Τετάρτη, 14 Ιανουαρίου 2009

Το ημερολογιο ενος φανταρου - page fifteen: Μου αλλαξαν την εμφανιση και οχι την καρδια μου.

Το παρακατω κειμενο γραφτηκε τα ξημερωματα της 14ης Ιανουαριου, κατα την διαρκεια ενος ατελειωτου [ελεω νυστας] θαλαμοφυλικιου.

Τελικα, ο στρατος ειναι ενα κομματι της κοινωνιας που μοιαζει εντελως αποκομμενο απο αυτην πολλες φορες. Σκεψου το λιγο σαν ενα μοναστηρι:

Ενας οργανισμος που εχει τα δικα του κομματια γης διασπαρτα σε ολη την χωρα. Μεσα σε αυτα τα κομματα γης, διασπαρτα κτιρια με ταμπελες να δηλωνουν τον ρολο του καθενος: "1ος, 2ος, 3ος ΛΟΧΟΣ", "ΚΨΜ", Εστιατορια", "Μαγειρια", "Διοικητηριο", "Ιατρειο", και παει λεγοντας.

Στις ταξεις του απασχολει χιλιαδες κοσμο, αλλους τζαμπα και βερεσε και αλλους με μισθο. Η (καθολου) παραγωγικη διαδικασια μοιαζει με μελισσι. Αν το δεις απο ψηλα, θα δεις οτι ολοι κανουν κατι συγκεκριμενο. Ο θαλαμοφυλακας ξυπναει τους σκοπους, τους δινει οπλα, αυτοι με την σειρα τους πανε με τον δεκανεα αλλαγης και αλλαζουν τους προηγουμενους, οι οποιοι γυριζουν στον θαλαμο, δινουν τα οπλα στον θαλαμοφυλακα, του λενε ποτε να τους ξαναξυπνησει, κτλ. Τα δε περιπολα κοβουν βολτες γυρω γυρω για να δουν οτι οντως ολα ειναι ΟΚ, ενω που και που σκαει και καμια εφοδος απο ανωτερους για να βεβαιωθουν και αυτοι με την σειρα τους οτι ολα δουλευουν ρολοι. Το πρωι ξυπνανε ολοι, καθαριζουν [λεμε τωρα] τον χωρο τους, μαζευονται για αναφορα και μετα τρεχουν. Αλλοι για εκπαιδευση, αλλοι στα γραφεια, κτλ. Γυρω στις 2 εχει φαγητο, λιγη ξεκουραση και μια απο τα ιδια.

Που και που, καποιοι απο τους στρατιωτες βγαζουν την στολη που ειναι υποχρεωμενοι να φορανε και βαζουν τα δικα τους ρουχα. Βγαινουν απο το κομματι αυτο της γης με ενα μικρο χαρτακι, πηγαινουν την βολτα τους, και το θεωρουν μεγαλη υποθεση αυτο. Βεβαια, στην βολτα τους συναντουν και καποια εμποδια, μιας και σε καποια μαγαζια δεν ειναι επιθυμητοι. Εχω δει ταμπελα "απαγορευεται η εισοδος σε φανταρους και ΕΠΟΠ", και εχω δει αντροπαρεα να τρωει πορτα στις 8 το απογευμα. Μαλλον μια παρεα 4-5 μαντραχαλαδων που δεν εχει κανεναν ακουρευτο και αξυριστο κανει μπαμ περι τινος προκειται. Η δε υποχρεωση να γυρισεις πισω σε αποκαρδιωνει τελειως. Ειδικα αν στην εξοδο σου εχεις δει και κανεναν δικο σου ανθρωπο.

