιδιου του. Οχι απλως πηγα, αλλα στεριωσα.

Στην αρχη ηταν ενα παιδι που τα μαθηματικα τα εβλεπε τελειως "αλανιαρικα". Ειχε ας πουμε να λυσει ενα προβλημα στην διαιρεση. Χωρις να διαβασει την εκφωνηση, εβλεπε απλα τα νουμερα και διαιρουσε το μεγαλυτερο με το μικροτερο. Μου εκανε εντυπωση η ταχυτητα με την οποια εκανε τις πραξεις και η ευκολια που ειχε οταν τον ρωτουσα γιατι εκανε αυτην την πραξη [εχοντας βεβαια κατα νου οτι δεν ειχε διαβασει την εκφωνηση, περιμενα απλα να μου πει "ε αφου στην διαιρεση ειμαστε, τι να εκανα, πολλαπλασιασμο;". Παρολαυτα παντα ηταν σε θεση να μου εξηγησει επακριβως τι εκανε και γιατι].

Στα 4 χρονια που του εκανα μαθημα κυριολεκτικα αφησα και την τελευταια ρανιδα της ψυχης μου πανω του. Ηξερα οτι ηταν τεραστιο μαθηματικο μυαλο, οποτε μπροστα μου υψωνοταν η προκληση να κανω αυτον τον μαθητη να δουλεψει μεθοδικα. Αυτα ειναι τα δεδομενα, αυτα λεει η θεωρια, αυτα ειναι τα ζητουμενα. Δεν ηταν και το πιο ευκολο πραγμα του κοσμου. Τελικα, νομιζω πως τα καταφερα. Με πολυ κοπο, προσπαθουσα να του εξηγησω οσο το δυνατον πιο αναλυτικα γιατι πρεπει να γινει με τον Α τροπο και οχι με τον Β.

Φυσικα, η σχεση μας ειχε αρχισει να αναπτυσσεται. Αρχισε να με εμπιστευεται, να υπακουει τυφλα στις οδηγιες μου, να κανεις ΟΣΕΣ ασκησεις του εβαζα, κι ας υπερεβαλλα πολλες φορες. Το παιδι καθε χρονια εβγαζε το σχολικο βιβλιο συν εναν Σαββαλα με ασκησεις, συν τα χριστουγεννιατικα και πασχαλιατικα "δωρακια" του. Γουσταρε ομως, τα γουσταρε τα μαθηματικα, κι εγω γουσταρα που ειχα μπροστα μου εναν μαθητη "θαυμα".

Η επικοινωνια μας ειχε φτασει σε τετοια επιπεδα, που απο ενα σημειο και μετα [απο το σημειο δηλαδη που αρχισε να με υπακουει και να με εμπιστευεται] το μαθημα μας γινοταν ολοενα και πιο ανετο. Ηξερα οτι οταν θα του πω κατι καινουργιο, θα του το ελεγα μονο μια φορα. Τελεια και παυλα. Τα επιανε ολα οσα του ελεγα. Ως φυσικο επακολουθο, κερδιζα πολυ χρονο απο την παραδοση και τον αξιοποιουσα στις ασκησεις. Ειλικρινα, πιστευω οτι η δουλεια που εκανε ο ΧΨ καθε χρονια αντιστοιχουσε σε δουλεια παιδιου Γ' Λυκειου.

Εφτασε το μαθημα σε τετοιο επιπεδο, που τελειωναμε την υλη γυρω στον Μαρτιο και πλακωνομασταν στις επαναληψεις. Οχι μια, πολλες. Υπηρξε φορα [στο τελος της Γ' Γυμνασιου] που ενω καναμε για 3η φορα τις συναρτησεις, μου ηρθε η ιδεα να του μιλησω για παραγωγους [που βρισκονται στην Γ' Λυκειου]. Τα καταλαβε ολα.

