Τετάρτη, 27 Μαΐου 2009

Το ημερολογιο ενος φανταρου - page thirty-nine: Τα λελεδονια πεθαινουν τραγουδωντας :)

Όταν παρουσιαστηκα στον ΕΣ, εκεινη την Δευτερα του περασμενου Νοεμβρη, ηξερα πως ειχα μπροστα μου αρκετο καιρο θητειας. Σιγουρα, κερδιζα 3 μηνες σε σχεση με τους...κοινους θνητους [και πιστεψτε με, 3 μηνες ειναι ενα αξιοσεβαστο διαστημα], ομως και παλι, οι 9 μηνες μου φαινονταν αρκετα μεγαλο χασιμο χρονου. Οχι, οι ατακες μεγαλυτερων που υπηρετησαν 2 και 3 χρονια δεν με εκαναν να νιωσω πιο τυχερος. Μαλλον αυτοι στα ματια μου φαινονταν πιο ατυχοι.

Οπως και να'χει, δεν ειχα μπει στην διαδικασια να μετραω μερες τοτε. Ξερω πολλους που το εκαναν, αλλα αληθεια, ποσο αποκαρδιωτικο μπορει να ειναι το να ξυπνας μετα τον πρωτο σκατο-υπνο στο κεντρο εκπαιδευσης και να λες "364 / 269 και σημερα"; Ετσι, αφησα τις μερες να κυλουν, και η αληθεια ειναι πως οι μερες εντος στρατοπεδου περνουσαν γρηγορα. Βλεπεις, κατι τα Χριστουγεννα, κατι η εξεταστικη του Φλεβαρη, κατι το Πασχα, επαιρνα ανασες αδειας.

Μεχρι που πριν κανενα μηνα επεσε στα χερια μου η λελετζα. Φανταζομαι πως για οσους δεν εχετε καμια σχεση με τον στρατο δεν σας λεει τιποτα, ομως προκειται για ενα αρκετα διασημο προγραμματακι που στην ουσια σου απανταει στο ερωτημα "ποσες και σημερα", μαζι με καποια αλλα εξτραζ (οπως τον βαθμο που εχεις συμφωνα με το ποσοστο της θητειας που εχεις υπηρετησει, ποση θητεια σου μενει σε λεπτα, δευτερολεπτα, κτλ, κυκλικο διαγραμμα, μπλα μπλα μπλα). Το εβαλα λοιπον στο κινητο μου, γιατι ενιωθα λιγο μαλακας ολοι να συζηταν για αυτο και να μην το εχω.

Το ευτυχες της ολης υποθεσης ειναι πως η λελετζα μπηκε στο κινητο μου λιγο πριν σπασω την λεγομενη "κατοσταρα", δηλαδη οταν μετρουσα εκατον κατι και σημερα. Ειχα την χαρα να βλεπω τις μερες μου να γινονται απο τριψηφιος αριθμος, διψηφιος [και εσυ μολις σκεφτηκες με τι χαιρονται οι φανταροι, ε; :ΡΡΡ ] Σημερα που την βλεπω, διαπιστωνω πως μου μενουν 74 και σημερα. And time goes by.

Το περιεργο ειναι πως, ενω η βαρεμαρα μου χτυπαει κοκκινα [σαν τα αιματα που ακομη σφουγγαριζουν εκει στο ΣΕΦ], οι μερες περνουν σχετικα ευκολα. Μαλλον σε αυτο συμβαλλει το γραφειο που με κραταει απασχολημενο τα πρωινα. Στην ουσια, αν η ωρα παει 3, η μερα εχει φυγει.

Ετσι λοιπον, καπου στο βαθος, τα λελεδονια αρχιζουν να αχνοακουγονται. Σε αντιστοιχια, οπως ελεγα σε μαθητες μου που εδιναν πανελληνιες να διαβαζουν καθε μερα γιατι η καθε μερα που εφευγε δεν θα ξαναγυρνουσε πισω, ετσι και εγω βλεπω μερες να φευγουν και να μην ξαναγυριζουν πισω, μετα μεγαλης μου χαρας.

74 και σημερα λεμεεε!

12 σχολίασαν...:

An-Lu είπε...

17 μήνοι και σήμερα για μένα!

Sourotiri είπε...

An-Lu, αν υποψιαστω οτι αυτο το Baku - Αζερμπαιτζαν που βλεπω στο προφιλ σου ειναι αληθινο τοτε...

Καλη δυναμη!

Τουρνέ στα νησιά είπε...

χαχαχα εμείς είχαμε τον απολελέουρα
έλα δεν έμειναν και πολλές, "υποψήφιος πολίτης" έγινες :-)

@ An-Lu
καλά θητεία υπηρετείς στο Αζερμπαϊτζάν?

hopkins είπε...

