Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2009

Αμαρτιες γονεων παιδευουσι τεκνα.

Σαν να εχω καιρο να γραψω... Δυστυχως ή ευτυχως, αυτο το ποστ αφορα εναν ακομη μαθητη μου, μετα απο αυτην την περιπτωση.

Προκειται για ενα ιδιαιτερο που ειχα και πριν 2 χρονια, πριν το στρατιωτικο μου. Τοτε, οταν ξεκινησα να κανω μαθηματα με αυτο το παιδι, ειχα διακρινει ενα ξεκαθαρα μαθηματικο μυαλο. Ειχε απιστευτο ταλεντο στις πραξεις και γενικα στην πρακτικη αριθμητικη, ενω η σκεψη του ετρεχε τοσο πολυ που, με το που εβλεπε ενα προβλημα του επαιρνε γυρω στα 10 με 20 δευτερολεπτα να επεξεργαστει τα δεδομενα, να τα σχηματοποιησει στο μυαλο του και να βρει την λυση, πριν πιασει το στυλο. Πολλες φορες μου ελεγε κατευθειαν την απαντηση, αφηνοντας με με ανοιχτο το στομα. Επασχε ομως στον τροπο με τον οποιο επρεπε να γραψει την λυση στο τετραδιο του. Αυτο ακριβως το πραγμα το δουλεψαμε αρκετα καλα μπορω να πω, και με την παροδο του χρονου συνεχως βελτιωνοταν. Ολα αυτα, πριν δυο χρονια.

Ξεκινησαμε φετος, και εγω ειχα στο νου μου εκεινη την τελευταια αναμνηση. Στους δυο μηνες που κανουμε μαθημα, φαινοταν οτι κατι δεν πηγαινε καλα. Ηταν τοσο ξεκαθαρο αυτο, που, οταν του εβαζα για το σπιτι ασκησεις της ιδιας πανω-κατω δυσκολιας με τις προπερσινες, δεν μπορουσε να τις λυσει. Το παιδι οχι απλως δεν ηταν στην κατασταση που το αφησα, αλλα απεναντιας, σε πολυ χειροτερη κατασταση.

Αυτα, στα πρωτα μαθηματα. Μετα, αρχισα να παρατηρω πολυ καλυτερα καποια πραγματα. Πλεον, εχουν μπει πολλα κομματια του παζλ στην θεση τους, δινοντας μου μια σαφεστερη εικονα. Ολα αυτα βεβαια, θα μπορουσα να τα εχω δει και προπερσι, αλλα αφενος προπερσι καναμε μαθημα πιο αραια απο φετος, αφετερου φετος ολη η οικογενεια νιωθει μεγαλυτερη οικειοτητα στο προσωπο μου, με αποτελεσμα να μην ειναι και τοσο "τυπικοι" απεναντι μου.

Ο ρολος της οικογενειακης καταστασης.
Οι γονεις ειναι χωρισμενοι, ηταν και πριν δυο χρονια αλλωστε. Υπηρχαν φορες που εκανα συζητησεις με την μανα και την γιαγια για αυτο, και ακουγα βαριες εκφρασεις για τον πατερα του παιδιου. Με το παιδι να ειναι μπροστα. Οσες φορες προσπαθουσα να αλλαξω θεμα, οι προσπαθειες μου ηταν ματαιες. Σε μια τετοια συζητηση λοιπον, εμεινα εκπληκτος οταν αναφερθηκε ο πατερας, και εκει πεταχτηκε ο μικροτερος αδερφος του μαθητη μου, λεγοντας "εμ βεβαια, ο μπαμπας μου εμενα ειναι χωριατης, τι ξερει απο αυτα"...!!!

Ο ρολος της μανας.
Η μανα, οπως ευστοχα παρατηρησε η Λινα, πρεπει να ειναι λοιπον ακομη πολυ θυμωμενη με τον αντρα της. Αν σε αυτο προσθεσουμε και την προφανη κουραση της να ειναι εργαζομενη και ταυτοχρονα να εχει να αναθρεψει εναν εφηβο και εναν μπομπιρα, αντιλαμβανομαι το γεγονος οτι τα νευρα της τσιτωνονται πολυ ευκολα. Επισης, δεν παραβλεπω και ενα προβλημα υγειας με την σπονδυλικη της στηλη [μεσες ακρες μου το ειπε], το οποιο την κουραζει ακομη περισσοτερο.

