Σάββατο, 13 Δεκεμβρίου 2008

Το ημερολογιο ενος φανταρου - page six: εχει ο...στρατος γυρισματα.

Αν κατι καταλαβα τις τελευταιες μερες στον στρατο και ειδικοτερα χθες, ειναι πως, παρολο που βρισκομαι καθημερινα με αλλα 100 ατομα στον ιδιο χωρο και μοιραζομαστε ωραιες στιγμες μαζι, στην ουσια ειμαι μονος. Και πως καλα ειναι να καβατζωνεσαι πρωτος, γιατι αλλιως θα μεινεις ξεκρεμαστος.

Σκηνικο 1.

Τεταρτη βραδυ, ειμαι θαλαμοφυλακας 10-12, μαζι με αλλους 3, μιας και εχουμε 4 θαλαμους. Το σιωπητηριο χτυπαει στις 10 και κατι, και τα παιδια απο τον θαλαμο μου εχουν πεσει ξεροι για υπνο. Απο εναν απεναντι θαλαμο ομως ακουω φωνες και γελια, ατομα να μπαινοβγαινουν, ο ενας μαλιστα [ας τον πουμε Κωστα] βγαινει εξω, καθεται στο παγκακι του θαλαμοφυλακα, αναβει τσιγαρο και παιζει με ενα PSP. Καποια στιγμη επιτελους ολοι κοιμουνται.

Την επομενη μερα το πρωι ημουν παλι θαλαμοφυλακας 6-8. Πηγαινουν ολοι για πρωινο, και γυρω στις 7 σκαει μυτη ο λοχαγος και μας κραζει ολους τους θαλαμοφυλακες. Γιατι λεει χθες στην ωρα μας, τριγυρνουσε ενα ατομο ντιρλα στο μεθυσι, με ενα μπουκαλι ουισκι, ενω και αλλοι εκαναν παρτι και επιναν και καπνιζαν. Μας ρωτησε ποιοι ηταν αυτοι, και του ειπαμε με περισση φυσικοτητα οτι χθες στην ωρα μας ολα ηταν ΟΚ, εκτος απο εναν που καπνιζε. Μετα απο λιγο ημασταν αναφερομενοι.

Στην αναφορα ο λοχαγος ρωταει το πληθος ποιοι ηταν αυτοι που εκαναν μπαχαλα την προηγουμενη μερα. Ποιος επινε, ποιος καπνιζε, ποιος δεν κοιμοταν. Ο Κωστας δεν σηκωνει το χερι του. Και ο λοχαγος ριχνει 5 μερες φυλακη σε καθε εναν απο τους θαλαμοφυλακες, και σε μενα φυσικα. Λιγα λεπτα μετα, ο Κωστας ηρθε χαμογελωντας να μου πει "τι γινεται φιλαρακι, ολα καλα;".

Παρενθεση: Ο Κωστας ειναι ενα παιδι που λογω καποιων εξειδικευμενων τεχνικων γνωσεων εχει καταστει απαραιτητος στο στρατοπεδο. Για αυτον τον λογο, εχει παρει και τα 3 ΠΣΚ μετα την ορκομωσια [ενω εμεις πηραμε 2] μαζι με δωρο μια Δευτερα. Νομιζει ομως οτι εχει πιασει τον παπα απο τα αρχιδια, και συμπεριφερεται ακρως προκλητικα. Το οτι δεν σηκωσε το χερι του για να πει οτι καπνιζε, με αποτελεσμα να φαω 5Φ, ηταν κατι που επιβεβαιωσε την αποψη μου για αυτον. Κλεινει η παρενθεση.

