Πέμπτη, 18 Δεκεμβρίου 2008

Το ημερολογιο ενος φανταρου - page seven: Οι τελευταιες μερες στο κεντρο εκπαιδευσης.

Με αυτα και με εκεινα, αυριο πρωι πρωι την κανουμε ολοι για τις μεταθεσεις μας. Η εκπαιδευση μας τελειωσε, αφηνοντας αναμεικτα συναισθηματα τοσο σε εμενα οσο και στους υπολοιπους, απο οσο μπορω να διακρινω.

Η χθεσινη ηταν πολυ εντονη μερα, ομολογω. Το πρωι ημουν κλασικα στο γραφειο, οταν σε καποια φαση μπαινει ο αρχιλοχιας μεσα φουριοζος και μου δινει την λιστα με τις μεταθεσεις. Βρισκω την μεταθεση, και μου καθεται ενα χαμογελο μεχρι τα αυτια. Παω σε μια μοναδα για την οποια ξερω λιγα πραγματα, αλλα στο ιδιο στρατοπεδο ειναι ενα πολυ πολυ καλο φιλαρακι, επισης στο ιδιο στρατοπεδο παμε καμια δεκαρια παιδια απο το κεντρο, εκ των οποιων οι 4-5 ειναι προσωπα που εκτιμω παρα πολυ και περναμε καλα μαζι, και φυσικα, σε βολικο σημειο για να συναντω την Λινα. Ολη η μερα κυλαει με μια τρελη υπερενταση [πολλαπλασιαστε την με καμια 150 ατομα], και φυσικα η ερωτηση της ημερας ειναι η εξης: Εσυ που πας φιλαρακι;

Επεσαν μεταθεσεις ευκολες [μεχρι και στο τριτο σωμα στρατου στην Θεσσαλονικη στειλαμε ατομο], χλιαρες, ζορικες, αλλος ειχε δηλωσει να παει Κυπρο και τον εστειλαν Σπαρτη και μετα Λημνο μαγειρα, ο μαγειρας μας ηταν τρελαμενος επειδη δεν πηρε ειδικοτητα μαγειρα, αλλος εβριζε την τυχη του που τον εστειλαν στα Ριζια, αλλος τρελαθηκε σκεφτομενος την Καβυλη, αλλος ονειρευοταν καφεδες στον φαρο της Αλεξανδρουπολης, αλλος σκεφτοταν τις γκομενες στην Κομοτηνη, αλλος εμενε με μια μεγαλη αγωνια για το τι θα συναντησει στην Αυλωνα [εννοειται περιμενοντας τα χειροτερα], χιλια δυο.

Και το βραδυ, η βραδια οπλιτη. Με λιγο, ελαχιστο ποτο, με μια μετρια μπαντα στρατιωτικων [!], αλλα με πολυ κεφι, διαθεση να ξεσκασουμε. Καπου εκει εβλεπα τα παιδια γυρω μου, αυτους τους οποιους τους βλεπω καθε μερα ολη μερα, εβλεπα τα παιδια που γουσταρω, τους μαλακες, τους κολλημενους, τους χαζους, τους χαζοχαρουμενους, τους σκατοψυχους, τους αδιαφορους και συνειδητοποιησα ενα πραγμα, που μου εχει καρφωθει στο μυαλο:

Οτι δεν θελω να φυγω απο το κεντρο. Οτι θα μου λειψουν πολλα πραγματα απο εκει.

Θα μου λειψει το ιδιο το μερος, με το τρελο του κρυο, την ομιχλη, την υγρασια.

Θα μου λειψει η επαφη με καποια ατομα που ταιριαζαμε, αν και θα εχω μερικους και στην μεταθεση. Ακομη και αυτοι που δεν τους γουσταρα, ή που διαφωνουσα μαζι τους ή που ηταν βλαμμενοι ρε παιδι μου, μου προσφεραν πολλες στιγμες εσωτερικης, ενδομυχης διασκεδασης [βλεπετε, δεν ηθελα να βγαλω προς τα εξω καμια ειρωνεια προς κανεναν].

Θα μου λειψει η ενασχοληση μου στο γραφειο, εκει εμαθα πραγματικα ποσο δυσκολο ειναι να ασχολεισαι με ενα καρο εγγραφα, φροντιζοντας ταυτοχρονα να μην κανεις λαθος, γιατι το καθε λαθος κοστιζει.

Θα μου λειψουν καποιοι απο τους ανωτερους μου που μου φερθηκαν σπαθι. Και θα μου λειψει και ο χαβαλες που καναμε κοροιδευοντας τους ηλιθιους ανωτερους.

