Κυριακή, 30 Νοεμβρίου 2008

Το ημερολογιο ενος φανταρου - page four: Ο ελληνικος στρατος ειναι ενα μπουρδελο και μισο.

Μ'αυτα και με εκεινα, εφτασα αισιως στο τελος της τριτης εβδομαδας στην εκπαιδευση.

Και προχθες εγινε ενα σκηνικο που νομιζω ειναι χαρακτηριστικο του στρατου.

Οπως σας ειπα και σε προηγουμενο ποστ, καβατζωθηκα σε γραφειο και βοηθαω [τι βοηθαω δηλαδη, ολη την δουλεια εγω την κανω] σε διαφορα εγγραφα.

Ας τα παρουμε ομως απο την αρχη.

Την Τεταρτη εχουμε εκπαιδευση για την βολη. Το πρωι ο Λοχιας με ζηταει στο γραφειο του, αλλα ο Λοχαγος θελει να με παρει στην εκπαιδευση, μιας και την Πεμπτη εχουμε βολη. Ξεχναει ομως πως εκκρεμει γιατρικη γνωματευση για ενα ζητημα που εχω στο αυτι μου, και οτι την γνωματευση δεν θα την εχει ως την βολη, αρα οτι δεν θα κανω βολη. Με λιγα λογια, θελει να με παρει στην εκπαιδευση τζαμπα. Πηγαινω στην εκπαιδευση, με αποτελεσμα η δουλεια στο γραφειο να μεινει πισω.

Την Πεμπτη, παμε για βολη. Εγω δεν πυροβολω, αλλα καθομαι εκει σαν διακοσμητικο στοιχειο. Σε καποια φαση, ο Λοχιας μου λεει οτι μετα την βολη θα πρεπει να παω στο γραφειο γιατι εχουμε πολλη δουλεια. Το ΠΣΚ που τελειωνει σημερα θα εχει πολλους αδειουχους, και ως εκ τουτου τα παντα πρεπει να ετοιμαστουν στην εντελεια. Αδειες, εξοδοι, υπηρεσιες, κτλ κτλ κτλ. Εν τω μεταξυ, η βολη διακοπτεται για αγνωστους λογους, αφηνοντας ετσι 50 ατομα με το πουλι στο χερι. Αυτοι, θα πρεπει να πυροβολησουν την Παρασκευη, μαζι με τους αλλους 150 που ηταν ουτως η αλλως να βαρεσουν την Παρασκευη. Την Πεμπτη, παω στο γραφειο και μενω εκει ως τις 11 το βραδυ. Ο,τι εγγραφω διαταχθηκα να φτιαξω, το εφτιαξα.

Και ερχεται η Παρασκευη. Εγω μενω στο γραφειο, ετοιμαζω κατι τελευταιες λεπτομερειες, την ωρα που οι αλλοι πυροβολουσαν στοχους. Επειδη ομως ηταν υπεραριθμοι, αργουν να ερθουν. Σε καποια φαση, εχουμε της πουτανας τα ατομα που ειναι αδειουχοι και πρεπει να φυγουν, καποιοι απο αυτους εχουν ηδη χασει το λεωφορειο για την πολη τους και ειναι εκνευρισμενοι τερμα, ενω και τα στελεχη θελουν να τους διωξουν για να σχολασουν. Επικρατει ενα κλιμα διαχυτου εκνευρισμου.Την ιδια ωρα εγω ειμαι θαλαμοφυλακας οχι ενος αλλα τεσσαρων θαλαμων, μιας και οι υπηρεσιες βγηκαν με δεδομενο οτι θα λειπουν πολλα ατομα με αδεια, οποτε οσοι εμειναν χωθηκαν ασχημα.

Ο Λοχιας μας ανακαλυπτει οτι εχει ξεχασει να μου πει να κανουμε καταστασεις οπλων. Και με καλει στο γραφειο του να τις φτιαξω, παρολο που ειμαι θαλαμοφυλακας και πρεπει να μεινω στην θεση μου. Παω στο γραφειο, μιας και επροκειτο για εντολη.

Με το που παω στο γραφειο, καποια ατομα θελουν τα οπλα τους για την αναφορα. Μου λεει ο ανθυπολοχαγος μου [και υπευθυνος για τα οπλα] μου να παω πανω και να τους ανοιξω τους οπλοβαστους και σε ενα λεπτο να ειμαι κατω. Αντιλαμβανομαι οτι σε ενα λεπτο δεν προλαβαινω να καταγραψω της πουτανας τα οπλα που βγαινουν απο τους θαλαμους. Ταυτοχρονα, και ενω εχουν αρχισει να φευγουν τα οπλα, με ξαναφωναζουν κατω στο γραφειο, γιατι ειχαμε και εκεινες τις καταστασεις που λεγαμε. Η ωρα εχει παει 3 παρα 10 και ο υπευθυνος των οπλων θελει να σχολασει στις 3, οταν και θελει οι καταστασεις να ειναι ετοιμες στην εντελεια. Ελα ομως που τον εχω πανω απο το κεφαλι μου να βριζει και να καταριεται και μου ξεφευγουν 3-4 ονοματα.

Με το που τελειωνω οπως οπως τις καταστασεις, του λεω να κατσω λιγο να τις ελεγξω. Μου λεει οχι, αν εχει γινει καποιο λαθος θα διορθωθει με στυλο και ολα ΟΚ. Ανεβαινουμε πανω να μετρησουμε τα οπλα των 4 θαλαμων, αλλα πολλα οπλα παραμενουν εξω στην αναφορα. Και εκει βλεπω τον ανθυπολοχαγο να γινεται πυρ και μανια, μαζι μου.

Επειδη δεν εκανα τις καταστασεις αποβραδις [επρεπε δηλαδη εγω να μυρισω τα δαχτυλα μου για να μαθω οτι πρεπει να τις κανω, μιας και ο λοχιας δεν μου ειπε να τις κανω].

Επειδη αφησα να φυγουν της πουτανας τα οπλα εξω απο τους θαλαμους [επρεπε δηλαδη την ωρα που εφευγαν τα οπλα σφαιρα για αναφορα εγω να αγνοησω την εντολη του να κατεβω αμεσως κατω στο γραφειο].

Επειδη εκανα 3-4 λαθη στις καταστασεις που ετοιμασα μεσα σε 10 λεπτα [επρεπε δηλαδη να τον γραψω στα αρχιδια μου οταν μου ειπε οτι και κανενα λαθακι να εχει γινει δεν τρεχει τιποτα].

Στην πραγματικοτητα; Επειδη δεν σχολασε 3 η ωρα και επρεπε να κατσει να μετρησει τα οπλα μεχρι τις 5.

