Κυριακή, 22 Ιουνίου 2008

Ελληνες του εξωτερικου

Καταλαβαινω την αναγκη των Ελληνων του εξωτερικου να διατηρησουν τους δεσμους με την Ελλαδα, αλλα ρε γαμωτο αυτο ειναι κιτς:



Και οι στιχοι [με bold αυτοι που ξεχωριζουν]:
Intro

Ελληνες του Εξωτερικού... έλα, πάμε.

Chorus x2

Εμείς στο εξωτερικό κρατάμε τα έθιμα μας.
Όσο μακριά και αν είμαστε, η Ελλάδα ‘ναι κοντά μας.
Την έχουμε στο νου μας. Την βαστάμε στην καρδιά μας.
Στο μέλλον κάποτε θα την λατρεύουν τα παιδιά μας.

Stavros

Το 85, στις 9 Δεκέμβρη.
Ο Τάσος και η Βασιλική είχαν ένα μωράκι.
Το αγόρι μπήκε με χαμόγελο στον κόσμο.
Σαν λεβέντης ήθελε να τον αλλάξει όλο.
Οι γονείς μου είναι, παιδιά της Καστοριάς –
Μια ωραία πόλη βόρεια δυτική Ελλάς.
Τα αίματα του Πόντου μου γεμίζουνε τις φλέβες.
Από την Τραπεζούντα έφυγαν οι προπαππούδες.
Πρόσφυγες τους κάναν, μια μέρα οι εχθροί τους.
Δίχως λόγο και γιατί κινδύνεψε η ζωή τους.
Τους πήρανε τα πράγματα. Τους σπάσαν κεραμίδια.
Μες στην Μακεδονία ξανά έχτισαν τα σπίτια.
I just don’t know what I’m doing.
I no longer have control.
These words are flowing and they’re coming to you from my soul.
My thoughts are coming way too fast… and they’re never stopping.
I need to get to sleep but these words are just like coffee.
Childhood memories… nights in the χωριο.
Κορησό to Καλοχώρι,
τάβλι to κρυφτό.
A piece of me stayed there, when I tried to jump the καγγελα.
My sister and I made a mess in our παππούλη’s άχυρα.
I smile when I think that I can’t forget those days.
They’ve made me into the man that I’ve become today.
When I look back on my past,
I am grateful when I see: to χωριό, all my friends, and my loving family.

Chorus x2

Εμείς στο εξωτερικό κρατάμε τα έθιμα μας.
Όσο μακριά και αν είμαστε, η Ελλάδα ‘ναι κοντά μας.
Την έχουμε στο νου μας. Την βαστάμε στην καρδιά μας.
Στο μέλλον κάποτε θα την λατρεύουν τα παιδιά μας.

Vasili

Ήρθα για να σας μιλήσω απ’ την καρδιά.
Δεν μπορούμε ν’ αγνοήσουμε το θέμα άλλο πια.
Εμείς οι Έλληνες πρέπει να’ μαστέ ενωμένοι,
Όχι μόνο σε πολέμους και όποτε συμφέρει.
Πρέπει να αλλάξουμε την συμπεριφορά μας.
Ας αλλάξουμε εμείς και θα μάθουν τα παιδιά μας.
Σκοτωνόμαστε για ποδοσφαιρικές ομάδες –
Σαχλαμάρες, μαλακίες, ότι νάνε βρε παιδιά.
Είμαστε από το πνεύμα του Μεγ’ Αλέξανδρου,
που κάνε την γη Ελλάς με την εξυπνάδα του.
Ποτέ, ποτέ να μην ξεχάσουμε ποιοι είμαστε,
Και κάποτε θα πάρουμε την Πόλη μας που χάσαμε.
Θανάση and Μαρία
had their second child
on the 30th of July.
He was destined to be fly.
He was just so full of life.
Fate had decided that the boy would love to dance.
Down the road in life he made even bigger plans.
Μαθαίνω την λύρα.
H μουσική για ΄μένα ΄ναι ρακή είναι και μπύρα.
My ancestors from Κρήτη would be proud to see today,
I’ve got my own πεντοζάλη that I like to play.
I like to go to Άργος and Θεσσαλονίκη,
the places where my parents still have a σπίτι.
To me it doesn’t matter if you’re from πόλη or χωριό.
On the one side you’ve got Σάμο, on the other Ζάκυνθο.
Doesn’t matter if you’re out in the εξωτερικό.
This is all I have to say.
This is what I have decided.
In the end no matter what…
we have to be united.

