Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου 2008

Το ημερολογιο ενος φανταρου - page twelve: "Επειδη Πεινασα Ορκιστηκα" ΣΚΕΤΟ. ΣΚΕΤΟ ΓΑΜΩΤΟ!!!

Τωρα που ειμαι φανταρος, βλεπω καποια πραγματα με αλλο ματι. Τι θελω να πω. Πριν καμια δεκαετια, ο ελληνικος στρατος θεσπισε τους ΕΠΟΠ, δηλαδη τους επαγγελματιες φανταρους. Πολλοι πηγαν και καταταγηκαν, σκεφτομενοι την σιγουρη δουλεια και τα 1000€ τον μηνα. Ε, σκεφτομουν κι εγω, οτι για καποιον παντελως ανειδικευτο, το να παει και να παριστανει τον φανταρο και να πληρωνεται απο πανω, δεν ειναι και εντελως κακο. Ισα ισα, που αν οι ΕΠΟΠ αυξαναν και πληθυναν, ο στρατος για τους απλους, αμισθους [ψεμματα, παιρνουμε 8,60€] φανταρους θα γινοταν ολο και πιο ευκολος [βλεπε λιγοτερες υπηρεσιες αρα περισσοτερες εξοδους].

Για τους ΕΠΟΠ εχουν βγει διαφορα ανεκδοτακια. Το πιο χαρακτηριστικο ειναι οτι ΕΠΟΠ σημαινει "Επειδη Πεινασα Ορκιστηκα Παλι". Κυκλοφορει και το "Μην γαματε τις Εβριτισσες, γεννανε ΕΠΟΠ".

Δεν το συζηταμε πως εχω αλλαξει γνωμη. Θεωρω πως το να παει κανεις να γινει ΕΠΟΠ, ειναι μια κινηση απελπισιας, οχι επαγγελματικης αποκαταστασης. Αφενος γιατι ο μισθος και ο βαθμος του μενουν -σχετικα- στασιμοι, αφετερου γιατι, καλα ρε φιλε, τι σκατα δουλεια ειναι αυτη; Να δουλευεις ως...φανταρος; Δεν πα να γινεις κατι αλλο καλυτερα; Να μετρας μια ζωη και σημερα; Να μπλεκεις με καθε παπαρα που καθε μερα θα σου συμπεριφερεται σαν απλο στρατιωτη [γιατι αυτο εισαι]; Δηλαδη, πως την κοβεις, θα φτασεις 30-35 χρονων και θα εισαι ακομη...φανταρος; Μαλακια δεν ειναι;

Ομως, δεν ειχα σκεφτει κατι. Περα απο τους ΕΠΟΠ, υπαρχουν και οι ΕΠΟ ["Επειδη Πεινασα Ορκιστηκα" σκετο]. Το αστειακι δικο μου. Γιατι οι ΕΠΟ, ειναι ΕΠΟΠ...γυναικες. Και οι περισσοτερες ειναι ωραιες γυναικες. Τουλαχιστον οσες εχω δει εγω. Τι σκατα, απο καστινγκ τις περνανε;

Αλλα, αν ακουγεται μια φορα μαλακια για εναν μαντραχαλο 30-35 χρονων να δηλωνει επαγγελμα...φανταρος, ποσες φορες μαλακια μπορει να ειναι για μια γυναικα;

Φαντασου τωρα σκηνικο. Βγαινεις για ποτο με την παρεα σου, και κοιταζεις σαν ξερολουκουμο την γκομενα απεναντι. Πεφτουν ματιες, χαμογελακια γεματα νοημα, στελνεις σφηνακια, η γκομενα το πινει και σου γνεφει "στην υγεια σου", πας να της μιλησεις και την ρωτας τι δουλεια κανει.

Και σου λεει ΕΠΟΠ.

ΖΟΝΚ. Ηχος απο Αστραπη. Ηχος απο χαλασμενο βινυλιο. Ντοϊοϊνγκ.

End of the conversation.

Γιατι την επομενη στιγμη, σκεφτεσαι οτι αυτη η γκομενα καθε πρωι φοραει την στολη της παραλλαγης [αυτη με τα πρασινα και καφε σημαδια], αυτην την στολη που τοσο σε ταλαιπωρησε, μπαινει σε ενα στρατοπεδο που ειναι γεματο αντρες που την γλυκοκοιταζουν [για να το θεσω οσο πιο κομψα γινεται], αρπαζει ενα οπλο και βαραει σκοπιες. Και μερικες μερες τον μηνα κοιμαται και μεσα στο στρατοπεδο, με τους πολλους αντρες. Πως το λενε, δεν ειναι καν σε γραφειο ρε παιδακι μου. Η ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΒΑΡΑΕΙ ΣΚΟΠΙΕΣ.

Και το χειροτερο, οτι αυτο θα το κανει για πολυ καιρο ακομη.

Το ακομη χειροτερο, οτι πηγε εκει με δικη της πρωτοβουλια, γνωριζοντας τα ολα αυτα.

Δηλαδη τι αποψη σχηματιζεις απο την πρωτη γνωριμια;

Οχι πες μου εσυ.

[Ενω εγω ας πουμε, ειμαι καλυτερος που μερικες ωρες πριν μπει ο νεος χρονο γραφω ποστ στο μπλογκ μου :Ρ]

Δευτέρα, 29 Δεκεμβρίου 2008

Το ημερολογιο ενος φανταρου - page eleven: Το φαντασμα της βαρεμαρας.

Τελειωσε λοιπον και η αδεια μου [πηρα το γκρουπ των Χριστουγεννων] και να'μαι παλι πισω. Εχω μπει σε mode υπολειτουργιας σαν ανθρωπος, μιας και οσες ημερες ημουν Θεσσαλονικη, βγηκα μολις 2 φορες, τις υπολοιπες ωρες ελιωνα ειτε στον υπνο ειτε στο PC. Και τι πιο ταιριαστο για το mode μου, το χυμειο στο οποιο επεστρεψα.

Αν με ρωτουσε κανεις τι εκανα σημερα, η απαντηση θα ηταν καπως ετσι:

Στις 6.30 ξυπνησα,
ως τις 7.30 διηρκεσαν τα πρωινα,
ως τις 8.30 διηρκεσε η αναφορα [γιατι το να μαζευτουμε ειναι κομματακι κατορθωμα],
ως τις 13.30 [ναι, 5 ολοκληρες ωρες] περιφερομουν σαν την αδικη καταρα περιμενοντας να παω για εκπαιδευση και μην μπορωντας να παω να πιω εναν καφε στο ΚΨΜ, γιατι "απο στιγμη σε στιγμη" θα πηγαιναμε για εκπαιδευση [ω ναι, τελικα δεν πηγαμε],
στις 14.00 φαγαμε,
ως τις 16.00 ψωλαρμενιζαμε,
τοτε βγηκαμε εξοδουχοι,
και ως τωρα αραζω σε νετ καφε, μιας και τα φιλαρακια μου ειτε εμειναν μεσα λογω υπηρεσιας ειτε πηραν γκρουπ πρωτοχρονιας αδεια.

Δηλαδη, μια τρυπα στο νερο.

Αρχιζει και ορθωνεται μπροστα μου το φαντασμα της βαρεμαρας. Το θηριο της αεργιας. Και προβλεπω οτι θα με κανει μια χαψια.

Σημερα καταλαβα γιατι οι φανταροι αυτοκτονουν.

ΒΑΡΙΟΥΝΤΑΙ.

Αγαπητοι αναγνωστες μου, δεν παλευεται αυτο το πραγμα. Ειπαμε, να κωλοβαραμε, αλλα αυτο ειναι απο τα Αγραφα.