Μεχρι τις 5 λοιπον, για δυο συναπτες ωρες, ο ανθυπολοχαγος με εξευτελιζε βριζοντας με, χτυποντας πορτες, γραφεια, ντουλαπια, τοιχους, και δινοντας μου καμψεις. Οχι, το να του πω να πεσει μαζι μου δεν ηταν καθολου καλη ιδεα, πιστεψτε με. Αφενος γιατι θα με γαμουσε πατωκορφα, αφετερου γιατι αν επεφτε μαζι μου θα εκανε 150 καμψεις και δεν ειχα ορεξη.

Εν πασει περιπτωσει, ολα τα οπλα βρεθηκαν [δεν ειχαν χαθει αλλωστε, απλα δεν καταγραφηκε το που ειναι]. Ο ανθυπολοχαγος εφυγε στις 5.30 συνεχιζοντας να βριζει και αφηνοντας εμενα με την απορια του τι επρεπε να κανω για να ειμαι σε 2 σημεια ταυτοχρονα και να κανω 2 διαφορετικες δουλειες της μισης ωρας σε 10 λεπτα. Ξεχνωντας φυσικα την ιδιοτητα μου ως στρατιωτη, και νομιζοντας οτι μιλαει με τον σουπερμαν.

Σε καποια φαση με καλει ο λοχαγος στο γραφειο του. Την γαμησαμε, σκεφτομαι. Οσα ακουσα απο τον μαλακα, τοσα κι αλλα τοσα ερχονται. Του εξηγω τι εγινε με τα οπλα, του εξηγω την θεση μου, τις εντολες που ελαβα και απο ποιον τις ελαβα, ολα με το νι και με το σιγμα. Και ενω μπορουσε να μου ριξει 100 μερες φυλακη, με κερασε καφε και το θεμα εληξε ησυχα.

Χθες το βραδυ ειχα να κανω περιπολο. Το οποιο σημαινει, 10 χιλιομετρα περπατημα πανω-κατω ολο το στρατοπεδο. Δεν υπαρχει χειροτερη υπηρεσια. Απο την μια επρεπε να ειμαστε συνεχως σε κινηση για να ζεσταινομαστε, απο την αλλη ομως οι πατουσες μου εγιναν σκατα.

Αλλα σημερα ειχαμε εξοδο απο τις 11 το πρωι μεχρι τις 10 το βραδυ. Καλη φαση. Η ωρα εχει παει 5 και δεν εχω παρει χαμπαρι. Ωραια μερα σημερα. Απο αυριο, παλι μεσα μεχρι την Παρασκευη οποτε και εχω αδεια.

Φιλουρες :*

Κυριακή, 23 Νοεμβρίου 2008

Το ημερολογιο ενος φανταρου - page three: Νυχτωσε Αποψε Νωρις Γαμωτο...

Καλα ηταν, 4 μερουλες αδεια δεν μου εκατσαν και ασχημα. Ομως αυτην την στιγμη ετοιμαζω το mp3 player μου, θα πρεπει να ετοιμασω και τα πραγματα μου, μιας και αυριο απο τα πολιτικα μου ρουχα θα ξαναντυθω στα χρωματα της παραλλαγης, για να γινω ενα και το αυτο με τους υπολοιπους συφανταρους. Ενα αμιλητο στρατιωτακι.

Το τριημερο που περασε ειχε ολα οσα μου ελειψαν: την Λινα, την οικογενεια και τους δικους μου, τους φιλους μου, τους φιλους της, μπυρες, κρασια, ρακομελα, ψητο κρεας, κινεζικο και μεξικανικο φαγητο [καλα αυτο δεν μου ελειψε αλλα σιγουρα θα μου λειψει, ηταν γαματο!], καφε σε γυαλινο ποτηρι με παγακια, παραπανισιο υπνο, βολτες, αθλητικα παπουτσια, τζην, ανετα τσιγαρα, το ωραριο μου, και παει λεγοντας.

Απο αυριο... Τερμα το διαλλειμα, τα κεφαλια μεσα.

Ουτε Λινα, ουτε φιλους, ουτε μπυρες, κρασια και ρακομελα, ουτε ψητα κρεατα και πολυτελειες, μισο καφε σε πλαστικο ποτηρι, λιγο υπνο, αρβυλες, ντυσιμο στην παραλλαγη, αγχωμενα τσιγαρα, το ωραριο του στρατου και παει λεγοντας επισης.

Γευτηκα για τρεις μερες την αισθηση του να εισαι ξανα ανθρωπος. Απο αυριο, ξανα ειμαι στρατιωτης. Ενας απο τους πολλους, ενας ιδιος και απαραλαχτος με τους αλλους, χωρις αποψη, χωρις προσωπικοτητα, χωρις στυλ, χωρις τιποτα.

Γαμωτο, νυχτωσε αποψε νωρις...



Έφτασε η μέρα ήλιε δε μου έκανες τη χάρη να μη βγεις
έσβησες άστρα και φεγγάρι με το χρώμα της αυγής
πήρες της νύχτας το σκοτάδι μου το ’φερες για δώρο
τώρα είναι όλο δικό μου η ψυχή μου έκανε χώρο.
Τι άλλο να πάρω για εκεί που πάω
ξαφνικά ρε ότι βλέπω το γουστάρω το αγαπάω
χτυπάει περίεργα η καρδιά μου φοβάται πιο πολύ
λες να την ντύσουνε κι εκείνη με στολή.
Λες την μαγκιά μου να την πάρω να τρομάξουν
ή έξω από την πύλη όταν θα φτάσω να με ψάξουν
λες να ζητήσω από την τύχη μου για μια φορά συγνώμη
ίσως αυτή να μη με ξέχασε ακόμη.
Να πάρω όλες τις ευχές ή θα ’ναι κρίμα
που θα ’χω βάλει το θεό και ‘γώ για βύσμα
να πάρω δρόμο και 'γώ με τη σειρά μου
κοίτα ειρωνεία χθες ήπια όλα τα λεφτά μου.
Είπα στην γκόμενα αντίο σε μια πουτάνα τον καημό μου
για να ξεφύγω από τον βρώμικο εαυτό μου
όμως δεν γλίτωσα από τίποτα γιατί
την ίδια ώρα γράφει ακόμα πάνω στο χαρτί.
Το ίδιο μέρος και την ίδια γαμημένη μέρα
κι όταν θα φτάσω ψυχή μου κάνε πέρα
κρύψου όπου βρεις κι όπου μπορείς
νύχτωσε απόψε νωρίς.