Εχω ομως την εντυπωση πως, ολα αυτα τα νευρα τα διοχετευει εξ ολοκληρου πανω στον μαθητη μου. Ισως επειδη δεν αντεχει, ισως επειδη στο προσωπο του βλεπει τον πρωην αντρα της, δεν ξερω. Βλεπετε, ο μαθητης μου ειναι στα προθυρα της εφηβειας, αν και δεν ειμαι σιγουρος οτι εχει μπει σε αυτην. Βαλε λοιπον απο την μια μια μητερα με συντριμιασμενα νευρα και απο την αλλη εναν rookie εφηβο, ω ναι, το αποτελεσμα ειναι εκρηκτικο.

Μια φορα πηγα για μαθημα. Επειδη ειχα παει λιγο νωριτερα, η μανα με καλεσε στο σαλονι να πιουμε εναν χυμο πριν ξεκινησουμε. Ο μαθητης μου, ο οποιος με περιμενε για να ξεκινησουμε, καθησε στο γραφειο του σαλονιου, που αλλου, στο pc. Η μανα του λεει να φυγει απο το pc και να παει να συμμαζεψει το δωματιο του ετσι ωστε να ειναι ετοιμο για το μαθημα. Ο μικρος της λεει ενα "ναι τωρα" αλλα στην πραξη την αγνοει. Μετα απο 3 λεπτα, η μητερα εξερραγη και, ειμαι σιγουρος πως η παρουσια μου απετρεψε την...πτωση καμιας σφαλιαρας. Αρον αρον, πηγαμε για μαθημα. Ε, σε εκεινο το μαθημα, ο μικρος βρισκοταν αλλου. Δεν μπορεσε να ηρεμησει, με αποτελεσμα να μην μπορει ουτε δυο παραλληλες ευθειες να σχεδιασει.

Οι επιδοσεις του στο σχολειο δεν ειναι και οι καλυτερες. Αυτο πυροδοτει εναν φαυλο κυκλο ομως, καθως η μανα του, βλεποντας τις κακες επιδοσεις τον κραζει ακομη περισσοτερο, ο μικρος αναγκαζεται να λεει ψεμματα για τους βαθμους του, οταν τα ψεμματα αποκαλυπτονται πυροδοτειται μια ακομη εκρηξη, και παει λεγοντας. Οι δυο τους εχουν φτασει σε ενα σημειο απιστευτο, και δεν μπορει κανεις να θυμηθει πως ξεκινησε ολο αυτο.

Το αλλο εντυπωσιακο ειναι πως ο πιτσιρικας, στα μαθηματα που τα ξεκιναμε ηρεμα, ειναι αλλος ανθρωπος. Σχεδον ποτε ομως, δεν παρουσιαζει την ιδια εικονα στις ασκησεις που εχει για το σπιτι. Σχεδον παντα μου παρουσιαζει πολυ φιλοτιμη προσπαθεια, αλλα απο τα γραπτα του ειναι ολοφανερο οτι λυνει τις ασκησεις με τυχαιο τροπο, και οποια του κατσει σωστη. Δεν ειναι απλως ενα πασαλειμα, αλλα ακομη περισσοτερο, οι λυσεις που μου παρουσιαζει ειναι αναμενομενες απο εναν μαθητη κατωτερου νοητικου επιπεδου, για να μην πω κατι βαρυτερο. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ο μαθητης μου αυτος που βλεπω στα "καθηκοντα" του, ειναι καποιος αλλος.

Στην αρχη της φετινης χρονιας, η πρωτη μου σκεψη ηταν οτι ελα μωρε, ολοι οι γονεις πιεζουν τα παιδια τους, ολοι τα ζησαμε αυτα, κτλ. Δεν ειχα λαβει υποψιν μου ομως την ευαισθησια του παιδιου και, σιγουρα, δεν ξερω πως ειναι να εχεις χωρισμενους γονεις. Τις τελευταιες φορες προσπαθησα να μπω στην θεση του παιδιου, να δω τα πραγματα με το δικο του ματι, και το σκηνικο ηταν εφιαλτικο: Να εχεις τους δυο γονεις σου να σε εχουν βαλει στην μεση, κανοντας σε αγγελιοφορο της μεταξυ τους διαφωνιας, ο γονιος με τον οποιο μενεις να ξεσπαει συνεχως πανω σου, κανοντας που και που σχολια για το βαρος σου [ειναι λιγο στρογγυλος ειναι η αληθεια, αλλα μην φανταστειτε κατι τραγικο], ενω ξερει πως σε ποναει αυτο, να μην σε βοηθαει στην προοδο σου, κτλ...

