Παρασκευή, 8 Μαΐου 2009

Το ημερολογιο ενος φανταρου - page thirtysix: Η τεχνη της μεταγγουρευσης.

Εχω αρχισει να μην την παλευω καθολου λοιπον. Απο τα οσα ακουγα πριν μπω φανταρος, μου ειχε δημιουργηθει η εντυπωση πως οσο παλιωνα, τοσο πιο καλη ζωαρα θα εκανα. Οσο για τα γραφεια, υποτιθεται πως θα ηταν η μεγαλη μου καβατζα. Μετραω 93 και σημερα, μπαινω σιγα-σιγα στην λεγομενη και "σειρα απολυσεως" και τα γκαζια στο στρατοπεδο αρχιζουν και ανεβαινουν, αντι να πεφτουν.

Ομως, δεν ειναι η σωματικη κουραση αυτη που με κουραζει. Ισα ισα θα ελεγα, οσο πιο πολλα πραγματα εχω να κανω καθε μερα, τοσο πιο γρηγορα περναει αυτη. Μπορω να πω οτι εχω συνηθισει τους ρυθμους. Αυτο που με τρελαινει ομως και δεν μπορω να το χωνεψω με τιποτα ειναι η ψυχολογικη κουραση. Οι μαλακιες διαδεχονται η μια την αλλη.

Σημερα ας πουμε εμαθα πως κοβονται ολες οι αδειες μεχρι τις ευρωεκλογες και διαπιστωσα πως θα ειμαι απο τους ελαχιστους γραφεις που θα μεινουν με το πουλι στο χερι, χωρις να προλαβουν να παρουν οπως θελουν την αδεια τους, ουτε και θα εχω κανενα ιδιαιτερο μπονους ας πουμε. Καλα θα μου πεις, εδω υπαρχουν αλλοι και αλλοι φανταροι που τους πηγαινει 15-1, καθεσαι και σιχτιριζεις κιολας; Ε ναι, σιχτιριζω. Οχι τιποτα, αν ρε παιδι μου ημουν σε ενα μαυρο στρατοπεδο που δεν ειχε ατομα, να το καταλαβω. Αλλα οταν βλεπω σχετικους και ασχετους να εχουν παρει απο τον Δεκεμβριο 40 και 50 και 60 μερες αγραφη -στο μεγαλυτερο μερος της- αδεια και εγω στην ουσια τα δυο γκρουπακια [Χριστουγεννων και Πασχα], μια φοιτητικη, 2 μερες τιμητικη και δυο 24ωρες, ε τρελαινομαι. Κλεινει η παρενθεση.

Ενας ανωτερος μου, μου ειχε πει καποια στιγμη πως στον στρατο παιζει μεγαλο ρολο ποιος εχει το μπαλακι της οποιαδηποτε ευθυνης. Και πως επισης καλο ειναι να το πετας για να μην το εχεις εσυ.

Η λεγομενη και τεχνικη της μεταγγουρευσης: Έρχεται το αγγούρι και πάει να μπει στον κώλο σου. Τι κάνεις? Με περίσσια χάρη ελίσσεσαι και το σπρώχνεις στον κώλο του διπλανού σου. Αν είναι ψαράς, την έκατσε. Του μπήκε. Αν είναι ξύπνιος, το αγγούρι οδεύει προς τον επόμενο κώλο που θα βρει μπροστά του και ούτω καθεξής . Η εκμάθηση της τεχνικής αυτής ήταν μια ευγενική χορηγία των στελεχών που τη χρησιμοποιούν κατά κόρον.

Αυτο το πραγμα δεν μπορειτε να φανταστειτε ποσο ψυχοφθορο ειναι. ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ξημερωνει και ξερεις πως απο τα πρωτα δεκα λεπτα που θα ξυπνησεις, καποιος θα προσπαθησει να σου χωσει ενα αγγουρι στον κωλο. Μπορει να ειναι συφανταρος, μπορει να ειναι ανωτερος, μπορει να ειναι ο οποιοσδηποτε. Καθε μερα ειναι ενας αγωνας δρομου, ποιος θα φαει τα λιγοτερα και ποιος θα "ταισει" τα περισσοτερα αγγουρια. Και να μην θελεις, ολο και καποιο αγγουρι θα φας.