Πήρα μια απόφαση ψυχή μου έξω απ’ την πύλη
να σε χωρίσω αλλά να μείνουμε δυο φίλοι
και μπήκα μέσα κάθισα πίσω στη σειρά
είδα πολλούς που το’ χαν πάρει σοβαρά.
Τότε μ’ ανοίξανε την τσάντα και σε βρήκανε μαγκιά μου
μαζευτήκαν και σ’ αδειάσανε μπροστά μου
πρώτη φορά σε είδα πεσμένη κάπου εκεί
και δε μ’ αφήσαν να σε ντύσω στα χακί.
Μου δώσαν όμως πατρίδα και γράψαν στο χρεωστικό
πως αν ντρέπεσαι γι’ αυτό κράτησέ το μυστικό
κουμάντο εδώ κάνει η σημαία κανένα σχόλιο
έχει αρχίσει και με πιάνει το εμβόλιο.
Λες να γεμίσω περηφάνια ανοχή και αντοχή
και τα όνειρά μου να βαράνε προσοχή
μα δεν πρέπει να με νοιάζει αφού μου δώσανε κρεβάτι
είμαι εντάξει έχω δικό μου κάτι.
Απ’ ότι ακούω θα μας πάνε πιο μετά και για φαΐ
ότι και να ’χει θα γουστάρω έχω να φάω απ’ το πρωί
θα μας βάλουν στη σειρά μετά απ’ το δείπνο
και θα μας πάνε για τον πρώτο μας τον ύπνο.
Μας το’ πε ένας λοχίας που παράξενα μιλούσε
έτσι δεν είναι ρε μεγάλε εσύ από που ’σαι
απ’ όπου και να ’ρθες κοίτα να το χαρείς
νύχτωσε απόψε νωρίς.

Νύχτωσε απόψε νωρίς
ψυχή μου κρύψου όπου βρεις
νύχτωσε απόψε νωρίς
και ξέρεις που θα με βρεις

Πέμπτη, 20 Νοεμβρίου 2008

Το ημερολογιο ενος φανταρου - page two.

Τωρα που σας γραφω εχω λιγες ωρες που γυρισα στην Θεσσαλονικη μετα απο 10 μερες στο κεντρο εκπαιδευσης. Και βρηκα 28 ινμποξ στο μεηλ μου και 585 ποστς στον RSS μου... Καλα ρε μαλακες, εφυγα και η μπλογκοσφαιρα δεν εκανε ουτε μια εβδομαδα σιγης και θρηνου; Τελος παντων... Το αντιπαρερχομαι αυτο.

Που λετε τα πραγματα στο κεντρο που ειμαι για αλλους ειναι και γαμω, για αλλους ειναι και γαμησε με. Οι μισοι ετυχαν με καλους ανωτερους και οι αλλοι μισοι [σε αυτους ειμαι εγω] με στρατοβλαχους.

Η πρωτη μερα εφυγε χωρις καν να το καταλαβω. Δωσε χαρτια παρε χαρτια, παρε ρουχα και αν δεν σου κανουν ελα και αλλαξε τα [δεν σε αφηναν να τα δοκιμασεις εκει μπροστα τους, οποτε το πηγαινε-ελα στον θαλαμο που το εκανα 2 φορες ηταν μαλακια], γδυσου για εμβολια, γδυσου και δειξε μας οτι εχεις 2 αρχιδια, περνα απο ψυχολογους, περνα απο γιατρους, περνα για συνεντευξη απο ανωτερους, κλπ κλπ κλπ καληνυχτα σας. Μεγαλη ταλαιπωρια, αλλα ΟΚ ευτυχως πηγα νωρις [γυρω στις 10] και ξεμπερδεψα επισης νωρις [γυρω στις 5, να φανταστειτε ηταν και αλλοι που στις 10 το βραδυ ακομη δοκιμαζαν ρουχα]. Ε, λεω κι εγω, αφου οπως μου ειπαν η πρωτη μερα ειναι η δυσκολη, μια χαρα θα ειμαστε εδω, κατασκηνωση.

Ξυπναμε την δευτερη μερα, και μετα το πρωινο και την αναφορα ηρθα σε πρωτη επαφη με το αθλημα του γοπινγκ [=μαζεμα αποτσιγαρων δηλαδης]. Παιδες, μιλαμε για μια απο τις πιο γαματες αγγαρειες εβερ. Χαλαρο περπατημα, συζητησουλα με τους γυρω και που και που μαζευαμε και καμια γοπα. Μετα σκουπισαμε και κατι φυλλα που ειχαν πεσει απο τα δεντρα, νταξει, και αυτο καλο ητανε.

Και μετα ξεκινησαν οι μαλακιες. Και καλα για να μας σπασουν τον τσαμπουκα.

Εβαλαν που λετε οι ανωτεροι εναν παλιο φανταρο να μας προσεχει και να μας καθοδηγει. Το λεγομενο και "οργανο υπηρεσιας". Μιλαμε για εναν ΛΟΚατζη 19-20 χρονων που εχει καταφερει να ειναι ηδη ανυπαντρος πατερας, ο οποιος μας εκανε τα αρχιδια να. Περα απο το οτι επρεπε να μαζευτουμε ομαδικα ολοι μαζι για να παμε οπουδηποτε, αυτος ο παπαρας μας εβαζε να πηγαινουμε με βημα και να φωναζουμε διαφορα συνθηματα. Την πρωτη φορα ειχε πλακα, την δευτερη δεν μας χαλασε, ε την δεκατηπεμπτη καταντησε μαλακια. Φυσικα, το κωλοπαιδο αυτο, ποτε δεν απαντησε σε καμια απο τις ερωτησεις που του καναμε, ενω παντα οταν ειμασταν μαζεμενοι για να παμε π.χ. να φαμε μιλουσε περι τα 20 λεπτα λεγοντας τα ιδια και τα ιδια. Ξεκινουσε παντα με την φραση "ΕΓΩ ειπα", ενω παντα ελεγε και τις φρασεις "τωρα θα σας γαμησω", "με γραψατε στα αρχιδια σας", "δεν ξερετε τι ειμαι εγω", κτλ. Απο ενα σημειο και μετα καταντησε γραφικος, του πηραμε τον αερα, πραγμα που τον ζορισε πολυ και μας ανοιξε πολεμο. Το αποτελεσμα ηταν να τον δει σε καποια φαση ενας απο τους ανωτερους μας να εχει χασει τον ελεγχο και να του ριξει 5 μερες φυλακη και να τον αντικαταστησει με εναν αλλον, παλιο φανταρο. Και γαμω τα παιδια αυτος.