Μεσα σε αυτα, προσθεστε και την νοοτροπια της μανας του πως του παρεχει "ολα τα καλα", εννοωντας ενα πολυ καλο [και απαιτητικο] ιδιωτικο σχολειο, ιδιαιτερα για τα μαθηματικα, ιδιαιτερα για τα αγγλικα, φροντιστηρια για τα γερμανικα, εχοντας ομως ξεχασει το βασικοτερο, και αυτο ειναι να δειχνει αγαπη στο παιδι της. Το οτι την νιωθει την αγαπη δεν το αμφισβητω, αλλα ειναι αλλο πραγμα να το εκφραζεις με ιδιωτικα σχολεια και φροντιστηρια και αλλο πραγμα με ενα φιλι, ή ενα χαδι ξερω γω.

Ο πιτσιρικας λοιπον, φετος εχει παρει την κατω βολτα. Και εγω, ειμαι ο υπευθυνος για να ανατρεψω αυτην την κατασταση, οσον αφορα τα μαθηματικα τουλαχιστον. Το πρωτο μου βημα ηταν πριν κανενα δεκαπενθημερο να κανω μια συζητηση εκ βαθεων μαζι του. Εκει μου εδωσε να καταλαβω απο τα συμφραζομενα τα συναισθηματα που νιωθει για το σπιτι του, που ανεφερα παραπανω. Τις αμεσως επομενες μερες, ειπα απεξω απεξω στην μανα του καποια πραγματα, αλλα συναντησα εναν καθρεφτη που μου τα γυρισε ολα πισω.

Σημερα, εκανα μια πιο βαθια κουβεντα με το παιδι. Τον ρωτησα ευθεως αν τον απασχολει κατι και παρουσιαζει αυτο το προσωπο. Και εκει το παιδι ανοιχτηκε, απροσμενα ευκολα. Η πρωτη του φραση ηταν "δεν ειναι ωρα να τα συζητησουμε αυτα τωρα", γυρισε ελαφρως το κεφαλι του απο την αλλη μερια, και μαλλον βουρκωσε, αν κρινω απο την σπασμενη φωνη του. Ομως, αρπαξε την ευκαιρια που του εδωσα και μου ειπε πολλα πραγματα, τα περισσοτερα εκ των οποιων τα αναφερω πανω. Καταφερα να τον ηρεμησω, τοσο, που εδειξε την ανακουφιση του εκδηλα, με βαθιες ανασες. Στην συνεχεια, εκανε μια ασκηση ολοσωστη, και του ειπε να κολλησει "πεντε". Δεν εχασε την ευκαιρια να αρπαξει την επιβραβευση απο τα μαλλια και μου το κολλησε παρα, μα παρα πολυ δυνατα.

Ξερω ομως οτι αυτη η ανακουφιση ειναι κατι παρωδικο, γιατι ο μονος δρομος για να μπορεσει αυτο το παιδι ειναι να σταματησει η μανα του να μαλακιζεται.

Το επομενο βημα μου ειναι, στην πρωτη ευκαιρια, να πεταξω το μπαλακι που μου πεταξε ο μικρος στην ιδια. Με ανησυχει πολυ ομως η ισχυρογνωμοσυνη της και, κακα τα ψεμματα, σε κανεναν δεν ακουγεται ωραιο να σου κανουν παρατηρησεις για το πως αναθρεφεις τα παιδια σου. Μακαρι να βρω τοτε τα σωστα λογια, ετσι ωστε και το μηνυμα να περασω, και να μην νιωσει κανεις προσβεβλημενος.

Γιατι αλλιως, ζητω που καηκαμε.

10 σχολίασαν...:

Ντάμα Σπαθί είπε...

Υπάρχουν περιπτώσεις που καλείται κάποιος έξω από την οικογένεια να γίνει ο εξισορροπιστής, το αποκούμπι, ο εξομολογητής σε έναν έφηβο που ζει σε ένα περιβάλλον με νεύρα και έλλειψη αγάπης. Οι γονείς δεν είναι πάντα ικανοί να παίξουν αυτό τον ρόλο. Είτε γιατί δεν θέλουν είτε γιατί δεν μπορούν να βγουν παραπέρα από τον ρόλο τους.
Θεωρώ πως θα είναι δύσκολο να μιλήσεις στην μητέρα καθότι και η ίδια χρειάζεται ψυχολογική υποστήριξη. Παραταύτα σου εύχομαι καλή τύχη.

