Παρασκευή, 20 Φεβρουαρίου 2009

Το ημερολογιο ενος φανταρου - page twenty-one: Sourosoldier down.

Καιρο εχω να γραψω, ε; Εξω ο κοσμος χανεται [νεα αναβολη στην δικη blogme.gr μαθαινω, 60κιλη βομβα που δεν εξερραγη μαθαινω, ο γαυρος κατεβασε τα κυλοτακια στην ΣεντΕτιεν μαθαινω, κλπ κλπ] και το sourotiri...χτενιζεται.

Ε λοιπον, οι μερες της αδειας μου τελειωσαν [αφου ηταν μετρημενες ειπαμε], και το βραδυ μπηκα στο στρατοπεδο εμφανως ξενερωμενος. Το ξενερωμα μου ξεκινησε με το που αντικρυσα την πυλη του στρατοπεδου, και οσο περνουσε η ωρα [και εγω το κατωφλι του λοχου μου] αυξανοταν με γεωμετρικη προοδο [εκθετικη θα ελεγα, για να μην ξεχναμε και την παλια μας τεχνη κοσκινο]. Να μην σας τα πολυλογω, η επομενες μερες ηταν δυσκολες, μιας και αντικρυσα φορα παρτιδα ολα εκεινα που μου φαινονταν μακρινα στην αδεια μου. Και διαπιστωσα ποσο μακρινα ηταν ολο εκεινα που μου φαινονταν κοντινα στην αδεια, πλεον.

Ομως δεν ειναι αυτο το θεμα. Ο sourosoldier καλως ή κακως συνηθισε. Ομως δεν ειχε προβλεψει τον ασταθμητο παραγοντα. Καποια πεταλουδα λοιπον πρεπει να φτερουγισε πολυ εντονα στο Λονδινο και το εξης ακολουθο σκηνικο ελαβε χωρα εντος του στρατοπεδου:

Η μερα που ξημερωνε ηταν η Τριτη [η προπροχθεσινη]. Τα αφεντικα στο γραφειο ελειπαν, εγω ειχα παραλαβει κλειδια και θα κρατουσα το γραφειο all alone. Στην αρχη φρικαρα λιγο στην σκεψη, γιατι η παραμικρη μαλακια θα μου κοστιζε, αλλα εν πασει περιπτωσει τα πραγματα πηγαν καλα.

Και εκει λοιπον που εχω κλειδωσει το γραφειο, μετα απο μια ακομη εξαντλητικη μερα, κατευθυνομαι προς τα μαγειρια - εστιατορια για να γεμισω το διαμαρτυρουμενο στομαχακι μου. Εχω ηδη παρει και μια κοκα κολα απο το κυλικειο [Τριτη σκεφτηκα, κατι κρεατικο θα εχει] και βρισκομαι καμια δεκαρια βηματα απο την πολυποθητη πορτα, και εκεινη την στιγμη βγαινει ο εποπτης των μαγειριων. "Καθυστερημενος μου ηρθες σημερα", μου λεει. Και ακριβως εκεινη την στιγμη...



Sourosoldier down.



Δεν ξερω τι σκατα πατησα, που σκατα στραβοπατησα [ΟΚ, αφηνω ανοιχτο το ενδεχομενο ο δρομος να ηταν εντελως επιπεδο, δεν εχει και τοση σημασια αλλωστε], αλλα αντι να πατησω οπως καθε φυσιολογικος ανθρωπος που προσεχει, εγω στραμπουληξα το ποδι μου. Προσπαθησα να κρατηθω ορθιος, προσπαθεια που στεφθηκε με απολυτη αποτυχια. Δευτερολεπτα μετα ειχα ξαπλωθει φαρδυς-πλατυς μπροστα στον γκαντεμη εποπτη μαγειριων, και η κοκα κολα μου βρισκοταν καπου εκσφεδονισμενη. Ο πονος, αρκετα μεγαλος, αλλα οχι τοσος ωστε να με κανει να ανησυχω για σπασιμο.

Πηγα λοιπον κουτσαινοντας, μαζεψα την κοκακολιτσα μου, εφαγα σαν κυριος και βουρ στον γιατρο. Ελευθερος αθλοπαιδιων και ασκησεων βγηκα για 3 μερες, ολα κουλ.