Γενικα, τις πρωτες μερες οι ανωτεροι φωναζαν πολυ, για να δειξουν κι εγω δεν ξερω τι. Μιλαμε οτι παντα επικρατουσε μια εκρηκτικη ατμοσφαιρα που οι ιδιοι προκαλουσαν. Οταν δηλαδη σε ρωταει ακομη και το "εσυ ρε μεγαλε με τι ασχολεισαι" με το υφος και τα ντεσιμπελ που θα μπορουσε να σου ελεγε "ρε παλιοαρχιδι, θα σου γαμησω ο,τι εχεις και δεν εχεις", ε λογικο ειναι να αναρωτιεσαι ποσο μαλακας ειναι. Εγω προσωπικα την ειδα αλλιως την φαση, τους εγραψα στα αρχιδια μου και απλα σκεφτομουν αυτο που ελεγαν γραμμενο. Καποιοι αλλοι ομως μικροτεροι χεστηκαν πανω τους.

Επισης, παιζει μεγαλη ασυνεννοησια μεταξυ τους. Τωρα καταλαβα γιατι λενε τον ελληνικο στρατο οτι ειναι ενα μπουρδελο και μισο. Ο καθενας λεει το μακρυ του και το κοντο του ακομη και για τα πιο απλα πραγματα. Παραδειγμα: πηραμε 3 παντελονια την Δευτερα που μπηκαμε. Οσοι διαπιστωσαμε οτι δεν μας κανουν, μας ειπαν να παμε να αλλαξουμε το 1 παντελονι και τα αλλα δυο την Πεμπτη. Ελα ομως που Πεμπτη και Παρασκευη τρεχαμε στα νοσοκομεια για εξετασεις και την Παρασκευη εληγε η διορια! Επρεπε να γινει ολοκληρο θεμα με τον δικο μας ανωτερο για να κινησει την διαδικασια και να παρουμε τα σωστα ρουχα με την ψυχη στο στομα. Οπως καταλαβαινετε, το να γινεται αυτο το πραγμα ακομη και για την πιο απλη διαδικασια, οπως π.χ. τι ωρα θα παμε για φαγητο, κατανταει εκνευριστικο. Κανεις δεν ηξερε τιποτα.

Το αλλο που ηταν μαλακια ηταν οτι ειχαμε αναφορα καθε τρεις και λιγο. Αναφορα στις 7 το πρωι, μετα στις 12 [μετα την εκπαιδευση], μετα στις 1.30 [πριν το φαγητο], μετα στις 3.30 [πριν την απογευματινη εκπαιδευση], μετα στις 5.30 [μετα την εκπαιδευση], στις 8 [πριν το βραδινο φαγητο] και στις 10 [πριν τον υπνο]. 6 φορες την μερα επρεπε να περιμενουμε μεσα στο ψωλοκρυο να διαβαστουν 150 ονοματα και να ακουστουν 150 "παρων", ελα ομως που ποτε δεν ακουγονταν 150 παρων και ψαχναμε που ειναι ποιος.

Η αλλη μαλακια που με ζορισε ηταν οτι ειχαμε πολυ λιγο χρονο για να κανουμε πολλα πραγματα. Μας δινουν π.χ. 15 λεπτα το πρωι για να ξυπνησουμε, να ντυθουμε, να πλυθουμε, να ξυριστουμε, να παμε τουαλετα, να γυαλιστουμε και να ειμαστε κατω για αναφορα. Τωρα αυτο πως γινεται οταν υπαρχουν 8 νιπτηρες και 10 χεστρες για 150 ατομα, τα οποια ολα εχουν απο 10 λουκετακια ο καθενας και πρεπει να ψαξουν το κλειδι για τον σακο, το κλειδι για το ντουλαπακι, το κλειδι για τις αρβυλες, κτλ κτλ κτλ, μην με ρωτατε. Την τριτη μερα ξυπνουσαμε 45 λεπτα πριν το εγερτηριο για να προλαβουμε.

Ειπα αρβυλες... ΤΙ ΚΩΛΟΠΑΠΟΥΤΣΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ; Περα απο το οτι μου σακατεψαν τα ποδια, ειναι και 2 κιλα το καθενα. Μιλαμε οτι τις μπουκωσα στο βερνικι [και καλα για να μαλακωσουν], τι πατους εβαλα, τιποτα. Αυτη την στιγμη τα ποδια μου ειναι σαν βομβαρδισμενο τοπιο απο τις φουσκαλες και τον πονο.

Οχι τιποτα, καναμε και προβες για την παρελαση 6 ωρες την μερα. Εν-δυο εν-δυο ολη την ωρα χωρις διαλλειμα δεν λεει. Και οσο και αν εδινες τον καλυτερο εαυτο σου, ποτε δεν ηταν αρκετο. Επρεπε να το ξανακανεις. Ευτυχως που τις 2 μερες που πηγαμε νοσοκομειο, οσοι πηγαμε την σκαπουλαραμε.

Βεβαια, ας μην ειμαι αδικος, μου εκατσε και μια καλη περιπτωση. Καποιο πρωινο, μπαινει μεσα ενας ανωτερος μας και ζηταει εναν δακτυλογραφο. Σηκωνω ενστικτωδως το χερι, πρωτος και μονος. Με πηρε στο γραφειο του, και απ'ότι μου ειπε, οταν γυρισουμε απο την αδεια θα με εχει μονιμως εκει. Αν εξαιρεσουμε μια μερα που μου βγηκε ο κωλος να γραφω τα αδειοχαρτα για ολους, οσες αλλες φορες ημουν εκει εξυνα τα παπαρια μου. Δακτυλογραφουσα κατι λιστες και αυτο ηταν. Ειχα επισης και σουρτα φερτα με ολο το ανωτερο προσωπικο, και μπορεσα να καταλαβω πανω-κατω τι ρολο βαραει ο καθενας. Παιδες μιλαμε για μεγαλη αγραμματοσυνη που δερνει τον κοσμο. Ο ανωτερος ολων μας, δεν ξερει πως γραφεται το 4. Με ρωτησε αν γραφεται με αι. Δηλαδη, ταισσαιρα; [Με ρωταγε και αλλα, περα απο καραμπινατα ορθογραφικα, κυριως σε σχεση με το pc. Ε δεν μπορω ρε πουστη να δεχτω οτι ενας ανθρωπος που ειναι ολη μερα σε ενα γραφειο δεν μπορει να ξεχωρισει το word απο τον internet explorer. ΡΕ ΑΝΘΡΩΠΕ, ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΜΠΕΙΣ ΣΤΟ ΙΝΤΕΡΝΕΤ ΑΠΟ ΤΟ WORD!!!].