Ούτε μια κουβέντα που έκλεψες τον τίτλο του ποστ από το εσωτερικό του τζόκευ μου;;; Θα τα πούμε αύριο το πρωί από κοντά!!!... :Ρ

dsquared είπε...

ΕΛΑ ΚΑΛΕ, ΜΙΑ ΧΑΡΑ ΣΕ ΒΡΙΣΚΩ, ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΕΙΣ ΝΑ ΠΑΣ.
DIN

Ανώνυμος είπε...

Να σας κεράσω μια ευχάριστη ιστορία, από το βιβλίο που λέγαμε σε προηγούμενο σχόλιο.
Ο μπαξές της κάθε φουρνιάς νέων είχε απ’ όλα τα καλά. Κι ένα τέτοιο «φρούτο» σε μια απ’ αυτές ήταν κι ένας παπάς. Ακριβώς δεν ξέρω τι «βαθμό» είχε στοκ κλήρο. Διάκος ήτανε, παπάς ήτανε, δεν γνωρίζω. Πάντως ήταν ένας νεότατος ρασοφόρος με μακριά μαλλιά και γένια. Φαινόταν συμπαθητικός και έξυπνος. Ήρθε να δώσει το παρών του στην κατάταξη και μέχρι να τακτοποιηθεί το θέμα του, για να απαλλαγεί ή να μεταφερθεί κάπου αλλού, αφού ό,τι άλλο κι αν πω για τους ιερείς θα σας γελάσω, τον είχαμε καμιά δεκαριά μέρες μαζί μας.
Βέβαια, δεν ακολουθούσε την εκπαίδευση των υπολοίπων, ούτε έβγαλε ποτέ τα ράσα του για να «ντυθεί» σμηνίτης, αλλά σε αρκετά προσκλητήρια της Μοίρας, κυρίως για οδηγίες, εμφανιζόταν κι αυτό.
Η παρουσία του έβγαζε μάτι, όλοι ντυμένοι στα μπλε κι ο παπάς κατάμαυρος!
Ξεχώριζε αμέσως. Στην αρχή όλοι τον υπολόγιζαν και του μιλούσαν με σεβασμό. Για καμιά δυο μέρες. Να, όμως, ο παπάς κάτι γελάκια από δω, κάτι υπονοούμενα από κει, μας πρόκυψε μεγάλο πειραχτήρι! Και η κατάσταση άλλαξε. Άρχισαν να του «μπαίνουν» και να τον πειράζουν οι συνάδελφοί του, αλλά και αρκετοί βαθμοφόροι.
Μα ο παπάς εκεί! Απτόητος! Απαντούσε σ’ όλους, χωρίς να λογαριάζει τίποτε.
Καλαμπουρίζοντας μερικοί συνάδελφοι άρχισαν να βρίζουν επίτηδες, για να τον πειράξουν, αλλά που να ιδρώσει τα’ αυτί του παπά! Αντί να κάνει το κορόιδο ή να μην απαντάει, αυτός έλεγε τα χειρότερα. Και το ευχαριστιόταν κιόλας!
Έτσι γινόταν μια άνευ προηγουμένου πλάκα στη Μοίρα. Μόνο στο Μοίραρχο Κουρούνα παρίστανε το σοβαρό. Στους άλλους η γλώσσα του «ροδάνι», δεν χαριζόταν σε κανένα, «οφθαλμόν αντί οφθαλμού» ο παπάς! Και εύστοχος, με χιούμορ! Αλλά ποιος ξέρει ποια συναισθήματα τον καταπίεζαν και ξεσπούσε έτσι.
Έτυχε να είμαι ένα από κείνα τα βράδια Αρχιφύλακας στην Κεντρική Πύλη της Πτέρυγας, γερμανικό νούμερο, δυο με τέσσερις. Είχα ένα τρανζιστοράκι, που έπαιζε χαμηλα και έλυνα σταυρόλεξα, για να περάσει η ώρα. Τέτοια ώρα, ποιος να βγει ή να μπει στην Πτέρυγα. Ερημιά του θανατά.
Κάποια στιγμή βλέπω ένα νεαρό, θύμιζε φοιτητή στα γεγονότα του Πολυτεχνείου (μιλάμε για άνοιξη 1976) με μούσι, μακριά μαλλιά, τζην παντελόνι και σακάκι σκούρο.
Τον είδα κι αμέσως τα χέρια μου άρπαξαν το όπλο.
«Ποιος είναι αυτός ο τράγος τέτοια ώρα;» σκέφτηκα.
«Αλτ, ποιος είσαι και τι θέλεις;» φώναξα αμέσως, βγαίνοντας απ’ το γραφείο της πύλης και προτάσσοντας το όπλο.
«έλα ρε σμηνία, εγώ είμαι» άκουσα να λέει.
«Ποιος είσαι δηλαδή;» του φώναξα εντονότερα.
«Εγώ, ρε, Ο Πατριάρχης, ο παπάς ντε, αμάν, μ’ έπρηξες».
Τα ‘ χασα. Ήταν πράγματι ο παπάς. Δεν αναγνωριζόταν. Χωρίς τα ράσα, φορώντας πολιτικά ρούχα, ήταν άλλος άνθρωπος. Ευάερος και ευήλιος. Συμπαθέστατος.
Θα καιγε πολλές γυναικείες καρδιές!
«Τι συμβαίνει, πάτερ, πως έξω τέτοια ώρα;» τον ρώτησα, ενώ γελούσα.
«Να, μωρέ, χτύπησα μια έξοδο να ξεσκάσω. Είπα του Μοίραρχου ότι έχω συγγενείς στην Τρίπολη κι ότι θέλω να τους δω. Αύριο, μεθαύριο φεύγω, είμαι ειδική περίπτωση, όπως καταλαβαίνεις. Τι να κοιμάμαι στην124, τι σε συγγενείς μου».
«Καλά, και τέτοια ώρα, κοντεύει τρεις, στους συγγενείς σου ήσουνα; Χωρίς τα ράσα;» του είπα τσιγκλώντας τον.
«Ποια ράσα και συγγενείς, τέκνον μου, σ’ ένα σκυλάδικο ήμουνα κι έχω καπνίσει κοντά δυο πακέτα τσιγάρα! Άντε καληνύχτα! Α, τι μάρκα καπνίζεις; Καρέλια βλέπω. Πολύ μπανάλ μάρκα, πάρε το υπόλοιπο πακέτο, Ντάνχιλ είναι, για να βγάλεις τη βάρδια σου!»
«Ευχαριστώ, πάτερ, καληνύχτα» του είπα ξέπνοα, αδυνατώντας να πιστέψω όσα άκουγα κι έβλεπα.
«Γειά σου, γειά σου, τέκνον μου, την ευλογία μου», μου είπε, σχηματίζοντας στον αέρα τη γνωστή εκείνη κίνηση των παπάδων, ελαφρά παραποιημένη.
Δεν τον ξανάδα από τότε. Φαίνεται τον έδιωξαν μια ώρα αρχύτερα.
(χυμικος)

