Κυριακή, 26 Απριλίου 2009

Το ημερολογιο ενος φανταρου - page thirtyfive: Καληνυχτα. Αυτος ο κοσμος δεν θα αλλαξει ποτε.

ΟΚ, ειμαι σιγουρος οτι πολλοι απο εσας το εχετε απορια. Και εγω το ειχα αλλωστε, πριν με παρουνε φανταρο. Μεχρι προτινος δεν μου ειχε λυθει η απορια, ομως τις τελευταιες μερες πηρα την απαντηση μου. Και φυσικα, ηταν η αναμενομενη.

Τι γινεται με τους gay στον στρατο;

Η αληθεια ειναι πως ενα ταγμα ή ακομη και ενας λοχος, ειναι πολυ χαρακτηριστικο και αντιπροσωπευτικο δειγμα της κοινωνιας μας. Το γεγονος οτι ως τωρα δεν ειχα συναντησει κανεναν gay [ή εστω, καποιον που θα τον παρεξηγουσες για gay] με ειχε προβληματισει. Μα καλα, τοσο μαχιμια ειμαστε τα ελληνοπουλα τελος παντων; Τοση αντριλα μαζεμενη βρε παιδακι μου; Δεν μπορει, καποιο λαθος ειχε γινει.

Μεχρι που πριν κανα μηνα, με την καινουργια σειρα, εμφανιστηκε ενα παιδι που σιγουρα καποιος θα νομιζε οτι ειναι gay. Εγω, για να πω την αληθεια, ουτε που εδωσα σημασια, μεχρι που προσφατα ακουσα διαφορα ειρωνικα σχολια για την παρτη του. Και καπου εκει διαπιστωσα πως θα μπορουσε και να το πηγαινει το γραμμα.

Μιλαμε για ενα παιδι που δεν ταιριαζει στην χακι βαρβατιλα σε καμμια περιπτωση. Ενα παιδι με ελαφρως "ελαφρια" φωνη, που κανει καποια απο τα χαρακτηριστικα γυρισματα που ολοι εχουμε κατα νου. Ενα παιδι ντροπαλο, συνεσταλμενο, και πολυ ευαισθητο. Απο τις λιγες κουβεντες που ειχα μαζι του, διαπιστωσα πως προκειται για ενα γαματο παιδι, και απο οσο εμαθα, πολυ δουλευταρας, φιλοτιμος αλλα και λιγο εξυπνακιας.

Τα σχολια που ακουσα πισω απο την πλατη του ηταν αιχμηροτατα. 2-3 ατομα κοροιδευαν την προφορα του, τις κινησεις του, τα λογια του. Οταν τολμησα να τον υπερασπιστω δειλα-δειλα, λεγοντας "οκ, και ας ειναι gay ρε παιδια ο τυπος, και τι εγινε;", ελαβα απαντηση δωδεκαχρονου: "Μηπως εισαι κι εσυ απο αυτες και τον υπερασπιζεσαι;". Παρολο που ολοι ξερουν την σχεση μου. Ελεος δηλαδη.

Και καπου εκει η κουβεντα ελαβε προωρο τελος.

Για ποια διαφορετικοτητα να μιλησεις, για ποια ελευθερια στην επιλογη του τι να κανεις στο κρεβατι σου, για ποιον σεβασμο στον ανθρωπο, για ποια καλα χαρακτηριστικα του "πουστη" εχεις διακρινει;

Δεν υπαρχει τιποτα, το μονο που υπαρχει ειναι πως "αυτος μαλλον για γαμησι μπηκε φανταρος".

Πολλη βαρβατιλα σου λεω. Εδω μεσα γαμαμε ολοι μουνια καθε μερα. Αυτο μετραει, αλλωστε. Αμα γαμας, εισαι 'νταξ'.

Αν παντως υποψιαστω πως αυτο το αντιπροσωπευτικο δειγμα το οποιο βλεπω καθε μερα μπροστα μου ειναι η εικονα του αυριανου κοσμου, ενα σας λεω:

Καληνυχτα. Αυτος ο κοσμος δεν θα αλλαξει ποτε.