Επισης, πρεπει να αναφερω κατι και για τα υπολοιπα συφανταρα που εχω μαζι μου στον θαλαμο. ΚΑΘΕ ΚΑΡΥΔΙΑΣ ΚΑΡΥΔΙ. Απο θρησκοληπτους που δεν μπορουν να κοιμηθουν αν δεν κανουν την προσευχη τους, αθορυβα πουστρακια που παντα κατι γινεται και βγαζουν ολους τους αλλους τρελους, μαλακες στρατοβλαχους που μιμουνται τους ανωτερους μας διαταζοντας τους υπολοιπους [αυτο εχει πλακα οταν γινεται για αστειο, οχι οταν ο αλλος το κανει σοβαρα], μεχρι και γαμω τα παιδια με λογικη σκεψη, ειρμο, καλους συνομιλητες, καλους χαβαλετζηδες, υποψηφιους φιλους με ολη την εννοια της λεξεως.

Ενα πραγμα ομως ευχαριστιεμαι ως τωρα. Πραγματικα καραγουσταρω με τα χιλια οτι θελω δεν θελω μαθαινω να συνεργαζομαι με ολους αυτους. Μαθαινω να κανω αγγαρειες μαζι τους, να κανουμε υπηρεσιες μαζι, να λεμε αστεια ολοι μαζι, να, να, να. Απο την μια ειναι ασχημο το οτι μπορει να εισαι 30 χρονων και να εχεις 50 διδακτορικα και ο διπλα σου να ειναι 18 και να ειναι αποφοιτος γυμνασιου και να θεωρηστε ισοι, απο την αλλη ομως το να αναγκαζεσαι να μαθεις να συνεργαζεσαι ακομη και με τον πιο ηλιθιο ανθρωπο του κοσμου ειναι μια διαδικασια που σε βελτιωνει.

Οι δε συνθηκες της ζωης ειναι αρκετα καλες. Τα καλοριφερ ειναι πολυ αξιοπιστα, τουλαχιστον στον δικο μας θαλαμο, το μπανιο εχει συνηθως καυτο νερο, το φαγητο οχι απλως τρωγεται αλλα μερικες φορες γλειφουμε και τα δαχτυλα μας, και το μονο που μας χαλαει ειναι το ψωλοκρυο που τρωμε οταν ειμαστε εξω, κατι που φυσικα δεν εχει να κανει με το στρατοπεδο αυτο καθαυτο.

Απο την αποψη των υπηρεσιων δε, εκανα 2 θαλαμοφυλικια [το πρωτο μαλιστα μου ελαχε και την πρωτη νυχτα!] και ενα μαγειριο. Μιλαμε το μαγειριο πρεπει να ειναι μακραν η καλυτερη υπηρεσια εβερ. Αντι να καθεσαι για καφε, καθεσαι με αλλους 4-5 και καθαριζεις πατατες συζητωντας, κανεις διαλλειμα οποτε γουσταρεις, λες και την μαλακια σου και εισαι ΟΚ. Το δε θαλαμοφυλικι ειναι μαλακια γιατι σου στερει υπνο, ο,τι ωρα και να το κανεις. Ας πουμε ακομη και αν το κανεις 8 με 10 το βραδυ, οποτε μπορεις να κοιμηθεις μετα, πρεπει να ξυπνησεις 4 το πρωι γιατι οι ωρες πανε κυλιομενες οποτε ξαναερχεται η σειρα σου για το 24ωρο που εισαι θαλαμοφυλακας. Με απλα λογια, οι 4 που ειναι οι θαλαμοφυλακες της μερας, εχουν 6 ωρες κενο αναμεσα σε καθε τους υπηρεσια.

Σημερα ηταν η μερα της ορκομωσιας μας. Περιττο να πω οτι η τελετη σαν τελετη δεν με αγγιξε καθολου, αλλα αυτο που μου εκανε εντυπωση ειναι το πως καναμε σαν τρελοι οταν τρεχαμε στους θαλαμους για να βαλουμε πολιτικα ρουχα και να την κανουμε. Μιλαμε τετοιο ομαδικο ενθουσιασμο δεν εχω ξαναζησει. Αλλος εβαζε αναποδα παντελονια και μπλουζες και βαριοταν να τα βαλει κανονικα γιατι θεωρουσε οτι εχανε χρονο απο την αδεια του, αλλος ετρεχε με 2 βαλιτσες προς την πυλη [που ειναι κανενα χιλιομετρο απο το κυριως στρατοπεδο], ολοι δε αγκαλιαζαμε τους παντες και χαμογελουσαμε σαν ηλιθιοι, ενω δεν ελειψαν και τα αστεια του στυλ "δεν φορας καπελακι ρε; 5 μερες φυλακη". Εμενα παλι μου εκανε εντυπωση πως φαινοταν ο καθενας με τα πολιτικα, μιας και ειχα συνηθισει τους παντες με το χρωμα τους παραλλαγης. Σημερα ο καθενας επανεκτησε, εστω και για λιγες μερες, το στυλ του, την αποψη του, την προσωπικοτητα του.

Σε γενικες γραμμες περναω καλα. Αν εξαιρεσουμε την σωματικη κουραση στην οποια υποβαλλομαι απο τις 5.30 το πρωι μεχρι τις 11 που θα πεσω ξερος για υπνο, δεν με εχουν πτοησει ψυχολογικα ουτε οι φωνες, ουτε τα ομαδικα καψωνια-αγγαρειες, ουτε οι μαλακιες. Μπηκα προετοιμασμενος για ολα αυτα και ειμαι ΟΚ.

Θα τα πουμε ;)

Κυριακή, 9 Νοεμβρίου 2008

Το ημερολογιο ενος φανταρου - page one.

Και καπου εδω, φαινεται πως τα αστεια τελειωνουν. Αυριο, πριν ακομη ο ηλιος ανατειλει, θα βρισκομαι σε ενα ΚΤΕΛ με προορισμο το κεντρο εκπαιδευσης νεοσυλλεκτων. Το πρωι θα περναω το κατωφλι του στρατοπεδου, θα καταταγω σε ενα σωμα ασφαλειας για του οποιου την υπαρξη διαφωνω και το οποιο θα με ξερασει 9 μηνες μετα, σιγουρα αλλον ανθρωπο. Προς το καλυτερο; Προς το χειροτερο; Αυτο εχει να κανει με τις αμυνες που εχω, και οι οποιες θα δοκιμαστουν.

Πολλα εχω ακουσει και πολλα εχω πει για την στρατιωτικη θητεια και ολα της τα παρελκομενα. Ομως τωρα δεν προκειται περι διαλεξης. Προκειται για το real thing. Αν μια φορα στην "πολιτικη" μου ζωη εχω δοκιμαστει και εχω δοκιμασει τους γυρω μου με μακροχρονες απουσιες ενθεν κακειθεν, πρωτη φορα θα κανω να δω αγαπημενα προσωπα για τοσο καιρο. Εχει και το καλο του αυτο. Οσοι εν τελει με νιωσουν, με καταλαβουν, μεινουν και δεν γυρισουν το κεφαλι απο την αλλη, θα εχουν ακομη ενα παρασημο στα ματια μου. Για τους αλλους, οπως γινεται παντα, θα ευχομαι να ειμαστε μακρια και αγαπημενοι.