Παω στο γραφειο του λοχια για να κανω την δουλεια μου κι εγω, και σε καποια φαση μπαινει μεσα ο λοχαγος. Με ρωταει κατιδιαν ποιος επινε, του ξαναλεω οτι δεν ειδα κανεναν να πινει και αυτος νομιζει οτι απλα τον καλυπτω. Με ρωταει τοτε ποιος καπνιζε, και δινω τον Κωστα στεγνα. Αν ειναι να φαω 5Φ, θα τον παρω μαζι μου τον πουστη. Ο λοχαγος τον ξερει καλα τον Κωστα, και φευγει χωρις να πει τιποτα.

Η επομενη μερα ειναι η Παρασκευη, μερα που τοσο εγω οσο και ο Κωστας εχουμε αδεια. Σε καποια φαση μπαινει μεσα ο λοχιας και μου λεει να βρω την αδεια του Κωστα, και να αλλαξω την ημερομηνια επιστροφης. Αντι για Δευτερα βραδυ, Κυριακη βραδυ. "Εντολη του λοχαγου" μου λεει, και φυσικα αλλαζω την ημερομηνια επιστροφης. Λιγη ωρα μετα, ο λοχιας με φωναζει να τον βοηθησω να μοιρασουμε τις αδειες, και μου δινει τις μισες. Μεταξυ τους βρισκεται και η αδεια του Κωστα. Ειχα την χαρα να του την δωσω χερι με χερι την αδεια, να δω απο την πρωτη στιγμη την εκπληξη στο προσωπο του. Ακουγομαι κακος, αλλα ενιωσα να αποδιδεται δικαιοσυνη.


Σκηνικο 2 + 3.

Ολο το πρωι της Παρασκευης ημουν στο γραφειο, ετοιμαζοντας τις καταστασεις του ΠΣΚ. Ομως, αυτο που δεν ειχα προβλεψει ειναι το πως θα εφευγα απο το στρατοπεδο για να παω στα ΚΤΕΛ της κοντινοτερης πολης. Ολοι οι αλλοι ειχαν κανονισει τετραδες για ταξι ή πενταδες για αυτοκινητο. Αφου μοιρασαμε τις αδειες, διαπιστωνα οτι ειχα ρωτησει 15 φορες και δεν μπορουσα να βρω μεσον να φυγω.

Μεταξυ αλλων, ρωταω και τον ας τον πουμε Γιωργο. Οχι φιλαρακι μου λεει, ειμαστε 4 ατομα για ταξι, δεν χωρας, σορρυ. Και λιγο πιο μετα τον βλεπω να μπαινουν συνολο 3 ατομα στο ταξι. Οι πιο πολλοι εχουν ηδη φυγει και ο κινδυνος να ξεμεινω στην ερημια ειναι ορατος. Σταματαω το ταξι, ανοιγει το παραθυρο του συνοδηγου οπου καθεται ο Γιωργος, και ρωταω τοσο αυτον οσο και τον ταξιτζη αν χωραω. Η απαντηση ειναι οχι.

Εχω πλεον ξεμεινει εξω απο την πυλη με 2 ταριφες, οι οποιοι με πιλατευουν. Δεν εχω ομως πολλα λεφτα στην τσεπη μου, και δεν το ρισκαρω να παω μονος με ταξι στα ΚΤΕΛ, μπορει να μην μου φτασουν για το λεωφορειο μεχρι Θεσσαλονικη. Ο ενας εκ των δυο ταξιτζηδων με πλησιαζει με υφακι. Του λεω οτι δεν προκειται να μπω μονος μου στο ταξι, αλλα με καποιον αλλον για να μοιραστω το κοστος. Ο ταξιτζης με το υφος του μου λεει "φιλαρακι με εχεις αναγκη, αν δεν με παρεις εστω και μονος σου θα ξεμεινεις εδω στο κρυο", αλλα ταυτοχρονα κανει και παζαρια στην τιμη, σαν να μου κανει χαρη. Απο τα 15 ευρω πεφτει στα 12, απο τα 12 στα 10. Ειχα αρχισει να εκνευριζομαι.