Πέμπτη, 23 Απριλίου 2009

Το ημερολογιο ενος φανταρου - page thirtyfour: Ιδου ενας ευελπις.

Καλησπερα αγαπητοι μου...

14 Απριλιου βλεπω το τελευταιο ποστ και σημερα εχουμε 23. Αρκετες μερες περασαν χωρις να γραψω κατι, ε;

Οι [...αγιες...] μερες που περασαν μας εδωσαν πολυ χρονο ξεκουρασης και χαλαρωματος. Και τροφης για σκεψης.

Ενταξει, ειναι γνωστο πως η σχεση εκκλησιας-στρατου ειναι αρρηκτη. Απο οποια σκοπια και αν το δει κανεις. Ομως αυτο που ειδαν τα ματακια μου τις τελευταιες μερες πραγματικα φανταζε σαν κατι το εντελως παραλογο.

Πως γινεται γαμωτη μου η χριστιανικη "αγαπα-τον-πλησιον-σου" εκκλησια, να στηριζει με τις μπαντες ενα συστημα που προοριζεται να σκοτωνει ανθρωπους, οταν χρειαστει; Συγχυζομαι, ειλικρινα.

Ειδα στρατιωτικους που στις καθημερινες τους φερονται καθολου χριστιανικα, να παιρνουν υφος αθωας παρθενας μπροστα στα ρασα. Οι ιδιοι, πριν λιγη ωρα, "γαμουσαν την τυχη τους" επειδη η υπηρεσια τους εβαλε μεσα στο στρατοπεδο.

Ειδα παπαδες με γενια μεγαλα και τρανα να μιλανε περι εδαφικης ακεραιοτητας και της αναγκης να την διατηρησουμε με αιμα. Οι ιδιοι, μιλωντας για παλαιοτερα μακελεια, ξεστομισαν την αμιμητη φραση "πανω σε αυτο το αιμα ομως θεμελιωθηκε η χριστιανικη πιστη", προκαλωντας μου θυμυδια [ουαου, ειναι η πρωτη φορα που χρησιμοποιω αυτην την λεξη, και ομολογω πως δεν ξερω πως γραφεται].

Ειδα στρατιωτες να μου λενε "Χριστος Ανεστη", και την επομενη μερα να συνεχιζουν απαραμιλλα την ιδια, μη-αναστασιμη ζωη τους. Χριστος Ανεστη ρε φιλε, ετσι ειναι, αφου ετσι το θελεις. Γιατι ξενισες οταν σου απαντησα "ετσι λενε" αντι για το "αληθως";

Ειδα μια εκδηλωση της οποιας το κυριο μερος ηταν η δεξιωση και μασα.

Ειδα διοικητες λοχων να πηγαινουν τον κοσμο με το στανιο στην εκκλησια "για να κοινωνησει". ΟΧΙ, δεν ειναι το αυτονοητο το οτι "ολοι πρεπει να πανε στην εκκλησια". Ή μηπως φοβοταν κανεις πως, στην περιπτωση που η συμμετοχη στην εκκλησια ηταν προαιρετικη, θα ειχαμε αδειο ναο; Αλλα βεβαια, τι εντυπωση θα καναμε στον παπα τοτε, ε;

Ανθρωποι του φαινεσθαι, και οχι του ειναι.

Θελετε μια εκκλησια γεματη απο υποκριτες στρατιωτες, να στεκονται "ευλαβικα", αληθεια;

Και μεσα σε ολον τον συρφετο, ειδα εναν αξιωματικο να διαφωνει με ολα αυτα. Και ηταν ο μονος που ειχε τα αρχιδια της γνωμης.

Ιδου ενας ευελπις.

[Κατα τα αλλα, μια απ'τα ιδια. Γαμησι και ξυλο στο γραφειο, τοσο που χθες κοντεψα να καταρρευσω εξαιτιας μιας ταυτοχρονης στομαχικης διαταραχης και πονοκεφαλου. Τουλαχιστον ελαβα την υποσχεση πως οταν τα πραγματα ησυχασουν, "θα ξεκουραστω". Αντε να δουμε.]

Τρίτη, 14 Απριλίου 2009

Το ημερολογιο ενος φανταρου - page thirtythree: Παει και αυτη η αδεια...