Τις τελευταιες μερες καταφερα και ειδα σχεδον ολους μου τους φιλους, ή τουλαχιστον, οσους πραγματικα με ενοιαζαν. Την κολλητη μου αδερφικη μου φιλη, δυο κολλητα μου φιλαρακια που ειναι φανταροι, ο ενας στον Εβρο και ο αλλος στην Μακεδονια [με αυτον μαλιστα επιδοθηκαμε στην αγαπημενη μας συνηθεια, το προ] , ειδα την αγαπημενη μου κιθαροπαρεα με μια συνθεση που θυμιζε παλιες, πολυ καλες εποχες σε μια "αποχαιρετιστηρια" κιθαροκρασοσυναξη οργανωμενη για μενα [ή τουλαχιστον ετσι μου ειπανε :Ρ] , βρεθηκα με εναν κολλητο συμφοιτητη, πηγα στον τοπο καταγωγης μου και ειδα και εκει ολα μου τα φιλαρακια, βγηκα για καφε με την πιο συμπαθη σε μενα συναδελφο, και φυσικα, last και σιγουρα not least, με την Λινα, που τα καταφερε να ερθει στην Θεσσαλονικη, και 2 φιλους της, ο ενας εκ των οποιων μπαινει επισης αυριο. Φυσικα, δεν μπορεσα να δω και αλλους φιλους, κυριως λογω αποστασης.

Αλλα και συγγενεις... Η γιαγια μου πηρε τηλεφωνο και "απαιτησε" να παω στο χωριο να την δω, φοβουμενη ισως μηπως και δεν την προλαβω εν ζωη μεχρι να απολυθω. Δεν μου ειπε τιποτα τετοιο φυσικα, αλλα επειδη την ξερω καλα και βλεπω καποια σημαδια το λεω. Μου εδωσε μαλιστα και σχεδον την μιση της συνταξη για χαρτζιλικι και δεν δεχτηκε ουτε ενα ευρω πισω. Θειοι και θειες με ξεπροβοδισαν, ο νονος και η νονα μου επισης με ειδαν μετα απο καιρο, τα ειπα με ξαδερφια μου, μεχρι και ο ψιλικατζης της γειτονιας μου με κερασε το αποθεμα καπνου που πηγα να αγορασω, οταν, βλεποντας οτι θελω 5 καπνους με ρωτησε εντρομος που παω. Η μανα μου και η αδερφη μου προφανως ειναι στην λιστα που εχει τιτλο "εκ των ων ουκ ανευ".

Τι θα μου λειψει περα απο ολους αυτους; Πολλα. Η δουλεια μου, οι μαθητες μου, η διδασκαλια. Να μπαινω στην ταξη ή στο δωματιο του μαθητη και να διδασκω, να ελεγχω, να επιβραβευω, να κραζω. Θα μου λειψουν οι κιθαροβραδιες, να παιζω προ και να πειραζω τον κολλητο μου οταν του βαζω γκολ απο κορνερ, το ιντερνετ και το blogging, να διαβαζω αγαπημενα ιστολογια απο ανθρωπους που δεν τους εχω δει, κι ομως, μια εξ αυτων μεχρι τηλεφωνο με πηραν για να μου ευχηθει καλη θητεια [περιττο να πω οτι σε ευχαριστω πολυ :)]. Θα μου λειψουν οι μακροσκελεις νυχτερινες συζητησεις με την Λινα που τις τελειωναμε ελεω του πρωινου της ξυπνηματος, φυσικα το να βρισκομαστε μαζι και να ξυπναω στο πλαι της ή να την περιμενω να γυρισει απο το σχολειο για να την ρωτησω πως ηταν η μερα της, θα μου λειψουν τα ταξιδια σε αλλα μερη, χιλια δυο.

Τι θα κερδισω; Συμφωνα με τα οσα μου λενε, τα εξης: Θα μαθω να σκουπιζω και να σφουγγαριζω παρκε και τουαλετες, να κανω το σεντονι μου "φακελο", μαλλον θα κερδισω μερικα φιλαρακια, θα μαθω να μην δινω σημασια σε μαλακες και να κανω υπομονη, και καποιοι μου λενε πως θα "αντρεψω".

Τι θα χασω; Λεφτα, πολλα λεφτα, τις αποταμιευσεις του περασμενου σχολικου ετους και τα εισοδηματα αυτου του σχολικου ετους [ξεχασα, ο στρατος πληρωνει 8,60€ τον μηνα]. Χρονο, τον οποιο θα μπορουσα να τον γεμισω με ολα αυτα που γραφω πιο πανω οτι θα μου λειψουν. Ψυχικη ισορροπια, αν οπως ειναι φυσιολογικο θα πρεπει να μαθω να συμβιωνω με καθε καρυδιας μαλακα και ενιοτε να πρεπει να υπακουσω στον οποιοδηποτε καυλωμενο στρατιωτικο.

Αν ηταν στο χερι μου, μπορει να χαριζα στον ελληνικο στρατο καναδυο λεπτα της ωρας. Σιγουρα ομως οχι 9 μηνες. Απο αποψη βυσματος, δεν τρελαινομαι. Καποια βρεθηκαν αλλα δεν ηταν και τοσο ισχυρα, καποια αλλα βρεθηκαν την τελευταια στιγμη, και δεν ξερω πως θα εξελιχτουν. Οπως και στην πραγματικη ζωη, η φαση ειναι ο σωζων εαυτον σωθητω. Εφοσον λοιπον μου κλεβουν 9 μηνες απο την ζωη μου, θα κανω ο,τι περναει απο το χερι μου για να περασουν πιο ευκολα. Κι αν κατσει, εκατσε. Ειμαι προετοιμασμενος για το αντιθετο βεβαια και αυτο παιρνω σαν δεδομενο.

Εσωρουχα, τσεκ.
Φανέλες παραλλαγής, τσεκ.
Στρατιωτικές κάλτσες, τσεκ.
Ισοθερμικες φανελες, τσεκ.
Μια-Δυο αλλαξιες πολιτικα ρουχα, τσεκ.
Σακούλες για άπλυτα, τσεκ.
Σαμπουάν,αφρολουτρο,αποσμητικό,ξυριστικά,2 ρολλά χαρτί υγείας,μωρομάντηλα, τσεκ.
Οδοντόκρεμα-Οδοντόβουρτσα, τσεκ.
Πετσέτες, τσεκ.
Λουκέτα, τσεκ.
Ανατομικοι πάτοι,ταλκ, τσεκ.
Φορτιστης και κινητό χωρις καμερα, τσεκ.
Ταυτότητα,σημείωμα κατάταξης,δίπλωμα, ΑΦΜ, τσεκ.
Αποδεικτικα γραμματικων γνωσεων, τσεκ.
Καπνοι, χαρτακια, φιλτρακια, τσεκ.
Το μυαλο μου, τις αποψεις μου και την προσωπικοτητα μου καλα θα κανω να τα ξεχασω σπιτι.

