Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2009

Το ημερολογιο ενος φανταρου - page thirty: Βαλτε να πιουμε.

Δεν θα μπορουσα να ειμαι περισσοτερο χαρουμενος αυτην την στιγμη.

Χθες το πρωι ανετειλλε μια πολυ, πολυ ομορφη μερα. Και εκλεισε με τον καλυτερο δυνατο τροπο. Γνωριμες μελωδιες, γνωριμοι στιχοι, αρκετο ποτο, αρκετος χορος, αρκετο χοροπηδητο, οσον αφορα την μουσικη υποκρουση.

Και κυριως, δυο γνωριμα προσωπα που ειχα πολυ καιρο να δω.

Μια εξομολογηση, ενα ξεκαθαρισμα, μια κουβεντα που παρομοια της ειχα να κανω περιπου... 2μιση χρονια.

Νιωθω ολοκληρωμενος, απλα.

Τα Διαφανα Κρινα μας ενωνουν τελικα, οπως και να το κανουμε, οπως και να το δουμε, ο,τι και να γινει. Κι ας εχει περασει σαν τυφωνας ο μπλε χειμωνας. Μενουν τοσα αλλα. Γαμωτο, μενουν τοσα αλλα!

:)

Τρίτη, 24 Μαρτίου 2009

Το ημερολογιο ενος φανταρου - page twentynine: Ενταση.

Aν θυμαται κανεις, πριν λιγες μερες εγραφα πως αν δεν παρω μια γαμημενη 24ωρη αδεια για να δω τα Διαφανα Κρινα σε λιγο καιρο, δεν θα ξερω πως να κοιμηθω εκεινο το βραδυ.

Η συμφωνια με το γραφειο ηταν η εξης: Επρεπε να κανω μια Α δουλεια μεχρι την Παρασκευη που μας ερχεται, και απο το γραφειο θα ημουν ελευθερος. Πραγμα που σημαινει πως το 80% της αδειας μου θα ηταν εξασφαλισμενο.

Χθες λοιπον, και ενω εχω κανει την μιση Α δουλεια, σκαει μυτη και μια αλλη δουλεια, η Β, η οποια ειναι πενταπλασια σε ποσοτητα απο την Α. Παροτι δεν ειπωθηκε απο τον αξιωματικο του γραφειου, εννοηθηκε πως για να παρω την αδεια, θα πρεπει να κανω τοσο την Α δουλεια, οσο και την Β.

Χθες λοιπον εμεινα μεσα, παροτι ημουν εξοδουχος, για να τελειωσω την Α δουλεια και να αρχισω να καταπιανομαι απο σημερα με την Β δουλεια. Και οντως, ετσι εγινε. Ξημερωνει και η σημερινη μερα, και αρχιζω να κινω τις διαδικασιες για να δω τις προθεσεις των ανωτερων μου. Τους ρωτησα ολους: Απο τους προισταμενους του γραφειου, τον Λοχαγο μου, ακομη και τους δυο "μεγαλους", τον Υποδιοικητη και τον Διοικητη. Ολοι συμφωνησαν στο να την παρω.

Και σκαει μυτη ο ενας απο τους δυο προισταμενους του γραφειου, προς το τελος της εργασιμης μερας, και μου λεει πως θα παρω τα αρχιδια μου, γιατι λεει θα λειπει την μερα που θελω αδεια και καποιος πρεπει να κρατησει το γραφειο. Μου εκανε και μια χαριτωμενη χειρονομια, μεταξυ σοβαρου και αστειου.

Μεσα σε κλασματα δευτερολεπτου αλλαξα 15 συναισθηματα:

-Ενιωσα ξενερωμενος, γιατι θα εχανα την συναυλια και την συναντηση με 2-3 ανθρωπους που θελω πολυ να τους δω.
-Ενιωσα απογοητευμενος γιατι ενω ειχα τηρησει τον αρχικο ορο [να κανω την Α δουλεια] και ειχα σκοπο να σκισω τον κωλο μου και να κανω και την Β δουλεια, αυτοι απο την μερια τους δεν τηρουσαν το δικο τους μερος της συμφωνιας.
-Ως εκ τουτου, ενιωσα εξοργισμενος, μαλακας και τιποτενιος.
-Και καπου εκει, γυρισαν τα μυαλα μου.