Τωρα θυμηθηκα τα λογια ενος ανωτερου στο κεντρο: "Στις μοναδες θα δειτε τι σημαινει αληθινος στρατος". Αν αυτο ειναι ο αληθινος στρατος, παρτε ολοι οπλα και βαλτε τα κατω απο τα μαξιλαρια σας. Κοιμηθειτε ανησυχοι.

Πρεπει επειγοντως να παραλαβω τις σημειωσεις της σχολης, να αρχισω να διαβαζω, και μετα κανα PSP γιατι απο την πολλη βαρεμαρα θα βγω ενας τιποτενιος αποβλακωμενος ανθρωπος απο εδω μεσα. Αυτο που εζησα σημερα δεν περιγραφεται.

Αν παντως ανακοινωθει η μειωση της θητειας οπως ακουγεται εντονα μεσα στο στρατοπεδο τελευταια, και αν μας πιασει εμας, θα μας σωσει. Οχι επειδη θα μας κοψει καποιους μηνες τρεξιμο, αλλα επειδη θα μας κοψει καποιους μηνες βαρεμαρας.

Τα λεμε ;)

Παρασκευή, 26 Δεκεμβρίου 2008

Το ημερολογιο ενος φανταρου - page ten: Τα ειδη των φανταρων και...η αδεια :)

ΟΚ, σιγουρα αυτη η λιστα θα μπορουσε να ειναι πολυ πιο πληρης αν την εκανα προς το τελος της θητειας μου, αλλα πιστευω πως εχω δει ως τωρα αρκετους ανθρωπους φορωντας παραλλαγη...

Ειδος νο.1: Ο φανταρος καβατζοπουστας.
Οριστε ενα ειδος που συνανταται πολυ συχνα στον ελληνικο στρατο. Οπως ελεγα και σε προηγουμενο ποστ, "καλα ειναι να καβατζωνεσαι πρωτος, γιατι αλλιως θα μεινεις ξεκρεμαστος". Αυτο ομως διαφερει απο τον καβατζοπουστα. Γιατι οχι απλως καβατζωνεται, αλλα το κανει με πουστικο, με υπουλο και αδιακριτο τροπο. Ετσι, θα τον δεις να στεκεται πρωτος ή αντε, δευτερος οταν μαζευονται οι φανταροι στην ουρα για φαγητο, αλλα παντα τελευταιος οταν στην αναφορα ξερει οτι θα μοιραστουν αγγαρειες. Θα τον δεις παντα να μην εχει προλαβει καμια σκουπα ή σφουγγαριστρα στις πρωινες καθαριοτητες και να καθεται να κοιταει τους αλλους που τις προλαβαν, ενω μολις μυριστει οτι αυτος που σκουπιζει εχει κουραστει και θελει να δωσει την σκουπα στον αλλον, φροντιζει να απομακρυνεται. Ο καβατζοπουστας, οταν φτασει στο τραπεζι με το φαγητο παντα διαλεγει την κοντινοτερη θεση στην γαστρα και βαζει φαγητο μονο για τον εαυτο του πριν καν οι αλλοι κατσουν, παντα βρισκει εναν "φιλο" στις πρωτες θεσεις της ατελειωτης ουρας στο ΚΨΜ που τον χωνει να του παρει ο,τι θελει, παντα βρισκει ενα ατομο κοντα στο καλαθακι για να του πεταξει τα σκουπιδια του, για να μην σηκωθει απο την καρεκλα του, μηπως και του την παρουν. Ο καβατζοπουστας ποτε δεν ζηταει μια απλη εξυπηρετηση απο καποιον αλλον. Τον διακρινει και τον καρφωνει το υφος του, η γλωσσα του σωματος, το οτι βρισκεται συνεχως στα ποδια σου εκει που δεν τον περιμενεις.

Ειδος νο.2: Ο φανταρος-μπαχαλο.
Ειναι συνηθως απο εκεινα τα παιδακια που στην πολιτικη τους ζωη θα ηταν τα "μαγκακια" της παρεας, και στον στρατο κοιτανε να κανουν τον χαβαλε τους γιατι δεν τους πιανει τιποτα. Ετσι, αυτος και οι ομοιοι φιλοι του παντα θα μιλανε και θα γελανε στην ωρα της αναφορας, ενιοτε προκαλωντας ομαδικα καψωνια και στους υπολοιπους, μιας και το συνολο δεν μενει σιωπηλο. Οταν στην αναφορα ακουσουν το ονομα τους θεωρουν πολυ αστειο να φωναξουν παρων με ολη την δυναμη τους, και μετα θα γελασουν ομαδικα. Στο εστιατοριο παντα θα κανουν καποια μαλακια με το φαγητο, οπως το να πεταξουν μπαλακια ψωμιου στον απεναντι τους, ενω στον ελευθερο χρονο, στα πηγαδακια που σχηματιζονται αυτοι ειναι που θα πανε και καλα για πλακα σε καποιον, θα του πειραξουν το αυτι και μετα θα σφυριζουν αδιαφορα. Εννοειται πως στις καθαριοτητες θα ξιφομαχησουν με τις σκουπες και τις σφουγγαριστρες, ενω στις προβες για την παρελαση κανουν παρελαση με υπερβαλλοντα ζηλο, μαλλον και αυτο το βρισκουν αστειο. Προφανως θεωρουν τον στρατο ενα απεραντο νηπιαγωγειο, ή εστω, ενα μερος ταιριαστο για να παλιμπαιδισουν. Το πιο σπαστικο απο ολα ειναι οτι αυτοι που ειδα εγω ηταν βυσματουχοι, οποτε, οντως δεν τους επιανε τιποτα.

Ειδος νο.3: Ο φανταρος-ψαρι.
Φυσικα, σε αυτο το ειδος συμπεριλαμβανομαστε ολοι ανεξαιρετως τις πρωτες 3,5 αντε 10 μερες. Απο κει και περα ομως, ο φανταρος-ψαρι ξεχωριζει σαν την μυγα μεσα στο γαλα. Τον βλεπεις μονιμως να γυαλιζει τις αρβυλες του μανιωδως, ακομη κι αν ξερει οτι το επομενο πραγμα που εχει να κανει ειναι να παει στις λασπες και να μαζεψει κλαδια. Ξυριζεται ακομη κι οταν δεν χρειαζεται, με αποτελεσμα να κοβεται. Κοιταει συνεχως τα κουμπια του πουκαμισου του να δει αν ειναι καλα κουμπωμενα, φροντιζει καθε 3 δευτερολεπτα το κρεβατι του πριν την επιθεωρηση για να ειναι τεντωμενο, κανει συχνα προβες για το πως να χαιρεταει τους ανωτερους του και επισης προβαρει συνεχεια την σταση της προσοχης και της αναπαυσης. Αγχωνεται οταν θα βγει στην αναφορα οχι ομως επειδη εχει κανει μαλακια [ειναι προετοιμασμενος για τα χειροτερα] αλλα επειδη φοβαται οτι δεν θα θυμηθει πως να παρουσιαστει. Στις καθαριοτητες, το μονο που δεν κανει ειναι να γλειψει το πατωμα για να ελεγξει αν οντως το γυαλισε. Εννοειται, οτι στις εντολες ανωτερων, κανει λες και τον χτυπησε ηλεκτρικο ρευμα ή σαν να του εβαλαν νεφτι στον κωλο. Απο το αγχος του ομως σχεδον ποτε δεν καταφερνει να φερει εις περας μια αποστολη σωστα. Παντα κατι ξεχναει. Και αγχωνεται ακομη περισσοτερο.

