Δευτέρα, 3 Νοεμβρίου 2008

Τι τραβαμε κι εμεις οι ηθοποιοι...

Αναρωτιεμαι ποιο ποσοστο των ανθρωπων γυρω μου βλεπουν τον εαυτο τους ως μια πρωταγωνιστικη φιγουρα σε μια ταινια με θεμα την ιδια τους την ζωη.

Ποσοι αληθεια οταν κανουν κατι εντυπωσιακο [ή τουλαχιστον οταν νιωθουν οτι εχουν κανει κατι τετοιο] εχουν την ενδομυχη σκεψη οτι μια καμερα θα μπορουσε να ειναι παραδιπλα και τους τραβαει; Ποσοι σκεφτονται οτι εχουν πει κατι πολυ καλο, οταν πετανε μια ατακα με στυλ και υφος; Μηπως στην προσπαθεια μας να αφησουμε το "στιγμα" μας στους αλλους, σκεφτομαστε οτι ειμαστε οντως πρωταγωνιστες σε ταινια;

Αλλος το ζει αυτο σε σταθμους τρενων, ΚΤΕΛ, ή λιμανια... Αλλος οταν πηγαινει για δουλεια... Αλλος οταν χαριζει κατι πολυ προσωπικο σε εναν φιλο ή οταν κανει μια συμβολικη κινηση. Η λιστα ειναι ατελειωτη.

Οπως εγραφα και πριν εναν χρονο και κατι,


Ειναι μερικα πραγματα που τα βλεπεις στην τηλεοραση και σου γεννανε απιστευτα πολλα συναισθηματα. Οπως για παραδειγμα στο τελευταιο επεισοδιο των Friends που ο Ρος ωρυεται "Did she get off the plane? Did she get off the plane?" και στα καπακια η Ρειτσελ ειναι στην πορτα του.

Σαν θεατης, φρικαρει το κεφαλι σου απο το απροσδοκητο, ή απο το τι μπορει να κανει καποιος ανθρωπος για καποιον αλλον.

Στην πραγματικοτητα, αν εισαι πρωταγωνιστης ενος τετοιου σκηνικου, πολυ απλα δεν εχεις χρονο ουτε και μυαλο να σκεφτεις τιποτα απο τα παραπανω.

Απλα το κανεις.-

Εχουν ερθει στιγμες της ζωης σας που να εχετε σκεφτει οτι θα μπορουσαν ανετα να ειναι σκηνες ταινιας; Και αν ναι, πως ηταν αυτες;

8 σχολίασαν...:

Rodia είπε...

Οχι μόνο πρωταγωνιστής! και κομπάρσος και σκηνοθέτης και οπερατέρ και θεατής στην πλατεία και ταξιθέτης και πίσω από το μπαρ του σινεμά ή του θεάτρου και και και
Ολα τα πρόσωπα σε ένα. :)
..αν περιοριστείς σε ένα ρόλο κινδυνεύεις να σε καταπιεί..

Νεφελη είπε...

Συνήθως όταν συνειδητοποιώ πως ήμουν πρωταγωνίστρια σε μια τέτοια ταινία, η πρεμιέρα έχει περάσει χωρίς επιστροφή. Οπότε η ταινία παραμένει μέσα στο μυαλό και όποτε βρίσκομαι στα 'κάτω' μου, πατάω play και βλέπω τις καλύτερες σκηνές. Και αυτό είναι το μαγικό της υπόθεσης...Να αντιμετωπίζεις τις καταστάσεις με αυθορμητισμό και τελικά να συνειδητοποιείς πως η ειλικρινής πλευρά του εαυτού σου είναι άξια Όσκαρ...

Γ.Κ. είπε...

Τα είπε όλα η νεφέλη...Απλώς προσθέτω
πως πολλές φορές είναι για τα Βατόμουρα!!Kι αυτό κακό δεν είναι.Απλώς να έχεις τη δύναμη να το αναγνωρίσεις και να αγωνιστείς για τα Όσκαρ...

