Τετάρτη, 25 Φεβρουαρίου 2009

Το ημερολογιο ενος φανταρου - page twentythree: Για τους αρχιδια στρατιωτικους.

Μολις ειδα στο troktiko τις εξης εικονες:


που αποτελουν αναδημοσιευση απο το blog "Ο ΔΡΟΜΟΣ". Αν δεν βαριεστε να τα διαβασετε, πολυ απλα τα παιδια στο κεντρο εκπαιδευσης νεοσυλλεκτων στην Θηβα καταγγελουν τις αθλιες συνθηκες που επικρατουν εκει.

Δεν ειναι πρωτογνορα πραγματα αυτα που διαβαζω. Σε γενικες γραμμες, τα εζησα και εγω στο κεντρο που ημουν. Ισως οχι ολα αυτα, ισως οχι ολα απο πρωτο χερι, μιας και ημουν γραφεας του Αρχιλοχια, αλλα εν πασει περιπτωσει τα εβλεπα καθημερινα μπροστα μου.

Δεν θα σταθω στα οσα λενε τα παιδια. Λιγο ως πολυ ολοι τα γνωριζουμε, και εσεις που ειστε απ'εξω και εμεις που ειμαστε εντος, φυσικα [καλα, οχι ολοι]. Θα σταθω στα σχολια του ποστ απο κατω, και αν βαριεστε, σας μεταφερω ενδεικτικα:

Στρατός είναι ρεεεεεεε όχι διακοπές στην Πάρο.Τι θέλατε δηλαδή να είναι μέσα και η μαμά σας να σας ξεσκατίζει?

Δεν φταίνε τα κυρίζια που το γράψανε, αυτά ''ζορίζονται''η φουκαριάρα η μάνα τους φταίει που τα κατάντησε έτσι.

Μην κάνετε σαν βουτυρόπαιδα.

Για κάμπινγκ νομίζατε οτι πάτε?
Ελεος ρε βουτυρόπαιδα, ρωτήστε και κανάν παλαιότερο να σας πει τι τραβήξανε στον στρατό...


Μου θυμιζουν την περιφημη εκπομπη που ειχε βγει ο φασιστα γιος Πλευρης:




Εν πασει περιπτωσει.

Οταν κλεβεις εναν ανθρωπο απο την προσωπικη του ζωη, χωρις την θεληση του, τον βαζεις να κανει διαφορα εξαντλητικα πραγματα, του σπας τα νευρα και "τον τσαμπουκα" γιατι "ετσι θα μαθει, στην εξω ζωη τα πραγματα ειναι δυσκολα και ο στρατος ειναι σχολειο", κτλ κτλ... Το θεωρουν καποιοι εντελως απιθανο δηλαδη καποιος να μην τα αντεξει ολα αυτα; Και αν δεν τα αντεξει "ειναι φλωρος", αν ομως τα αντεξει "ειναι αντρας";

Δηλαδη "αντρας" ειναι οποιος κανει τον μαλακα; Οποιος δεχεται την πληρη ισοπεδωση της προσωπικοτητας του; Οποιος δεχεται να κανει προβες παρελασης μεσα στο ψωλοκρυο και δεν λυγιζει; Οποιος, οποιος, οποιος...; Εσυ ρε ανθυπολοχαγακο εισαι αντρας δηλαδη;

Και αληθεια, ολοι αυτοι οι ανθυπολοχαγακοι, που συνηθως εχουν μολις τελειωσει την Ευελπιδων και ειναι 22-23 χρονων και εκπαιδευτες στα κεντρα εκπαιδευσης νεοσυλλεκτων, ξερουν "τι θα συναντησουμε στην εξω ζωη"; Αφου βρε μαλακες απο το σχολειο ησασταν εγκλειστοι στην σχολη σας, που το ξερετε; Τα εχουμε πει και σε αλλα ποστς, ο στρατος ΔΕΝ ειναι η πραγματικη ζωη. Ειναι ενα συστημα ΤΕΛΕΙΩΣ αποκομμενο απο αυτην. Μια κοινωνια μοναστηριακη. Ειστε ΑΣΧΕΤΟΙ.

Και συνεχιζω... "Φλωρος" και "βουτυροπαιδο" ειναι οποιος δεν αντεχει τα καψωνια; Ποτε θα δεχτειτε οτι, παρολη την στολη που φορανε οι στρατιωτες, ποτε δεν θα μπορεσεις να τους ισοπεδωσεις ολους; Γιατι ειναι ανθρωποι, οχι ρομποτ. Ε ναι λοιπον, καποιοι δεν αντεχουν. Δεν εχουν ολοι σωματικη ή πνευματικη ικανοτητα αντιστοιχη με αυτην που ζητατε. Πως να το κανουμε; Δεν ειναι ολοι ιδιοι. Αλλα ξεχασα, η διαφορετικοτητα ειναι αγνωστη λεξη για σας, ετσι;

3μιση μηνες φανταρος, και εχω αντεξει πολλα απο τα καψωνια σας. Δεν λυγισα ουτε οταν επι 2μιση ωρες στελεχος του ελληνικου στρατου με εβριζε και μου εδινε καμψεις, δεν λυγισα ουτε εβγαλαν πληγες τα ποδια μου, δεν λυγισα ουτε οταν δεν μπορουσα να μιλησω σε κανεναν, δεν λυγισα ουτε οταν ενιωθα τις δυναμεις μου να με εγκαταλειπουν, εξαιτιας των πραγματων που με εβαζαν καποιοι "κομαντο" να κανω. Δεν θεωρω τον εαυτο μου πιο πολυ "αντρα", ομως. Χασατε.