Σημερα λοιπον ληγει και αυτη η αδεια. Σε λιγες ωρες, θα μπαινω σε ενα λεωφορειο και θα επιστρεψω στο στρατοπεδο, και απο αυριο θα ξαναμπω στους γνωστους ρυθμους μου. Ομως, δεν ειναι μονο η αδεια που ληγει. Τις τελευταιες μερες διαφορα συναισθηματα και σκεψεις εχουν περασει απο μεσα μου.

Το πρωτο, που μου φαινεται και πολυ λογικο, ειναι πως αυτες οι μερες που ειχα αδεια περασαν παρα πολυ γρηγορα. Περνουσαν οι ωρες και δεν ενιωθα πως τις ειχα αδραξει, ασχετα αν εκανα οσα περισσοτερα πραγματα μπορουσα, ειδα οσους περισσοτερους ανθρωπους γινοταν. Θες το οτι οι περισσοτερες μερες ηταν μεσα στον ηλιο, θες οτι ημουν συνεχως εξω και δεν εμεινα σχεδον καθολου μονος μου, δεν ξερω... Το θεμα ειναι πως δεν τις χορτασα.

Επισης, πριν μερικες μερες, το Σαββατο αν θυμαμαι καλα, με επιασε μια απιστευτη αρνηση, οσον αφορα τον στρατο. Μαλλον το οτι εκατσα και εξωτερικευσα ολα οσα σκεφτομαι για αυτο το συστημα [βλεπε π.χ. προηγουμενο ποστ], με εκανε να συνειδητοποιησω το ματαιο του ολου πραγματος. Μα θα μου πεις, δεν εμεινε και τιποτα, 118 μερες και σημερα ειναι, εχεις περασει την μεση, καθε μερα που περναει παλιωνεις, εχεις καβατζωθει, αλλοι κανουν 12μηνο, κτλ κτλ κτλ. Η αληθεια ειναι μια: Βαρεθηκα. Βα - ρε - θη - κα, πως το λενε. Ενταξει, δεν ειναι ασχημο να μαθαινεις καινουργια πραγματα, αλλα πλεον διαπιστωνω πως εχω μεινει στασιμος. Αυτο ειναι το πρωτο και κυριο που ζει κανεις στον στρατο: Η στασιμοτητα.

Αυτοι οι 4 μηνες που μενουν, αλλες φορες μου φαινονται πολλοι και αλλες φορες μου φαινονται λιγοι. Ενταξει, υπηρετησιμοι δεν ειναι 4, ειναι πες 3. Αλλα και παλι, 3 μηνες, τουτεστιν, 90 μερες, ειναι αρκετοι για να μου χαλασουν την διαθεση. Ισως σε καμια εικοσαρια μερες, οταν και "σπασω" την κατοσταρα και αρχισω να μετραω διψηφιο αριθμο, τα πραγματα να ειναι καλυτερα.

Το αλλο που το πας; Δεν ειχα συνειδητοποιησει επαρκως οτι οι επομενες μερες προσφερονται για κωμικοτραγικες καταστασεις! Πασχα στην παραλλαγη, και γαμω :Ρ Αυτο ναι, ειναι κατι που ειμαι περιεργος να το δω να γινεται. Οχι τοσο για την Κυριακη του Πασχα [πιθανοτατα θα εχω εξοδο], οσο για το βραδυ της αναστασης. Λετε να μας χορηγησουν λαμπαδες για να κανουμε...ανασταση; Και αν ναι, τι ωρα θα γινει η ανασταση, δεδομενου πως στις 22.30 εχει υπνο; Ή μηπως θα ειναι απλα ενα Σαββατο σαν ολα τα αλλα; Καλα, οχι οτι σημαινει και κατι ιδιαιτερο η ανασταση για μενα, αλλα, ο πνιγμενος απο τα μαλλια του πιανεται. Οπως και να το κανεις, ειναι μια ευκαιρια για χαβαλε.

Αυτα για την ωρα. Παω να κανω κανα μπανιο, να ξυριστω, και σιγα σιγα να αναχωρησω.