Lina είπε...

ταινια μου θυμιζαν οι στιγμές που ενώ ήμουν 200 χιλιομετρα μακριά απ τη φίλη μου ήξερα πώς νιώθει μ εναν τρόπο ακόμα ανεξήγητο για μένα.

ταινια μου θυμίζει επίσης μια συγκεκριμένη περιοδος της ζωής μου.Με γρήγορη μουσική και γ΄ρηγορη εναλλαγή εικόνων.

ταινία, και μάλιστα ευρωπαϊκή μου θυμίζει ένας κάποιος χειμώνας =)
και φυσικά απο χαιρετισμοί σε πολλές βερσιόν: τρένο, λεωφορείο, πλοίο κι αεροπλάνο.

Acro είπε...

Η τέχνη αντιγράφει τη ζωή, υπερβάλλοντας προκειμένου να κρατήσει το ενδιαφέρον μας. Πολλές από τις στιγμές μας θα μπορούσαν μαγνητοσκοπηθούν και να γίνουν ταινία. Και πολλές φορές συνειδητά ή όχι ποζάρουμε. Απλώς, ΟΛΗ η ζωή μας σε ταινία θα ήταν πολύ βαρετή για τους άλλους, καθώς κάνουμε και εκατοντάδες αδιάφορα καθημερινά πράγματα.
Προφανώς, και στο friends βάζουν μπουγάδα, πλένονται, κοιμούνται κλπ. Ποιος όμως θέλει να βάλει κάτι τέτοιο στο σενάριο, εκτός αν βοηθάει στην εξέλιξη της σειράς, ή βγάζει γέλιο;

(sourotiri, όταν ήμουν κοντά στα 9-10, σκεφτόμουν ότι μπορεί να είμαστε συνδεδεμένοι σε ένα μηχάνημα τύπου Εικονική Πραγματικότητα, αν και δεν υπήρχε ακόμη αυτή η έννοια την δεκαετία του 70, και πως ότι ζούμε είναι ένα "παιχνίδι". Αργότερα ανακάλυψα ότι διάφοροι άνθρωποι είχαν γράψει ιστορίες και είχαν κάνει ταινίες σχετικά, με κορυφαίο φυσικά το matrix.

Sourotiri είπε...

rodia, πολυ σωστο!!!

νεφελη, κι ομως, για μενα υπαρχουν στιγμες που η πρεμιερα [η στιγμη δηλαδη που γινεται κατι] ειναι και αυτη που αξιζει ολα τα λεφτα :) Και πιστεψε με, το καταλαβαινεις.

Γ.Κ. , τα βατομουρα ειναι επισης η αλλη οψη του νομισματος :) Εξισου εντυπωσιακα και σιγουρα, διολου ασημαντα :))))

Λινα, I know :)))

ακρο, εννοειται πως δεν ειναι ολα ενδιαφεροντα! Μιλαω για τις στιγμες εκεινες που μας εχουν συγκλονισει.

και οσο για αυτο που σκεφτοσουν... Ειδες, σου εκλεψαν την ιδεα ;)

νικος είπε...

Nαί,όταν κάνω έρωτα..Σκέφτομαι οτι θα μπορούσα άνετα να είμαι ένας μεγάλος pornstar!χαχαχα..
Καλησπέρα και καλό Σ/Κ.

El είπε...

Κάθε δευτερόλεπτο μη σου πω! Το μόνο κακό είναι ότι αν δεν πετύχω τη σκηνή ξεχνάω να πω "κατ" και μετά να τη σβήσω και να την ξαναγυρίσω. Θα μάθω όμως να τοκάνω κι αυτό. Μικρή είμαι ακόμη!
Βρε Σουρ, σαν πολλά ψώνια δε μαζευτίκαμε εδω μέσα?
Τ ασέβη και τα φιλιά μου!