To Sourotiri's Place λοιπον στην ουσια αλλαζει μορφη και μεταμορφωνεται στο "Ημερολογιο ενος φανταρου". Αυτη ηταν η πρωτη σελιδα. Δεν εχω ιδεα ποτε θα ξαναγραψω.

Εως τοτε, ναστε καλα ;)

Σάββατο, 8 Νοεμβρίου 2008

Το λεξικο της κουραδας.

Το θυμαστε αυτό;

Μολις τωρα επεσα πανω σε αυτο το λεξικο της κουραδας, και δεν μπορουσα να σταματαω να γελαω:


  • Κουράδα «φάντασµα»:
    Ξέρεις ότι υπάρχει κουράδα. Ίχνη της θα βρεις στο χαρτί υγείας και τίποτα στη λεκάνη.

  • Κουράδα «κοµµάντο»:
    Γλιστράει τόσο οµαλά και καθαρά που δεν τη νιώθεις. Κανένα ίχνος στο χαρτί,
    πρέπει να κοιτάξεις στη λεκάνη για να σιγουρευτείς ότι βγήκε.

  • Κουράδα «βδέλλα»:
    Μοιάζει πολύ µε τη ζεστή πίσσα. Σκουπίζεις τον πισινό σου 12 φορές και ακόµα δεν έχει καθαρίσει. Στο τέλος αναγκάζεσαι να βάλεις κωλόχαρτο στο εσώρουχό σου για να µη λερωθείς. Αυτό το είδος κουράδας αφήνει λεκέδες στη λεκάνη ακόµα και µετά από δυο φορές καζανάκι.

  • Κουράδα «δεύτερη ευκαιρία»:
    Έχεις χέσει, έχεις σκουπιστεί και είσαι έτοιµος να σηκωθείς όταν
    αντιλαµβάνεσαι ότι τελικά...έχεις κι άλλο!

  • Κουράδα «εγκεφαλικό»:
    Αυτό το είδος σκότωσε τον Έλβις. Δεν βγαίνει µέχρι να ιδρώσεις ολόκληρος, να τρέµεις και να κοκκινίσεις από το σφίξιµο. Προσοχή, προκαλεί εγκεφαλικό!

  • Κουράδα «GILLY DIET»:
    Χέζεις τόσο πολύ που χάνεις 5 κιλά.

  • Kουράδα άµεσης δράσης ή αλλιώς γνωστή σαν την κουράδα «αβγό»:
    Σε 10 δευτερόλεπτα πρέπει να έχεις κάτσει στη λεκάνη, γιατι αυτή η κουράδα βγαίνει κατευθείαν. Τις περισσότερες φορές έχει βγει το κεφάλι της απέξω πριν καλά καλά κατεβάσεις το παντελόνι σου. Έτσι νιώθεις ένα αβγό ανάµεσα στα πόδια σου.

  • Κουράδα «Κινγκ Κονγκ»:
    Αυτή η κουράδα είναι τόσο µεγάλη που είσαι σίγουρος ότι δεν πρόκειται να
    πέσει αν δεν τη κόψεις σε µικρότερα κοµµάτια. Αυτό το είδος συνήθως
    συµβαίνει όταν είσαι σε σπίτι άλλου.

  • Κουράδα «ΒΙG SPLASH»:
    Αυτή η κουράδα χτυπάει το νερό πλαγίως και κάνει ένα µεγάλο SPLASH που βρέχονται τα κωλοµέρια σου!

  • Κουράδα «Λόγια του αέρα»:
    Κάθεσαι επί ώρες και κλάνεις, αλλά σκατό γιοκ!

  • Κουράδα τσιµέντο ή αλλιώς «Oh my God!»:
    Εύχεσαι να είχες πάρεις αναισθητικό πριν βγάλεις αυτή την κουράδα!

  • Κουράδα «χέλι»:
    Αυτή η κουράδα είναι µαλακιά και µε διάµετρο όσο ο αντίχειρας και είναι πάνω από 50cm.

  • Κουράδα «φελλός»:
    Ακόµα και µετά το τρίτο καζανάκι, ακόµα επιπλέει ατάραχο. ΔΕΝ ΦΕΥΓΕΙ ΜΕ
    ΤΙΠΟΤΑ! Επίσης συµβαίνει όταν είσαι σε σπίτι φίλων.

  • Κουράδα «ο καυτερός Μεξικάνος»:
    Ξέρεις ότι θα ξαναφάς όταν ο κώλος σου σταµατάει να σε καίει.

  • Κουράδα του µπεκρή:
    Φαινόµενο που παρατηρείται µια µέρα µετά από βραδιά µπύρας. Σε νορµάλ φάση, οι κουράδες σας δεν µυρίζουν πολύ, αλλά αυτή είναι ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ ΒΡΩΜΕΡΗ! Και συνήθως είναι κάποιος απέξω που περιµένει να µπει στο µπάνιο. Αυτό το είδος επίσης συναντάται όταν είστε σε ξένο σπίτι.

  • Κουράδα «η τροµαγµένη χελώνα» ή κουράδα στρουθοκάµηλος:
    Η συγεκριµένη κουράδα απλά ξεµυτίζει λίγο και µετά ξαναµπαίνει γρήγορα
    µέσα!

  • Κουράδα «Βungee jumping»:
    Αυτή η κουράδα θα κρεµαστεί όλη από τον κώλο σας µεχρι να πέσει στο νερό.

  • Κουράδα «το δαχτυλίδι της φωτιάς»:
    Το συναντούµε όταν έχεις φάει πραγµατικά πικάντικο φαγητό και νιώθεις τον κώλο σου σαν αναπτήρα, έτοιµο να κάψει τα πάντα στην τουαλέτα.

  • Κουράδα «του σακάτη»:
    Είναι το είδος της κουράδας που σε καθιστά ανάπηρο, όταν µετά από µιας ώρας χέσιµο τα πόδια σου έχουν µουδιάσει από τη µέση και κάτω.

  • Κουράδα «τώωωωρα βρήκε;»:
    Είναι η κουράδα που σε πετυχαίνει όταν είσαι κολληµένος στην κίνηση µέσα στο αµάξι σου.