Που να ειχα δηλαδη και γαμησε τα μεταθεση.

Ξυπνησαμε σημερα και ολα ηταν ηρεμα, η δουλεια στο γραφειο κυλουσε πολυ καλα. Ακομη και ο ανωτερος που με ειχε ξεφτιλισει ηταν αναπαντεχα φιλικος μαζι μου. Τελειωσαμε την δουλεια γυρω στις 12-1, γκρουπαριστηκαμε για τα πουλμαν αυριο, και περιμεναμε να βγουμε εξοδουχοι.

Και καπου εκει με επιασε ο αρχιλοχιας, να παμε καπου παραμερα να συζητησουμε.

Μου ειπε πραγματα που με εκαναν να νιωσω οτι ολη αυτη η ενασχοληση μου με τα του γραφειου ειχαν ανταποκριση, δεν πηγαν στον βροντο. Εισεπραξα ενα τεραστιο ευχαριστω, που "με εβγαλες απο πολυ δυσκολη θεση εξαιτιας της γνωσης Η/Υ", οτι "πολλες φορες ενιωθα εγω το δεξι σου χερι", οτι "εκει που θα πας θα ξεχωρισεις, ησουν ο μονος που θα μπορουσε να ανταπεξελθει στα καθηκοντα που του ανεθετα, δοκιμασα και αλλους τις μερες που ελειπες αλλα δεν μου εκαναν, χωρις εσενα δεν γινοταν δουλεια στο αρχιλοχαδικο, πολλες φορες σου ελεγα να κανεις κατι με τον Α τροπο και παντα ειχες να προτεινεις κατι καλυτερο, να με παρεις τηλεφωνο για ο,τι χρειαστεις", και αλλα τετοια.

Εμεινα σχεδον αφωνος. Του ειπα φυσικα και εγω οτι χαρηκα πολυ τοσο για αυτα που μου ελεγε, οσο και για την συνεργασια που ειχαμε, καθως και για την γνωριμια. Ο συγκεκριμενος ανθρωπος που φερθηκε με σεβασμο που δεν περιμενα να συναντησω μεσα στον στρατο, και φυσικα με γλιτωσε απο πολλη σωματικη καταπονηση.

Και μετα αναρωτηθηκα αν οντως τα εννοουσε ολα οσα ειπε, οπως μου φανηκε. Και διαπιστωσα οτι δεν ειχε ουτε εναν λογο να μου μιλησει ψευτικα. Αυριο φευγω, πιθανοτατα δεν θα τον ξαναδω ποτε. Αλλα θα εχω να θυμαμαι πολλα απο αυτον.

Και μετα, εξοδος.

Η τελευταια μας εξοδος στην πολη που βγαιναμε τον τελευταιο εναμισο μηνα.

Σε 3-4 ωρες, ο τελευταιος μας υπνος στο κεντρο εκπαιδευσης.

Το οποιο κεντρο, με τα καλα του και τα κακα του, νιωθω οτι ηδη μου εχει δωσει καποια πραγματα, με εχει αλλαξει. Με εχει κανει πιο ανθεκτικο και ανεκτικο στην -παντα αητηττη, πλεον ειμαι ακομη πιο σιγουρος για αυτο- βλακεια, με εμαθε να συνεργαζομαι ομαδικα ακομη και με ανθρωπους που πιστευα οτι δεν εχω διαυλο επικοινωνιας, με αναγκασε να κοιμαμαι στις 10.30 και να ξυπναω στις 6, μου αφαιρεσε το δικαιωμα να λεω οχι ακομη και στο παραλογο, μου εδειξε πως ειναι να κοιμασαι με αλλους 25 μαντραχαλους που κλανουν στον υπνο τους, με εφτασε στα ορια της σωματικης αλλα και της ψυχικης μου αντοχης ορισμενες φορες, με εκανε να νιωσω πρωτογνορα συναισθηματα.

Το συναισθημα του να εισαι ενα τιποτα, αλλα και του να εισαι σε κατι πραγματικα χρησιμος, το συναισθημα της ξεφτιλας, σε αυτην την πυλη κοιτουσα σαν χαμενος με κομμενα τα ποδια την πρωτη μερα, εδω ενιωσα για πρωτη φορα τοσο μεγαλη χαρα που θα εβλεπα τους δικους μου στο πρωτο επισκεπτηριο, εδω γουσταρα τοσο πολυ οταν ξαναεβαλα για πρωτη φορα πολιτικα ρουχα στην πρωτη αδεια, εδω ενιωσα την πουστια σε ολο της το μεγαλειο, αλλα και την συμπαρασταση απο τους συφανταρους, ανθρωπους που πριν απο εναμισο μηνα δεν με ηξεραν, οταν την χρειαστηκα.