Σιγουρα, τα πραγματα ειναι καλυτερα απο αυτα που συναντησαν οι γονεις μας. Αλλα δεν σημαινει οτι ειναι και καλα, ετσι; Καποια βηματα προοδου εχουν γινει, και καλο θα ηταν να συνεχισουν να γινονται. Δυστυχως ομως, οσο υπαρχουν ζουλου σαν τον Πλευρη και τους σχολιαστες του blog που αναφερω, τα πραγματα θα ειναι δυσκολα. Τοσο εσεις οι "αντρες" θα κουβαλατε στην πλατη σας αυτοκτονιες φανταρων, με τις τυψεις να σας τρωνε. Γιατι οταν ενας φανταρος ξερει οτι δεν μπορει να σας κανει τιποτα, ουτε να σας γαμησει στο ξυλο ουτε να κινηθει νομικα εναντιον σας, η αντιδραση του θα ειναι προς τον εαυτο του. Και για αυτον θα ειναι φυσικα ο,τι χειροτερο, αλλα για σενα τον "αντρα" θα ειναι κατι που θα το κουβαλας μια ζωη.

Υπαρχουν στα αληθεια στρατιωτικοι με αρχιδια, και ευτυχως εχω συναντησει αρκετους, που με κανουν να ελπιζω. Υπαρχουν ομως και αρχιδια στρατιωτικοι.

Δευτέρα, 23 Φεβρουαρίου 2009

Το ημερολογιο ενος φανταρου - page twenty-two: Σκορπιες σκεψεις για τους στρατιωτικους.

Εχω ηδη τρεισιμιση μηνες φανταρος. Μεγαλο μερος της ως τωρα θητειας μου την εχω περασει μεσα σε γραφεια. Ως εκ τουτου, εχω περασει αρκετη ωρα με καθε λογης στρατιωτικο. Πιστευω λοιπον πως μπορω βασιμα να βγαλω καποια συμπερασματα για αυτους. Φυσικα, δεν αφορουν τους παντες ολα αυτα.

Η διττη προσωπικοτητα του στρατιωτικου.
Το πρωτο στοιχειο ειναι πολυ ενδιαφερον. Εχω παρατηρησει λοιπον πως μια μεγαλη πλειοψηφια στρατιωτικων εχουν διττη προσωπικοτητα. Αλλη οταν μιλανε σε ενα πληθος, και αλλη οταν σου μιλανε κατ'ιδιαν. Μπορει στο πληθος να φαινονται οι μεγαλυτεροι μαλακες, και κατ' ιδιαν οι καλυτεροι ανθρωποι. Εχω δει στρατιωτικους να κραζουν καποια "σειρα" μου με διαφορα κοσμητικα επιθετα, και αντιθετα σε μενα, που με ειχαν αναγκη για να τους βγαλω την αλφα δουλεια, να με γλειφουν. Πως γινεται ο ιδιος ανθρωπος να ειναι μαλακας και την επομενη στιγμη να μην ειναι; Φυσικα, παντα υπαρχει η αμεσως πιο πιθανη περιπτωση, καποιος να ειναι μαλακας και κατ' ιδιαν και στο πληθος :)

Η φαινομενικη ηλικια τους.
Εχω επισης παρατηρησει πως οι περισσοτεροι απο δαυτους φαινονται κατα μεσο ορο 5-10 χρονια μεγαλυτεροι απο ο,τι ειναι. Εχω δει 30ρηδες με γκριζαρισμενα μαλλια, σπασμενο δερμα, και κυριως, συμπεριφορα 50ρη. Οσες φορες το εχω συζητησει αυτο με καποιον ανωτερο μου, η απαντηση που παιρνω ειναι η ιδια: Ο στρατος τους γερναει. Το αγχος ειναι τετοιο, που δεν αφηνει και πολλα περιθωρια. Αν κανουν μια μαλακια στην δουλεια τους, αυτο μπορει να επιφερει πολλες ασχημες συνεπειες, οχι μονο για αυτους αλλα και για την οικογενεια τους. Η δουλεια τους γινεται κατω απο το πρισμα ενος τεραστιου, καθηλωτικου σχεδον, "ΠΡΕΠΕΙ". Για να μην μιλησουμε για τις ατελειωτες μεταθεσεις στο αγνωστο με βαρκα την ελπιδα...

Επισης, οι περισσοτεροι εχουν σκληρυνει σαν ανθρωποι. Τους βλεπεις ρε παιδι μου, πως ακομη και οταν μιλανε για το παιδι τους, το προσωπο τους δεν συσπαται καν ουτε για να μειδιασει. Λιγες φορες χαμογελανε, ακομη πιο λιγες γελανε. Και συνηθως, τα αστεια που τους κανουν να γελανε ειναι χειροτερα και απο τα δικα μου. Και ναι, αφορουν τον στρατο.

Η προσωπικη τους ζωη.
Αυτο που εχω καταλαβει για την προσωπικη τους ζωη, ειναι πως περιστρεφεται και αυτη γυρω απο τον στρατο. Λογικο θα μου πεις, μιας και συναναστρεφονται περισσοτερο με συναδελφους τους. Ομως, ποσο φυσιολογικο μπορει να ειναι να κλεινεις π.χ. την λεσχη αξιωματικων για να κανεις παρτι στο παιδι σου, να κλεινεις π.χ. τα ΚΑΑΥ για τζαμπα διακοπες, κτλ, κτλ; Αυτο ειναι αυτοπεριχαρακωση. Τοσο για σενα, οσο και για την οικογενεια σου. Λες και κλεινεσαι σε ενα χακι καβουκι και δεν θελεις να βγεις.