Ελα ομως που και την επομενη μερα επρεπε να κρατησω all alone το γραφειο. Κινησα λοιπον προς το Διοικητηριο, εχωσα αλφαμιτες [επεξηγηση: Α.Μ. = Αστυνομοι Μοναδας] να κανουν τις εξωτερικες μου δουλειες, εγω εμεινα μεσα στο γραφειο και ξεσκιστηκα, γιατι το να πηγαινεις απο εδω εκει με στραμπουληγμενο ποδι δεν ειναι και ο,τι πιο ευκολο. Και εχω να καταγγειλω κατι, αγαπητε αναγνωστη. Δεν πηρα ουτε μια ωρα τιμητικη, ουτε απο τον Διοικητη ουτε απο τον Υποδιοικητη, που με ειδαν παμπολλες φορες να πηγαινω σαν σπασμενη λαμαρινα. Στα διαλα.

Οπως και να'χει, σημερα το ποδαρακι μου ειναι πολυ καλυτερα, γιαυτο και μπορω και σου γραφω. Καλο Σουκου :)

Υ.Γ. Επισης, κατι αλλο ταραξε την πολυαναμενομενη αποψινη μου εξοδο. Ενα θα σας πω:

ΕΙΔΑ ΤΟΝ HOPKINS ΦΑΝΤΑΡΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟ!!!!!!!!!!!!

11 σχολίασαν...:

Ανώνυμος είπε...

Σκέψου αν είχες λίγο ταλέντο Μητσικώστα (αφού σ' άφησαν μόνο στο σπίτι) να πάρεις τηλέφωνο τον αχώνευτο λοχία και να του πεις να κάνει μερικές γύρες τροχάδην το στρατόπεδο, πολύ πλάκα θα είχε, το φαντάζομαι από μακρυά!
Περαστικά ξέχασα να ευχηθώ.

Ανώνυμος είπε...

Για πάτα εδώ
http://manitaritoubounou.wordpress.com/logos-fantarou-1982/
μπορεί να σε ενδιαφέρει.

Lina είπε...

είδα τον χοπ χοπ φανταρο... κατα το "ειδα το Χριστό φανταρο" =ΡΡ

γυάλινο δάκρυ είπε...

Ακόμα κι αν δεν ήταν καλά το πόδι, με τα χέρια δε γράφεις έτσι κι αλλιώς;! :-Ρ
Ναι βρε, μη γκρινιάζεις, ξέρω ότι για να γράψεις πρέπει να καταφέρεις να βγεις, μια πλάκα είπα να κάνω.. Ωχου..

hopkins είπε...

χαχαχαχαχαχα, μαλάκα!

black fairy είπε...

Πρόσεχε που και ΠΩΣ πατάς βρε!
τσ τσ τσ περαστικά! άσχημα δε σου ΄ρθε πάντως! :Ρ

lifewhispers είπε...

νομιζω οτι το στραμπουληγμα ητο προαναγγελτικο του χοπκινς φανταρου.δεμ εξηγειται αλλιως!

Sourotiri είπε...

Ανωνυμε, κατι εχασα... Ποτε με αφησαν μονο στο σπιτι;

Ανωνυμε νο.2, σεντονι, αλλα ενδιαφερον οντως :)

Λινα, ακριβωωως ;)

γυαλινο δακρυ, τα χιουμορ μας ταιριαζουν :))))

χοπκινς, χαχαχαχα μαλακα ΕΣΥ.

black fairy, thanks ;)

lifewhispers, ε ναι ρε, καθε λογικος ανθρωπος που ακουει πως ο χοπ πηγε φανταρος αναφωνει: "Καποιος φουρνος θα γκρεμιστηκε!". Μονο που ο φουρνος ειμαι εγω :Ρ

Manoliscus είπε...

"Οπως και να'χει, σημερα το ποδαρακι μου ειναι πολυ καλυτερα, γιαυτο και μπορω και σου γραφω."

Με το ποδαράκι σου γράφεις εσύ;
(κλασική ατάκα όταν οπλίτης επικαλείται ανικανότητα)

;-)

Σίσσυ είπε...

Μα καλά, μόνο 3 μερούλες; that's it? Αίσχος! Όπως και να'χει περαστικά σουρωτηράκι!

Sourotiri είπε...

Manoliscus, οχι απλως γραφω, αλλα ζωγραφιζω κιολας :Ρ

Σισσυ, μονο, μονο :) Ευχαριστω για τα περαστικα ;)