Μεσα σε αυτον τον διαλογο, γυριζει πισω το ταξι με τον Γιωργο, που ηταν 3 ατομα. Γιατι λεει ξεχασαν ενα ατομο, το οποιο προφανως χωρουσε, ενω εγω οχι. Παει ο ταξιτζης να δικαιολογηθει και καλα, αλλα του κοβω τα πολλα-πολλα. Την ιδια στιγμη ο Γιωργος δεν κοιταει ουτε κατα διανοια προς το μερος μου. Παιρνουν αυτον που ξεχασαν και φευγουν.

Ο ταξιτζης συνεχιζει να με πιλατευει, θυμιζοντας μου οτι ειναι η μονη μου λυση. Του λεω πως και εγω ειμαι η μονη του ελπιδα να βρει πελατη, οποτε αν θελει μπορει να γυρισει αδειος πισω. Κοιτα που εφαρμοσαμε και την θεωρια παιγνιων στην θητεια μας.

Οση ωρα γινεται αυτη η κουβεντα, ερχεται προς τα πανω ενα πολιτικο ΙΧ, αρκετα πιο κατω περιμενει ενα παιδι μονο του τον πατερα του να ερθει να τον παρει και εχει ακουσει και εχει δει τα παντα. Λεει στον πατερα του να με παρουν, και οντως ετσι γινεται. Ο ταξιτζης αναγκαζεται να γυρισει αδειος πισω, χωρις να παρει φραγκο.

Παμε στα ΚΤΕΛ και ειμαστε 30 φανταροι μεσα στο λεωφορειο, καθως επισης και καμια 20ρια απλοι πολιτες. Φυσικα, κανεις δεν καθεται στην θεση του. Παω να κατσω στην θεση μου, και καθεται ενα φιλαρακι μου εκει, οποτε και εγω παω και καθομαι απο πισω του. Ελα ομως που αυτη η θεση ειναι του Γιωργου [με τα 3 ατομα στο ταξι] και ο οποιος διαπιστωνει πως, ενω αυτος και οι κολλητοι του κλεισαν συνεχομενα εισιτηρια, δεν θα κατσουν μαζι. Καθεται 2 σειρες πισω και τον ακουω να με μπινελικωνει. Κανω πως δεν ακουω, αλλα κατα βαθος σκεφτομαι ενα μονο πραγμα:

Εχει ο στρατος γυρισματα.

10 σχολίασαν...:

Princess είπε...

Αν βλεπεις κατι στο στρατο -που εγω δεν το ειδα, αλλα το ακουω, και το διαβάζω τώρα κι εδω- ειναι η κοινωνία απο κοντά. Σα να τη βάζεις στο μικροσκοπιο. Γιατι ολα αυτα, γινονται καθε μερα, αλλα χανονται μεσα στο πληθος. Εαυτουληδες και βολεψάκηδες ειμαστε ολοι -εμεις κι ο στενος μας κυκλος ναναι καλα, κι οι αλλοι να πανε να καούνε. Κι αν δεν εισαι ετσι, μαθαινεις πως να γινεις. Να βγαλεις το ματι του αλλουνου, που πριν εβγαλε το δικο σου. Κι ας μην ειναι του χαρακτήρα σου αυτο. Ειπαμε: ο στρατος σε κανει αντρα. Σε ετοιμάζει για να απορροφηθείς χωρις προβληματα απο το συστημα της κοινωνιας.. Αντε, καλο κουράγιο...

~~A~~ είπε...

Και αν είχα σε εκτίμηση τους άντρες για κάτι είναι που δε κάνουν κατινιές...Μάλλον πρέπει να το ξανασκεφτώ!

Σοφία είπε...

Μια χαρά σε βρίσκω μικρέ μου. Τα μάθημα το έμαθες: ο στρατός, όπως και η ζωή, έχει γυρίσματα. Γι' αυτό προσέχουμε για να έχουμε (αλλιώς το μόνο που μας μένει είναι το μπινελίκι). Ο νοών νοείτω ;-)

Ανώνυμος είπε...