Την πουτανα μου μεσα δηλαδη.

Παρασκευή, 10 Απριλίου 2009

To ημερολογιο ενος φανταρου - page thirtytwo: Του φανταρου η γυναικα.

Σε γνωστο φορουμ για την στρατιωτικη θητεια, υπαρχει και μια κατηγορια, στην οποια γραφουν οι κοπελες των φανταρων. Αν και το φορουμ το παρακολουθω εδω και παααρα πολυ καιρο, μολις προχθες του εριξα μια ματια. Και με αφορμη δυο συζητησεις που ειχα χθες [με κοπελες φανταρων], σημερα του εριξα μια πιο αναλυτικη ματια. Ιδου μερικα μαργαριταρια [τα σχολια σε bold, δικα μου]:

Ο φίλος μου παρουσιάστηκε χθες στις Ειδικές Δυνάμεις στην Ν. Πέραμο. Ξέρω ότι είναι δύσκολες οι συνθήκες εκεί και θέλει πολλή στήριξη για να τα καταφέρει. Πιστεύω σε αυτόν. Το κακό είναι πως δεν μπορώ να επικοινωνήσω μαζί του αφού δεν έχει πάρει το κινητό του και ούτε μου έχει στείλει κανένα γράμμα ακόμα. Του έχω γράψει αλλά δεν ξέρω που να το στείλω και έτσι περιμένω το πρώτο του γράμμα με ανυπομονησία. Ένα άλλο κακό είναι πως αύριο με την απεργία δεν θα έρθει κανένα γράμμα του και θα πρέπει να περιμένω ακόμα μια μέρα.

Ωπα, ωπα... Δεν πηρε το κινητο μαζι του; Ακομη και για ειδικες δυναμεις, μαλλον μου φαινεται λιγο περιεργο αυτο. Μηπως απλα ο ανθρωπος ηθελε να βρει την υγεια του; Και...γραμμα; Ομιτζι!

[Μια συλλογη απο την ιδια συνομιλιτρια]
-halloooo!!!!! exw mia aporioula kai tha hthela na mou th lusei kapoios/a... o kalos mou parousiastike arta.. mhpws kserei kaneis an uparxoun gunaikes ekei mesa??? exw akousei kati gia epop ta opoia egw de katalabainw... ti akribws paizei me autes??? ton diko mou fusika de tn rwtaw..so help me ..

[Της λεει καποιος οτι το σκοπετακι με τις εποπ ειναι πιο γλυκο...]

-ti einai to skopetaki me tis epop?????

[Και αφου της απαντουν οτι ειναι απλα η σκοπια με μια εποπινα...]

-malista malista... kala as kanei kanena tetoio kai tha ton arxisw sta thlefwna.. mh ta parw...

[Το ελεος του Θεου δηλαδη...]

-diabasa loipon sto site oti sthn arta, opou kai parousiastike o kalos mou mias kai einai mellontikos iatros, exei polles polles kai omorfes gunaikes... mporw loipon na eimai xalarh???? de mporw...koritsia ... eiste na tis eksolothrepsoume??????????????????to skeftomai sobara..
se deka meres apo twra orkizetai..kai tha anebw arta fusika... oses pistes proselthete!!!!
(fusika to oti ekana join sto forum tha meinei metaksu mas.. haha) AAAA kai kati akoma.... exei gunaikes sto strato MESA??ekei sthn arta????? ap oti mou pe kati exei sta grafeia alla de rwtaw perissotera... mh ton priksw apo twra ton kahmeno...

[Αφιερωσε...]

ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΚΟΠΙΕΣ ΤΟΝ ΕΙΧΑΝ ΧΩΣΕΙ ΚΑΙ ΣΕ ΕΝΑ ΓΡΑΦΕΙΟ,ΜΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΝΑ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΟΝ ΒΛΕΠΩ ΑΝΑ ΔΕΥΤΕΡΗ ΜΕΡΑ ΚΑΙ ΑΥΤΗ ΜΙΣΗ..

Δηλαδη τον πηγαινε 1-1...; Α τον καημενουλη...


Κουκλες, δωστε βαση.