DaNaH είπε...

Πω πω ό,τι και να πει κανείς για αυτήν σου την ανάρτηση είναι λίγο! Τα είπες όλα εσύ! Σίγουρα η θέση του καθηγητή είναι λεπτή, αλλά πιστεύω ότι πολύ καλά έκανες και κατάφερες τον μαθητή να σου ανοιχτεί. Μακάρι να βρεις και τα σωστά λόγια για να μιλήσεις στη μητέρα - εκεί θα είναι το πιο δύσκολο - και να συνειδητοποιήσει τι συμβαίνει!

Όταν το κάνεις να επανέλθεις με νέα ανάρτηση, έχει ενδιαφέρον!

sakidio είπε...

σαν παιδί χωρισμένων γονιών και με ιδιωτικά στο κεφάλι καταλαβαίνω τον μικρό. δυστυχώς οι γονείς καταλαβαίνουν αργά ότι το "πουλάκι" πέταξε... (και δεν είναι απαραίτητα αποκλειστική τους ευθύνη).

εύη είπε...

κ τι κανεις στην περιπτωση που καταλαβαινεις οτι μετα απο καθε ασχημη επιδοση του μαθητη σου, πεφτει ξυλο :(......?
εχω ενα τετοιο ιδιαιτερο εδω κ περιπου ενα χρονο κ τους τελευταιους μηνες καθε φορα που δεν τα παει καλα ειτε σε καποιες ασκησεις ειτε σε καποιο τεστ αρχιζει κ κλαιει χωρις να εχω πει κτ εγω. μια φορα που ρωτησα γιατι το κανει αυτο, μου το εξηγησε.
οκ, δεν ειναι κ το πρωτο αστερι στο μαθημα αλλα αρχιζω κ σκεφτομαι οτι ειναι ενας φαυλος κυκλος. το παιδι απο την αρχη της σχολικης του ζωης πρεπει να αντιμετωπιζε δυσκολιες, η μανα για να το "βοηθησει" φωναζε ή χτυπουσε κ ετσι το παιδι πρεπει να εχει εναν αρνητισμο πλεον για την μαθηση.
δεν ξερω τι να κανω, πλεον, φοβαμαι ακομα κ να της λεω την αληθεια, οτι δεν τραβαει το παιδι ή το καποια μερα δνε τα πηγε καλα, για να μην εχει επιπτωσεις στο παιδι. ακομα κ τεστ οταν βαζω το κανω οσοσ πιο ευκολο γινεται σχεδον γελοιο για να γραφει καλα. αλλα δεν μπορει να συνεχιστει αυτο....
συγγνωμη για το μεγαλο σχολιο κ την καταχρηση του χωρου.

Sourotiri είπε...

Νταμα Σπαθι, σε ευχαριστω για το σχολιο σου. Δεν ειχα σκεφτει οτι και η ιδια η μανα χρειαζεται ψυχολογικη υποστηριξη και, τωρα που το λες, δεν ακουγεται καθολου παραλογο...

Δαναη, ελπιζω η νεα αναρτηση που θα κανω για αυτο το θεμα να μην εχει τιτλο "Δεν σε χρειαζομαστε αλλο" :)

Σακιδιο, ελπιζω να μην γινει το ιδιο και για τον μαθητη μου...

Ευη, σε αυτην την περιπτωση η θεση σου ειναι ακομη πιο δυσκολη... Αν δεν μπορουν οι γονεις να καταλαβουν οτι δεν μπορουν ολοι να γινουν Einsteins ή ξερω γω κατι τετοιο, τοτε δυστυχως το προβλημα δεν ειναι μονο του παιδιου, αλλα και στο κεφαλι τους.

Και μην ανησυχεις για "το μεγαλο σχολιο και την καταχρηση του χωρου", δεν υπαρχει αυτο που λες, ισα ισα που χαρηκα για το σχολιο σου.

Ανώνυμος είπε...