Ομως, δεν μπορουσα με τιποτα να δειξω τα συναισθηματα μου, τουλαχιστον στην πληρη τους διασταση. Γιατι αυτο θα σημαινε πως θα εκαιγα το γραφειο μαζι με τους προισταμενους μου.

Μετα απο 3 λεπτα, μου λεει:
-Sourotiri, το απογευμα γινεται να προχωρησουμε και την Β δουλεια;
-Θα δω, του ειπα, χωρις καν να τον κοιταω.
-Τι παει να πει θα δω, θα γινει!
-...
-Πες ρε, τι εγινε;
-Τι να γινει δηλαδη; Γαμησε το, αστο. Θα προχωρησω και με την Β δουλεια.
-Ρε λεγε, τι εχεις;
-Ειπα τιποτα, αστο.
-Για την αδεια ειναι, ε;
-Ναι για την αδεια ειναι, τι αλλο;

Φευγει απο το γραφειο, μαλλον για να σκεφτει λιγο καλυτερα.

Και γυριζει μετα απο λιγο, για να μου πει πως θα παρω την αδεια, και πως πρεπει λεει να βγω σημερα εξοδουχος. Του λεω οτι δεν εχω κανενα απολυτως προβλημα να χασω την σημερινη εξοδο μου, αυτο που με καιει ειναι η αδεια. Και καταληξαμε πως αν δεν βγω σημερα, δεν θα παρω ουτε την αδεια :Ρ

Το συμπερασμα απο ολα αυτα;

Ακομη και στον ΕΣ, οσο περιθωριο εχεις, να διεκδικεις ολα εκεινα τα οποια δικαιουσαι. Μπορει να εισαι τυχερος, οπως εγω σημερα.

Βεβαια, μεχρι να εγκριθει η αδεια μου, δεν ειμαι σιγουρος. Αν δεν παρω το αδειοχαρτο στα χερια μου, αν δεν περασω την πυλη, δεν θα πιστεψω οτι θα δω τα Κρινα live. Αι να δουμε...

Σάββατο, 21 Μαρτίου 2009

Το ημερολογιο ενος φανταρου - page twentyeight: Απο χθες το τζοκεϊ μου ειναι πιο βαρυ :)

Ω ναι. Χθες ειχαμε την συγκινηση ως μοναδα να καλωσορισουμε τους νεους στρατιωτες. Ξεκινησαν να ερχονται απο χθες το μεσημερι, και ηρθαν και αλλοι τοσοι σημερα το πρωι. Η εξοδος μου [στις 12 το μεσημερι] μου στερησε ενα θεαμα απο τα λιγα. Οσο προλαβα, προλαβα ομως. Τι ειδα λοιπον;

Καμια 20ρια αγορακια να περνανε την πυλη με τα χερια τους γεματα βαλιτσες. Με την στολη εξοδου τους [αυτο σημαινει οτι ειχαν μπερε και αρα εμοιαζαν σαν κινουμενο στρουμφοχωριο], να σχηματιζουν τριαδες, και να περπαταν ταλαιπωρημενα προς το διοικητηριο... Το ματι τους επαιζε, κοιτουσαν συνεχως αριστερα και δεξια σαν χαμενα, και σιγομιλουσαν μεταξυ τους.

Καποιοι ηθελαν να δειξουν ξεψαρωτοι. Οταν μιλουσαν με τις σειρες τους εδειχναν και καλα ανετοι, αλλα μολις τους πλησιαζε καποιος αλλος, παλιοτερος στρατιωτης, το προσωπο τους σφιγγοταν, το κορμι τους τεντωνε, εκρυβαν το τσιγαρο και σε ο,τι και αν ακουγαν απαντουσαν μονολεκτικα, συνηθως με την λεξη "μαλιστα".

Καποιοι αλλοι δεν μπορουσαν να κρυψουν το ψαρωμα τους. Κοιτουσαν συνεχως αριστερα και δεξια, και προσπαθουσαν να παρατηρησουν καλυτερα εμας για να δουνε τι ρολο βαραμε.