Αναρωτιεστε αν γουσταρα για ολα αυτα;

Δεν ξερω αν γουσταρα. Ξερω ομως οτι διδαχτηκα, ολα αυτα τα σκηνικα τα εχω παρει μεσα μου και τα εχω κανει ενα με μενα.

Οτι δεν θελω να φυγω το ειπα; Το ειπα.

Αντε να δουμε τι θα δουμε και στην επομενη μοναδα.

6 σχολίασαν...:

dali13gr είπε...

Καλά και ωραία όλα αυτά που έγραψες αλλά όλα θα είναι σαν να μην έγιναν ποτέ μόλις απολυθείς. Τρίτη απολύθηκα και σαβ/κο είχα υπηρεσία. Ε, με το που βγήκα από την πύλη του στρατοπέδου, ένιωθα ότι η θητεία μου κράτησε μόνο το όσο το τελευταίο σαβ/κο. Είναι απίστευτο το πως έχει περάσει ένας χρόνος και ένιωθα ότι είχαν περάσει μόνο δύο μέρες από την ημέρα που μπήκα. Απόλυτη διαγραφή σαν να λέμε.

Αυτό ισχύει για όλους, όχι μόνο για τα βύσματα που δεν έκαναν ποτέ θητεία. Η δική μου θητεία ήταν "μισή-μισή". Στην πρώτη μονάδα τέλεια, στη δεύτερη χάλια.

Να φανταστώ ότι στο κέντρο σας είπαν πριν φύγετε να μην ξεχάσετε το κέντρο και ότι στις μονάδες είναι διαφορετικά; Ε, με το που θα πατήσετε στη μονάδα θα ακούσεις τη φράση: "Το κέντρο να το ξεχάσετε" :) Γι αυτό είναι τόσο φιλικοί όλοι στο κέντρο όταν φεύγετε :)

Princess είπε...

Ωχ, αρχισαν να ριζωνουν οι "αναμνησεις απο το στρατό". (Λινα, δε θα γλιτωσεις, αρχισε η νοσταλγία νωρις). Αντε, καλη συνέχεια!

Marina είπε...

Κάτι καλό αποκόμισες απο όλες αυτές τις μέρες στο κέντρο εκπαίδευσης, την εμπειρία αλλά και την συνεργασία με τους πιο παλαβούς τύπους.
Αυτό με τον αρχιλοχία ενδιαφέρον. Ποτέ δεν ξέρεις αν θα τον ξαναδείς, αν θα τον ξαναβρείς μπροστά σου. Ενας γνωστός μου που έκανε τη θητεία του στα σύνορα, αντίστοιχα είχε βοηθήσει πολύ έναν γαλονάτο με Η/Υ, αργότερα του βρήκε ο τύπος δουλειά στην Αθήνα μέσω ενός γνωστού, σε πολύ καλή εταιρεία..ποτέ δεν ξέρεις λέμε!
Αντε, καλό κατευόδιο!

Lina είπε...

πιστευω οτι μολις φυγεις θα τα ξεγραψεις όλα. κι εγώ απ το "φανταρικό" μου, αυτην την εμπειρία έχω. Θυμάμαι και ξαναθυμαμαι πολλά, αλλά σε τελειως άλλη φάση. Ξεθωριάοζυν όλα τόσο γρήγορα όταν πρόεκιεται για κάτι που εσυ οριζεις ως "διάλειμμα" απ τη ζωή σου.

Sourotiri είπε...

dali13gr, για αυτο αλλωστε αποφασισα να τα γραφω ολα εδω μεσα, για να τα θυμαμαι και μετεπειτα :)

και οντως, ετσι ακριβως μας ειπαν και στο κεντρο και στην μοναδα :Ρ

πρινσες, αει ρε :ΡΡΡΡ

Μαρινα, αντε ρε ;) Λες; Μικρος ειναι ο κοσμος, θα δειξει...

Λινα, λογικο να συμβαινει αυτο, αλλα οπως ειπα και πιο πανω, αυτος ειναι ενας επιπλεον λογος για να τα γραφω :*

Princess είπε...

Διατηρώ μια ελπίδα, οτι επειδή τα γράφεις, ίσως να αποφύγεις το σύνδρομο του "οταν ήμουνα φαντάρος".