Ειδος νο.4: Ο φανταρος-"στα αρχιδια μου".
Αυτο το ειδος του φανταρου τελικα, φαινεται να περναει καλυτερα απο ολους. Ειναι τυπικος εκει που πρεπει να ειναι, αλλα και εκει που δεν πρεπει να ειναι δεν κανει καμια ιδιαιτερη μαλακια. Παντα εκτελει τις εντολες των ανωτερων του αλλα οχι με ζηλο, ποτε δεν διαμαρτυρεται ακομη κι αν η επομενη υπηρεσια του ειναι η 4η συνεχομενη 2-4 το βραδυ, δεν τρελαινεται αν θα φαει τελευταιος, δεν τρελαινεται αν θα παει για αγγαρειες, μαλιστα περναει καλα καθαριζοντας πατατες. Στις καθαριοτητες μπορει και να ξεκινησει να σκουπιζει, τουλαχιστον μεχρι να ερθει ο φανταρος-ψαρι και να του αρπαξει την σκουπα απο το χερι, οι αρβυλες του παντα ειναι σε ημι-καθαρη κατασταση, γενικα περναει απαρατηρητος. Και μαλλον εχει βρει την χρυση τομη για να επιβιωσει.

Ειδος νο.5: Ο φανταρος-θειτσα.
Οταν ακους φωνες να διαμαρτυρονται για κατι, η φωνη του φανταρου-θειτσα παντα θα ειναι μεσα σε αυτες, ενιοτε θα ειναι και μονη της. Ο φανταρος θειτσα γκρινιαζει για τα παντα. Αργησαμε να φαμε 5 λεπτα; Βρεχεται και ειναι εξω; Κρυωνει; Δεν του αρεσει το κρεβατι του; Δεν του αρεσει η ποιοτητα ή και η ποσοτητα του φαγητου; Εχει παλι υπηρεσια και παλι δυσκολο νουμερο; Τον χωσαν παλι σε αγγαρειες; Δεν βγαζει καφε το μηχανημα; Ειναι κλειστο το ΚΨΜ και αυτος πειναει; Δεν μπορει να κοιμηθει; Του μυριζει ποδαριλα μεσα στον θαλαμο; Θα γκρινιαξει. Θα σου ζαλισει τα αρχιδια, για την ακριβεια. Το κακο ειναι οτι ζαλιζει παντα τα αρχιδια ομοβαθμων του, ποτε ανωτερου. Γιατι ακριβως ειναι θειτσα. Ειδαλλως, θα τον ελεγα συνδικαλιστη.

Ειδος νο.6: Ο 18χρονος φανταρος.
Ω, ναι. Οσο και αν καποιοι 18χρονοι εμπιπτουν στις παραπανω κατηγοριες, πολλες φορες ειναι και μια κατηγορια μονοι τους. Μπορει να ειναι ενηλικες, αλλα τους ξεχωριζεις αμεσως. Καταρχην, ακομη ολα ειναι συναρτηση με την ηλικια για αυτους. Προσφατα, εγω ο 25χρονος συμμορφωθηκα σε μια παρατηρηση που δεχτηκα απο εναν ανωτερο μου αλλα μικροτερο σε ηλικια [συγκεκριμενα μιλουσα εν ωρα αναφορας] και ο 18χρονος με ρωτησε πως το ανεχομαι. Δευτερον, ζητανε πολυ συχνα την μανα τους ή μιλανε πολυ συχνα στο τηλεφωνο. Τριτον, φερονται παιδιαριστικα. Συνηθως καλοπροαιρετα παιδιαριστικα. Και τελος, πραγματικα πιστευουν οτι ο λοχαγος μας νιωθει σαν πατερας μας. Και οτι εμεις πρεπει να νιωθουμε σαν παιδια του.

Ειδος νο.7: Ο εκ των κρατων της πρωην ΕΣΣΔ ορμωμενος φανταρος.
Ειναι Ελληνες, αλλα ενας εκ των δυο γονεων τους ειναι Ρωσος/Γεωργιανος ή ο,τι αλλο. Ισως και οι ιδιοι να εχουν γεννηθει σε αυτες τις χωρες. Και αποφασισαν να ερθουν να κανουν φανταρικο στην Ελλαδα. Συνηθως ειναι καλα παιδια, αλλα δεν βρισκεις κωδικα επικοινωνιας ευκολα με αυτους. Περα δηλαδη απο την γλωσσα, που δεν την κατεχουν καλα, πετανε καποια πραγματα ωρες ωρες που σε αφηνουν μαλακα. Χαρακτηριστικο παραδειγμα τετοιου φανταρου που τον ρωτησαν απο που ειναι η καταγωγη του, και αυτος ειπε ξερα "η καταγωγη μου ειναι ελληνικη". Αν τους ενοχλησεις, την γαμησες. Αν δεν τους ενοχλησεις, ουτε καν που τους παρατηρεις.

Ειδος νο.8: Ο χωριατης [με την κακη εννοια] φανταρος.
Το σετακι που απαρτιζει αυτον τον φανταρο ειναι το εξης: Παντα εχει κινητο τελευταιας τεχνολογιας, που κανει 400-500 ευρω, και περα απο το να τηλεφωνει και να στελνει μηνυματα, μπαινει στο ιντερνετ, κατεβαζει βιντεακια απο οποιαδηποτε σελιδα τυπου youtube, παιζει βιντεο, mp3,παιχνιδια, εχει μεσα καρτα μνημης που κανει οσο το μισο κινητο, και πολλες αλλες λειτουργιες που δεν θα τις χρησιμοποιησει ποτε. Για αυτον, ολες οι ωραιες γυναικες ειναι "μουνια" και ολες οι αλλες [που δεν κανουν για μοντελα] ειναι "μπαζα". Στο υπεροχο κινητο του εχει εκατονταδες φωτογραφιες απο απλες κοπελες που δεν τις ξερει, αλλα του της εδωσαν φιλοι του. Και καθεται και τις χαζευει. Και τις δειχνει και σε αλλους. Οταν βγαινουμε για καφε, παντα βρισκει καφετερια με wifi για να κατεβασει βιντεο απο το youporn, και δεν συμμετεχει σε καμια συζητηση που γινεται. Ειναι χαμενος στο διαδικτυο. Μετα απο λιγο "θα παει τουαλετα". Οσον αφορα τον στρατο, ενω φαινεται οτι δεν τον γουσταρει, παντα βγαζει προς τα εξω την πλευρα της υποχρεωσης, και της υπηρετησης της πατριδας. Το παιζει βαρυς κι ασηκωτος, και σε καποια στιγμη αναρωτιεται γιατι δεν εχει βρει γκομενα. Οταν εν τελει του μιλας, κανει πως καταλαβαινει αλλα ματαια. Σε λιγα λεπτα, θα ξαναβυθιστει στο youporn.

Ειδος νο.9: Ο συνεσταλμενος φανταρος.
Αυτο το ειδος φανταρου το γουσταρω πιο πολυ απο ολα. Προκειται για παιδια που πιθανοτατα ανηκουν στην κατηγορια του φανταρου-"στα αρχιδια μου". Επιπλεον ομως, δεν ανοιγονται ευκολα, δεν μιλανε πολυ, αρκει να βρεις το κουμπι τους. 2 τετοιους συναντησα ως τωρα, και πανω στην κουβεντα καταλαβα οτι ειναι και γαμω τα παιδια. Συνηθως πολυ καλες ψυχες, ξερουν οτι εκει που εχουν μπει εχουν μπει καταναγκαστικα [ισως διαφωνουν και με την υπαρξη του στρατου γενικα] και ισως αυτο τους προκαλει την συστολη που λεγαμε. Συνηθως πρεπει να τους μιλησεις για να σου μιλησουν, αλλα παντα θα εχουν κατι ενδιαφερον να πουν. Φαινεται ομως, πως αν τους ξεκλειδωσεις, σου δινουν το κλειδι για παρτη σου.