ΟΚ, ο στρατος δεν ειναι αυτο που ηταν παλια. Εχει μειωθει η θητεια στους 12 μηνες, και μαλιστα ο ιδιος ο νομος σου δινει πολλα περιθωρια ωστε να την μειωσεις ακομη περισσοτερο [στους 3,6 ή 9 μηνες]. Επισης, ο ιδιος ο νομος σου δινει πολλα περιθωρια να βγεις αοπλος [για την ακριβεια, οι ανωτεροι παρακαλανε τους φανταρους να πουν το παραμικρο προβλημα υγειας που αντιμετωπιζουν για να φυγει η ευθυνη τυχον μαλακιας απο πανω τους], ετσι ωστε να την περνας λιγο καλυτερα. Ναι, αναλογως την μοναδα, ενας φανταρος μπορει να εχει μαζι του απο κινητο με καμερα μεχρι psp και laptop, για να περναει την ελευθερη του ωρα λιγο καλυτερα. ΟΚ, ολα αυτα μπορει να σας δινουν την αισθηση οτι ο σημερινος στρατος ειναι ενος ειδους κατασκηνωση για ενηλικες, που ολοι περναμε καλα και κανουμε χαβαλε μεταξυ μας. Η αληθεια ομως, τουλαχιστον για μενα, ειναι καπως διαφορετικη.

Θα μπορουσα να συνοψισω την αποψη μου στην εξης φραση, μιλωντας για εναν μεσο φανταρο: Κανεις, οσο καλα και να τον πηγαινει η υπηρεσια, σε οσο καλο ποστο και να τον εχουν βαλει, σε οσο καλη μοναδα και αν βρισκεται, σε οσο καλη πολη και αν ειναι, οσο κοντα και αν ειναι με την κοπελα του, δεν ειναι καλα. Μπορει να ειναι καλυτερα σε σχεση με αυτο που φανταζοταν πριν μπει ή σε σχεση με αυτα που ακουει για αλλες μοναδες και αλλους φανταρους, αλλα καλα δεν ειναι. Ειναι απλως καλυτερα.

Δεν ειναι καλα λοιπον για ποιους λογους αραγε;

Καταρχην ειναι εγκλειστος. Περιοριζεται τοσο με πραγματικα μεσα [π.χ. φραχτης] οσο και με αϋλα [αν καποιος παρακαμψει τον φραχτη και βγει εκτος στρατοπεδου, ή αν δεν γυρισει απο την αδεια του την προβλεπομενη μερα και ωρα, τον περιμενει πολυ ασχημο ξεμπερδεμα]. Και εννοειται, οτι κανεις σκεπτομενος ανθρωπος δεν θα επελεγε να ειναι εγκλειστος για να "υπηρετησει την μητερα πατριδα", εις βαρος της ζωης του. Που στην τελικη, μπορει και η ζωη του να μην ηταν κατι το πολυ ενδιαφερον, αλλα δεν επαυε να ειναι η ζωη του. Δεν επαυε να εχει το προγραμμα του, τα χομπι του, τους φιλους του, την κοπελα του [ή...τις κοπελες του για καποιους :Ρ], κτλ κτλ κτλ. Στον ΕΣ ο φανταρος δεν εχει τιποτα απολυτως απο ολα αυτα. Ή τουλαχιστον, τα εχει για μιαμιση μερα τον μηνα [οσες δηλαδη και οι αδειες που αναλογουν για καθε μηνα], συν τις οποιες εξοδους του. Δεν νομιζω οτι καποιος νοημων ανθρωπος θα το ελεγε αρκετο.