Με συγχωρείς αλλά πρόκυψε τελέιως αυθόρμητα. Σκέψου να χρειασθεί να υπερασπιστούμε τα πάτρια εδάφη και να τσακωνόμαστε για τόσο μηδαμινά πράγματα.
Οι "φυλακές" ισχύουν αφού ορκιστείτε.
Εχεις να δεις πολλά μα πάρα πολλά ακόμη στον Ε.Σ.
Αυτά δεν είναι τίποτε. Και όσο μπορείς μακρυά μακρυά από γραφεία.

Marina είπε...

Πρέπει να μαθεύτηκε το ότι είπες τα περί Κώστα (ότι κάπνιζε) στον λοχαγό, γι αυτό η φούστικη συμπεριφορά του Γιώργου.
Μάθημα πρώτο : σε αναγκάζουν να συγκαλύπτεις τα κακώς κείμενα

Ευτυχώς που βρέθηκε το ΙΧ και σε πήρε ειδάλλως θα πλήρωνες πολλά
Μάθημα δεύτερο: οποιος καρφώσει τρώει πάγο, τη πατάει. Σίγουρα οι ταξιτζήδες ήταν μιλημένοι.

Στο ΚΤΕΛ κάθεται ο καθένας όπου του καπνίσει, χωρίς να ακολουθεί οδηγίες (το εισιτήριο του)
Μάθημα τρίτο : Ο Ελληνας δεν προσαρμόζεται ούτε και για όφελός του, αλλαζών, ηλίθιος, βολεψάκιας, πάντα κυττάει τη πάρτη τοθ ακόμη και εις βάρος άλλων. Ακριβώς τα ίδια κάνει στην ευρύτερη κοινωνία αργότερα. Γι αυτό έχουμε καταντήσει έτσι.

Παίρνεις τη θέση του Γιώργου και αυτός αναγκάζεται να κάτσει πίσω, ενώ σε βρίζει κανονικά
Μάθημα τέταρτο: Οχι μόνο δεν δέχεται να προσαρμοστεί στο σωστό, αλλά καπελλώνει και όσους είναι διατεθειμένοι να το κάνουν. Αυτό γίνεται σε κάθε δουλειά, εταιρεία παντού. Τα χειρότερα θα έρθουν αργότερα γιατί οι τρικλοποδιές που θα φάς θα είναι ασσύληπτες.
Θα χρειαστεί να διαλέξεις ή να μείνεις ακέραιος στις αρχές σου που θα συνεπάγεται με καψόνια και φυλακή ή θα σκύψεις το κεφάλι και θα τους καλύψεις που θα συνεπάγεται με σκατά συνείδηση αλλά πολλές άδειες.

Συμπέρασμα : Σημερα το να μείνεις ακέραιος στα πιστεύω σου έχει καταντήσει πάρα πολύ δύσκολο με ΜΕΓΑΛΟ ΚΟΣΤΟΣ.

Ανώνυμος είπε...

ΤΑ Φ ΘΑ ΣΒΥΣΤΟΥΝΕ ΔΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΑΔΕΡΦΕ...

KitsosMitsos είπε...

Το κακό με τον στρατό είναι ότι έχεις πολύ χρόνο να σκεφτείς. Και αναλώνεσαι δυστυχώς (όλοι μας έτσι;) σε βλακείες και μικροπρέπειες που αν ήμασταν έξω θα μας φαινόντουσαν απλώς βλακείες...
Θα περάσει!

Ανώνυμος είπε...

Εντύπωση μου κάνει που δε σε ήθελε κανείς στο ταξί. Είσαι απλώς ρουφιάνος και σπαζαρχίδης.

Sourotiri είπε...

Μην με πληγωνεις τοσο ρε ανωνυμε...

An-Lu είπε...

..ή αλλιώς, ότι κάνεις, σου έρχεται μπούμεραγκ και το λούζεσαι ;-)