Απο τα κορυφαια σκηνικα, σημερα το πρωι: Ειμαι στο γραφειο γιατι ειχα μια γρηγορη δουλιτσα. Και περιμενουν ολοι οι νεοι εξω απο την πορτα του Διοικητη, για να τους παρει συνεντευξη. Και εγω, αντιλαμβανομαι οτι μου εχει τελειωσει ο καπνος. Απο τον διοικητη δεν υπηρχε περιπτωση να κανω τρακα, οποτε παω στους νεους. Ζηταω ενα τσιγαρο, και βλεπω εναν τυπο να τσακιζεται να μου δωσει, λεγοντας μου "οριστε κυριε". Τον ευχαριστω, βαζω τα γελια, και του λεω να μην με ξαναποκαλεσει ετσι. Τι να κανω μου λεει, ειμαι συνηθισμενος :)

Χθες το βραδυ: Ενας νεος κοιμαται στο μεχρι προτινος αδειο κρεβατι διπλα απο το δικο μου. Παω και εγω να ξαπλωσω, και ακολουθει ο εξης διαλογος:

-Φιλε, εισαι παλιος;
-Ε...παλιος δεν ξερω, αλλα ναι, ειμαι παλιοτερος απο σενα. Πες μου.
-Πως κοιμασαι το βραδυ;
-[παιρνω την εκφραση ?!?!?!?!?! What the fuck ?!?!?!?!?!?!?! Τι ρωτησε τωρα το ατομο;] Τι εννοεις;
-Εννοω, σκεπαζεσαι με την κουβερτα;
-Ναι, αφου τα sleeping bag δεν επιτρεπονται.
-Α, ΟΚ.

Χθες το απογευμα: Εχω πιασει κουβεντα με δυο νεους που περιμενουν να μπουν στον γιατρο. Η εκπληξη στο προσωπο τους οταν τους ειπα οτι δεν χαιρεταμε τους λοχαγους μας, οτι στην μοναδα μας δεν υπαρχει νυχτερινο σιωπητηριο, οτι αν θελουμε παραγγελνουμε καθε μερα, κτλ, ηταν απεριγραπτη.

Το ξερω, το σοκ απο το κεντρο στην μοναδα ειναι μεγαλο. Τουλαχιστον ειναι ευχαριστο.

Οπως και να'χει. Δεν θελω να φανω υπεροπτικος, εχω σκοπο να τους κανω να νιωσουν οσο το δυνατον πιο ανετα. Οπως τα βρηκα τα πραγματα, ετσι εχω σκοπο και να τα παραδωσω. Αλλα αυτα που ειδα νομιζω πως εχουν ανεκτιμητη αξια ;)

Υ.Γ. Εννοειται πως σε αυτο το πουστονεο δεν θα δειξω κανενα ελεος :) Εεεεεεελα, εεεεεελα :)

Πέμπτη, 19 Μαρτίου 2009

Το ημερολογιο ενος φανταρου - page twentyseven: Δεν με χωραει ο τοπος.

Εχω φτιαχτει σημερα, εχω φτιαχτει ασχημα. Ειναι απο εκεινες τις φορες που νιωθω πως ο τοπος δεν με χωραει. Θελω ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ να χτυπησω μια 24ωρη αδεια καποια στιγμη, γιατι νιωθω πως αν δεν την παρω, θα χασω μια πραγματικα μοναδικη βραδια. Τα συναισθηματα μου αποψε, σκεφτομενος αυτην την βραδια, χορευουν μεσα μου.

Μια συναυλια των Διαφανων Κρινων, και οχι μονο. Για την συναυλια θα ερθουν και 2 ανθρωποι, με τους οποιους καποτε ειχα μοιραστει παρα, παρα, παρα πολλα πραγματα.

Στην πορεια, τα πραγματα πηραν μια πολυ περιεργη τροπη. Για την οποια αποψε, νιωθω την αναγκη να αναλαβω εξ ολοκληρου την ευθυνη. Δεν εχει σημασια ομως πλεον, και το ξερω. Αποψε νιωθω οτι θελω απλα να τους δω.

