Τρίτη, 7 Ιουλίου 2009

Το ημερολογιο ενος φανταρου - page fourty-five: Με το στανιο και η αδεια απολυσεως... Πλην ομως, υπαρκτη :)))))

Η χθεσινη μερα ηταν απο τις πιο εντονες στον ΕΣ. Για την ακριβεια, συσσωρευτηκε πολλη ενταση απο ολον τον τελευταιο καιρο και χθες απλα ξεσπασα.

Ας παρουμε ομως τα πραγματα απο την αρχη.

Εδω και παρα πολυ καιρο περιμενα πως και πως τη νεα σειρα να ερθει στην μοναδα. Ηλπιζα οτι αναμεσα στα παιδια που θα ερθουν, θα εβρισκα και καποιον για να με αντικαταστησει στο γραφειο. Κατι τετοιο θα ηταν ο,τι καλύτερο για μενα, μιας και θα μου ελυνε τα χερια για να μπορεσω να φυγω νωριτερα με την λεγομενη και αδεια απολυσεως. Μαλιστα, το οτι ημουν απεγνωσμενος να βρω αντικαταστατη ηταν κατι ευρεως γνωστο, μιας και το ειπα σε ολους οσους θα μπορουσαν να με βοηθησουν.

Η νεα σειρα ηρθε, ομως το πρωτο τριημερο τα πραγματα ηταν απογοητευτικα. Μονο ενα παλικαρι ταιριαζε στο προφιλ που θελαμε, ας τον πουμε "Αλφα". Ποιο ειναι το προφιλ; Αοπλος, σχετικα μεγαλης ηλικιας, μορφωμενος. Παρτον και βαλτον στο γραφειο δηλαδη. Επισης ηρθαν ακομη δυο παιδια, που ηταν ενοπλοι, πραγμα που εκανε τα πραγματα πολυ πιο δυσκολα.

Ελα ομως που αλλοι εχουν το καρπουζι και το μαχαιρι... Και ετσι, με ειχαν stand by [και φυσικα οχι σε προτεραιοτητα, οπως καταλαβα και μετα] να περιμενω. Απο τα συμφραζομενα, καταλαβα πως αυτον τον γραφεα, τον "Αλφα" δεν θα τον επαιρνα. Οι μερες περνουσαν και εγω δεν ειχα κανονισει αδεια απολυσεως.

Δυο μερες μετα, σκαει μυτη ενα ακομη παιδι, επισης "παρτον βαλτον" στο γραφειο. Ας τον πουμε "Βητα". Ε λεω απο μεσα μου, αφου δεν μου εδωσαν τον αλφα, θα μου δωσουν τον βητα, που θα παει;

Τα πραγματα αρχισαν να περιπλεκονται οταν μπηκαν και αλλοι στο παιχνιδι για γραφεις. Και περιπλεχτηκαν ακομη περισσοτερο οταν μπηκε στο παιχνιδι ο παλιος επιλοχιας του γραφειου μου διεκδικωντας δυνατα τον αλφα. Για να μην τα πολυλογω, ειχαμε 2 γραφεις και 4 γραφεια που τους ηθελαν.

Οσο ομως εγω δεν εβρισκα αντικαταστατη, δεν μπορουσα να κανονισω αδεια απολυσεως. Και οσο τα χρονια περιθωρια στενευαν, το αγχος μου ανεβαινε.

Αυτο που επιδεινωνε την κατασταση ηταν οτι ενιωθα να με δουλευουν απο το γραφειο με το καρπουζι και το μαχαιρι. Σε αποστροφες του λογου τους δε, τους ξεφυγαν και μερικες ατακες του στυλ "αν καποιον τον θελουμε, τον κραταμε". Η κατασταση ειχε αρχισει να μου κανει τα νευρα σμπαραλια.

Παει στο διπλανο γραφειο και ξεκαθαριζω την κατασταση. Πετυχαινω να παρω τον αλφα. Αντικαταστατης βρεθηκε, οποτε εμενε μονο να κανονισω την αδεια απολυσεως μου.