Μπορει αυτος που θα σου πασαρει το αγγουρι να ειναι Η ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥ να φαει αυτος και εσυ να μην εχεις ΚΑΜΙΑ, ΚΑΜΙΑ, ΚΑΜΙΑ σχεση. Αν εισαι λιγο αφελης, παει, το εφαγες το αγγουρι.

Τα παραδειγματα; Παμπολλα.

Αλλα το πιο ωραιο απο ολα, ειναι οταν ψαχνεις την διαδρομη μιας ευθυνης. Εκει μιλαμε για τρελα γλεντια. Πιχι ρε παιδι μου, δινεις ενα αντικειμενο στον Α ανθρωπο. Τον βρισκεις μετα απο ωρα και του το ζητας πισω. Αλλα οχι φυσικα, αυτος το εδωσε στον Β για να στο φερει πισω. Πας βρισκεις τον Β, που ειναι ρε μαλακα το αντικειμενο, α καλα, δεν στο εφερε ο Γ; Και παει λεγοντας. Συνηθως αυτο που ψαχνεις το βρισκεις πανω στην ωρα που ο Κ το δινει στον Λ για να στο φερει πισω. Και εχεις κανει δεκα γυρες σε ολο το στρατοπεδο.

Νομιζω πως αυτο το πραγμα ειναι απο τα πιο ψυχοφθορα τελικα. Δεν με πειραζει καθολου να ξερω οτι καθε μερα που θα ξημερωνει θα εχω 10 ευθυνες. Αυτο που με τρελαινει ειναι να δεχομαι αλλα 20 αγγουρια, και να προσπαθω επιδεξια να τα αποφυγω. Μου τρωει πολλη ενεργεια αυτο το πραγμα. Και με κανει, θελω δεν θελω, πονηρο.

Οπως και να'χει. 93 και σημερα λεμε.

14 σχολίασαν...:

hopkins είπε...

Αχνοακούς τα λελεδόνια κάπου εκεί στο βάθος; :)

Τουρνέ στα νησιά είπε...

Άντε βρε τίποτα δεν έμεινε!
Στα δικά μου τα χρόνια (263 ή αλλιώς 99ΣΤ) όταν έμπαινες στην τελική 100στάρα χωρίζαμε σε 100 κουτάκια ένα κατοστάρικο (τότε είχαμε δραχμές με το ευρώ δεν συμφέρει) και διαγράφαμε ένα κάθε μέρα.
Μεταγγούρευση: τέχνη που περνά απο γενιά σε γενιά στους καραβανάδες και είναι σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνη για για το νοσηρό κλίμα στον στρατό.

Υ.Γ λέτε ακόμα τις σάχλες τύπου "απολελέ και τρελελέ", "απολύομαι ψαρούκλες θα χω τα μαλλιά μου μπούκλες"?
το αγαπημένο,και το μόνο που έλεγα, γιατι εκεί μέσα αυτό που μας λείπει είναι οι μικρές απολαύσεις που εξω τις θεωρούσαμε αυτονόητες.
"απολύεται ο παλιός πια θα χέζει καθιστός"

Sourotiri είπε...

hopkins, κατι ψιλογινεται, αν και οταν θα αρχισουν να πεφτουν οι τελευταιες αδειες θα ακουγονται πλεον πολυ πιο καθαρα :)

Τουρνε, α, εσυ εισαι λαιουρας ρε :Ρ

Η αληθεια ειναι πως αν το κανεις αυτο το πραγμα σε σημερινο 100ρικο, θα πρεπει να εισαι μεγαλος μαλακας :) Βεβαια, σημερα εχουμε την Λελετζα, ενα προγραμματακι στο κινητο που σε ενημερωνει για την προοδο της θητειας σου :)

Σαχλες λεμε παρα πολλες, το συζητας; Αυτο με τους μπουκλες οχι δεν το λεμε, αλλα το λελε μαζι με ολα του τα παραγωγα ειναι εδω.

Και οσον αφορα την τελευταια σου φραση, ναι, και αυτη υπαρχει :):):):)

An-Lu είπε...

Επειδή πήγα στη μετάθεση μου περίπου την ίδια εποχή που παρουσιάστηκες, λαμβάνω την τιμή να αναφέρω ότι μου έχουν μείνει κάπου 18 μήνοι ;-)

Lina είπε...

αγαπητέ "τουρνέ" .... δεν την παλούλου καθούλου =ΡΡΡ

Τουρνέ στα νησιά είπε...