Να τους δω μετα απο πολυ καιρο, σε μια ξενη πολη, πλην ομως, κατω απο τον ηχο ενος συγκροτηματος που καποτε ανοιξε τις καρδιες μας, τα στοματα μας, ανοιξε τα χερια μας και σχηματισε ορθανοιχτες αγκαλιες... Μας εκλεισε τα ματια, σχηματισε στα μαγουλα ενα μικρο υδατινο ρυακι, καθως ακουμπουσαμε το πισω μερος του κεφαλιου μας σε καποιο ηχειο και μας ταξιδευε...

Απλα αγωνιω. Για ολα. Για τις στιγμες πριν την συναυλια, τις στιγμες κατα την διαρκεια, τις στιγμες μετα.

Αν δεν μου δωσουν την 24ωρη, εκεινη την βραδια δεν ξερω πως θα κοιμηθω.

Τετάρτη, 18 Μαρτίου 2009

Το ημερολογιο ενος φανταρου - page twentysix: Σκασε και δουλευε, μπας και δεις ασπρη μερα.

18 Μαρτιου σημερα... Ο Μαρτιος ειναι ενας μηνας οροσημο, αν φυγει αυτος τοτε τα πραγματα θα ειναι ολο και πιο ευκολα. Και ευτυχως βλεπω τις μερες του να φευγουν γρηγορα, ταχυτατα για την ακριβεια.

Τελη του μηνα σκεφτομαι να ζητησω μια 24ωρη, και θελω να δω αν θα μπορεσω να κολλησω καμια μερα στο 1ο γκρουπ του Πασχα [αν αυτο ειναι εφικτο, γιατι ακομη παιζει]. Για αυτο ακριβως θελω να σου μιλησω, αγαπητε μου αναγνωστη.

Για να μπορεσω να τα κανω και τα 2 αυτα πραγματα, δηλαδη και την 24ωρη και τις μερες κολλητες στο 1ο γκρουπ, αν καταλαβα καλα θα πρεπει να σκιστω. Εφοσον δεν εμπλεκομαι στις υπηρεσιες του Λοχου μου, ολα περνανε απο το γραφειο. Αρα, ο προισταμενος του γραφειου μου θα αποφασισει αν, τι και πως.

Και αυτος μου εχει αναθεσει καποιες δουλειες που πρεπει να γινουν. Χαμαλοδουλειες για την ακριβεια: Αρχειοθετηση, εκκαθαριση αρχειου του 2008, και παει λεγοντας. Που για να γινουν αυτα τα πραγματα, θελει να καθομαι μεσα και τα απογευματα. Οχι ολα, αλλα αρκετα. Ας πουμε σημερα, ημουν εξοδουχος στις 3, η ωρα ειναι 4:45, και σε λιγο θα την κανω για να παω παλι μεσα και να συνεχισω το αρχειο.

Μα θα μου πεις, το πιο πιθανο ειναι οτι θα παρεις αρκετες μερες αδειας αγραφες.

Σωστο. Αλλα δεν ειχα υποψιν μου οτι θα επρεπε να γαμηθω τοσο πολυ. Δεν ειχα υποψιν μου οτι θα επρεπε να μπω στην διαδικασια να δουλευω ολο και περισσοτερο, περαν του κανονικου ωραριου μου δηλαδη, για να ελπιζω οτι θα παρω καποιες αγραφες. Γιατι περι ελπιδας προκειται, οχι για σιγουρια.

Οχι τιποτα, βλεπω καποιους αλλους που αιτουνται 2 μερες αδεια και φευγουν με 15 και τρελαινομαι.

Τελος παντων, ας ελπισω οτι ολα θα κυλησουν ομαλα.

Ειμαι πολυ περιεργος για την συνεχεια.

Σάββατο, 14 Μαρτίου 2009

Billie Jean is not my lover [και πως να ειναι...]

Βλεπεις αυτο:



Συνειδητοποιεις οτι στο 3:40 βλεπεις μια στιγμη χαραγμενη βαθια στην ιστορια της παγκοσμιας show business.


Πολλα χρονια μετα, ο Michael Jackson βγαζει απο την βαλιτσα του χρονου τα ιδια αντικειμενα και επαναλαμβανει την ιστορια, με μια ακομη καλυτερη περφορμανς:




Και μετα βλεπεις αυτο:



Ο ιδιος ανθρωπος ανακοινωνει την "This is it Tour", λεγοντας πως θα κανει συναυλιες στο Λονδινο και με αυτες θα κλεισει την καριερα του.