"Kαι τις μπαλες".
Ο Αρχιλοχιας του οποιου ημουν γραφεας στο κεντρο, με ειχε προειδοποιησει, ευτυχως: Μην κανεις ολες τις δουλειες που σου αναθετουν. Την επομενη φορα οχι απλως θα σε γαμησουν [φορτωνοντας σε με πολυ περισσοτερα], αλλα θα σου βαλουν και τα αρχιδια μεσα. Το βλεπω αυτο εδω περα. Μιλαμε πως αν στον στρατο δειξεις σε καποιον ανωτερο λιγο παραπανω φιλοτιμο, την γαμησες. Ειναι πολυ λεπτη η θεση ενος γραφεα π.χ. Εγω την πατησα αρκετες φορες, αλλα τωρα τελευταια προσεχω πολυ. Ξερω περιπτωση γραφεων που ο ανωτερος τους τους εβαζε να ξυνουν μολυβια στον ελευθερο χρονο που εμενε στο γραφειο [!] για να μην "πανε χαμενες εργατοωρες". Ελεος δηλαδη.

Επισης το αλλο που μου εχει κανει πολυ εντυπωση ειναι το εξης, μιας και ειπαμε για εργατοωρες: Στον στρατο βλεπεις παρα πολλες εργατοωρες να πηγαινουν οντως χαμενες. Ειναι τετοια η αχρηστια πολλων στρατιωτικων να συντονισουν τους φανταρους τους, που αυτοι παραγουν 10 αντι για 50. Στο γραφειο ειμαστε 3 ατομα. Καποιες μερες επρεπε να το κρατησω ολομοναχος λοιπον. Και ενω οταν ειμασταν 3 πηγαιναμε γαμιωντας, οταν ημουν μονος μου εμενε και ελευθερος χρονος. Απιστευτο!

Κατεληξα λοιπον στο εξης: Οσο χρησιμος και αν νιωθει ενας φανταρος την ωρα που οντως κανει κατι, παντα παραλειπει το εξης: Οτι για τον ανωτερο του δεν ειναι τιποτε αλλο παρα ενα κωλοφανταρο που σε λιγες μηνες θα φυγει. Αναλωσιμος ως εκει που δεν παει. Το θεμα ειναι να του κανει την δουλεια του και γεια σας. Αντε, το πολυ πολυ να του ανταποδωσει την χαρη με καμια τιμητικη αδεια. Ως εκει ομως. Ουτε ευχαριστω θα ακουσεις, ουτε τιποτα. Το θεμα ειναι να βρεις τα περιθωρια εκεινα [και να τα εξαντλησεις εννοειται] ωστε να μην ζεις εντελως σαν σκλαβος.

Οι λεγομενοι "καραβαναδες".
...ή αλλιως οι "Εθελοντες Μακρας Θητειας", κοινως ΕΜΘ. Μιλαμε προκειται μακραν για την χειροτερη καστα στρατιωτικων. Για να ειμαι ακριβης, προκειται για εκεινη την καστα που εχει μεσα της τα περισσοτερα καθικια [τετοιος ειναι και ο αρχιδιλοχιας μου]. Μπηκαν με ελαχιστες εξετασεις και εκπαιδευση, και πλεον, μετρανε πολλα χρονια στο κουρμπετι. Συμπεριφερονται σαν στρατηγοι ενω μονο αυτο δεν ειναι. Πολλοι απο αυτους κρυβουν μεσα τους πολλα κομπλεξ οσον αφορα τον βαθμο τους. Φανταστειτε οτι ενας καραβανας πρεπει να μεινει 20 χρονια στον στρατο για να παρει τον βαθμο που εχει ενας ευελπις οταν βγαινει απο την Ευελπιδων. Και αν τους βαλεις διπλα διπλα, για τον ελληνικο στρατο ειναι ολοιδιοι. Ε λοιπον, δεν το κρυβουν οτι εχουν προβλημα με αυτο. Και συμπεριφερονται δυσαναλογα, τοσο με την ηλικια τους [συμπεριφερονται σαν 12 χρονων παιδακια ωρες ωρες], οσο και με τον βαθμο τους [τα ειπαμε και πιο πανω].

Οι Ευελπιδες.
Απο την αλλη, οι ευελπιδες ειναι αυτοι που σαν καστα, δειχνουν σε γενικες γραμμες την καλυτερη συμπεριφορα απο ολους. Δεν σκοτιζονται και ιδιαιτερα, ιδιως αν ειναι νεοι, και μπορουν να πλησιασουν τον φανταρο κανοντας τον να νιωσει ανετα. Οσο ομως ανεβαινουμε ηλικια [αρα και βαθμο], τοσο πιο απομακροι γινονται. Λογικο, θα ελεγα. Ποτε ομως δεν θα φτασουν σε σημειο να κανουν καφριλες.