Γιώργος Μαργαρίτης είπε...

Καλή λευτερία! Μόνο μην αρχίσεις βγαίνοντας την στρατιωτική αργκό και τις στρατογκαυλικές συζητήσεις..

Ο καιροc γαρ εγγυc!

:)

το κορίτσι που ήθελε πολλά είπε...

αχ δεν ξέρεις πόοοοοοοσο σε νιώθω!!

εμένα δε μου φαινόταν καθόλου ψυχοφθόρο να μετράω αντίστροφα τις μέρες..γιατί μου φαινόταν πως περνούσαν γρήγορα και πότε ήταν 289 και πότε έγιναν 90 ούτε κατάλαβα. Αλλά ειδικά αυτό που λες με το διψήφιο..θυμάμαι κοιτούσα το ρολόι όταν άλλαζε η μέρα και θα γινόταν από 100-->99..καλά όταν θα γινόταν από 10-->9 δεν το συζητώ!

άντε πάει πέρασε :)

YO!Reeka's είπε...

η αγαπημένη μου φράση πάντως ήταν
δεν μπορώ πια να κουνήσω, με τραβούν οι μήνες πίσω!

An-Lu είπε...

@ σουρωτήριε
Φυσικά και είναι αληθινότατο αγαπητέ! Ρώτα τη Λίνα ;-)

@τουρνέ-νε
Εμ, τι νόμισες? Για τουρισμό ήρθα;

Sourotiri είπε...

Toυρνε, οχι, προς το παρον ειμαι συνταγματαρχης :Ρ

χοπ χοπ, αντε ρε επιλοχιακο :Ρ

dsquared, οτι προλαβαινω, προλαβαινω. Λεφτα μου δινεις;

Χυμικε, να'σαι καλα :)

Γιωργο Μαργαριτη, το ευχομαι κ εγω αυτο :) Ο κεφτες γαρ βαρυς :Ρ

κοριτσακι, περναει, θελει δεν θελει ρεεεεεεεε :)

Γιωρικα, γαματο! Δεν το ηξερα!!!

Αν Λου, καλη δυναμη τοτεεεε :)))

dsquared είπε...

Αυτο με τα λεφτα το εχουμε ολοι μας προβλημα αυτη την περιοδο στο Ελλαδισταν.
din