Τετάρτη, 10 Σεπτεμβρίου 2008

El Hombre Solo

Ποιος μπορει να ξερει τι ειναι αυτο που απομακρυνει τους ανθρωπους; Ή καλυτερα, τι ειναι αυτο που τους κρατει κοντα;

Φαινεται πως δεν ειναι τα κοινα βιωματα,
οι ατελειωτες συζητησεις,
οι εκμυστηρευσεις,
τα οδοιπορικα ως "την πινεζα του χαρτη",
οι αγκαλιες κατω απο λυρικες μελωδιες και ταξιδιαρικους στιχους,

μεθωντας την ιδια την ζωη,
ανακαλυπτοντας τους εαυτους μας,
την ψυχη μας,
το ειναι μας.

Επεστρεψα εκει που καποτε ημουν "αρχοντας",

Τίναξα από πάνω μου τη σκόνη
κι αμίλητος προχώρησα στο αγιάζι
με βρίζαν τα παιδιά πίσω απ' το Γκάζι
και κάποιος μου 'ριξε νερό απ' το μπαλκόνι.

Τα σημαδια τα εβλεπα, χρονο με τον χρονο, αλλα δεν εδινα σημασια.

Σημαδια που πρωτα απ'ολα εδειχναν την δικη μου αλλαγη.

Αλλαξα. Πολυ. Δεν με αναγνωριζεις πλεον. Και μεταξυ μας, δεν εχεις και αδικο.

Ισως ειχε δικιο μια καθηγητρια αγγλικων απο την Χιο, οταν καποτε μου ειπε πως ειμαι φωτεινος ανθρωπος κατα βαθος. Και ισως τελικα, οι φωτεινοι ανθρωποι να μην χωρανε μαζι με τους σκοτεινους.

Μηνυμα Εληφθη. Και εθεαθη.