Φυσικα, ειχαμε και τις δυσκολες, επεισοδιακες στιγμες μας. Αν καποια φορα επρεπε να τον κραξω, τον εκραζα ανελεητα. 2-3 φορες τον ειδα να μου γυριζει την πλατη και να μου μιλαει με φωνη τρεμαμενη, σπασμενη. Αλλες 2 φορες σηκωθηκα απο το μαθημα και εφυγα επειδη ηταν αδιαβαστος. Ξεραμε ομως και οι δυο πως αυτη η "σκληραγωγηση" γινοταν με φοντο μια αμοιβαια, μεγαλη... αγαπη. Ισως να προκειται για βαρια λεξη για την σχεση ενος καθηγητη με εναν μαθητη, αλλα αυτο το παιδι το αγαπησα οσο δεν εχω ξαναγαπησει μαθητη μου. Ισως κι επειδη μου θυμιζε τον εαυτο μου στα νιατα του.

Με αυτα και με εκεινα, βρηκα ενα ακατεργαστο μυαλο και το επλασα οπως εγω νομιζα καλυτερα. Τα αποτελεσματα αλλωστε φανηκαν στην Α' Λυκειου, που ενω το βιβλιο της Αλγεβρας ειναι απο τα πιο κακογραμμενα βιβλια που υπαρχουν, ο ΧΨ επιανε ολες τις ασκησεις και τις ξεσκιζε. Δεν κολλησε ουτε μια φορα σε καμμια παραγοντοποιηση, σε καμμια μελετη συναρτησης, σε καμμια δευτεροβαθμια εξισωση, σε τιποτα απολυτως. Ηταν λες και του διδασκα το πιο απλο πραγμα στον κοσμο.

Βεβαια, σαν τσογλανακος, πηγαινε στο σχολειο αγραφος γιατι βαριοταν να αντιγραψει τις ηδη λυμενες ασκησεις στο σχολικο τετραδιο. Ο μαθηματικος του σχολειου του τα πηρε και του εβαλε 16, παρολο που του ειχε γραψει 19. Γυρισε ο πατερας του και του ειπε [για να τον ψαρωσει] πως εγω ειχα αποτυχει, και οτι θα με εδιωχνε. Και τοτε ο πιτσιρικας με υπερασπιστηκε, πηρε πανω του ολοκληρη την ευθυνη [οπως αλλωστε του ανηκε, ακου εκει να μην αντιγραφει τις λυμενες ασκησεις!!!], πραγμα που δεν συνηθιζε ομως να κανει σε καμμια περιπτωση. Παντα εβρισκε δικαιολογιες, οτι του φταιγαν οι αλλοι. Τοτε ομως με υπερασπιστηκε!

Περασα 4 υπεροχα χρονια με αυτον τον μαθητη. Οσο και αν ειχα μαθητες που η χημεια μας δεν ηταν καλη, παντα το μαθημα μαζι του ηταν μια οαση. Του εδωσα ο,τι μπορουσα να του δωσω, μαλιστα πολλες φορες σκεφτομουν πως θα του αξιζε ενας πιο εμπειρος καθηγητης με περισσοτερες γνωσεις. Αυτος ειναι αλλωστε και ο λογος που δεν θα τον αναλαβω τα επομενα χρονια [συν το φανταρικο, εννοειται]. Του το ειχα αποκλεισει εξαρχης. Ως την Α' Λυκειου βασιζομαι να διδαξω μαθηματικα, παραπανω οχι.

Σημερα καναμε το τελευταιο μας μαθημα. Ειναι πραγματικα ενα τελος εποχης. Δεν πιστευω πως θα ξαναεχω μαθητη με τετοια ποιοτητα, τοσο στον χαρακτηρα, οσο στην εξυπναδα, στην επικοινωνια, σε, σε, σε... Παραδοξως δεν στεναχωρεθηκα ομως. Θα περιμενα να γυρισω σπιτι και να ειμαι χαλια, αλλα μαλλον εχω μια αισθηση ικανοποιησης, ενα αισθημα πληροτητας θα ελεγα. Ισως γιατι ξερω πως δεν θα χαθουμε.

7 σχολίασαν...:

~~A~~ είπε...

Δε μπορείς να ξέρεις αν θα σου ξανατύχει τέτοιος μαθητής! :D

>Lina είπε...