Οι δοκιμοι.
Μιλαμε για την πλεον αποτυχημενη εφευρεση του αιωνα: Οι ΔΕΑ [Δοκιμοι Εφεδροι Αξιωματικοι = Δεν Ειμαι Αξιωματικος] η αλλιως ανθυποτιποτες [μιας και δεν εχουν αστερι]. Ανθρωποι που σε γενικες γραμμες μπηκαν φανταροι και δεν ηθελαν να τους προσταζει κανεις, αλλα οχι μονο: ηθελαν να προσταζουν αυτοι, γιατι στο κωλοχωρι τους ενας παπας ξερει τι ειχαν ζησει. Οι περισσοτεροι απο αυτους ειναι 19 χρονων [υποπτο αυτο], αγραμματοι, μαλλον πιανουν πρωτη φορα λεφτα στα χερια τους [600 ευρω τον μηνα]. Ορισμενοι δε, κυκλοφορουν με υφος χιλιων καρδιναλιων. Ξεχνανε ομως μετα το 17μηνο τους, θα ειναι παλι τιποτενια ανθρωπακια.

Οι ΕΠΟΠ.
Καλα, τα εχουμε ξαναπει για τους ΕΠΟΠ. Ακομη ο θεσμος δεν εχει μεγαλη ζωη, αλλα φαινεται πανομοιοτυπη περιπτωση με τους καραβαναδες. Απλα αλλαξε ονομα.


Αυτα για την ωρα. Τα λεμε ;)

Παρασκευή, 20 Φεβρουαρίου 2009

Το ημερολογιο ενος φανταρου - page twenty-one: Sourosoldier down.

Καιρο εχω να γραψω, ε; Εξω ο κοσμος χανεται [νεα αναβολη στην δικη blogme.gr μαθαινω, 60κιλη βομβα που δεν εξερραγη μαθαινω, ο γαυρος κατεβασε τα κυλοτακια στην ΣεντΕτιεν μαθαινω, κλπ κλπ] και το sourotiri...χτενιζεται.

Ε λοιπον, οι μερες της αδειας μου τελειωσαν [αφου ηταν μετρημενες ειπαμε], και το βραδυ μπηκα στο στρατοπεδο εμφανως ξενερωμενος. Το ξενερωμα μου ξεκινησε με το που αντικρυσα την πυλη του στρατοπεδου, και οσο περνουσε η ωρα [και εγω το κατωφλι του λοχου μου] αυξανοταν με γεωμετρικη προοδο [εκθετικη θα ελεγα, για να μην ξεχναμε και την παλια μας τεχνη κοσκινο]. Να μην σας τα πολυλογω, η επομενες μερες ηταν δυσκολες, μιας και αντικρυσα φορα παρτιδα ολα εκεινα που μου φαινονταν μακρινα στην αδεια μου. Και διαπιστωσα ποσο μακρινα ηταν ολο εκεινα που μου φαινονταν κοντινα στην αδεια, πλεον.

Ομως δεν ειναι αυτο το θεμα. Ο sourosoldier καλως ή κακως συνηθισε. Ομως δεν ειχε προβλεψει τον ασταθμητο παραγοντα. Καποια πεταλουδα λοιπον πρεπει να φτερουγισε πολυ εντονα στο Λονδινο και το εξης ακολουθο σκηνικο ελαβε χωρα εντος του στρατοπεδου:

Η μερα που ξημερωνε ηταν η Τριτη [η προπροχθεσινη]. Τα αφεντικα στο γραφειο ελειπαν, εγω ειχα παραλαβει κλειδια και θα κρατουσα το γραφειο all alone. Στην αρχη φρικαρα λιγο στην σκεψη, γιατι η παραμικρη μαλακια θα μου κοστιζε, αλλα εν πασει περιπτωσει τα πραγματα πηγαν καλα.

Και εκει λοιπον που εχω κλειδωσει το γραφειο, μετα απο μια ακομη εξαντλητικη μερα, κατευθυνομαι προς τα μαγειρια - εστιατορια για να γεμισω το διαμαρτυρουμενο στομαχακι μου. Εχω ηδη παρει και μια κοκα κολα απο το κυλικειο [Τριτη σκεφτηκα, κατι κρεατικο θα εχει] και βρισκομαι καμια δεκαρια βηματα απο την πολυποθητη πορτα, και εκεινη την στιγμη βγαινει ο εποπτης των μαγειριων. "Καθυστερημενος μου ηρθες σημερα", μου λεει. Και ακριβως εκεινη την στιγμη...



Sourosoldier down.



Δεν ξερω τι σκατα πατησα, που σκατα στραβοπατησα [ΟΚ, αφηνω ανοιχτο το ενδεχομενο ο δρομος να ηταν εντελως επιπεδο, δεν εχει και τοση σημασια αλλωστε], αλλα αντι να πατησω οπως καθε φυσιολογικος ανθρωπος που προσεχει, εγω στραμπουληξα το ποδι μου. Προσπαθησα να κρατηθω ορθιος, προσπαθεια που στεφθηκε με απολυτη αποτυχια. Δευτερολεπτα μετα ειχα ξαπλωθει φαρδυς-πλατυς μπροστα στον γκαντεμη εποπτη μαγειριων, και η κοκα κολα μου βρισκοταν καπου εκσφεδονισμενη. Ο πονος, αρκετα μεγαλος, αλλα οχι τοσος ωστε να με κανει να ανησυχω για σπασιμο.

Πηγα λοιπον κουτσαινοντας, μαζεψα την κοκακολιτσα μου, εφαγα σαν κυριος και βουρ στον γιατρο. Ελευθερος αθλοπαιδιων και ασκησεων βγηκα για 3 μερες, ολα κουλ.