Δευτερον, φοραει στολη. Αυτο το πραγμα πολλοι δεν το καταλαβαινουν. Οχι, μην νομιζετε οτι η στολη ειναι απλα ενα ρουχο. Αν επροκειτο απλα για ενα ρουχο, δεν θα υπηρχε λογος να το φοραμε. Ουτε εμεις, ουτε και κανεις αλλος ενστολος. Η στολη ειναι βαρια, μεταφορικα μιλωντας. Αλλαζει την ψυχολογια σου, σε κανει πιο απροσωπο, εκμηδενιζει την προσωπικοτητα σου. Απο την στιγμη που την φορας, δεν εισαι ο *Γιωργος Παπαδοπουλος* με τα ονειρα, τις φιλοδοξιες, την δουλεια, τα ενδιαφεροντα, τους αγαπημενους σου ανθρωπους. Εισαι ο *Στρατιωτης Πεζικου/Πυροβολικου/Υγειονομικου/κτλ Γιωργος Παπαδοπουλος*, τελεία. Ουτε ενα κλικ παραπανω. Ενας ανθρωπος ετοιμος να δεχτει και να εκτελεσει εντολες. Εντολες λογικες και παραλογες, ανωδυνες κι επωδυνες, ξεκουραστες και κουραστικες.

Εχω προσεξει στον εαυτο μου πως με την στολη ειμαι διαφορετικος. Δεν εχω διαθεση να πω μαλακιες [και πιστεψτε με, αν με πιασει, δεν σταματαω], δεν γελαω τοσο με αυτα που ακουω, δεν ενδιαφερομαι και πολυ για τα του "εξω" κοσμου. Το εχω ξαναγραψει αλλωστε, ο φανταρος χανει τον μικροκοσμο του και στην θεση του, του δινουν εναν αλλον. Που τον συνηθιζεις απο ενα σημειο και μετα βεβαια, αυτο ομως δεν σημαινει οτι σου αρεσει κιολας. Ειναι βαρια η στολη, και οσο περναει ο καιρος και ξεθωριαζει το χρωμα της με την χρηση ή με το πλυσιμο, γινεται ολο και πιο βαρια.

Τριτον, οσον αφορα τον στρατιωτικο μικροκοσμο: Περιλαμβανει μεγαλες ποσοτητες ΒΛΑΚΕΙΑΣ. ΟΚ, η βλακεια μπορει να ειναι διασκεδαστικη, ως ενος σημειου. Συνηθως ομως, διαπιστωνεις οτι τοση βλακεια δεν μπορεις να την αντεξεις. Ποσο ωραιος μπορει να ειναι ενας κοσμος, στον οποιο νιωθεις οτι περιτριγυριζεσαι απο βλακες; Θα ηταν καπως ανεκτο αν οι βλακες δεν ερχονταν σε αμεση επαφη μαζι σου. Ομως, κατι τετοιο δεν συμβαινει.

Ο βλακας ειναι αυτος που θα σκουπισει τον παγκο του ψωμιου που τρως με την σκουπα, ο βλακας θα αφησει τις αρβυλες του ακριβως διπλα στο κεφαλι σου, ο βλακας ειναι αυτος που δεν θα σου αφησει ουτε μια καθαρη τουαλετα για να χεσεις, ο βλακας ειναι αυτος που θα κλασει την ωρα που τρωτε και θα γελασει δυνατα, ο βλακας ειναι αυτος που θα παιζει το πουλι του διπλα σου ενω εσυ προσπαθεις να κοιμηθεις, ο βλακας ειναι αυτος με τον οποιον θα βαρας σκοπιες, ο βλακας ειναι αυτος που θα σου κλεψει κατι δικο σου, ο βλακας ειναι αυτος που θα κανει φασαρια στη 1 το βραδυ γιατι γυρισε μεθυσμενος, ο βλακας ειναι αυτος που θα αφησει το σκατωμενο βρακι του στην ντουζιερα που θα πας και εσυ, κτλ κτλ κτλ.

Ολα αυτα και αλλα πολλα, συμβαινουν ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΩΣ. Σε καθε γωνια ενος στρατοπεδου βρισκεται ενας βλακας. Αν τον αντιμετωπισεις, εισαι χαμενος. Γιατι ο βλακας ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ, και κυριως, ΔΕΝ ΗΤΤΑΤΑΙ. Αν αδιαφορησεις, θα βρεθεις αμεσως εκτος της στρατιωτικης κοινωνικης ομαδας. Πλην ομως, δεν θα εχεις καν κοινωνικη ομαδα. Θα εισαι τυχερος, αν βρεις 2-3 ατομα με τους οποιους να λες μια κουβεντα της προκοπης. Ή θα βυθιστεις στο pro που εχεις στο psp.

