Κυριακή, 22 Νοεμβρίου 2009

Μυριζε ψαριλα σε καφετερια της Θεσσαλονικης...

Προχθες που λετε, καθομουν σε μια καφετερια και περιμενα να ερθει η κολλητη μου να τα πουμε. Στο παραδιπλα τραπεζακι, μια παρεα με 3 αγορια και ενα κοριτσι. Με το που εκατσα διαπιστωσα πως απο ολους, το ενα αγορι εχει μονοπωλησει το ενδιαφερον και μιλαει πολυ. Η δε κοπελα, τον κοιτουσε και -κυριολεκτικα- ελιωνε.

Περιμενα αρκετη ωρα. Ο τυπος μιλουσε πολυ, και κυριως, δυνατα. Αποδειχτηκε πως πριν 10 μερες ειχε μπει φανταρος και μολις ειχε ορκιστει, οποτε απολαμβανε την αδεια ορκομωσιας του και εξιστορουσε στους φιλους του τα τεκταινομενα στο κεντρο εκπαιδευσης που υπηρετει.

Τα λεγομενα του ηταν ολοιδια με την δευτερη σελιδα του ημερολογιου μου ως φανταρου. Αηδιαστικα ιδια ομως.

Κι ομως, τα ενιωσα τοσο ξενα, τοσο μακρινα, τοσο βαρετα.

Νιωθω λες και εχουν περασει δεκα χρονια απο τοτε που απολυθηκα. Εχω ριξει στην ουσια μαυρη πετρα πισω μου.

Και δεν στεναχωριεμαι καθολου για αυτο :Ρ

5 σχολίασαν...:

Γιώργος είπε...

Αντε βρε αλητη πρωι πρωι!
Αντι να λησμονεις αυτες τις ενδοξες στιγμες που περασες στα ελληνικα στρατα εσυ εριξες μαυρη πετρα....τσ τσ τσ τσ τσ.....
και παλι ντροπη σου :P
καλημερα!

hopkins είπε...

Εγώ τη βάφω τώρα την πέτρα... :Ρ

YO!Reeka's είπε...

eeeetsiii!

sakidio είπε...

όχι άλλη αναφορά στον Ε.Σ. σας παρακαλώ. ούτε μήνας δεν έχει περάσει κι όλο πάλι για αυτόν ακούω

Acro είπε...

Νομίζω ότι η ξαφνική στέρηση της ελευθερίας στο στρατό, μας αποσυντονίζει άσχημα. Βέβαια, όταν περάσει και μετά, το πολύ πολύ να θυμόμαστε καμιά αστεία φάση, ή να γελάμε με τις άσχημες. Εκεί που ήμουν (Ε92, aka σειρά Σεπτεμβρίου 1992) πήγες, κι εκεί που ήσουν, ήρθε.

Άστα να πάνε τα ρημάδια...