Ο ρόλος που ανέλαβες είναι τόσο δύσκολος όσο και επικίνδυνος. Και το οτι είναι δύσκολος νομίζω είναι απόλυτα κατανοητό, αλλα πραγματικά πρέπει να σκεφτείς ότι είναι και επικίνδυνος. Όταν ένα παιδι -στην εφηβεία- αντιμετωπίζει τέτοιο πρόβλημα, είναι λογικό να κρύβει μέσα του πολύ αντιφατικά συναισθήματα. Είναι επίσης λογικό να νιώθει ότι δεν έχει κανέναν να τον καταλάβει. Ξαφνικά εμφανίζεσαι εσύ και πας να παίξεις ρόλο διαμεσολαβητή. Στην θέση σου θα το ξανασκεφτόμουνα. Το παιδί μπορεί τώρα να σου μίλησε κι αυτό μπορεί να του έκανε καλό. Μα η κατάσταση μεσ' το σπίτι του δεν θα αλλάξει μαγικά απ' τη μια στιγμή στην άλλη, επειδή μίλησε μαζί σου. Θα χρειάζεται κάποιον δίπλα του ανά πάσα στιγμή, τουλάχιστον για να μιλάει. Σκέψου να τύχει να μην σε βρει διαθέσιμο! Σκέψου την απογοήτευσή του! Και να σου πω και το άλλο. Τι θα πει να ρίξεις εσύ το μπαλάκι στη μητέρα; Το θέμα είναι να βρουν κώδικες επικοινωνίας μεταξύ τους.
Αν παρ' όλα αυτά επιμένεις να μιλήσεις στη μητέρα - και επειδή πράγματι πολύ δύσκολα ένας ανθρωπος δέχεται παρατηρήσεις απ' τους άλλους- δοκίμασε να ξεκινήσεις λέγοντας πόσο πολύ εκτιμάς, σέβεσαι και θαυμάζεις το πόσο καλά έχει ανταπεξέλθει σε τόσες πολλές ευθύνες, ακόμα και αν δεν το πιστεύεις. Επιβεβαίωση και επιβράβευση χρειάζεται και η μητέρα και ίσως περισσότερο από το μικρό. Το είπες και μόνος σου ο μικρός πληρώνει τα σπασμένα των γονιών του. Η μητέρα πλήρωνει τα σπασμένα τα δικά της. Και το βάρος είναι πολύ μεγάλο. Αν θες να έχεις την παραμικρή ελπίδα να σε ακούσει, ξεκίνα με το να αναγνωρίσεις τον κόπο της και τις προσπάθειες της. Συγγνώμη για την έκταση του μηνύματος...offliner.(καταλαβαίνεις γιατι ανώνυμο. Δεν ήξερα πως να το κάνω επώνυμο!)

Ανώνυμος είπε...

Εν πρώτοις χαρά στο κουράγιο σου να καταπιαστείς με ένα τόσο σύνθετο θέμα.
Είναι φανερό ότι εφηβεία συν χωρισμένοι γονείς = βενζίνη και δίπλα αναπτήρας.
Μια σκέψη είναι να μιλήσεις με τον πατέρα του μαθητή σου (αλλά μην σε πάρουν μυρωδιά) να δεις και την άλλη άποψη.
Είναι φανερό ότι ο μαθητής επηρεάζεται και αγχώνεται από την ατμόσφαιρα του σπιτιού του.
Αν είχε καλούς φίλους - φίλες να άρχίσει να μην πολυενδιαφέρεται για την ατμόσφαιρα του σπιτιού του.
Τον πατέρα του τον βλέπει, συναντιούνται, μιλάνε; ή η μητέρα έχει τα παιδιά κατ' ουσίαν μόνο δικά της;
Τι να σου πω, από τις πιό δύσκολες ασκήσεις να βρεις ποιός έχει το δίκιο, και από τις δυσκολότερες να προσπαθήσει κανείς να φιλιώσει ζευγάρι στα πρόθυρα διαζυγίου. Να μην σου τύχει σου λέω μόνο!
Χημικός

Νεφελη είπε...

Το χωρισμένοι γονείς δε μου φαίνεται και τόσο τραγικό. Έχω μια φίλη με χωρισμένους γονείς η οποία όχι μόνο δεν έχει τέτοια συμπτώματα, αλλά είναι από τις καλύτερες στην τάξη της, πρώτη σε όλα και απίστευτα, μα απίστευτα ευχάριστο άτομο.