@Λίνα
αν αρχίσεις και εσύ τα "φανταρίστικα"
τύπου "έφαγα Χοσε Αρμάντο" ή "με πάει εμπλοκή" θα φρικάρω :-)

Ανώνυμος είπε...

Παρατηρώ ό,τι δεν έχεις δυνατό ηθικό, και αντί να βλέπεις και να γελάς, βλέπεις και γκρινιάζεις.

Τυχαία πριν χρόνια, έπεσε στα χέρια μου ένα βιβλίο με αναμνήσεις από θητεία στην Πολεμική Αεροπορία του Θοδωρή Κοντούλη (που είχε μια πολύ βαριά θητεία που την αξιολογώ με βαθμό δυσκολίας 10, το μέγιστο δυνατό)
Είδα ότι ήταν σειρά μου (Γενάρης 1976-Ιούλιος 1978) Εγώ δεν θα άντεχα μια τέτοια θητεία.
Πιθανόν τη μέρα που περιγράφει στα μαγειρεία της 124 ΠΒΕ να ήμουν και εγώ εκεί. Αυτό το με τις γουλιές – υπογραφές κάτι μου θύμισε,
όχι εμένα δεν με κάλεσε ο κυρ Σωτήρης να υπογράψω, και ναι θυμάμαι τον χορό των πάγων. Άτιμη μνήμη! Είχα μια θητεία βαθμού δυσκολίας 3 – 4 κατά μέσον όρο.

Από εκεί λοιπόν
ΙΣΤΟΡΙΑ 1Η Τα μαγειρία. Έλα να υπογράψεις. Ο χορός των πάγων.