Chorus x2

Εμείς στο εξωτερικό κρατάμε τα έθιμα μας.
Όσο μακριά και αν είμαστε, η Ελλάδα ‘ναι κοντά μας.
Την έχουμε στο νου μας. Την βαστάμε στην καρδιά μας.
Στο μέλλον κάποτε θα την λατρεύουν τα παιδιά μας.

Για να μην σχολιασω και αυτο:

9 σχολίασαν...:

laplace78 είπε...

ontws ligo kits

Λογω-τέχνης είπε...

Έλεος! Τι είναι αυτά μωρέ; Ευθυμήσαμε πάλι...

γυάλινο δάκρυ είπε...

Σόρυ που το λέω, αλλά αυτά είναι ό,τι πρέπει για τα "Παρατράγουδα"!!!!

>Lina είπε...

είδα πρώτα το δευτερο βίντεο, και απλά ξεράθηκα στο γέλιο...

με το πρώτο βίντεο, ίσως λόγω και της μουσικής, ένιωσα άλλα συναισ΄θηματα. Δεν μπορώ να παραβλέψω το γεγονός ότι πρόκετιαι για μεγάλη παρακμή-τραγούδια, και είναι πολύ κιτς και οι μπλούζες με την ελλάδα, και τα πεντόβολα που πάιζουν στην παραλία(μα πού τα θυμήθηκαν;)...
Αλλά επίσης δεν μπορώ να παραβλέψω ότι έχω μια συμπάθεια γι αυτά τα παιδιά που είναι χωρισμένα σε δυο πατρίδες κι απ τη μια είναι ξένοι εκεί που ζουν και "παρακατιανοί ελληνάρες" απ την άλλη όμως ακούνε για μια ελλάδα φανταστική που δεν υπάρχει στην πραγματικότητα.

αθεόφοβος είπε...

Μπορεί σε μας να φαίνονται όντως κιτς αλλά αντιπροσωπεύουν την πραγματικότητα του μέσου Έλληνα στην Αμερική και σε ένα βαθμό είναι συγκινητική η προσπάθεια τους να αναδείξουν την εθνική τους ταυτότητα μέσα από μουσική της εποχής τους.

seniorita είπε...

καλησπέρα,
γέλασα πάρα πολύ με το δεύτερο ειδικά..πιστεύω κι οι ίδιοι για την πλάκα τους τα γύρισαν αλλά ήθελαν να περάσουν και κάποια μηνύματα για τα βιώματα τους.

Maroulakos είπε...

Ναι είναι κιτς.
Όμως καλύτερα να μην κρίνουν αυτοί που δεν έχουν ζήσει ούτε μία μέρα στο εξωτερικό.

Pegasus είπε...

Ναι φαίνονται κιτς όλα αυτά αλλά δε μπορούμε να κρίνουμε τα συγκεκριμμένα παιδιά. Ήμουν τυχερή να λάβω διαφορετική παιδιά από τους γονείς μου και να ζήσω και κάποια χρόνια Ελλάδα (4μιση) για να μη μοιάσω με αυτά τα παιδιά κι έτσι να μην μπορούν να με καταλάβουν κι ούτε να τα καταλάβω.

Οι γονείς του που ήρθαν ΄στο εξωτερικό δεν είχαν μια διαφορετική εικόνα από αυτή για το τι είναι πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια, κουλτούρα, ταυτότητα. Ήρθαν με μια συγκεκριμμένη αποψη και λόγω απόστασης δεν εξελίχθηκε στο χρόνο όπως εκείνη όσως μένουν πιο κοντα στην Ελλαδα, δλδ στην Ευρώπη. Οι ίδιοι οι γονείς, κι ας τα παιδιά είχαν κάποιο δυναμικό για να ανοίξουν τα μυαλά τους, μείνανε πίσω. Δεν πιστεύω πως όλοι γεννιόμαστε με ίσες ευκαιριες δυστυχώς.

Takis Varatzas είπε...

Εχώ απλά ελπίζω να έκανες copy paste τους στίχους και να μην έκατσες να τους γράψεις εξ ακοής.....