  • Κουράδα «µαλλιοτράβηγµα»:
    Είναι το είδος της κουράδας που τραβάει τις τρίχες του κώλου καθώς βγαίνει.

  • Kουράδα «παλίρροια»:
    Ονοµάζεται η τεράστια κουράδα που βγάζεις και όταν πατάς το καζανάκι βλέπεις το νερό να ανεβαίνει µε µανία µέχρι να γεµίσει όλη λεκάνη.

  • Τοξική κουράδα:
    Είναι το είδος της κουράδας που σε κάνει να λιποθυµήσεις και να πέσεις από
    την λεκάνη και στη συνέχεια να ξυπνήσεις σε καραντίνα!

  • Κουράδα «Χειροβοµβίδα»:
    Είναι το είδος της κουράδας που βγαίνει σε χιλιάδες κοµµάτια το δευτερόλεπτο µε εκρήξεις σκατών που γεµίζουν όλη τη λεκάνη.

  • Κουράδα «9 µποφώρ»:
    Όταν κάθεσαι και κλάνεις για πολλή ώρα και δυνατά που δεν χρειάζεσαι πια
    χέσιµο.

  • Κουράδα «ΟΧΙ ΡΕ ΠΟΥΣΤΗ!»:
    Χέζεις τόσο πολύ που σκουπίζεσαι µανιωδώς και τελικά µένεις χωρίς χαρτί,
    φωνάζοντας «ΟΧΙ ΡΕ ΠΟΥΣΤΗ!».

  • Κουράδα «χωρίς τέλος»:
    Είναι το σκατό που συνεχίζει να βγαίνει σαν µπιζέλι και όταν ξεκινάς να
    σκουπίζεσαι το στοµάχι σου γουργουρίζει και ΞΑΝΑΧΕΖΕΣΑΙ! Η διαφορά µε την κουράδα δεύτερης ευκαιρίας είναι ότι αναφέρεται σε 3-4 συνεχόµενες φορές!

  • Κουράδα «Αγγούρι»:
    Είναι το είδος της κουράδας που νιώθεις σαν να κάθισες σε ποδήλατο χωρίς
    σέλα. Συνήθως αυτή η αίσθηση κρατάει για ώρες.

  • Κουράδα «Η νύφη και τα παρανυφάκια»:
    Είναι η οικογένεια κουράδων που στην αρχή βγαίνει το µεγαλύτερο σκατό (νύφη) και στη συνέχεια τα µικρότερα (παρανυφάκια).

Δευτέρα, 3 Νοεμβρίου 2008

Τι τραβαμε κι εμεις οι ηθοποιοι...

Αναρωτιεμαι ποιο ποσοστο των ανθρωπων γυρω μου βλεπουν τον εαυτο τους ως μια πρωταγωνιστικη φιγουρα σε μια ταινια με θεμα την ιδια τους την ζωη.

Ποσοι αληθεια οταν κανουν κατι εντυπωσιακο [ή τουλαχιστον οταν νιωθουν οτι εχουν κανει κατι τετοιο] εχουν την ενδομυχη σκεψη οτι μια καμερα θα μπορουσε να ειναι παραδιπλα και τους τραβαει; Ποσοι σκεφτονται οτι εχουν πει κατι πολυ καλο, οταν πετανε μια ατακα με στυλ και υφος; Μηπως στην προσπαθεια μας να αφησουμε το "στιγμα" μας στους αλλους, σκεφτομαστε οτι ειμαστε οντως πρωταγωνιστες σε ταινια;

Αλλος το ζει αυτο σε σταθμους τρενων, ΚΤΕΛ, ή λιμανια... Αλλος οταν πηγαινει για δουλεια... Αλλος οταν χαριζει κατι πολυ προσωπικο σε εναν φιλο ή οταν κανει μια συμβολικη κινηση. Η λιστα ειναι ατελειωτη.

Οπως εγραφα και πριν εναν χρονο και κατι,


Ειναι μερικα πραγματα που τα βλεπεις στην τηλεοραση και σου γεννανε απιστευτα πολλα συναισθηματα. Οπως για παραδειγμα στο τελευταιο επεισοδιο των Friends που ο Ρος ωρυεται "Did she get off the plane? Did she get off the plane?" και στα καπακια η Ρειτσελ ειναι στην πορτα του.

Σαν θεατης, φρικαρει το κεφαλι σου απο το απροσδοκητο, ή απο το τι μπορει να κανει καποιος ανθρωπος για καποιον αλλον.

Στην πραγματικοτητα, αν εισαι πρωταγωνιστης ενος τετοιου σκηνικου, πολυ απλα δεν εχεις χρονο ουτε και μυαλο να σκεφτεις τιποτα απο τα παραπανω.

Απλα το κανεις.-

Εχουν ερθει στιγμες της ζωης σας που να εχετε σκεφτει οτι θα μπορουσαν ανετα να ειναι σκηνες ταινιας; Και αν ναι, πως ηταν αυτες;

Σάββατο, 1 Νοεμβρίου 2008

Χοσε Μπορελι.

Τελικα, οσο και αν θελω να το αποφυγω, δεν γινεται.

Αρχιζω και γινομαι αυτο που κοροιδευα.

Βγηκαμε εξω σημερα, μεταξυ αλλων και με αυτον τον κυριο, και στην αρχη της εξοδου μας, του λεω:

"Ενα πραγμα φοβαμαι. Μηπως οταν παω στον στρατο γινω σαν ολους αυτους που κοροιδευα που μιλουσαν για την θητεια τους και ελεγαν μεταξυ τους αγνωστες λεξεις".

Καμια ωρα πιο μετα, ηρθε και ενα αλλο φιλαρακι, ο οποιος εχει εκπληρωσει την θητεια του. Τον ταραξα στις ερωτησεις, μου ελεγε κι αυτος τα δικα του, δεν σταματουσαμε να μιλαμε για τον στρατο.

Οι αγνωστες λεξεις πλεον μου εγιναν γνωστες.

Τι για καναδεζες, για αρματα, για "χοσε μπορελι",για θαλαμοφυλικια, για αγραφες, για τιμητικες, για διανυκτερευσεις, συνεννοουμουν αψογα.

Ο ελληνικος στρατος εχει ηδη αρχισει να με αλλαζει, 10 μερες πριν μπω.

Ζητω προκαταβολικα συγνωμη απο την κοπελα μου, ολους μου τους φιλους και τους συγγενεις, τους αναγνωστες μου -πλην του καλτσοβρακου, κατοπιν πληροφοριων :).

Αρχιζω και γινομαι αυτο που κοροιδευα.

Και το χειροτερο; Δεν ξερω πως να το αποφυγω.

Καλο σας κουραγιο.