Μετά τις πέντε μέρες στο αναρρωτήριο, γύρισα πίσω στη Μοίρα μου, (στην 124 Πτέρυγα Βασικής Εκπαίδευσης στην Τρίπολη) Και η μοίρα μου το’ χε, την πρώτη μέρα, να πάω αγγαρεία στα μαγειρεία. Βλέπεις όλοι είχαν περάσει από εκεί. Ενώ εγώ, με την αρρώστια μου, ήμουν ο μόνος που είχα καθυστερήσει. Οι υπόλοιποι συνάδελφοι θα πήγαιναν με τη σειρά, για δεύτερη φορά. Δεν είχα αντίρρηση να πάω.
Έτσι πρωί πρωί, μετά το γενικό προσκλητήριο και μετά τις διάφορες ανακοινώσεις, οδηγηθήκαμε καμιά δεκαριά σμηνίτες στα μαγειρεία. Εκεί συναντήσαμε και τους υπόλοιπους συναδέλφους, από τις άλλες δύο Μοίρες. Ήμασταν πλέον περίπου καμιά τριανταριά. Σχεδόν μια διμοιρία.
Μας παρέλαβε ο σμηνίας Ξώβεργας. Για την ακρίβεια, δεν ήταν ακόμη σμηνίας, ήταν πληνάκιας. Δηλαδή εκπαιδευόταν ακόμη στο ΚΕΑ (Κέντρο Εκπαίδευσης Αεραμύνης), για να βγει σμηνίας. Έτσι λοιπόν δεν είχε στη στολή του τις δυο σαρδέλες, αλλά είχε ένα «πλην», μια γραμμή, δείγμα ότι ήταν ΔΕΥ (Δόκιμος Έφεδρος Υπαξιωματικός) Σε ένα – δυο το πολύ μήνες θα ονομαζόταν σμηνίας, θα έπαιρνε τις δυο σαρδέλες και θα ήταν και τυπικά βαθμοφόρος. Όμως και τώρα ουσιαστικά εθεωρείτο σμηνίας. Είχε τις ίδιες αρμοδιότητες και εξουσίες, αφού όλοι οι πληνάκηδες λάμβαναν αντίστοιχες επιστασίες. Ο σμηνίας Ξώβεργας ήταν δάσκαλος. Είχε ένα μουστάκι τσιγκελωτό, στριφτό, και όλο σχεδόν με το ένα χέρι του έκανε πιπίλα. Είχε αθώα μικρά μάτια, κατακάθαρο και φρεσκοξυρισμένο πρόσωπο, αλλά έντονη βλάχικη προφορά.
Στην αρχή νόμιζα ότι τα ΄λεγε επίτηδες, ύστερα όμως διαπίστωσα ότι αυτή ήταν η προφορά του. Ίσως έτσι υπερηφανευόταν για τη βλάχικη καταγωγή του. Και αυτό δεν ήταν κακό. Ούτε είναι κακό να είναι κανείς βλάχος. Κακό ήταν το ότι δεν μπορούσα να συγκρατήσω τα γέλια μου. Όχι μόνο εγώ, αλλά σχεδόν όλοι.
«Στοιχηθείτι», «Ατινώς», «Ημι ανάς». «Προσχέε». «Γιατί γιλάτι, ρέι», «Έι;», «Θα φάτε καλά σήμερα ιδώ στο μαγειρείου», «Στοιχηθείτι ρέι», «Ατνώς», «Ημι ανάς», «Προσχέε», «Θα σι σκίσω εσένα ρε, αν ξαναγιλάσεις», «Ηξηπίτηδες, ρέι, τι κάνιτι»; , «Θέλιτι να μι εξαγριώσιτι»; «Δε θα το καταφέριτι ρέι». Αυτός ήταν ο σμηνίας Ξώβεργας. Αργότερα τον γνώρισα καλύτερα σαν συνάδελφός του σμηνίας κι εγώ. Όταν έβγαινε στην Τρίπολη, μεθούσε (γιατί το ΄τσουζε ο Ξώβεργας) και γυρνούσε στην Πτέρυγα όλο χαρές και τραγούδια. Το πρωί, τα μικρά του μάτια ήταν κατακόκκινα και κάνοντας και πιπίλα με το στριφτό μουστάκι του, το βλέμμα του καρφωνόταν στο άπειρο. Έτσι όταν του φώναζε ο Μοίραρχος «Σμηνίας Ξώβεργας!» πεταγόταν επάνω αλαφιασμένος: «Διατάξτι!». Αυτά βέβαια πολύ αργότερα.
Όταν ο πληνάκιας Ξώβεργας άρχισε να μοιράζει τις επιστασίες, δηλαδή το τι δουλειά θα έκανε καθένας από μας εκείνη την ημέρα στα μαγειρεία, μας σύστησε και τον κυρ Σωτήρη. Μας είπε ότι αυτός ήταν και ο αποκλειστικά υπεύθυνος για την επιστασία του φαγητού της Πτέρυγας και ότι δεν θα ‘πρεπε να του αρνηθούμε καμία από τις δουλειές που θα μας ανέθετε.
Στην παραμικρή άρνηση ή υπεκφυγή δουλειάς οποιουδήποτε από μας, θα είχαμε να κάνουμε με τη σκληρή τιμωρία του Ξώβεργα. Όταν άκουσα το όνομα του κυρ Σωτήρη, αμέσως θυμήθηκα τον πεθερό του εξαδέλφου μου, του Θοδωρή, που είχα συναντηθεί, εκείνη την πρώτη μέρα, στο σιδηροδρομικό σταθμό της Τρίπολης.
Αμέσως δεν έχασα την ευκαιρία, θέλησα να γνωρίσω τον πεθερό του. Ίσως να μου φαινόταν χρήσιμος εκείνες τις δύσκολες ώρες. Η γνωριμία έπρεπε να αξιοποιηθεί. Να πιάσει τόπο. Με τρόπο τον πλησίασα και του είπα:
«Συγνώμη κυρ Σωτήρη, είστε ο πεθερός του Θοδωρή; Είμαι πρώτος του ξάδελφος. Δεν ξέρω αν σας έχει μιλήσει καθόλου;» Και συστήθηκα. Αμέσως τα έξυπνα μάτια του κυρ Σωτήρη πιστοποίησαν ότι ήταν ενήμερος για μένα. Με φώναξε παραπέρα και μου είπε:
«Δεν μου λες; Έχεις υπογράψει;»
Ξαφνιάστηκα.
«Που να υπογράψω, κυρ Σωτήρη;»
«Α», μου είπε, «έλα να σου δείξω ένα βιβλίο να υπογράψεις». Πράγματι, προχωρήσαμε σ’ ένα δωματιάκι, ένα μικρό δηλαδή πρόχειρο γραφείο. Εκεί έβγαλε απ’ τη μέσα τσέπη του σακακιού του ένα μπουκαλάκι με κονιάκ και μου πρότεινε.
«Έλα, υπόγραψε»