Ελα ομως που και την επομενη μερα επρεπε να κρατησω all alone το γραφειο. Κινησα λοιπον προς το Διοικητηριο, εχωσα αλφαμιτες [επεξηγηση: Α.Μ. = Αστυνομοι Μοναδας] να κανουν τις εξωτερικες μου δουλειες, εγω εμεινα μεσα στο γραφειο και ξεσκιστηκα, γιατι το να πηγαινεις απο εδω εκει με στραμπουληγμενο ποδι δεν ειναι και ο,τι πιο ευκολο. Και εχω να καταγγειλω κατι, αγαπητε αναγνωστη. Δεν πηρα ουτε μια ωρα τιμητικη, ουτε απο τον Διοικητη ουτε απο τον Υποδιοικητη, που με ειδαν παμπολλες φορες να πηγαινω σαν σπασμενη λαμαρινα. Στα διαλα.

Οπως και να'χει, σημερα το ποδαρακι μου ειναι πολυ καλυτερα, γιαυτο και μπορω και σου γραφω. Καλο Σουκου :)

Υ.Γ. Επισης, κατι αλλο ταραξε την πολυαναμενομενη αποψινη μου εξοδο. Ενα θα σας πω:

ΕΙΔΑ ΤΟΝ HOPKINS ΦΑΝΤΑΡΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟ!!!!!!!!!!!!

Δευτέρα, 9 Φεβρουαρίου 2009

Το ημερολογιο ενος φανταρου - page twenty: Οι μερες της αδειας μου ειναι μετρημενες.

Oh well...

Τελικα, οι μερες της αδειας μου ειναι μετρημενες. Δεκα τον αριθμο. Οχι ασχημα, για φανταρο που μετραει 3 μηνες στον στρατο.

Εφυγα απο το στρατοπεδο την περασμενη Δευτερα. Αυτη η εβδομαδα κυλησε υπεροχα και το ακομη καλυτερο ειναι πως οι μερες δεν μου φανηκαν πως περνουσαν γρηγορα. Ειδα ανθρωπους που γουσταρα να δω και πραγματικα, μου ειχαν λειψει.

Η κολλητη μου.
Με την κολλητη μου ηπιαμε εναν μαραθωνιο καφε [και μπυρες] απο τα παλια. Εξι ολοκληρες ωρες, γεματες με συζητηση, χωρις να νιωθω οτι κουραζομαι καθολου. Μιλησαμε οπως εμεις ξερουμε να μιλαμε μεταξυ μας, τα ειπαμε ολα για τις ζωες μας, χιλια δυο πραγματα. Πραγματικα, ενας καφες [και μπυρες] που μου εκανε πολυ καλο. Καποια πραγματα ειναι σταθερες αξιες στον χρονο.

Ο πολυ καλος εφηβικος και φοιτητικος φιλος.
Στην αρχη πηγαμε και τσιμπησαμε, και τα ειπαμε. Αυτος, λιωμενος απο την κουραση που του εχουν προκαλεσει οι μεταθεσεις. Εγω, λιωμενος απο τον υπνο που αρχισε να μου βγαινει ατελειωτος σιγα-σιγα. Ε λοιπον, το καψαμε στο pro. Πολυ γελιο, μιας και οι φασεις και τα γκολ που εμπαιναν διανθιζονταν με στρατιωτικες εκφρασεις. Υπαρχει καλυτερο απο το να του βαζω το 8ο γκολ [σε εκεινο το ματς τον εσκισα 8-0] και να του πεταω την ατακα "και τις μπαλες"; Ή αντιστοιχα αυτος να μου πεταει την ατακα "το χορηγει η υπηρεσια" σε καθε γκολ; Μαγεια λεμε, μαγεια :Ρ

Ο πολυ καλος φοιτητικος φιλος - και blogger του αιωνα.
Μπορει να μην ειχα τοσο καιρο να τον δω δαυτον, αλλα και παλι, αλλιως ειναι να βλεπεις καποιον με πολιτικα ρουχα και αλλιως με την παραλλαγη. Απαλλαγμενοι λοιπον απο την στρατιωτικη φορεσια, ηπιαμε εναν καφε που συνοδευοταν απο μεστη κουβεντα, και η ωρα περασε ομορφα. Αν και το πολυμπριζο δεν θα κακοπερασει απο εδω και περα μου φαινεται :)

Το αχτυπητο τριδυμο - τρεις πρωην μαθητες μου και φιλοι μεταξυ τους.
Ενταξει, εδω θα μπορουσε ευλογα να αναρωτηθει κανεις τι δουλεια εχω εγω με πιτσιρικια; Ε λοιπον, για αυτα τα 3 παιδια αισθανομαι σαν θειος. Τους βλεπω οτι νιωθουν ανετα μαζι μου, τα λεμε για παρα πολλα θεματα, απο σχολικα [εξαλλου ημουν καθηγητης τους, μην ξεχνιομαστε] μεχρι γκομενικα. Μεγαλωσαν και αυτα...

