Τετάρτη, 4 Φεβρουαρίου 2009

Το ημερολογιο ενος φανταρου - page nineteen: Με αλλαζει; Ποσο και για ποσο;

Εχω εδω και μιαμιση μερα στην Θεσσαλονικη. Χαιρομαι παρα πολυ που για αυτην την μιαμιση μερα και για τις επομενες 8 μερες θα ειμαι οπως ημουν καποτε. Ντυθηκα ξανα φοιτητης, πηγα χθες εδωσα μαθημα, ειδα τα φιλαρακια μου απο την σχολη, χθες ηπια εναν ατελειωτο καφε [που εγιναν μπυρες απο ενα σημειο και μετα] με την κολλητη μου, εχω ηδη κανονισει να πιω καφεδες με αγαπημενα ατομα, και επισης μου εσκασε και ενα πολυ ευχαριστο νεο: Χθες επεσα πανω στην μανα ενος περσινου μου μαθητη, η οποια μολις με ειδε αδραξε την ευκαιρια να μου κλεισει και μαθημα για το παιδι της. Με λιγα λογια, η γευση που παιρνω και που θα παρω θα ειναι αυτη ακριβως η γευση που αφησα πριν φυγω. Δεκα μερες θα ζησω με τον τροπο που ειχα επιλεξει.

Ομως δεν ειναι αυτο που με προβληματιζει.

Τον τελευταιο καιρο αναρωτιεμαι αν αυτους τους 3 μηνες με εχει αλλαξει ο στρατος. Εχω ακουσει απο δικους μου πως "εχει φτωχυνει το λεξιλογιο μου", πως βριζω περισσοτερο, χθες η κολλητη μου παρατηρησε πως για πρωτη φορα κανω γραμματικα λαθη [ειπα π.χ. του άνθρωπου αντι του ανθρώπου], ενω μπορω να φανταστω πως μια συζητηση μαζι μου δεν θα ειναι και το πιο ενδιαφερον πραγμα του κοσμου, δεδομενου οτι το κυριο αντικειμενο που βιωνω και, αρα, ασχολουμαι δεν ειναι ο πραγματικος κοσμος. Επισης, πολλες φορες πεταω εκφρασεις στρατιωτικες, οι οποιες, ναι μεν κολλανε με την περισταση, αλλα δεν θα τις ελεγα σε καμια περιπτωση. Ειδικα οι εκφρασεις που περιεχουν μεσα την λεξη "παλευω" εχουν την τιμητικη τους. Σιγουρα εχω αλλαξει και σε αλλους τομεις της συμπεριφορας μου, απλα πιστευω πως οι γυρω μου ειτε δεν το εχουν καταλαβει, ή απλα δεν θελουν να μου το πουν :Ρ Θελω να μιλησω με καποιον ανθρωπο, και αν εξαιρεσουμε την Λινα, ολοι οι επομενοι που ερχονται στο νου μου ειναι φανταροι.

Οσον αφορα αλλαγες στον χαρακτηρα μου... Εχω παρατηρησει πως οταν με ενοχλει καποιος γινομαι πιο αποτομος απο ο,τι συνηθιζα, και πως, βλεποντας την βλακεια να ζει και να βασιλευει εκει μεσα, νιωθω εντελως αδυναμος απεναντι της. Γιατι, τι θα μπορουσε κανεις να πει σε ενα ατομο που καθαριζε τον παγκο του ψωμιου στα μαγειρια με την...σκουπα, ή στο ιδιο ατομο, οταν γυρισε κατενθουσιασμενος απο την γνωριμια του με μια κοπελα που δουλευει σε κωλομπαρο;

Επισης συνειδητοποιησα και κατι αλλο χθες. Οταν ειμαι μεσα στο στρατοπεδο, οι συζητησεις που απολαμβανω περισσοτερο ειναι οι προσωπικες, ειτε αφορουν δικα μου προσωπικα ή του συνομιλητη μου. Ενταξει, δεν μιλαμε και για τα αποκρυφα μυστικα του καθενος. Εχω ξοδεψει π.χ. γυρω στο διωρο συζητωντας με συφανταρο αγροτη. Τον ρωτουσα με πραγματικο ενδιαφερον για την δουλεια του και τον κλαδο του, και αυτος, οταν διεκρινε το πραγματικο μου ενδιαφερον και ξεκλειδωθηκε και μου εμαθε απιστευτα πολλα πραγματα για τις καλλιεργειες του. Σε αλλη περιπτωση, επεσα σε ενα πηγαδακι που μιλουσαν για το οικονομικο συστημα, τις τραπεζες και την κριση και χαρηκα παρα πολυ οταν μπορουσα να δωσω μερικα στοιχεια που προωθουσαν την κουβεντα. Και παει λεγοντας. Δυστυχως ομως, αυτες οι κουβεντες δεν ειναι συχνες.

Διαβαζω blogs ακαταπαυστα. Ο κανονας ειναι πως κατα μια μεγαλη πλειοψηφια [ενταξει, οχι και συντριπτικη], τα posts που διαβαζω μου φαινονται αδιαφορα. Για να μην μιλησω για το ποσο απομακρα μου φαινονται τα νεα της επικαιροτητας. Εφαγε δακρυγονα ο Γιωργακης, βγηκαν ενοχα τα παιδια στην υποθεση Αλεξ, χαθηκε και βρεθηκε ενα κοριτσακι απο τις Σερρες, νεα λιτοτητα ερχεται, και εγω αναρωτιεμαι που σκατα ζω και δεν με ενδιαφερει τιποτα απο ολα αυτα.