Γέλασα βέβαια. Του είπα αμέσως:
-Πρωί – Πρωί, κυρ Σωτήρη, κονιάκ θα πιώ;
«Ναι», μου τόνισε, «πρέπει πρώτα να υπογράψεις!»
Πράγματι, τράβηξα δυο – τρεις γουλιές κονιάκ για «υπογραφή», για να μην του χαλάσω το χατήρι. Όμως εκείνες οι γουλιές ήταν σκέτο βάλσαμο, ομολογώ, εκείνη τη στιγμή μ’ εκείνο το διαλόκρυο που έκανε στα υγρασιασμένα, χαοτικά μαγειρεία.
«Όποτε θες», μου πέταξε ξανά ο κυρ Σωτήρης, «θα έρχεσαι εδώ, σ’ εμένα να υπογράφεις. Δυο, τρεις, πέντε φορές εδώ, για υπογραφή», με χτύπησε φιλικά στον ώμο και βέβαια έκανε νόημα στον Ξώβεργα ότι «αυτός είναι δικός μου, θα τον βάλω σε επιστασία της αρεσκείας μου» Η λούφα με περίμενε. Ήταν ολοφάνερο.
Και πραγματικά, ο κυρ Σωτήρης μου πρότεινε να καθήσω εκεί, στο μικρό γραφείο, και ουσιαστικά μα μην κάνω τίποτε. Να λουφάρω όλη μέρα!. Το αρνήθηκα κατηγορηματικά. Εξάλλου δεν θα περνούσε και η ώρα με το μην κάνω τίποτε, γι΄αυτό μάλιστα του ζήτησα, όταν μου είπε ότι θα ετοίμαζε εκείνη τη μέρα για μεσημεριανό φαγητό κοτόπουλο με πατάτες, να με υπολογίζει στη δουλειά μαζί με τους άλλους. Θεώρησα ότι το να καθαρίζει κανείς πατάτες είναι μια εύκολη, παραγωγική και χρήσιμη δουλειά, από το να κάνω ίσως κάτι άλλο.
Με την απάντησή μου αυτή είδα μια ικανοποίηση στα μικρά, έξυπνα μάτια του κυρ Σωτήρη. Εγώ βέβαια απ’ την πλευρά μου ήθελα να αποφύγω οπωσδήποτε την επιστασία της «σκουπιδιάρας», που, όπως είχα ακούσει από άλλους παθόντες, ήταν ό,τι χειρότερο μπορούσε να σου τύχει εκείνη τη μέρα! Η σκουπιδιάρα ήτνα ένα τεράστιο φορτηγό, σαν εκείνο που είχαν παλιά οι Δήμοι, για να μαζεύουν τα σκουπίδια απ’ τις γειτονιές, και βρωμοκοπούσε ακόμη και από μακρυά, γύριζε γύρω – γύρω από την Πτέρυγα, αλλά και μέσα σ’ αυτήν, και μάζευε όλα τα σκουπίδια.
Πραγματικά, η μυρωδιά των σκουπιδιών ήταν κάτι το ανυπόφορο κι αυτό ήταν εκείνο που εγώ ήθελα να αποφύγω. Έτσι κι έγινε. Για δυο – τρεις ώρες εκείνο το πρωϊνό, εγώ κι άλλοι πέντε συνάδελφοι «παπουδιάσαμε» τα χέρια μας απ’ το καθάρισμα.
Μετά κάναμε γενική καθαριότητα στο χώρο μας και μετά το μεσημεράκι σταματήσαμε λίγο, καμιά ώρα περίπου, για φαγητό και καφέ.
Ο κυρ Σωτήρης με φώναξε άλλη μια φορά για «υπογραφή»και αφού έδωσε τις τελευταίες οδηγίες στο σμηνία Ξώβεργα για το βραδυνό φαγητό, έφυγε στις τρεις το μεσημέρι για το σπίτι του.
Χαιρετηθήκαμε, έστειλα πολλούς χαιρετισμούς στον εξάδελφό μου και του υποσχέθηκα ότι με την πρώτη ευκαιρία, φυσικά μετά την ορκωμοσία μου, θα τους επισκεφθώ. Ήταν πολύ καλός άνθρωπος ο κυρ Σωτήρης, κοντός, γύρω στα 60, πρόσχαρος και πανέξυπνος. Ποτέ δεν ξέχασα εκείνες τις «υπογραφές»!
Μετά τη μεσημεριανή διακοπή, άρχισε η προετοιμασία του βραδινού φαγητού. Οδηγηθήκαμε αρκετοί σμηνίτες στους καταψύκτες των μαγειρίων, όπου ήταν αποθηκευμένο το ψάρι, καθώς το δείπνο εκείνης της μέρας πρόεβλεπε «ιχθείς».
Τώρα τι ψάρι ήταν εκείνο, ο Θεός και η ψυχή του!
Αμέσως βαφτίσαμε το ψάρι «καρχαρία»
Αρχίσαμε να βγάζουμε από τους καταψύκτες και να στοιβάζουμε κάτω στο μωσαϊκό ατέλειωτα μικρά και μεγάλα κομμάτια καταψυγμένου «καρχαρία», ενώ παράλληλα άρχισε «ο χορός των πάγων»!
Όλοι οι σμηνίτες εκείνης της επιστασίας, καμιά δεκαπενταριά, αρίσαμε να σπάμε με τα άρβυλα τα ενωμένα κατεψυγμένα κομμάτια του «καρχαρία», ανεβαίνοντας πάνω στο μικρό λόφο που είχε σχηματισθεί!
Περίεργος, αλήθεια τρόπος ξεπαγώματος!
Πρωτότυπος όμως και ταχύτατος!
Πως δεν σπάσαμε κανένα παϊδι ή πόδι ήταν θαύμα! Απ’ τα γλιστρήματα βέβαια!
Αυτό το ψάρι που εμείς ξεπαγώναμε ποδοπατώντας το με τα άρβυλά μας, σε λίγες ώρες θα αποτελούσε το δείπνο χιλίων διακοσίων ανθρώπων.
Δεν υπήρχε βέβαια θέμα μικροβίων, έτσι παγωμένο που ήταν.
Από τότε δεν ξανάφαγα ψάρι στην 124 στη Τρίπολη.
Μετά τη γενική καθαριότητα που ακολούθησε και διάφορες άλλες δουλειές, ο Ξώβεργας μας αποδέσμευσε. Είχε φτάσει η ώρα περίπου εννέα το βράδυ και ένας άλλος σμηνίας μας οδήγησε στις Μοίρες μας για κατάκλιση.
Είμαστε κατακουρασμένοι, με βρώμικες φόρμες, ενώ μια μυρωδιά σαπίλας δεν έλεγε να φύγει από πάνω μας
Xυμικος