Οσον αφορα εμενα, οπως καταλαβατε, εχω αδεια [ναι, παλι]. Ετυχαν ετσι τα πραγματα, που απο τις 46 μερες που ειμαι φανταρος, οι 16 ειναι αδεια. Βαλε 4 στην ορκωμοσια, αλλες 6 στα δυο ΠΣΚ, και αλλες 6 το εορταστικο γκρουπ Χριστουγεννων, δεν ειναι και δυσκολο να βγουν. Αυτη η αδεια κυλαει ομορφα ως τωρα. Απουσιαζει βεβαια το...πνευμα των Χριστουγεννων, αλλα δεν γαμιεται... Παλι καλα που ειναι παρων το φαι των Χριστουγεννων :) Επισης εχω λιωσει στο prison break [καλα μιλαμε γινονται πραγματα και θαυματα εκει] και στο Ευτυχισμενοι μαζι [επισης γινονται σημεια και τερατα!], και αποψε εχω κανονισει με 2 κολλητους [ναι... σε προλαβαινω... και αυτοι φανταροι ειναι] να λιωσουμε σε καμια ταβερνα και μετα στο pro, και κατα τα αλλα, μαμ, κακα και νανι.Τα νεα απο το χυμειο ειναι πως οταν γυρισω και τελειωσω με τα της ειδικοτητας μου θα ειμαι και παλι γραφεας, και ειμαι πολυ περιεργος να δω πως θα ειναι εκει.

Οπως και να'χει... Καλες γιορτες σε ολους :)

Κυριακή, 21 Δεκεμβρίου 2008

Το ημερολογιο ενος φανταρου - page nine: Το χυμειο εχει και τα κακα του.

Σημερα τελικα μας ξημερωσε μια πολυ, πολυ, πολυ ασχημη μερα, μετα απο εναν αβυσσαλεο υπνο. Το κλου της ημερας ειναι το εξης: Ποτε μην προγραμματιζεις τιποτα οταν εισαι φανταρος.

Ηταν που λετε σημερα να ξυπνησουμε, να φαμε το πρωινο μας, να κανουμε τις αγγαρειες μας, να μας μιλησει ο διοικητης μας, να βαλουμε τα πολιτικα μας και να ξαμοληθουμε ως εξοδουχοι στις 11. Αντε 12. Και εγω, κανονισα χιλια δυο πραγματα με ανθρωπους εντος και εκτος στρατοπεδου.

Ελα ομως που τα καμαρια μας θυμηθηκαν οτι επρεπε να παρουμε κρανη, εξαρτησεις και τα λοιπα κλαμπατσιμπαλα και να περασουμε σημερα απο συνεντευξη με τον λοχαγο.

Καταρχην, γιατι κρανη και εξαρτησεις ρε παιδια; Αφου μαλλον αυριο θα φυγουμε με αδεια, και οταν γυρισουμε πρεπει να περασουμε απο "σχολεια".

Κατα δευτερον, γιατι συνεντευξη στον λοχαγο; Αφου δωσαμε στον διοικητη, ας τα βγαλουν μια φωτοτυπια να του τα δωσουν. Το ιδιο εντυπο ειναι.

Αλλα οχι, επρεπε απο τις 11 ως τις 5 να περιμενουμε αφενος σαν μαλακες να δωσουμε συνεντευξη, και να μας παρατησει στα κρυα του λουτρου ο λοχαγος επειδη "ειχε μια δουλεια". Και επρεπε να παμε στην αποθηκη με τα κλαμπατσιμπαλα και να ανακαλυψουμε οτι δεν εχουμε αρκετα κλαμπατσιμπαλα για ολους, και επρεπε να ψαχνουμε σαν ζητιανοι τους παλιους φανταρους να μας δωσουν τα δικα τους [!] σε ολοκληρο το στρατοπεδο, και παλι να μην τα βρισκουμε, επρεπε να παει ο αποθηκαριος στο διπλανο στρατοπεδο να φερει [!], και εμεις να περιμενουμε εκει,καποια στιγμη ο αποθηκαριος μας παρατησε γιατι ειχε σκοπια [!!!!] και επρεπε να βρει τον υπευθυνο για να τον αλλαξει καποιος αλλος, μετα να ξαναπαμε για την ουρα που ειχαμε αφησει στην μεση για την συνεντευξη, και μετα απο ολη αυτην την γαμημενη ορθοστασια με τις πουτσες τις αρβυλες να πρεπει να μετακομισουμε απο τον εναν θαλαμο στον αλλον, γιατι στον πρωτο θαλαμο μας εβαλαν προσωρινα [!], και στον δευτερο θαλαμο καποια κρεβατια δεν ηταν καλα και επρεπε να πηγαινοφερνουμε κρεβατια απο εδω κι απο κει, και αντε ξεστρωσε, και αντε ξαναστρωσε, τακτοποιησου ΚΑΙ ΑΝΤΕ ΓΑΜΗΣΟΥ ΜΑΛΑΚΑ ΛΟΧΑΓΕ ΠΟΥ ΜΟΥ ΘΕΣ ΚΑΙ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΟΛΑ ΑΥΤΑ.

A, και το καλυτερο; Ολα αυτα αφορουσαν μονο καμια δεκαρια νεοσυλλεκτους απο τον λοχο μας, γιατι απο τους αλλους λοχους ΕΙΧΑΝ ΦΡΟΝΤΙΣΕΙ ΓΙΑ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΕΓΚΑΙΡΑ. ΤΗΝ ΠΟΥΤΑΝΑ ΜΟΥ ΜΕΣΑ ΔΗΛΑΔΗ.

Τα ειπα, αλλα δεν ξαλαφρωσα. Ολη η μερα πηγε στραφι σημερα.

Απο εκει που θα εβλεπα αγαπημενα προσωπα, θα διασκεδαζα, θα περνουσα καλα με ωραια διαθεση, γιατι Κυριακη ηταν γαμωτο σημερα, ολος ο κοσμος ηταν εξω και επινε καφε κατω απο τον ηλιο την ωρα που εγω περιμενα σαν ΜΑΛΑΚΑΣ σε δυο γαμημενες ουρες και πηγαινοεφερνα κωλοκρεβατα απο εδω κι απο εκει, κατεληξα να βγω 5 η ωρα με την δυση του ηλιου και να λιωνω σε νετ καφε, μιλωντας στο msn με αυτους που υποτιθεται θα εβλεπα σημερα.

ΧΥΜΕΙΟ ρε, ΧΥΜΕΙΟ με κεφαλαια γραμματα.

Που θα παει, θα στρωσει.

Σάββατο, 20 Δεκεμβρίου 2008

Το ημερολογιο ενος φανταρου - page eight: Χυμειο*

Να'μαι λοιπον παλι, σας γραφω απο τον τοπο μεταθεσης μου. Η περιπετεια αρχισε απο χθες το πρωι, οταν και ξεκινησαμε καμια 50ρια ατομα με ενα πουλμαν για να μας αφησουν στους τοπους μεταθεσης μας. Το ταξιδι αρκετα χρονοβορο και ζορικο, μιας και καναμε μονο μια σταση, ενω στην διαδρομη αποτυπωνοταν γλαφυροτατα η αγωνια ολων μας για το που σκατα παμε.