Οι δε μισθοφοροι του οργανισμου αυτου ζουν σε εναν δικο τους κοσμο. Εχουν πολυ καλο μισθο, πολυ καλη ασφαλιση, πολλα bonus και extras, πολλες αδειες, κτλ κτλ. Σκοπος τους ειναι να διοικουν τους αμισθους και εμμισθους εργατες τους, και τους δινεται απεριοριστη εξουσια για να το κανουν αυτο. Σε πολλες περιπτωσεις ειναι τοσο ανικανοι, που παρολη την δυναμη τους, δεν καταφερνουν τιποτα.

Το ολο συστημα εχει και την δικια τους δικαιοσυνη και την δικια του αστυνομια. Οποτε μετρα:

Ιδιοκτησια γης, διοικηση, δικαιοσυνη, αστυνομια, εγκλειστους εργατες.

Που σκατα επαφιεται αυτος ο οργανισμος με τον εξω κοσμο, αφου δεν τον πιανει τιποτα;

Θα σου πω, αν και ξερεις. Παιρνει λεφτα απο τον εξω κοσμο, δανειζεται [=κλεβει ή εκμεταλλευεται την οικονομικη ανεχεια καποιων] ανθρωπους για ενα ψιχουλο [αυτο ειναι οι εξοδοι και οι αδειες για τους αμισθους], με ο,τι συνεπειες και αν εχει για το αντικειμενου του δανεισμου, και που και που σκοτωνει αλλους ανθρωπους απο καποιαν αλλη χωρα.

Στο ονομα της πατριδας,
του [δικου μας] Θεου,
της ασφαλειας,
της διαφυλαξης γραμμων στον χαρτη.

Καριοληδες, μου αλλαξαν την εμφανιση και οχι την καρδια μου.


2 σχολίασαν...:

JD είπε...

Καλό!!!σου ευχομαι καλος πολιτης και μην ανησυχεις γρηγορα ολα θα τα εχεις γραψει στα @@ σου...

Ανώνυμος είπε...

Οι κοινωνίες των μελισσών και των μυρμηγκιών είναι από τις πιο καλά οργανωμένες κοινότητες, παρότι μια κυψέλη είναι το πιο απολυταρχικό σύστημα, οι εργάτριες (μέλισσες) εργάζονται για τη Βασίλισσα και τους αρσενικούς κηφήνες.
Οι κηφήνες θα πετάξουν σε γαμήλιο ταξίδι με την βασίλισσα να την γονιμοποιήσουν, αλλά στη συνέχεια δεν θα ξαναμπούν στην κυψέλη, θα τους σκοτώσει το προλετάριο των εργατριών. Μόνο η γονιμοποιημένη βασίλισσα θα μπει για να γεννήσει τα νεα αυγά, τις νέες εργάτριες του συστήματος...
Θυμάμαι σε σκοπιές όταν ο ουρανός ήταν ανέφελος είχα μάθει να βρίσκω τον πολικό αστέρα, την μεγάλη άρκτο και άλλους αστερισμούς.
Και με κανένα ραδιοφωνάκι συντονισμένο σε καλούς σταθμούς ήταν διασκεδαστικό.
Το μόνο που δεν άντεχα ήταν το πολικό κρυο στην Τρίπολη. Τι σταφίδες τι κονιάκ μας έδιναν, τι επενδύσεις φοράγαμε δεν λέγεται, περιμένοντας ναρθεί ο εφοδεύων
Κάποτε με ξέχασαν στην σκοπιά στου διαόλου τη μάνα, στη Μίκρα Κυριακή πρωί, και αναγκάστηκα να περιπλανηθώ στον διάδρομο με αφίξεις και απογειώσεις αεροπλάνων κάνα δίωρο μέχρι να φτάσω στο φυλάκιο. Καλά από τον πύργο ελέγχου δεν με έβλεπαν που περπατούσα τόση ώρα με όπλο ανά χείρας;
Ευτυχώς τότε δεν υπήρχε στον οριζοντα τίποτε άλλο πιο σοβαρό, να δεις πότε θα θα΄ρχονταν τα εκατό.
Μετά από χρόνια τα θυμάσαι και λες άντεξα τόσα πολλά....
Χυμικος