Lina είπε...

πε και πε και άσε τα λόγια

Ανώνυμος είπε...

Αυριο απολυομαι !!! Μετρημενες οι ωρες μου το κωλοταγμα !!! Εχω πηξει αγρια!! 304 ΛΕΛΕ - Ο Κ.Σ.

Δε με πιανει ΤΙΠΟΤΑ πλεον !!

YO!Reeka's είπε...

ωχ ωχ με σύγχισες! νόμιζα ότι τα είχα απωθήσει όλα αυτα!

Sourotiri είπε...

an-lu, κουραγιο ρεεεεε!!!!

τουρνε, που να την δεις οταν της ξεφευγουν μερικα μερικα...σκετη απολαυση ειναι :)

χυμικε, καλα ρε θηριο εκατσες και εγραψες ολο αυτο; Ενδιαφερουσα ιστορια, να σαι καλα :)))

Ανωνυμε, καλος πολιτης ρε :) Αντε, παιρνουμε και εμεις σειρα σιγα σιγα :)

Γιωρικα, ειδες τι ψυχικα σου αφηνει ο ΕΣ?

AE (antidrastic-element) είπε...

Na, eiha skeftei oti ola osa grafeis edo mesa mia mera tha borousa na ta po stous mellontikous fantarous, na tous proeidopoiiso... Esto na prolavoun na proetoimastoun psyhologika!! Alla tora den eimai kai toso sigouri pos einai kali idea... Diladi ti na tou po tou ksaderfou? "T'aggouria kai to kolo sou!"?!! =P

AE (antidrastic-element) είπε...

Me hara sou anakoinono pos sto diko sou (nai! Sto diko sou!!) blog vrisketai TO PIO MEGAAALO SHOLIO pou eho dei STI ZOI MOU!!! =O Na'sai kala Hymike opou ki an vriskesai pou mas kaneis kai zoume tetoies dynates syginiseis! =)

Sourotiri είπε...

ΑΕ, γιατι οχι;;; :)))