Το ζήτημα είναι η αντιμετώπιση των γονέων απέναντι στο θέμα. Ο μαθητής σου πολύ αμφιβάλλω αν στενοχωριέται που χώρισαν οι γονείς του. Μάλλον ανακούφιση θα νιώθει (μιλάει η πείρα). Αυτό που κάνει την κατάσταση άσχημη είναι το ότι η μάνα νιώθει φοβερές ενοχές που χώρισε τον άντρα της και "και καλά" διέλυσε την οικογένειά της και από την άλλη φοβάται μη γίνει ο γιός της σαν αυτόν. Και αυτό είναι κατανοητό κατά τη γνώμη μου. Εδώ πέρα αυτό που χρειάζεται είναι να ξεπεραστεί το διαζύγιο. Η πράξη έγινε για καλό, όχι για να φέρει την καταστροφή.

Το καλύτερο είναι να μην πεις στη μάνα ότι, κοίτα να δεις, νομίζω ότι φταις εσύ εδώ πέρα. Το πιο πιθανό είναι να αλλάξει καθηγητή στο παιδί. Μάνα είναι, το πονάει το παιδί της. Αν διαπιστώσει πως η αιτία του προβλήματος δεν είναι το διαζύγιο, αλλά η συμπεριφορά της, θα αλλάξει σίγουρα. Βασικά αν διαπιστώσει ότι υπάρχει πρόβλημα και ποιό είναι αυτό.

Καλή σου επιτυχία σουρωτηράκι.
Την καλημέρα μου.

Sourotiri είπε...

offliner, τα ειπαμε κι απο κοντα :) Αν οντως βρω την ευκαιρια και μιλησω, θα αναφερω και οσα λες, φυσικα!

Χημικε, δεν νομιζω οτι αυτο που επηρρεαζει το παιδι ειναι τοσο η σχεση του με τον πατερα του [που τον βλεπει καθε εβδομαδα] οσο η σχεση του με την μανα του. Και δεν προκειται για "τα προθυρα διαζυγιου", αλλα για χωρισμο που υπαρχει εδω και 5-6 χρονια. Το οτι ειναι συνθετο θεμα, δεν το συζηταμε καν...

Νεφελη, οντως, το θεμα ειναι να ανοιξει η μανα τα ματια της... Την καλημερα μου :)

Ανώνυμος είπε...

Λυπάμαι που το λέω αλλά το παιδί είναι καμένο από χέρι. Έχοντας βιώσει κάτι τέτοιο το λέω. Δυστυχώς το παιδί μεγαλώνοντας θα αντιγράφει αυτό που βλέπει μέσα στην οικογένεια και το σπίτι του και θα το βγάζει και στη δική του ιδιωτική ζωή.
Αφενός καταλαβαίνω τη μάνα, δηλαδή το πως θα νιώθει, αλλά δεν τη δικαιολογώ. Πιστεύω ότι σε τέτοιες καταστάσεις οι γονείς πρέπει να βάζουν πάνω από τους εαυτούς τους τα παιδιά τους. Διαφορετικά να μην τα έκαναν. Γιατί πάντα υπάρχει η πιθανότητα διαζυγίου και άσχημου χωρισμού. Και η σχέση ενός άντρα και μιας γυναίκας μπορεί να αλλάξει, ενώ ενός γονιού και του παιδιού του δε θα αλλάξει ποτέ. Πάντα θα υπάρχει ο γονές που θα αποτελεί πρότυπο και το παιδί που θα είναι ο δέκτης.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση η μάνα χρειάζεται ιατρική βοήθεια. Αλλά δε θα το παραδεκτεί. Ο εγωισμός αγγίζει το ταβάνι.
Η θέση σου είναι πολύ δύσκολη απέναντί της, επειδή από λόγια δεν πρόκειται να πάρει. Μπορεί να σκέφτεται και η ίδια ότι κάνει κακό στο παιδί της σαν αναλαμπή πού και πού, αλλά δε θα μπορεί να ξεφύγει από την κατάσταση αυτή αφού θα της έχει γίνει εμμονή.
Το παιδί προφανώς εισπράττει νεύρα και ίσως και αδιαφορία. Χρειάζεται αγάπη. Οπότε προσπάθησε να είσαι όσο αυτό είναι δυνατό φίλος μαζί του. Κάτι σαν ίσος και όχι ανώτερός του.
Καλή τύχη!