Βεβαια, καποιοι ηταν υπερβολικοι. Ρε φιλαρακι, αμα δεν ξερεις τι μιλας;

Ας πουμε λιγο πριν την Ξανθη, απο την Εγνατια φαινονται καποια χωρια.Στα οποια, συμβαινει να κατοικουν και καποιοι ανθρωποι μουσουλμανοι. Και ως χωρα ανεξιθρησκειας που ειμαστε, σεβομαστε το δικαιωμα τους σε αλλη πιστη και τους εχουμε κανει τζαμια. ΑΥΤΟ ΡΕ ΒΛΑΚΑ ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΜΠΗΚΑΜΕ ΤΟΥΡΚΙΑ. ΟΥΤΕ ΟΤΙ ΕΔΩ ΣΦΑΖΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ.

Φυσικα, το κλασσικο μπερδεμα πομακων και μουσουλμανων. Οχι, οι πομακοι δεν ειναι μελαχρινοι και μαυροι, ειναι το ακριβως αντιθετο, σαν Σουηδοι.

Τελος παντων. Στην πορεια που λετε, αφηναμε ατομα σε διαφορα στρατοπεδα. Τα οποια για καποιον λογο, με την σειρα που τα βλεπαμε απο το πουλμαν, πηγαιναν απο το καλυτερο στο χειροτερο. Ειδαμε λοιπον απο στρατοπεδο οπου ακομη και κανενα συντριβανακι θα του ταιριαζε [λες και ειμασταν στο Χιλτον], μεχρι ενα ελεεινο και τρισαθλιο πραμα. Καποια στιγμη φτασαμε και σε ενα στρατοπεδο κοντα στο δικο μας, οπου θα ερχονταν να μας παρουν.

Καπου εκει αρχισε να μας παιρνει απο κατω. Αυτο που βλεπαμε δεν ηταν και ο,τι καλυτερο. Παλια κτιρια, φωνες και κακο, φανταροι με κατεβασμενα κεφαλια, σκυθρωποι, μια μουχλα γενικοτερα. Ο ενας απο μας αναρωτιοταν "καλα ρε πουστη μου, εβαλα βυσμα για να με φερουν εδω;", ο αλλος σκεφτοταν το ενδεχομενο να χτυπησει αναβολη, εγω παλι προσπαθουσα να δω την θετικη πλευρα του πραγματος. Που δεν πολυυπηρχε, μεταξυ μας.

Και καπου εκει ηρθαν και μας πηραν. Και μας πηγαν σε ενα μερος, πολυ καλυτερο, ολοι μας μιλουσαν σαν ανθρωποι, οι παλιοι φανταροι ηταν ολοι με ενα χαμογελο μεχρι τα αυτια, χιουμορ, μιλαμε οτι ανεβηκε το ηθικο μας. Και φυσικα ειδαμε ιδιοις ομασι τι σημαινει η λεξη χυμειο*. Μιλαμε για αλλο κοσμο, καμια σχεση με το κεντρο εκπαιδευσης.

Ουτε αναφορες, ουτε σιωπητηρια [!], ουτε παραταξη για να παμε οπουδηποτε, δεν μας εκανε κανενας καμια παρατηρηση, εχουμε μεσα στο κτιριο μηχανηματα για σαντουιτς, καφεδες, σοκολατες [!], αναψυκτικα [στο κεντρο ολα αυτα ηταν στο ΚΨΜ, εκτος των καφεδων, που δεν ηξερες αν λειτουργει παντα], μιλαμε απο χθες που ηρθαμε εχω βαρεθει να μην κανω τιποτα και να καθομαι.

Βεβαια εχουμε ενα αρνητικο σημειο μονο, οτι μας απαγορευουν δια ροπαλου τα sleeping bag, αλλα μην τα θελουμε και ολα δικα μας.

Σημερα το πρωι μας πηρε συνεντευξη και ο Διοικητης. Καλος τυπος φανηκε. Του ειπα οτι στο κεντρο εκτελουσα χρεη επιλοχια, και απ'οτι μου ειπε ο επομενος που μπηκε μεσα, τον ακουσε να μιλαει στο τηλεφωνο με καποιον και του ελεγε οτι "σου εχω εναν γραφεα, ο,τι πρεπει για την δουλεια" και διαφορα τετοια :) Επισης, ο κολλητος που ειναι στο ιδιο στρατοπεδο εκανε ηδη επαφη με τους γραφιαδες μας και κατα πασα πιθανοτητα θα με ζητησουν και αυτοι. Αν στην τελικη γινω οντως γραφεας, θα περασω καλα, πιστευω.

Αυτα για την ωρα. Θα τα πουμε ;)

*Χυμειο, το. Στρατιωτικο λογοπαιγνιο της λεξεις χημειο, εκ της λεξης χυμα. Χρησιμοποιειται για στρατοπεδα οπου οι φανταροι αντι να κρατανε οπλο, κρατανε τσουγκρανα και ξυνουν τα αρχιδια τους.

Πέμπτη, 18 Δεκεμβρίου 2008

Το ημερολογιο ενος φανταρου - page seven: Οι τελευταιες μερες στο κεντρο εκπαιδευσης.

Με αυτα και με εκεινα, αυριο πρωι πρωι την κανουμε ολοι για τις μεταθεσεις μας. Η εκπαιδευση μας τελειωσε, αφηνοντας αναμεικτα συναισθηματα τοσο σε εμενα οσο και στους υπολοιπους, απο οσο μπορω να διακρινω.

Η χθεσινη ηταν πολυ εντονη μερα, ομολογω. Το πρωι ημουν κλασικα στο γραφειο, οταν σε καποια φαση μπαινει ο αρχιλοχιας μεσα φουριοζος και μου δινει την λιστα με τις μεταθεσεις. Βρισκω την μεταθεση, και μου καθεται ενα χαμογελο μεχρι τα αυτια. Παω σε μια μοναδα για την οποια ξερω λιγα πραγματα, αλλα στο ιδιο στρατοπεδο ειναι ενα πολυ πολυ καλο φιλαρακι, επισης στο ιδιο στρατοπεδο παμε καμια δεκαρια παιδια απο το κεντρο, εκ των οποιων οι 4-5 ειναι προσωπα που εκτιμω παρα πολυ και περναμε καλα μαζι, και φυσικα, σε βολικο σημειο για να συναντω την Λινα. Ολη η μερα κυλαει με μια τρελη υπερενταση [πολλαπλασιαστε την με καμια 150 ατομα], και φυσικα η ερωτηση της ημερας ειναι η εξης: Εσυ που πας φιλαρακι;

Επεσαν μεταθεσεις ευκολες [μεχρι και στο τριτο σωμα στρατου στην Θεσσαλονικη στειλαμε ατομο], χλιαρες, ζορικες, αλλος ειχε δηλωσει να παει Κυπρο και τον εστειλαν Σπαρτη και μετα Λημνο μαγειρα, ο μαγειρας μας ηταν τρελαμενος επειδη δεν πηρε ειδικοτητα μαγειρα, αλλος εβριζε την τυχη του που τον εστειλαν στα Ριζια, αλλος τρελαθηκε σκεφτομενος την Καβυλη, αλλος ονειρευοταν καφεδες στον φαρο της Αλεξανδρουπολης, αλλος σκεφτοταν τις γκομενες στην Κομοτηνη, αλλος εμενε με μια μεγαλη αγωνια για το τι θα συναντησει στην Αυλωνα [εννοειται περιμενοντας τα χειροτερα], χιλια δυο.

Και το βραδυ, η βραδια οπλιτη. Με λιγο, ελαχιστο ποτο, με μια μετρια μπαντα στρατιωτικων [!], αλλα με πολυ κεφι, διαθεση να ξεσκασουμε. Καπου εκει εβλεπα τα παιδια γυρω μου, αυτους τους οποιους τους βλεπω καθε μερα ολη μερα, εβλεπα τα παιδια που γουσταρω, τους μαλακες, τους κολλημενους, τους χαζους, τους χαζοχαρουμενους, τους σκατοψυχους, τους αδιαφορους και συνειδητοποιησα ενα πραγμα, που μου εχει καρφωθει στο μυαλο:

Οτι δεν θελω να φυγω απο το κεντρο. Οτι θα μου λειψουν πολλα πραγματα απο εκει.