Σημειωση: Εδω και κανενα εικοσαημερο, το γραφειο δεν μου εδινε σαφη απαντηση οσον αφορα την απολυσεως μου. Το ενδεχομενο να μεινω με το πουλι στο χερι παρολη την προσφορα μου εδειχνε πολυ πιθανο. Και οσο οι μερες περνουσαν και αυτο το θεμα δεν ξεκαθαριζε, τοσο πιο πολυ φθειρομουν.

Σε καποια φαση με βλεπει ο υποδιοικητης και μου δινει 7 μερες τιμητικη. Αυτο ομως εφερε σε δυσκολη θεση το γραφειο, γιατι σου λεει κατσε, αν αυτος παρει 7 απο τον υποδιοικητη για τους καφεδες και τα τοστακια που του πηγαινε, εγω ποσες πρεπει να του δωσω; Και οι ασαφεις απαντησεις εδιναν και επαιρναν.

Μεχρι που χθες εγινε το μπαμ. Την τελευταια ωρα πριν κλεισει το γραφειο, εκατσα και μιλησα με τον προισταμενο μου στα ισια. Του τα ειπα ολα, καταμουτρα. Οτι νιωθω αδικημενος γιατι κρατουσα ολοκληρο γραφειο με στραμπουληγμενα ποδια, οτι σε ο,τι μου ελεγε το γραφειο εκανα τα παντα και παμπολλες φορες περαν του ωραριου και περαν του λογικου, οτι σεβαστηκα τις υπηρεσιακες αναγκες του γραφειου οταν μου εκοψε την φοιτητικη τον Ιουνιο, οτι, οτι, οτι... Και ποιο ειναι το ευχαριστω; Να εχουμε 6 Ιουλιου, και να μην μου δινει ουτε μια γαμημενη μερα; Να μην ξερω ποτε θα φυγω; Δεν ημουν ενα απλο "τεμαχιο" στο γραφειο, και αυτο το ηξεραν οι παντες.

Ηξερα πολυ καλα οτι αν εβγαινα στην τσαρκα, θα γυριζα πισω με καμια εικοσαρια μερες τιμητικη απο διαφορους. Ουτως η αλλως, καποιοι μου ειχαν πει οταν παρω αδεια "να τους το θυμισω". Ομως δεν γουσταρα ρε. Δεν πηγα να παρω τιμητικη απο κανεναν τους γιατι δεν εχω προσφερει τιποτα σε σχεση με τα οσα προσφερα στο δικο μου γραφειο. Ηθελα το γραφειο να με τιμησει. Τελεια, και παυλα.

Τον ειδα εκπληκτο, να παιρνει σταση αμυνας και να προσπαθει να μου πει κατι σε "δεν ειναι οτι δεν θελω, ειναι οτι δεν μπορω και δεν γουσταρω να μου κολλας την ρετσινια του καθικιου".

Οχι, δεν ηθελα να του κολλησω την ρετσινια κανενος καθικιου. Ηθελα απλα να τα πω. Και ας μην επαιρνα ουτε μια ωρα παραπανω. Ηθελα απλα να τα πω. Ηξερα ομως, οτι απο την στιγμη που εφτασα στο σημειο να τα πω, το γυαλι ειχε ραγισει.

Οι 2 μερες που μου εδωσε φυσικα και δεν μου φανηκαν αρκετες. Δεδομενης ομως της φασης μας, μπορω να πω οτι με ικανοποιησαν.

Οποτε εχουμε:

8 τιμητικη παραμεθοριου
10 κανονικη
7 τιμητικες υποδικα
2 τιμητικες γραφειου

το συνολο...27 ;)

Την Δευτερα το μεσημερι θα δω την μοναδα για προτελευταια φορα. Θα επιστρεψω στις 9 Αυγουστου, να κοιμηθω, και στις 10 να παρω το χαρτακι μου και να φυγω ;)

Τα λελεδονια ακουγονται πιο δυνατα απο ποτε.

Και επαναλαμβανω και κατι που ειπα και στο προηγουμενο ποστ:

Δεν νιωθω χαρα, ουτε λυπη. Κατι ενδιαμεσο μαλλον.

1 σχολίασαν...:

Lina είπε...

δεν ξερω τι νιωθεις εσυ, αλλά εγω θα θυμηθω εκεινες τις περιπτωσεις που πορσπαθουσα να φωναξω στη Γη "γύρνααααα γύρνααααα λέμεεεε".