Οι συμφοιτητες.
Αλλο πραγμα, πραγματικα. Φαντασου τωρα 4-5 ατομα του 7ου ετους, να κανουν καταληψη σε μια αιθουσα της σχολης "για διαβασμα", και φυσικα, η κουβεντα να γινεται μπαχαλο. Ενας φανταρος της 303 και αρειανος, ενας αλλος της 304 και βαζελος, και εγω της 305 και βαζελος, ενας τεταρτος που δεν εχει παει φανταρος και γαυρος, και ενας πεμπτος αριστερος που σκεφτεται να παει σχολη αστυφυλακων και μπαοκτζης. Δεν αρκουν οι λεξεις, πραγματικα. Ενας λογος που γουσταρω να πηγαινω στην σχολη ειναι για να δω αυτους τους μαλακες :)

Οι πολυ κοντινοι συγγενεις μου.
Μπορει να μην τα ειπαμε για ωρες, αλλα και μονο που ημουν σπιτι εφτανε. Καποια πραγματα τα θεωρουμε δεδομενα, και πολυ κακως. Αυτην την εβδομαδα διαπιστωσα αρκετα για την οικογενεια μου. Γιατι οπως και να το κανεις, το πατρικο σπιτι ειναι παντα πατρικο σπιτι. Και τα μελη που το κατοικουν, παντα θα σε κανουν να νιωθεις χαλαρα.

Αλλα εκτος απο αυτους που ειδα, εκανα κιολας και πραγματα αγαπημενα:

Τα γνωριμα, ατελειωτα τηλεφωνηματα καθε βραδυ με το μωρο μου :)
Ε ναι, αυτο κι αν μου ειχε λειψει. ΟΚ, μπορει να εβαλα a la carte για να μιλαμε με "ενα λεπτο το λεπτο", αλλα δεν ειναι το ιδιο να ειμαι στο κρεβατακι μου, στην ησυχια μου, μονος μου, με την κουβερτουλα μου, και να μιλαμε μεχρι να μας παρει ο υπνος :)

Το ατελειωτο σερφαρισμα στο ιντερνετ.
Ω ναι. Τα διαβασα ολα, θαρρω. Μην κοιτατε που δεν απαντουσα :) Οσο για το msn, μπορω να πω οτι αυτες τις μερες ειχε την τιμητικη του. Πραγματικα, το πληκτρολογιο πηρε φωτια. Και να σκεφτεις οτι πριν μπω φανταρος το χρησιμοποιουσα ελαχιστα :) Βλεπεις, κατι που ο χοπ-χοπ μπαινει αυριο και αυτος, κατι που πιαναμε και γαμω τις κουβεντες με το γυαλινο δακρυ, κατι που πετυχαινα ατομα που ειχα καιρο να τα πετυχω...Ε δεν θελει και πολυ να κολλησεις :)

Θεσσαλονικη μου, μεγαλη φαγητομανα.
Περα απο το οτι ετρωγα ενα πιατο ανθρωπινο φαι καθε μερα, ειχα την ευτυχια να γευτω τα γνωστα τουμπιωτικα πιτογυρα μετα απο πολυ καιρο, και να τιμησω ενα τσιζκεηκ δεοντως :)

Εγινα σαν τον ναυαγο.
Ω ναι, εδω και μια εβδομαδα ουτε καν διανοηθηκα να βαλω ξυραφι στο προσωπο μου. Και πολυ το γουσταρα που δεν ειχα το αγχος αν δειχνω ξυρισμενος ή αξυριστος. Αξυρισια ρουλζ.

Ο υπνος.
Τις πρωτες μερες ξυπνουσα στις 6-7 ωρες υπνου, συνηθισμενος. Οταν του πηρα τον αερα, του εδωσα και καταλαβε. Επιτελους, χουχουλιαζα ΟΣΗ ΓΑΜΗΜΕΝΗ ΩΡΑ ΗΘΕΛΑ. Αει σιχτιρ.

Ο καθηγητης αναστηθηκε μεσα μου.
Ω ναι, μεχρι και ιδιαιτερο κανονισα αυτες τις μερες. Αφενος γιατι..."παλια μου τεχνη κοσκινο", αφετερου για να βγει και κανενα μικρο χαρτζιλικακι. Ε λοιπον, τις λιγες ωρες που εκανα μαθημα, ενιωθα πραγματικα ευτυχισμενος. Προς το τελος, ειχα την αισθηση της ολοκληρωσης. Αν δεν το εχετε ζησει, δεν μπορειτε να με καταλαβετε :)

Πραγματικα λοιπον, μιλαμε για μια εβδομαδα στην οποια γεμισα φουλ τις μπαταριες μου.

Και πριν απο μια ωρα συνειδητοποιησα πως, οσο υπεροχη και αν ειναι ως τωρα αυτη η αδεια, την Πεμπτη θα τελειωσει. Θα τελειωσει γαμω την παναχαικη μου, και εγω θα μπω στο ιδιο γαμημενο ΚΤΕΛ, θα παω στο ιδιο γαμημενο στρατοπεδο, θα μου ανοιξουν την πυλη και θα μαντρωθω μεσα για αλλη μια φορα, με δολωμα τις εξοδους μου. Θα συναντησω τους ιδιους παπαρες [οκ, και τα ιδια γαματα παιδια για να ειμαι δικαιος], με τις ιδιες παπαριες, και θα κανω τις ιδιες μαλακιες. Ολα αυτα, για 2 ακομη μηνες, μιας και η επομενη αδεια που προβλεπεται να παρω ειναι το πασχα.

Ξενερωνω ηδη. Μαλλον μεσα μου μολις αρχισε η αντιστροφη μετρηση, κατι που δεν το ειχα καν στο μυαλο μου μεχρι προτινος.

Μου απομενουν γυρω στις 65 ωρες λοιπον... Τικ-τακ...