Θα μου λειψει το ιδιο το μερος, με το τρελο του κρυο, την ομιχλη, την υγρασια.

Θα μου λειψει η επαφη με καποια ατομα που ταιριαζαμε, αν και θα εχω μερικους και στην μεταθεση. Ακομη και αυτοι που δεν τους γουσταρα, ή που διαφωνουσα μαζι τους ή που ηταν βλαμμενοι ρε παιδι μου, μου προσφεραν πολλες στιγμες εσωτερικης, ενδομυχης διασκεδασης [βλεπετε, δεν ηθελα να βγαλω προς τα εξω καμια ειρωνεια προς κανεναν].

Θα μου λειψει η ενασχοληση μου στο γραφειο, εκει εμαθα πραγματικα ποσο δυσκολο ειναι να ασχολεισαι με ενα καρο εγγραφα, φροντιζοντας ταυτοχρονα να μην κανεις λαθος, γιατι το καθε λαθος κοστιζει.

Θα μου λειψουν καποιοι απο τους ανωτερους μου που μου φερθηκαν σπαθι. Και θα μου λειψει και ο χαβαλες που καναμε κοροιδευοντας τους ηλιθιους ανωτερους.

Που να ειχα δηλαδη και γαμησε τα μεταθεση.

Ξυπνησαμε σημερα και ολα ηταν ηρεμα, η δουλεια στο γραφειο κυλουσε πολυ καλα. Ακομη και ο ανωτερος που με ειχε ξεφτιλισει ηταν αναπαντεχα φιλικος μαζι μου. Τελειωσαμε την δουλεια γυρω στις 12-1, γκρουπαριστηκαμε για τα πουλμαν αυριο, και περιμεναμε να βγουμε εξοδουχοι.

Και καπου εκει με επιασε ο αρχιλοχιας, να παμε καπου παραμερα να συζητησουμε.

Μου ειπε πραγματα που με εκαναν να νιωσω οτι ολη αυτη η ενασχοληση μου με τα του γραφειου ειχαν ανταποκριση, δεν πηγαν στον βροντο. Εισεπραξα ενα τεραστιο ευχαριστω, που "με εβγαλες απο πολυ δυσκολη θεση εξαιτιας της γνωσης Η/Υ", οτι "πολλες φορες ενιωθα εγω το δεξι σου χερι", οτι "εκει που θα πας θα ξεχωρισεις, ησουν ο μονος που θα μπορουσε να ανταπεξελθει στα καθηκοντα που του ανεθετα, δοκιμασα και αλλους τις μερες που ελειπες αλλα δεν μου εκαναν, χωρις εσενα δεν γινοταν δουλεια στο αρχιλοχαδικο, πολλες φορες σου ελεγα να κανεις κατι με τον Α τροπο και παντα ειχες να προτεινεις κατι καλυτερο, να με παρεις τηλεφωνο για ο,τι χρειαστεις", και αλλα τετοια.

Εμεινα σχεδον αφωνος. Του ειπα φυσικα και εγω οτι χαρηκα πολυ τοσο για αυτα που μου ελεγε, οσο και για την συνεργασια που ειχαμε, καθως και για την γνωριμια. Ο συγκεκριμενος ανθρωπος που φερθηκε με σεβασμο που δεν περιμενα να συναντησω μεσα στον στρατο, και φυσικα με γλιτωσε απο πολλη σωματικη καταπονηση.

Και μετα αναρωτηθηκα αν οντως τα εννοουσε ολα οσα ειπε, οπως μου φανηκε. Και διαπιστωσα οτι δεν ειχε ουτε εναν λογο να μου μιλησει ψευτικα. Αυριο φευγω, πιθανοτατα δεν θα τον ξαναδω ποτε. Αλλα θα εχω να θυμαμαι πολλα απο αυτον.

Και μετα, εξοδος.

Η τελευταια μας εξοδος στην πολη που βγαιναμε τον τελευταιο εναμισο μηνα.

Σε 3-4 ωρες, ο τελευταιος μας υπνος στο κεντρο εκπαιδευσης.

Το οποιο κεντρο, με τα καλα του και τα κακα του, νιωθω οτι ηδη μου εχει δωσει καποια πραγματα, με εχει αλλαξει. Με εχει κανει πιο ανθεκτικο και ανεκτικο στην -παντα αητηττη, πλεον ειμαι ακομη πιο σιγουρος για αυτο- βλακεια, με εμαθε να συνεργαζομαι ομαδικα ακομη και με ανθρωπους που πιστευα οτι δεν εχω διαυλο επικοινωνιας, με αναγκασε να κοιμαμαι στις 10.30 και να ξυπναω στις 6, μου αφαιρεσε το δικαιωμα να λεω οχι ακομη και στο παραλογο, μου εδειξε πως ειναι να κοιμασαι με αλλους 25 μαντραχαλους που κλανουν στον υπνο τους, με εφτασε στα ορια της σωματικης αλλα και της ψυχικης μου αντοχης ορισμενες φορες, με εκανε να νιωσω πρωτογνορα συναισθηματα.

Το συναισθημα του να εισαι ενα τιποτα, αλλα και του να εισαι σε κατι πραγματικα χρησιμος, το συναισθημα της ξεφτιλας, σε αυτην την πυλη κοιτουσα σαν χαμενος με κομμενα τα ποδια την πρωτη μερα, εδω ενιωσα για πρωτη φορα τοσο μεγαλη χαρα που θα εβλεπα τους δικους μου στο πρωτο επισκεπτηριο, εδω γουσταρα τοσο πολυ οταν ξαναεβαλα για πρωτη φορα πολιτικα ρουχα στην πρωτη αδεια, εδω ενιωσα την πουστια σε ολο της το μεγαλειο, αλλα και την συμπαρασταση απο τους συφανταρους, ανθρωπους που πριν απο εναμισο μηνα δεν με ηξεραν, οταν την χρειαστηκα.

Αναρωτιεστε αν γουσταρα για ολα αυτα;

Δεν ξερω αν γουσταρα. Ξερω ομως οτι διδαχτηκα, ολα αυτα τα σκηνικα τα εχω παρει μεσα μου και τα εχω κανει ενα με μενα.

Οτι δεν θελω να φυγω το ειπα; Το ειπα.

Αντε να δουμε τι θα δουμε και στην επομενη μοναδα.

Σε μια γη που ανατελλει - Διαφανα Κρινα [Photoclip]

Αφου ξεπεραστηκαν καποια τεχνικα προβληματα [κοινως γαμιοταν το youtube] ξαναποσταρω το φωτοκλιπ του τραγουδιου "Σε μια γη που ανατελλει" των Διαφανων Κρινων, ενα τραγουδι που μου πηρε το μυαλο απο την πρωτη ακροαση.

Ιδου λοιπον η νεα μου δημιουργια:

Σάββατο, 13 Δεκεμβρίου 2008

Το ημερολογιο ενος φανταρου - page six: εχει ο...στρατος γυρισματα.

Αν κατι καταλαβα τις τελευταιες μερες στον στρατο και ειδικοτερα χθες, ειναι πως, παρολο που βρισκομαι καθημερινα με αλλα 100 ατομα στον ιδιο χωρο και μοιραζομαστε ωραιες στιγμες μαζι, στην ουσια ειμαι μονος. Και πως καλα ειναι να καβατζωνεσαι πρωτος, γιατι αλλιως θα μεινεις ξεκρεμαστος.