=)

είναι πολύ περιεργες οι στιγμές που αποχαιρετάς παιδάκια. νιώθεις χαρά για όσα ζήσατε, μελαγχολία που τελείωσαν, περηφάνια που τα κατάφεραν....

An-Lu είπε...

Από τις καλές στιγμές αυτής της δουλειάς!

Λογω-τέχνης είπε...

Το τέλος μιας εποχής, η αρχή μιας επόμενης...

Κι εγώ με αυτόν που μου κάνει ιδιαίτερα στα μαθηματικά έχουμε δεθεί αρκετά και σε λίγο σταματάμε τα μαθήματα επειδή για την τρίτη προτιμώ το φροντιστήριο.

Και βέβαια να μη χαθείτε με το παιδί!

ΥΓ: Α και μιας και πλησιάζει ο στρατός: καλός πολίτης! Να υπηρετήσεις τις αξίες και τα ιδανικά αυτού του τόπου όπως ακριβώς κάνουνε οι έχοντες την εξουσία! :P

alienlover είπε...

όταν ο αδελφός μου πήγαινε Α'Γυμνασίου η μητέρα μου προσέλαβε μια φιλόλογο για να του κάνει λίγα Αρχαία στο τέλος της χρονιάς.Η καθηγήτρια έμεινε μέχρι που εγώ τελείωσα το Λύκειο (συνολική διάρκεια 9 χρόνια. Όπως αντιλαμβάνεσαι αυτή η νεαρή γυναίκα δεν έγινε μόνο η καθηγήτριά μας, αλλά φίλη και αδελφή μας. Έχουμε φάει μαζί ψωμί κι αλάτι που λένε, μας πρόσφερε τον καλύτερο της εαυτό κι εμείς γι'αυτό ακριβώς την λατρέψαμε (σημειωτέον ότι και οι δύο είμασταν πολύ δύσκολα παιδιά στην εφηβεία, δεν εμπιστευόμασταν ούτε τη σκιά μας, πόσο μάλλον ένα σύμβολο της εξουσίας - δηλαδή μια καθηγήτρια. Η Δασκάλα μας συνήθιζε να λέει πως μόλις τελειώσει και με μένα θα είναι ένα αληθινό τέλος εποχής μιας και ποτέ δεν είχε παιδιά για τόσα πολλά χρόνια. Μόλις κάναμε το τελευταίο μάθημα οι δυό μας, γύρισε σπίτι και κατέρρευσε.
Σήμερα έχει γενέθλια, και 3 χρόνια μετά από τότε που εγώ έφυγα από τα θρανία, την θυμόμαστε και την αγαπάμε όσο δεν αγαπήσαμε κανέναν καθηγητή. Θα σε θυμάται ο μαθητής σου Σουρωτήρι, θα σε θυμάται και θα σε αγαπάει :)

La DoNa CaTaLaNa είπε...

Είναι η πρώτη φορά που βλέπω να αναπτύσσονται σκέψεις από την αντίστροφη πλευρά, αυτή του δασκάλου. Υπήρξαν καθηγητές μου με τους οποίους αναπτύχθηκε ιδιαίτερη χημεία, άλλοι με ενέπνευσαν με κάποιο τρόπο, άλλους δεν ήθελα να τους ξαναδώ μπροστά μου. Τελικά σχεδόν με όλους χαθήκαμε. Άλλοι από παρεξηγήσεις, άλλοι από απλές τυπικές ή ουσιαστικές αποστάσεις, αλλά δε φανταζόμουν ότι μπορεί και οι ίδιοι να με έφερναν στο μυαλό τους όταν γυρνούσαν σπίτι. :)

Ανώνυμος είπε...

καταλαβαινω ακριβως τι λες!!!ημουν τετοια μαθητρια,και ευχαριστω το θεο που εχω γινει τετοια καθηγητρια,σαν εσενα!!!δυστυχως ομως,στην πλειονοτητα τους τα παιδια σημερα βλεπουν ολο το σχολειο σαν αγγαρεια...