Κυριακή, 7 Ιουνίου 2009

To ημερολογιο ενος φανταρου - page fourty: Η στολη δεν κανει τον στρατιωτη.

Καθως περνουν οι μερες και φτανω ολοενα και πιο κοντα στο τελος αυτης της διαδρομης, συλλαμβανω τον εαυτο μου ωρες ωρες να αναρωτιεται ποια ηταν τα συστατικα εκεινα αυτης της εμπειριας τα οποια με εκαναν χαρουμενο που τα εζησα.

Τον τελευταιο καιρο ειδα πολλες σειρες μου να μετατιθενται απο την μοναδα μας σε αλλη μοναδα. Στην ουσια, η 305 ( 08 Δ ΕΣΣΟ) εκανε τον κυκλο της στην μοναδα, και κινησε σε αλλα μερη. Ειδα πολλα παιδια να στεναχωριουνται για καποιους που εφευγαν. Και ειδα τον εαυτο μου να το παρατηρει ως αλλο ενα φαινομενο καθημερινοτητας. Η αληθεια ειναι οτι δεν νιωθω να εχω δεθει με κανεναν συφανταρο μου. ΟΚ, σιγουρα με αρκετους απο αυτους θα περναγα πολυ καλα αν συνεχιζαμε να εχουμε επαφη και εκτος στρατου, αλλα ειλικρινα, δεν τρελαθηκα και που εφυγαν. Δεν ξερω αν εφταιγε το γεγονος οτι ενδομυχα δεν τους γουσταρα ή η σιγουρια μου οτι θα κρατουσαμε επαφη και μετα τον στρατο.

Μαλλον φταιει το οτι στον ΕΣ δεν βρηκα και πολλους με τους οποιους θα μπορουσα να γινω φιλος με ολη την εννοια της λεξης. Βλεπεις, μαλλον μεγεθυναμε τα κοινα μας σε τετοιο βαθμο ωστε να υπερκαλυπτουν τις διαφορες μας και την στολη μας. Και αυτο, ειναι κατι περιεργο, γιατι οσο εισαι στο ιδιο στρατοπεδο σε καλυπτει, αλλα δεν συνειδητοποιεις ποσο προσωρινο ειναι. Ε λοιπον, αυτο το πραγμα το συνειδητοποιησα τωρα που εφυγαν.

Ειπα να επανενεργοποιησω το φατσοβιβλιο μου και μια βραδια εψαχνα συφανταρους. Βρηκα πολλους, αλλα δεν πατησα αιτηση φιλιας σε κανεναν. Αραγε, θα τελειωσω την θητεια μου εχοντας γνωρισει καμια 300ρια νοματαιους απλως και μονο για ενα μικρο διαστημα, ωστε να καλυψω την μοναξια μου ως στρατιωτης; Ιδου το ερωτημα. Μηπως το γεγονος οτι ολους αυτους τους γνωρισα ενστολους θα με κανει υποσυνειδητα να τους ενταξω στην σαπια κατηγορια "στρατος", αδικωντας καποιους;

Η συνειδητοποιηση αυτης της επερχομενης αδικιας με σοκαρε λιγο. Γιατι μεσα στους σκατενιους ανθρωπους, υπαρχουν και ανθρωποι διαμαντια. Και ετσι, τωρα, μπαινοντας πλεον στις τελευταιες 9 εβδομαδες, με εχει πιασει μια μανια να βγαινω φωτογραφιες, να προσπαθω μετα μανιας να εχω κατι να θυμαμαι.

Γιατι, αν μη τι αλλο, δεν ημουν μονος ως τωρα και πολλες κουβεντες ωρες ωρες με ανακουφιζαν, με εκαναν να νιωθω πιο ομορφα, παρολο που ολα αυτα διαδραματιζονταν μεσα σε ενα περιφραγμενο μερος ή κατω απο την πιεση του χρονου, μιας και 11.30 επρεπε ολοι να ημασταν μεσα.

Τα ρασα δεν κανουν τον παπα λενε, και σιγουρα η στολη δεν κανει τον στρατιωτη λεω εγω. Για αυτο μπορω να βαλω και το κεφαλι μου στην φωτια.

Θα τα πουμε με τα πολιτικα με καποιους, αυτο ειναι το μονο σιγουρο.

1 σχολίασαν...:

An-Lu είπε...

That's thw point baby...