Σκηνικο 1.

Τεταρτη βραδυ, ειμαι θαλαμοφυλακας 10-12, μαζι με αλλους 3, μιας και εχουμε 4 θαλαμους. Το σιωπητηριο χτυπαει στις 10 και κατι, και τα παιδια απο τον θαλαμο μου εχουν πεσει ξεροι για υπνο. Απο εναν απεναντι θαλαμο ομως ακουω φωνες και γελια, ατομα να μπαινοβγαινουν, ο ενας μαλιστα [ας τον πουμε Κωστα] βγαινει εξω, καθεται στο παγκακι του θαλαμοφυλακα, αναβει τσιγαρο και παιζει με ενα PSP. Καποια στιγμη επιτελους ολοι κοιμουνται.

Την επομενη μερα το πρωι ημουν παλι θαλαμοφυλακας 6-8. Πηγαινουν ολοι για πρωινο, και γυρω στις 7 σκαει μυτη ο λοχαγος και μας κραζει ολους τους θαλαμοφυλακες. Γιατι λεει χθες στην ωρα μας, τριγυρνουσε ενα ατομο ντιρλα στο μεθυσι, με ενα μπουκαλι ουισκι, ενω και αλλοι εκαναν παρτι και επιναν και καπνιζαν. Μας ρωτησε ποιοι ηταν αυτοι, και του ειπαμε με περισση φυσικοτητα οτι χθες στην ωρα μας ολα ηταν ΟΚ, εκτος απο εναν που καπνιζε. Μετα απο λιγο ημασταν αναφερομενοι.

Στην αναφορα ο λοχαγος ρωταει το πληθος ποιοι ηταν αυτοι που εκαναν μπαχαλα την προηγουμενη μερα. Ποιος επινε, ποιος καπνιζε, ποιος δεν κοιμοταν. Ο Κωστας δεν σηκωνει το χερι του. Και ο λοχαγος ριχνει 5 μερες φυλακη σε καθε εναν απο τους θαλαμοφυλακες, και σε μενα φυσικα. Λιγα λεπτα μετα, ο Κωστας ηρθε χαμογελωντας να μου πει "τι γινεται φιλαρακι, ολα καλα;".

Παρενθεση: Ο Κωστας ειναι ενα παιδι που λογω καποιων εξειδικευμενων τεχνικων γνωσεων εχει καταστει απαραιτητος στο στρατοπεδο. Για αυτον τον λογο, εχει παρει και τα 3 ΠΣΚ μετα την ορκομωσια [ενω εμεις πηραμε 2] μαζι με δωρο μια Δευτερα. Νομιζει ομως οτι εχει πιασει τον παπα απο τα αρχιδια, και συμπεριφερεται ακρως προκλητικα. Το οτι δεν σηκωσε το χερι του για να πει οτι καπνιζε, με αποτελεσμα να φαω 5Φ, ηταν κατι που επιβεβαιωσε την αποψη μου για αυτον. Κλεινει η παρενθεση.

Παω στο γραφειο του λοχια για να κανω την δουλεια μου κι εγω, και σε καποια φαση μπαινει μεσα ο λοχαγος. Με ρωταει κατιδιαν ποιος επινε, του ξαναλεω οτι δεν ειδα κανεναν να πινει και αυτος νομιζει οτι απλα τον καλυπτω. Με ρωταει τοτε ποιος καπνιζε, και δινω τον Κωστα στεγνα. Αν ειναι να φαω 5Φ, θα τον παρω μαζι μου τον πουστη. Ο λοχαγος τον ξερει καλα τον Κωστα, και φευγει χωρις να πει τιποτα.

Η επομενη μερα ειναι η Παρασκευη, μερα που τοσο εγω οσο και ο Κωστας εχουμε αδεια. Σε καποια φαση μπαινει μεσα ο λοχιας και μου λεει να βρω την αδεια του Κωστα, και να αλλαξω την ημερομηνια επιστροφης. Αντι για Δευτερα βραδυ, Κυριακη βραδυ. "Εντολη του λοχαγου" μου λεει, και φυσικα αλλαζω την ημερομηνια επιστροφης. Λιγη ωρα μετα, ο λοχιας με φωναζει να τον βοηθησω να μοιρασουμε τις αδειες, και μου δινει τις μισες. Μεταξυ τους βρισκεται και η αδεια του Κωστα. Ειχα την χαρα να του την δωσω χερι με χερι την αδεια, να δω απο την πρωτη στιγμη την εκπληξη στο προσωπο του. Ακουγομαι κακος, αλλα ενιωσα να αποδιδεται δικαιοσυνη.


Σκηνικο 2 + 3.

Ολο το πρωι της Παρασκευης ημουν στο γραφειο, ετοιμαζοντας τις καταστασεις του ΠΣΚ. Ομως, αυτο που δεν ειχα προβλεψει ειναι το πως θα εφευγα απο το στρατοπεδο για να παω στα ΚΤΕΛ της κοντινοτερης πολης. Ολοι οι αλλοι ειχαν κανονισει τετραδες για ταξι ή πενταδες για αυτοκινητο. Αφου μοιρασαμε τις αδειες, διαπιστωνα οτι ειχα ρωτησει 15 φορες και δεν μπορουσα να βρω μεσον να φυγω.

Μεταξυ αλλων, ρωταω και τον ας τον πουμε Γιωργο. Οχι φιλαρακι μου λεει, ειμαστε 4 ατομα για ταξι, δεν χωρας, σορρυ. Και λιγο πιο μετα τον βλεπω να μπαινουν συνολο 3 ατομα στο ταξι. Οι πιο πολλοι εχουν ηδη φυγει και ο κινδυνος να ξεμεινω στην ερημια ειναι ορατος. Σταματαω το ταξι, ανοιγει το παραθυρο του συνοδηγου οπου καθεται ο Γιωργος, και ρωταω τοσο αυτον οσο και τον ταξιτζη αν χωραω. Η απαντηση ειναι οχι.

Εχω πλεον ξεμεινει εξω απο την πυλη με 2 ταριφες, οι οποιοι με πιλατευουν. Δεν εχω ομως πολλα λεφτα στην τσεπη μου, και δεν το ρισκαρω να παω μονος με ταξι στα ΚΤΕΛ, μπορει να μην μου φτασουν για το λεωφορειο μεχρι Θεσσαλονικη. Ο ενας εκ των δυο ταξιτζηδων με πλησιαζει με υφακι. Του λεω οτι δεν προκειται να μπω μονος μου στο ταξι, αλλα με καποιον αλλον για να μοιραστω το κοστος. Ο ταξιτζης με το υφος του μου λεει "φιλαρακι με εχεις αναγκη, αν δεν με παρεις εστω και μονος σου θα ξεμεινεις εδω στο κρυο", αλλα ταυτοχρονα κανει και παζαρια στην τιμη, σαν να μου κανει χαρη. Απο τα 15 ευρω πεφτει στα 12, απο τα 12 στα 10. Ειχα αρχισει να εκνευριζομαι.

Μεσα σε αυτον τον διαλογο, γυριζει πισω το ταξι με τον Γιωργο, που ηταν 3 ατομα. Γιατι λεει ξεχασαν ενα ατομο, το οποιο προφανως χωρουσε, ενω εγω οχι. Παει ο ταξιτζης να δικαιολογηθει και καλα, αλλα του κοβω τα πολλα-πολλα. Την ιδια στιγμη ο Γιωργος δεν κοιταει ουτε κατα διανοια προς το μερος μου. Παιρνουν αυτον που ξεχασαν και φευγουν.