Και αναρωτιεσαι, ευλογα: Ο ανθρωπος του τελευταιου video ειναι σε θεση να κανει ολοκληρο show; Εδω δεν μπορει να μιλησει καλα-καλα. Μετα παρατηρεις λιγο καλυτερα οσο απο το προσωπο του σε αφηνει να δεις. Και νιωθεις σαν να σε χτυπησαν στο στομαχι. Παραμορφωμενο μεχρι αηδιας, κυριολεκτικα. Το ειδωλο εχει καταρρευσει προ πολλου, ο Michael Jackson ειναι living, ειναι legend, αλλα δεν ειναι living legend.

Οταν ημουν πιτσιρικας ημουν πορωμενος μαζι του. Ακομη και τωρα τον ακουω πολυ ευχαριστα. Αλλα αυτο το θεαμα μου προκαλει αποτροπιασμο. Ειμαι πολυ περιεργος να δω τι θα γινει τον Ιουλιο στο Λονδινο.

Για να κλεισω, παραθετω μερικα remakes του ιστορικοτερου κατ' εμε τραγουδιου του, του Billie Jean:

O David Cook το λεει και τα σπαει unplugged:




Oι Cobra Starship το θετουν εντελως...διαφορετικα:




Και αυτοι εδω οι τυποι το θετουν ακομη πιο ακραια αλλα γαματα:




Οι The Bates το μετατρεπουν σε ολιγον τι hardcoreλικι:




Kαι τελος, αυτος μαλλον το παρακανει λιγο :)

Παρασκευή, 13 Μαρτίου 2009

Το ημερολογιο ενος φανταρου - page twentyfive: Παιχνιδια της στρατιωτικης ζωης :)

Πριν 2 μηνες ο μεσιε hopkins μας ειχε δωσει την χαρα να ερθει Θεσσαλονικη, για να πιουμε εναν γαμημενο "αποχαιρετιστηριο" καφε, πριν μπει φανταρος. Τα δεδομενα μας ηταν οτι θα τα ξαναλεγαμε οταν αυτος θα απολυοταν, τουτεστιν τον Φεβρουαριο του 2010, μιας και θεωρουσαμε απιθανο να βρεθουμε στο διαστημα μεχρι αυτος να απολυοταν. Ειχε κατσει και μια 2ημερη αδεια δικια μου, και βρεθηκαμε.

Πολυς καιρος μεχρι τον Φεβρουαριο του 2010, ακομη και για μας που δεν βλεπομασταν συχνα. Αλλα και μονο στην ιδεα οτι θα ξαναβρισκομασταν μετα απο εναν χρονο στην καλυτερη περιπτωση, κατι δεν μου καθοταν καλα. Η διαπιστωση αυτη με ειχε χαλασει.

Μετα τον καφε, ειχε γραψει:

...τον μεσημεριανό καφέ με το σουρωτήρι; Συμβουλές και κουβέντες του "παλιού" στο "ψάρι". Χρήσιμες φυσικά από τη στιγμή που παρουσιάζομαι εκεί που παρουσιάστηκε και εκείνος. Και διαπίστωση για άλλη μια φορά των παιχνιδιών της ζωής. Τότε που έφυγε εκείνος φαντάρος (Νοέμβρη) και δεδομένου ότι λίγο καιρό μετά θα έφευγα εγώ από Θεσσαλονίκη για μόνιμα, αναρωτιόμασταν πότε θα ξαναβρεθούμε. Το βλέπαμε τόσο μακρινό και απίθανο. Όμως ξαναβρεθήκαμε... και ξαναβρεθήκαμε... και ξαναβρεθήκαμε...

Βεβαια, δεν παρουσιαστηκε τελικα εκει που παρουσιαστηκα και εγω. Αν και το γεγονος οτι ΘΑ παρουσιαζοταν στο κεντρο που ειχα παει εγω, αποτελουσε φοβερη συμπτωση. Τελος παντων.

Σημερα λοιπον με πηρε τηλεφωνο το πουστονεο.

Για να μου ανακοινωσει την μεταθεση του.