Τετάρτη, 4 Φεβρουαρίου 2009

Το ημερολογιο ενος φανταρου - page nineteen: Με αλλαζει; Ποσο και για ποσο;

Εχω εδω και μιαμιση μερα στην Θεσσαλονικη. Χαιρομαι παρα πολυ που για αυτην την μιαμιση μερα και για τις επομενες 8 μερες θα ειμαι οπως ημουν καποτε. Ντυθηκα ξανα φοιτητης, πηγα χθες εδωσα μαθημα, ειδα τα φιλαρακια μου απο την σχολη, χθες ηπια εναν ατελειωτο καφε [που εγιναν μπυρες απο ενα σημειο και μετα] με την κολλητη μου, εχω ηδη κανονισει να πιω καφεδες με αγαπημενα ατομα, και επισης μου εσκασε και ενα πολυ ευχαριστο νεο: Χθες επεσα πανω στην μανα ενος περσινου μου μαθητη, η οποια μολις με ειδε αδραξε την ευκαιρια να μου κλεισει και μαθημα για το παιδι της. Με λιγα λογια, η γευση που παιρνω και που θα παρω θα ειναι αυτη ακριβως η γευση που αφησα πριν φυγω. Δεκα μερες θα ζησω με τον τροπο που ειχα επιλεξει.

Ομως δεν ειναι αυτο που με προβληματιζει.

Τον τελευταιο καιρο αναρωτιεμαι αν αυτους τους 3 μηνες με εχει αλλαξει ο στρατος. Εχω ακουσει απο δικους μου πως "εχει φτωχυνει το λεξιλογιο μου", πως βριζω περισσοτερο, χθες η κολλητη μου παρατηρησε πως για πρωτη φορα κανω γραμματικα λαθη [ειπα π.χ. του άνθρωπου αντι του ανθρώπου], ενω μπορω να φανταστω πως μια συζητηση μαζι μου δεν θα ειναι και το πιο ενδιαφερον πραγμα του κοσμου, δεδομενου οτι το κυριο αντικειμενο που βιωνω και, αρα, ασχολουμαι δεν ειναι ο πραγματικος κοσμος. Επισης, πολλες φορες πεταω εκφρασεις στρατιωτικες, οι οποιες, ναι μεν κολλανε με την περισταση, αλλα δεν θα τις ελεγα σε καμια περιπτωση. Ειδικα οι εκφρασεις που περιεχουν μεσα την λεξη "παλευω" εχουν την τιμητικη τους. Σιγουρα εχω αλλαξει και σε αλλους τομεις της συμπεριφορας μου, απλα πιστευω πως οι γυρω μου ειτε δεν το εχουν καταλαβει, ή απλα δεν θελουν να μου το πουν :Ρ Θελω να μιλησω με καποιον ανθρωπο, και αν εξαιρεσουμε την Λινα, ολοι οι επομενοι που ερχονται στο νου μου ειναι φανταροι.

Οσον αφορα αλλαγες στον χαρακτηρα μου... Εχω παρατηρησει πως οταν με ενοχλει καποιος γινομαι πιο αποτομος απο ο,τι συνηθιζα, και πως, βλεποντας την βλακεια να ζει και να βασιλευει εκει μεσα, νιωθω εντελως αδυναμος απεναντι της. Γιατι, τι θα μπορουσε κανεις να πει σε ενα ατομο που καθαριζε τον παγκο του ψωμιου στα μαγειρια με την...σκουπα, ή στο ιδιο ατομο, οταν γυρισε κατενθουσιασμενος απο την γνωριμια του με μια κοπελα που δουλευει σε κωλομπαρο;

Επισης συνειδητοποιησα και κατι αλλο χθες. Οταν ειμαι μεσα στο στρατοπεδο, οι συζητησεις που απολαμβανω περισσοτερο ειναι οι προσωπικες, ειτε αφορουν δικα μου προσωπικα ή του συνομιλητη μου. Ενταξει, δεν μιλαμε και για τα αποκρυφα μυστικα του καθενος. Εχω ξοδεψει π.χ. γυρω στο διωρο συζητωντας με συφανταρο αγροτη. Τον ρωτουσα με πραγματικο ενδιαφερον για την δουλεια του και τον κλαδο του, και αυτος, οταν διεκρινε το πραγματικο μου ενδιαφερον και ξεκλειδωθηκε και μου εμαθε απιστευτα πολλα πραγματα για τις καλλιεργειες του. Σε αλλη περιπτωση, επεσα σε ενα πηγαδακι που μιλουσαν για το οικονομικο συστημα, τις τραπεζες και την κριση και χαρηκα παρα πολυ οταν μπορουσα να δωσω μερικα στοιχεια που προωθουσαν την κουβεντα. Και παει λεγοντας. Δυστυχως ομως, αυτες οι κουβεντες δεν ειναι συχνες.

Διαβαζω blogs ακαταπαυστα. Ο κανονας ειναι πως κατα μια μεγαλη πλειοψηφια [ενταξει, οχι και συντριπτικη], τα posts που διαβαζω μου φαινονται αδιαφορα. Για να μην μιλησω για το ποσο απομακρα μου φαινονται τα νεα της επικαιροτητας. Εφαγε δακρυγονα ο Γιωργακης, βγηκαν ενοχα τα παιδια στην υποθεση Αλεξ, χαθηκε και βρεθηκε ενα κοριτσακι απο τις Σερρες, νεα λιτοτητα ερχεται, και εγω αναρωτιεμαι που σκατα ζω και δεν με ενδιαφερει τιποτα απο ολα αυτα.