Ο ταξιτζης συνεχιζει να με πιλατευει, θυμιζοντας μου οτι ειναι η μονη μου λυση. Του λεω πως και εγω ειμαι η μονη του ελπιδα να βρει πελατη, οποτε αν θελει μπορει να γυρισει αδειος πισω. Κοιτα που εφαρμοσαμε και την θεωρια παιγνιων στην θητεια μας.

Οση ωρα γινεται αυτη η κουβεντα, ερχεται προς τα πανω ενα πολιτικο ΙΧ, αρκετα πιο κατω περιμενει ενα παιδι μονο του τον πατερα του να ερθει να τον παρει και εχει ακουσει και εχει δει τα παντα. Λεει στον πατερα του να με παρουν, και οντως ετσι γινεται. Ο ταξιτζης αναγκαζεται να γυρισει αδειος πισω, χωρις να παρει φραγκο.

Παμε στα ΚΤΕΛ και ειμαστε 30 φανταροι μεσα στο λεωφορειο, καθως επισης και καμια 20ρια απλοι πολιτες. Φυσικα, κανεις δεν καθεται στην θεση του. Παω να κατσω στην θεση μου, και καθεται ενα φιλαρακι μου εκει, οποτε και εγω παω και καθομαι απο πισω του. Ελα ομως που αυτη η θεση ειναι του Γιωργου [με τα 3 ατομα στο ταξι] και ο οποιος διαπιστωνει πως, ενω αυτος και οι κολλητοι του κλεισαν συνεχομενα εισιτηρια, δεν θα κατσουν μαζι. Καθεται 2 σειρες πισω και τον ακουω να με μπινελικωνει. Κανω πως δεν ακουω, αλλα κατα βαθος σκεφτομαι ενα μονο πραγμα:

Εχει ο στρατος γυρισματα.

Κυριακή, 7 Δεκεμβρίου 2008

Ευχομαι μες στην φυλακη να σας γαμανε κι απ'την μυτη.

Παρακολουθω αναυδος τις διαστασεις που εχει παρει το θεμα της δολοφονιας του πιτσιρικα στα Εξαρχεια και ακομη πιο αναυδος βλεπω απο εδω κι απο εκει μερικα σχολια που παιρνουν το μερος του σκατομπατσου, του στυλ:

"Τι επρεπε να κανει, επρεπε κι αυτος να προφυλαξει την σωματικη του ακεραιοτητα"

"Οταν ομως τις μολοτωφ τις ετρωγαν μπατσοι, δεν βγηκε κανεις να κανει τοση φασαρια"

και αλλα τετοια ομορφα.

Για μια στιγμη.

Οταν ενας ανθρωπος αποφασιζει να γινει μπατσος, δεν ξερει οτι θα φοραει μια στολη;

Το ξερει.

Δεν ξερει τι προιστορια κουβαλαει πανω της αυτη η στολη; Τι συμβολιζει;

Το ξερει.

Ξερει και για τον Κυπριο φοιτητη.
Ξερει και για τον φοιτητη με τα πρασινα σταρακια.
Ξερει και για την κοπελα που πεθανε στο σκηνικο Σοριν Ματει.
Ξερει και για το σκηνικο στο Α.Τ. Ομονοιας που οι μπατσοι εβαζαν τα 2 αλβανακια να δερνονται μεταξυ τους.
Ξερει και για τα δακρυγονα που ριχναν οι μπατσοι στους συνταξιουχους.
Ξερει και για τις παραβιασεις του πανεπιστημιακου ασυλου.
Ξερει και για τις απαγωγες των Πακιστανων.
Ξερει και για τους βιασμους γυναικων απο μπατσους.
Ξερει και για την δολοφονια του 15χρονου πριν πολλα χρονια, παλι στα Εξαρχεια.
Ξερει και για την δολοφονια του πιτσιρικα χθες.

Ας μην συνεχισω.

Οταν λοιπον ενας μπατσος αποφασιζει να βαλει μια στολη η οποια τον κανει ιδιο με τους μπατσους που εχουν κανει αυτα τα αισχη, οταν φοραει μια στολη η οποια εχει διαπραξει τερατουργηματα κατα καιρους, ας μην παραπονιεται επειδη τις τρωει απο αυτους που πολεμαει. Οποιος ανακατευεται με τα πιτουρα, τον τρωνε και οι κοτες.

Γιατι στα ματια του κοσμου, ο μπατσος που φοραει την στολη δεν ειναι ο Κωστας/ο Γιωργος/ο Γιαννης, δεν ειναι ενας ανθρωπος με οικογενεια, φιλους, παιδια, ονειρα. Οταν ενας μπατσος φοραει την στολη του και ειναι εν ωρα υπηρεσιας, ειναι απλα ενας μπατσος. Ενα οργανο στην υπηρεσια ενος σωματος ασφαλειας που εχει διαπραξει εγκληματα. Και οση ωρα φοραει την στολη, αυτο αντιπροσωπευει. Τελεια και παυλα.

Αφιερωμενο λοιπον στους μπατσους, το τραγουδι "Ελληνικη Αστυνομια" απο τους Στιχοιμα, ενα φωτοκλιπ που ειχα κανει πριν εναν χρονο με αφορμη το Α.Τ. Ομονοιας και δυστυχως, χρειαζεται να το ανασυρω απο τα κιταπια μου.

Δεν ειμαι αναρχικος, αλλα ουτε και μαλακας
[...]
ειμαι σαν τον πιτσιρικα που πυροβολησες στην Κρητη
ευχομαι μες στην φυλακη να σας γαμανε κι απ'την μυτη.


Τετάρτη, 3 Δεκεμβρίου 2008

Το ημερολογιο ενος φανταρου - page five

Oh well... Οι τελευταιες μερες εχουν ερθει και αυτες με την σειρα τους με πολυ καλυτερες συνθηκες. Μετα την μαλακια που εγινε βεβαια την Παρασκευη, οποτε βρισκω απεναντι μου τον μαλακα προσπαθω απλα να τον αποφευγω γιατι ακομη μου γυριζει τα μυαλα και μονο η οψη του.

ΑΛΛΑ...

...Αλλα εχω αδεια αυτο το ΠΣΚ, και μαλιστα ο Λοχιας ξηγηθηκε και ΠΣΚΔ τιμητικα :)

...Αλλα εχω κερδισει την εμπιστοσυνη του και πλεον σιγα σιγα αναλαμβανω ολο και περισσοτερες πρωτοβουλιες στο γραφειο, οχι, υπηρεσιες δεν βγαζω :)

...Αλλα πηγα στο 424 για το το προβλημα που εχω στο αυτι μου και ο γιατρος με εβγαλε άι φορ. Σημερα παρεδωσα το οπλο και την ξιφολογχη μου και ενιωσα ενα βαρος να φευγει απο πανω μου :)

Βεβαια εχουν ηδη ξεκινησει οι μικρομαλακιες απο συφανταρους [και καλα βυσματιας που ειμαι γραφεας την ωρα που αυτοι τρεχουν τα βουνα και τα λαγκαδια και παιρνω τζαμπα τιμητικες] αλλα δεν με πολυνοιαζει. Απο την στιγμη που ξερω οτι δεν πιεσα κανεναν ουτε για το γραφειο ουτε για την τιμητικη, στα αρχιδια μου.

Οσο περναει ο καιρος, τα πραγματα γινονται καθε μερα και λιιιιγο καλυτερα απο την προηγουμενη. Κλεινω εναν μηνα σε λιγες μερες και χαμπαρι δεν πηρα, τελικα. Αρχιζει βεβαια να ξετρυπωνει απο το πισω μερος του μυαλου μου το θεμα της μεταθεσης.

Αντε να δουμε...


Stay tuned ;)