Για να μου πει οτι θα ερθει στο στρατοπεδο μου!!! Και αν ολα πανε οπως τα υπολογιζω, τοτε μαλλον οι λοχοι μας θα εχουν καμια 100ρια μετρα αποσταση :Ρ Αν επισης ολα πανε οπως τα υπολογιζω, δηλαδη αν εγω μεινω αμεταθετος εδω μεχρι να απολυθω [9μηνιτης γαρ], τοτε μεχρι τον Αυγουστο θα τον εχω μεσα στα ποδια μου :))) Θα μοιραζομαστε το ιδιο ΚΨΜ, πως το λενε :Ρ

Διαβαζω ξανα τα οσα εγραφε, αυτα που εκανα copy paste παραπανω. Οσο τα διαβαζω, τοσο πιο ειρωνικα μου φαινονται.

Αναρωτιομασταν οντως ποτε θα ξαναβρεθουμε. Και οντως ξαναβρεθηκαμε, και ξαναβρεθηκαμε... Και θα ξαναβρεθουμε, και θα ξαναβρεθουμε... Μιλαει ο μαλακας για παιχνιδια ζωης... Ποσο πιο παιχνιδιαρα μπορει να ειναι αυτη η πουτανα η ζωη, οταν εγω ερχομαι εδω βρισκοντας εναν αλλο κολλητο, και στην πορεια ο πρωτος φευγει με μεταθεση και προστιθεται στην θεση του ο hopkins; Δηλαδη ποιες οι πιθανοτητες; Το διανοειται κανεις;

Αναμεσα στα 7 [αν δεν κανω λαθος] οπλα του ελληνικου στρατου, που φιλοξενουνται σε πολλες δεκαδες στρατοπεδων διασπαρτα σε ολη την Ελλαδα, ειχα την τυχη να συνυπαρξω με 2 απο τους 3 καλυτερους μου φιλους. Στην απεξω εμεινε μονο ενας ακομη, αλλα και αυτος βρεθηκε στο ιδιο στρατοπεδο με εναν απο αυτους τους 2 καποια στιγμη!

Ας βρει καποιος τις πιθανοτητες :)

Τελικα καλα λενε. Εκει που τελειωνει η λογικη αρχιζει ο στρατος :))))))

Τρίτη, 10 Μαρτίου 2009

Το ημερολογιο ενος φανταρου - page twentyfour: Δυο [ακομη] διαπιστωσεις.

Η ζωη εδω συνεχιζει να κυλαει, με τους γνωριμους πλεον ρυθμους. Εχω αποφασισει να μην παρω αδεια τον Μαρτιο, και το καλο ειναι οτι αρχιζω και συνηθιζω στην ιδεα. Αν το καλοσκεφτει κανεις, απο το Νοεμβριο που πρωτομπηκα, δεν ειχε περασει ουτε ενας μηνας χωρις να εχω εστω 2 μερες αδεια. Ας πηξω λιγο λοιπον :)

Τον τελευταιο καιρο εχω συνειδητοποιησει διαφορα πραγματα για την στρατιωτικη ζωη που κανω.

1. Ειμαι ενας φανταρος "φαντασμα" για τους περισσοτερους συφανταρους μου. Στην ουσια δεν ζω στον λοχο μου, απλα κοιμαμαι εκει. Δεν εχω παρε-δωσε με τους περισσοτερους. Αυτο γινεται επειδη ολο το πρωινο μου το περναω στο γραφειο, και μετα θα ειμαι ειτε εξοδουχος [οταν και προτιμω να αραξω μονος μου σε ενα νετ καφε, καλη ωρα] ειτε θα εχω υπηρεσια ως γραφεας του Αξιωματικου Υπηρεσιας. Ως εκ τουτου, τα ατομα με τα οποια συναναστρεφομαι ειναι κυριως οι αλλοι γραφεις.

Δεν με χαλαει καθολου αυτο. Γιατι, ακομη και σε αυτον τον διαφορετικο κοσμο στον οποιο ζω, εχω φτιαξει εναν τοσο δα μικροκοσμο, και σε αυτον εχουν μπει μεσα μερικοι ανθρωποι με τους οποιους, αν μη τι αλλο, μπορω να συνεννοηθω, εχω συγκεκριμενα κοινα καθημερινα πραγματα. Ειναι 3-4 παιδια που κανουμε καλη παρεα, πλακα μεταξυ μας, πιανουμε ομορφες κουβεντες, κτλ.