Αραγε αυτες οι αλλαγες ειναι μονιμες ή παρωδικες; Γιατι αν ειναι μονιμες, ζητω που καηκαμε.

Αυτα τα ολιγα. Μαλλον τα εγραψα για να τα διαβασω ο ιδιος. Σαν μια μικρη υπενθυμιση στον εαυτο μου.

Τρίτη, 3 Φεβρουαρίου 2009

Απαντηση σε ενα chain mail.

Πριν λιγο ελαβα το εξης email:

Υπάρχει ένα παλικάρι 28 ετών στον Ευαγγελισμό που χρειάζεται 40 φιάλες αίμα. Σοβαρό ατύχημα με μηχανή, έχουν πειραχτεί ζωτικά όργανα. Τα στοιχεία είναι: Μερισιώτης Βαγγέλης, Ευαγγελισμός ΜΕΘ2, ώρες 8.30-14.00 και 15.00-19.00. Προωθείστε το όπου μπορείτε. Ευχαριστώ

ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ ΑΙΜΑ. ΠΡΟΩΘΗΣΤΕ ΤΟ!

Καλημέρα σας,

Θα ήθελα την βοήθειά σας για την ζωή ενός φίλου μου.. Χρειάζεται να κάνει μεταμόσχευση συκωτιού και πρέπει να βρούμε αίμα αποκλειστικά ομάδας 'Ο αρνητικό'.

Εάν μπορείτε ανακοινώστε το διότι έχει ζωή μία με δύο εβδομάδες. Μπορεί κάποιος/α από εσάς να έχει αίμα 'Ο αρνητικό' και να του σώσει τη ζωή. Για οποιαδήποτε πληροφορία μην διστάσετε να επικοινωνήσετε μαζί μου,

Σας Ευχαριστώ

ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΣ Γ. ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ

ΤΗΛ-ΦΑΞ: 26210-35638
ΚΙΝ: 6944 434 559

Και ιδου η απαντηση μου:

Πριν λιγο ειδα ενα email στο inbox μου που με καλουσε να παω να δωσω αιμα για 2 ανθρωπους, ο ενας ειχε παθει τροχαιο, ο αλλος θα εκανε μεταμοσχευση συκωτιου. Μαλιστα το μηνυμα ειχε πανω την ενδειξη "επειγον" και με ενημερωνε οτι ειναι χθεσινης ημερομηνιας, δηλαδη 2/2/2009 [αυτο τουλαχιστον ελεγε στον τιτλο].

Η πρωτη μου σκεψη ηταν πως δεν θα παω να δωσω αιμα. Το ιδιο κι εσεις φανταζομαι. Συν ομως, δεν προκειται να κανω forward αυτην την εκκληση σε καμια απο τις επαφες μου. Ναι, ξερω, ειμαι ενα αδιαφορο γουρουνι που δεν νοιαζεται για τους συνανθρωπους του και που οταν το προβλημα χτυπησει την δικια μου την πορτα καλα να παθω να τρεχω και να ψαχνω, και τι ψυχη εχει ενα email για να το στειλω, εγω αμα ημουν στην αναγκη θα μου αρεζε αυτο, κλπ κλπ κλπ. Αφενος να σας απαντησω πως οσες φορες εχω παει να δωσω αιμα με εδιωξαν [λογω υψηλων καρδιακων χτυπων], και αφετερου, και συγκεκριμενα για αυτην την εκκληση, να σας ενημερωσω οτι ειναι ΜΙΑ ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΜΟΥΦΑ.

Αν γκουγκλαρετε το κινητο που δινει ο τυπος [το 6944 434 559] θα πεσετε, μεταξυ αλλων, και πανω στην εξης ιστοσελιδα:

http://www.4tforum.gr/phpBB3/viewtopic.php?f=11&t=32139#p1316402

οπου, ω του θαυματος, θα διαπιστωσετε πως η συγκεκριμενη "επειγουσα" εκκληση για αιμα υπαρχει [τουλαχιστον] απο τις 17 Σεπτεμβριου του 2008. Ωπα, αυτο ειναι 4μιση μηνες πριν, και οχι "χθες". Συνεπως, τα δυο παλικαρια, εχουν ξεμπερδεψει με αυτην την ιστορια, ειτε ευτυχως, ή δυστυχως. Απλα αυτο το email στελνεται και ξαναστελνεται καιρο τωρα. Οσοι το λαμβανουν, και αποτι βλεπω ειναι πολλοι αυτοι, το κανουν forward σε ολες τις επαφες τους [για να τους φυγει η τυψη οτι δεν εκαναν τιποτα] και φυσικα δεν πανε να δωσουν αιμα. Γιατι πειτε μου αν ΕΝΑΣ απο σας πηγε.

Για να καταληξω: Καταλαβαινω οτι μπορει καποιος απο εσας να εχει βρεθει στην θεση να ψαχνει αιμα για καποιον δικο του. Αλλα οταν αγαπητα μου παιδια σας ερχεται ενα email με καποια "επειγουσα εκκληση" για να δωσετε αιμα, να κανετε forward ή οτιδηποτε αλλο, καντε ενα γαμημενο googling πρωτα και μην γεμιζετε τα inbox των φιλων σας με μαλακιες.



[Ε μα, τα εχω σιχαθει τα chain mails]