Τεταρτον, μπορει κανεις να φανταστει ποσο ασχημο ειναι να ζει σε εναν κοσμο που δεν ενδιαφερει κανεναν αλλον εκτος απο τα ιδια τα μελη ενος κοσμου; Το οργανο υπηρεσιας με εχωσε για αγγαρεια, ο λοχαγος με ξεφτιλισε, ο διοικητης με καμπανιασε με 5 μερες φυλακη, στην σκοπια εκανα και γαμω τις αναγνωρισεις στον εφοδευοντα, βρηκα ενα οχημα ξεκλειδωτο, βρηκα μια γεμιστηρα με μια σφαιρα λιγοτερη, ο μαλακας ο ΚΨΜιτζης μου εδωσε σκατα καφε, ημουν θαλαμοφυλακας και πηγα να ξυπνησω εναν μαλακα που μου πουλουσε τσαμπουκα μετα, ο μαλακας ο ΑΥΔΜ με εστειλε να ξυριστω για να βγω εξοδουχος, και παει λεγοντας.

Αληθεια, ποσους πολιτες ενδιαφερουν ολα αυτα; Εγω εβλεπα πως, πριν παω φανταρος, σε τετοιες συζητησεις ΕΠΛΗΤΤΑ ΑΦΟΡΗΤΑ. Το βλεπω και τωρα, τοσο στο blog μου οσο και σε αυτο του hopkins, οτι τα σχολια που προκαλουμε με τα κειμενα μας ειναι ελαχιστα. Λογικοτατο. Ζουμε σε εναν αλλο κοσμο, σε ενα παραλληλο συμπαν, ΕΝΤΕΛΩΣ, ΜΑ ΕΝΤΕΛΩΣ ΑΔΙΑΦΟΡΟ για καθε λογικο ανθρωπο και μελος του πραγματικου κοσμου. Ακομη και με μεγαλυτερους σε ηλικια, που εχουν απολυθει εδω και χρονια, δεν βρισκεις πολλα κοινα σημεια για να μιλησεις. Πολυ απλα, ζεις καποιους μηνες μιαν αλλη ζωη, σχεδον μοναστηριακη, με αλλους ορους, αλλες συνηθειες, αλλα ηθη κι εθιμα. Και δεν ενδιαφερει κανεναν αλλον, εκτος απο σενα. Ο,τι περνας, ο,τι σε ενοχλει, ο,τι σου αρεσει, ο,τι ζεις, δεν ειναι ενδιαφερον, πως το λενε. Οποτε, τι; Περιοριζεσαι στο να ακους τι γινεται στις ζωες των φιλων σου, που ζουν στον πραγματικο κοσμο. Και εκει λιγο θυμασαι πως ειναι.

Επισης θυμασαι πως ειναι οταν εχεις καμια εξοδο ή καμια αδειουλα. Αλλα και τι να πρωτοπρολαβεις; Στην εξοδο ας πουμε, τι να κανεις πρωτα απο ολα; Να φας ενα πιατο φαι της προκοπης, να πιεις εναν καφε, να μπεις λιγο στο ιντερνετ, να πας καμια βολτα, να πας γηπεδο, να κανεις σεξ [αν εισαι τοσο τυχερος], να...ουπς, your time is over, sir. Παρακαλω οπως επανελθετε στην θεση σας. Στην δε αδεια; Τι πρωτοπρολαβεις να ευχαριστηθεις; Την κοπελα σου, τους φιλους σου [ποτε δεν θα τους προλαβεις ολους], τον υπνο σε ενα ανθρωπινο κρεβατι, την οικογενεια σου, την κιθαρα σου, να χεζεις καθιστος για οση ωρα θελεις διαβαζοντας ενα περιοδικο, τι απο ολα; Οι μερες της αδειας σου θα ειναι παντα μετρημενες, και καποια στιγμη θα τελειωσουν. Αρκετα ειδες απο τον εξω κοσμο, μην παρουν και αερα τα μυαλα σου, ποντικι.