Απο την αλλη βεβαια, οι υπολοιποι συφανταροι μου με εχουν χεσμενο. Τα σχολια του στυλ οτι εχω καβατζωθει και ζω "ζωαρα" τα ξεπερναω πλεον, αλλα σημερα εγινε κατι που με εξοργισε. Σε καποια φαση πεταχτηκα απο το γραφειο στον θαλαμο μου, και βρηκα 2 μαλακες να ξαπλωνουν πανω στο κρεβατι μου με τις αρβυλες. Ο ενας εκ των δυο μαλιστα, με το που με ειδε, πριν προλαβω να ανοιξω το στομα μου και να τον διαολοστειλω, μου την ειπε κιολας! Ε, εννοειται οτι μετα ακουσε τα καριολικια του.

2. Στον στρατο γνωρισα τι θα πει δουλεια γραφειου. Με τα εισερχομενα και εξερχομενα εγγραφα και σηματα, με την αρχειοθετηση, με τις αμετρητες φωτοτυπιες, τα πρωτοκολλα, τα σχεδια, τις σφραγιδες, τα τηλεφωνα που κανω και δεχομαι, κτλ. ΟΚ, ειναι πιο ξεκουραστα σωματικα απο ο,τι κανουν οι αλλοι. Ομως, εχω πιασει πολλες φορες τον εαυτο μου να σκεφτεται, εν ωρα εργασιας, κατα ποσο αυτο που κανω εκεινη την στιγμη εχει νοημα και, κυριως, αν το ευχαριστιεμαι.

Ε λοιπον, οχι, δεν το ευχαριστιεμαι. Σιγουρα ειναι καλυτερα απο το να εκανα αλλα πραγματα, αλλα το γραφειο διαπιστωσα πως δεν μου παει καθολου. Και αυτο, ειναι μια σημαντικοτατη διαπιστωση, νομιζω πως στον στρατο εχω εκτιμησει περισσοτερο την δουλεια που εχω εξω. Μου εχει λειψει απιστευτα η διδασκαλια, και αυτο ειναι ακομη ενα τεραστιο μαθημα. Λενε πως πρεπει να χασεις κατι για να το εκτιμησεις, και αυτο ακριβως παθαινω τωρα. Εχω χασει προσωρινα την δουλεια μου και κανω κατι που δεν με ευχαριστει.

Απο μια αποψη, θα μπορουσα να πω πως ειμαι πουτανα. Καθομαι γραφεας για εναν και μονο λογο: Ελπιζοντας πως καποια στιγμη θα πληρωθω τον κοπο μου με αδειες, αδειες αγραφες, τιμητικες, 24ωρες, κτλ. Ειμαι πολυ περιεργος να δω αν αυτο οντως θα γινει. Ως τοτε ομως, προσπαθω να δινω τον καλυτερο μου εαυτο. Και ως τωρα, φαινεται να βρισκω ανταποκριση.

Αυτα για την ωρα. Τα λεμε ;)

Πέμπτη, 5 Μαρτίου 2009

Καταγγελια για αναιδεστατο οδηγο ταξι - part two of two.

Oh well...

Το θυμαστε αυτο;

Αν βαριεστε να το διαβασετε, αν και σας το συνιστω, επροκειτο για μια καταγγελια που ειχα κανει για εναν οδηγο ταξι πριν εναμισο περιπου χρονο.

Εν συντομια, ο οδηγος αρνηθηκε να με παει εκει που ηθελα, κανοντας σχολια για το αν "βαριεμαι να περπατησω" και τα λοιπα. Ηθελε βλεπετε να με παει απο πιο κεντρικο δρομο, για να μην μπει στα στενα. Επισης αρνηθηκε να με παει στην Τροχαια για να τον καταγγειλω. Και κατεβηκα στην μεση της διαδρομης.

Σημερα λοιπον εμαθα πως η υποθεση κατεληξε εις βαρος του. Υποχρεωθηκε να πληρωσει 300 ευρω προστιμο.

Καλλιο αργα, παρα ποτε ;)