Τρίτη, 10 Μαρτίου 2009

Το ημερολογιο ενος φανταρου - page twentyfour: Δυο [ακομη] διαπιστωσεις.

Η ζωη εδω συνεχιζει να κυλαει, με τους γνωριμους πλεον ρυθμους. Εχω αποφασισει να μην παρω αδεια τον Μαρτιο, και το καλο ειναι οτι αρχιζω και συνηθιζω στην ιδεα. Αν το καλοσκεφτει κανεις, απο το Νοεμβριο που πρωτομπηκα, δεν ειχε περασει ουτε ενας μηνας χωρις να εχω εστω 2 μερες αδεια. Ας πηξω λιγο λοιπον :)

Τον τελευταιο καιρο εχω συνειδητοποιησει διαφορα πραγματα για την στρατιωτικη ζωη που κανω.

1. Ειμαι ενας φανταρος "φαντασμα" για τους περισσοτερους συφανταρους μου. Στην ουσια δεν ζω στον λοχο μου, απλα κοιμαμαι εκει. Δεν εχω παρε-δωσε με τους περισσοτερους. Αυτο γινεται επειδη ολο το πρωινο μου το περναω στο γραφειο, και μετα θα ειμαι ειτε εξοδουχος [οταν και προτιμω να αραξω μονος μου σε ενα νετ καφε, καλη ωρα] ειτε θα εχω υπηρεσια ως γραφεας του Αξιωματικου Υπηρεσιας. Ως εκ τουτου, τα ατομα με τα οποια συναναστρεφομαι ειναι κυριως οι αλλοι γραφεις.

Δεν με χαλαει καθολου αυτο. Γιατι, ακομη και σε αυτον τον διαφορετικο κοσμο στον οποιο ζω, εχω φτιαξει εναν τοσο δα μικροκοσμο, και σε αυτον εχουν μπει μεσα μερικοι ανθρωποι με τους οποιους, αν μη τι αλλο, μπορω να συνεννοηθω, εχω συγκεκριμενα κοινα καθημερινα πραγματα. Ειναι 3-4 παιδια που κανουμε καλη παρεα, πλακα μεταξυ μας, πιανουμε ομορφες κουβεντες, κτλ.

Απο την αλλη βεβαια, οι υπολοιποι συφανταροι μου με εχουν χεσμενο. Τα σχολια του στυλ οτι εχω καβατζωθει και ζω "ζωαρα" τα ξεπερναω πλεον, αλλα σημερα εγινε κατι που με εξοργισε. Σε καποια φαση πεταχτηκα απο το γραφειο στον θαλαμο μου, και βρηκα 2 μαλακες να ξαπλωνουν πανω στο κρεβατι μου με τις αρβυλες. Ο ενας εκ των δυο μαλιστα, με το που με ειδε, πριν προλαβω να ανοιξω το στομα μου και να τον διαολοστειλω, μου την ειπε κιολας! Ε, εννοειται οτι μετα ακουσε τα καριολικια του.

2. Στον στρατο γνωρισα τι θα πει δουλεια γραφειου. Με τα εισερχομενα και εξερχομενα εγγραφα και σηματα, με την αρχειοθετηση, με τις αμετρητες φωτοτυπιες, τα πρωτοκολλα, τα σχεδια, τις σφραγιδες, τα τηλεφωνα που κανω και δεχομαι, κτλ. ΟΚ, ειναι πιο ξεκουραστα σωματικα απο ο,τι κανουν οι αλλοι. Ομως, εχω πιασει πολλες φορες τον εαυτο μου να σκεφτεται, εν ωρα εργασιας, κατα ποσο αυτο που κανω εκεινη την στιγμη εχει νοημα και, κυριως, αν το ευχαριστιεμαι.

Ε λοιπον, οχι, δεν το ευχαριστιεμαι. Σιγουρα ειναι καλυτερα απο το να εκανα αλλα πραγματα, αλλα το γραφειο διαπιστωσα πως δεν μου παει καθολου. Και αυτο, ειναι μια σημαντικοτατη διαπιστωση, νομιζω πως στον στρατο εχω εκτιμησει περισσοτερο την δουλεια που εχω εξω. Μου εχει λειψει απιστευτα η διδασκαλια, και αυτο ειναι ακομη ενα τεραστιο μαθημα. Λενε πως πρεπει να χασεις κατι για να το εκτιμησεις, και αυτο ακριβως παθαινω τωρα. Εχω χασει προσωρινα την δουλεια μου και κανω κατι που δεν με ευχαριστει.

Απο μια αποψη, θα μπορουσα να πω πως ειμαι πουτανα. Καθομαι γραφεας για εναν και μονο λογο: Ελπιζοντας πως καποια στιγμη θα πληρωθω τον κοπο μου με αδειες, αδειες αγραφες, τιμητικες, 24ωρες, κτλ. Ειμαι πολυ περιεργος να δω αν αυτο οντως θα γινει. Ως τοτε ομως, προσπαθω να δινω τον καλυτερο μου εαυτο. Και ως τωρα, φαινεται να βρισκω ανταποκριση.

Αυτα για την ωρα. Τα λεμε ;)

2 σχολίασαν...:

An-Lu είπε...

Take care sourotiri ;-)

Sourotiri είπε...

An-Lu, μακια ;)