Αραγε αυτες οι αλλαγες ειναι μονιμες ή παρωδικες; Γιατι αν ειναι μονιμες, ζητω που καηκαμε.

Αυτα τα ολιγα. Μαλλον τα εγραψα για να τα διαβασω ο ιδιος. Σαν μια μικρη υπενθυμιση στον εαυτο μου.

13 σχολίασαν...:

Marina είπε...

Παρόλλη την άδεια που έχεις, είσαι ακόμη μέσα στη ψυχολογία του Στρατού. Γι αυτό βλέπεις να χρησιμοποιείς εκφράσεις ή να μιλάς με άσχημα ελληνικά. Μόλις φύγει ο Στρατός απο πάνω σου, θα τον σβήσεις και θα επανέλθεις στον εαυτό σου. Don't worry, be happy!

lifewhispers είπε...

ε ποσο να κρατησει αυτο ακομη;;; μετα να δεις. που θα λες ιστοριες γι αυτο συνεχεια!!

Sourotiri είπε...

Μαρινα, το ελπιζωωωω :)

lifewhispers, καταρχην ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΕΣ ΕΣΥ; Καλα εισαι; Και κατα δευτερον, θα τα εκτυπωσω ολα απο το μπλογκ και θα τελειωσει εκει η ιστορια :Ρ

Lina είπε...

σιγα μην ειναι μονιμες ρε χαζο!


(σε χαλούλου ε; =ΡΡΡΡ)

hopkins είπε...

Η γενικότερη συμπεριφορά μας είναι συνδεδεμένη με τον τρόπο ζωή μας. Η ζωή σου τώρα είναι ο στρατός και είναι λογικό να σε έχει επηρεάσει. Το περιμένω και για μένα αυτό. Όταν αλλάξει ξανά η ζωή σου, θα ξαναβρείς τον ρυθμό σου.

Σίσσυ είπε...

Σουρωτηράκι, να μη σκας καθόλου... σκέψου ότι σ'αυτή τη φάση τη ζωής σου είσαι χαμαιλέων και αλλάζεις ανάλογα με το περιβάλλον... μετά το στρατό μπορείς να επιστέψεις στην παλιά σου ιδιότητα! Κουράγια!

JK O SΚΡΟΥΤΖΑΚΟS είπε...

ΥΠΟΜΟΝΗ ΕΣΥ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙΣ ΚΑΙ ΑΝΤΕ ΓΕΙΑ.ΕΜΕΙΣ ΕΧΟΥΜΕ ΨΩΜΙ ΑΚΟΜΑ.ΚΛΑΨ ΚΛΙΨ.

KitsosMitsos είπε...

Για έναν χρόνο ίσως και λιγότερο είσαι 24 ώρες το 24ωρο φαντάρο. Όλη σου η ζωή αναγκαστικά περιστρέφεται γύρω από αυτό, γιατί είναι η πραγματικότητά σου. Μετά περνάει σιγά-σιγά (περίπου 3 μήνες μετά την απόλυση). Και φυσικά αναβιώνει κάθε φορά που γίνεται κουβέντα με άλλους αρσενικούς.
Οπότε πάλεψέ την τώρα όσο γίνεται και τα υπόλοιπα θα έρθουν στην ώρα τους.

Νινέτα(η μουρλή!!!) είπε...

Σουρωτήρι μην αγχώνεσαι
καθόλου!Όλα καλά θα πάνε,
φάση είναι και θα περάσει..


Φιλί:))

Sourotiri είπε...

Lina, εσενα μαλλον θα σε χαλουλου πολλουλου :****

Χοπκινς, ειμαι πολυ περιεργος να σε δω και σενα. Και δεν το λεω με την κακη εννοια.

Σισσυ, φιλακια :****

Σκρουτζακο τι ψωμι ρε; Μεθαυριο μπαινεις;

Κιτσομητσο, 3 ολοκληρους μηνες μετα την απολυση; Μαλακια ρε :Ρ

Νινετα, αλλη φορα να δινεις περισσοτερα φιλια στον φανταρο :))))

Νεφελη είπε...

Αν ήταν μόνιμες θα είχε μάλλον όλη η Ελλάδα πρόβλημα...Φαντάσου 50άρηδες χαμηλόμισθους, να συζητάνε χρησιμοποιώντας φράσεις τύπου "Δεν την παλεύω ρε μ...κα". Όχι ό,τι πιο συνηθισμένο?!?!?! Κι όμως...πήγαν κι αυτοί στρατό...

Μην ανησυχείς σουρωτηράκι, είναι όλα θέμα συνήθειας. Θα επιστρέψεις στην κανονική σου φάση μόλις ζήσεις ξανά στον κανονικό κόσμο.

Την καλημέρα μου.

Sourotiri είπε...

Νεφελη, ωραια παρομοιωση :)))

Την καλημερα μου και σε σενα :)

το κορίτσι που ήθελε πολλά είπε...

"Εχω παρατηρησει πως οταν με ενοχλει καποιος γινομαι πιο αποτομος απο ο,τι συνηθιζα"

αφού το καταλαβαίνεις από μόνος σου μάλλον δεν έχεις πρόβλημα..θα ήταν ανησυχιτικό αν στο λεγαν και δεν το πίστευες πχ.

έλα μετράμε μέρες =)