Οχι τιποτα, πας μεσα ξενερωμενος, πας να κατουρησεις στην τουαλετα, και βλεπεις ακριβως απεναντι γραμμενο το εξης:

"Του φανταρου την γυναικα την πηδανε αλλοι δεκα"

ή

"Ειναι κριμα κι αδικο εσυ να'σαι φανταρος
και την γυναικα που αγαπας να την πηδαει αλλος".

Ναι, μπορει να εχεις 100% εμπιστοσυνη στην κοπελα σου. Να εισαι σιγουρος οτι δεν θα κανει τιποτα αλλο με κανεναν εκτος απο σενα. Αλλα εκει συνειδητοποιεις το μεγεθος της απουσιας σου απο την ζωη της κοπελας σου και αντιστροφα βεβαιως, εκει συνειδητοποιεις πως δεν μπορεις να κανεις τιποτα για να το αλλαξεις αυτο [εχμ...μονο να παρεις Ι5 και να χαιρετησεις τον ματαιο εκεινο κοσμο], και να συμβιβαστεις με τις μετρημενες ωρες της εξοδου σου ή τις μετρημενες μερες της αδειας σου.

Και καπου εκει, αναρωτιεσαι ποιος πρεπει ή ποιος μπορει να στηριξει ποιον. Και ακρη δεν βγαζεις, οσο συνενοησιμος ανθρωπος και αν εισαι εσυ ή η κοπελα σου. Απλα ευχεσαι τα λελεδονια να ακουστουν συντομα, να ερθει ο Λελεμβριος, να παρεις το λελεδοχαρτο στα χερια σου και να σηκωθεις να φυγεις απο εκει.

Χαιρετε.

Παρασκευή, 3 Απριλίου 2009

Το ημερολογιο ενος φανταρου - page thirtyone: Αδειομαι :)

OK, πριν εναμισο μηνα, οταν και γυρισα απο την δεκαημερη αδεια που χτυπησα, ειπα απο μεσα μου πως "θα κατσω να πηξω μεσα τον μισο Φλεβαρη και ολο τον Μαρτιο". Και οντως ετσι εγινε. Για 7 εβδομαδες δοκιμασα τα ορια μου, και νομιζω οτι σημερα μολις τα εφτασα.

Χθες η μερα κυλησε πολυ περιεργα. Το συναισθημα του "πηξιματος" ανεβαινε ενα κλικ για καθε μια απο τις τελευταιες μερες, και χθες εφτασε στο αποκορυφωμα του. Απο το πρωι ενιωθα τον φραχτη του στρατοπεδου κυριολεκτικα να με εγκλωβιζει. Οχι πως δεν ειναι ετσι ουτως η αλλως, αλλα ειχα συνηθισει. Ειχα στο μυαλο μου να παρω το 1ο γκρουπ του Πασχα, αλλα ηθελα και να κολλησω καμια μερουλα για να κανω την αδεια πιο...ομορφη.

Απο το γραφειο μου τα μασουσαν. Δεν με ενοιαζε αν οι παραπανισιες μερες που θα κολλουσα θα ηταν δικες μου ή δικες τους [τιμητικες]. Με ενοιαζε απλα να κολλουσαν. Και αυτο ηταν το προβλημα. Δεν μου τα μασουσαν ως προς τις μερες που θα μου εδιναν, μου τα μασουσαν ως προς το ΑΝ θα με αφηναν να παρω ακομη και δικες μου μερες!

Με επιασε μια μεγαλη απαισιοδοξια, πολλες σκεψεις περασαν απο το μυαλο μου. Τελικα το ολο θεμα εληξε ενδοξως και αισιως, και σημερα το πρωι "κατεβασα" την αδεια.

Απο το σημερινο πρωι λοιπον, απο την στιγμη που "κατεβηκε" η αδεια, τα συναισθηματα μου ειναι αναμεικτα.

Απο την μια συνεχιζα να εχω την αισθηση του πηξιματος. Ειδικα δε σημερα, που στο γραφειο μας επεσαν πολλα και μαζεμενα, που ειχαν ως αποτελεσμα το σχολασμα μου να γινει γυρω στις 7.30 το απογευμα. Η κουραση που ενιωθα σωματικα ηταν τεραστια, ειδικα τα ποδια μου γαμηθηκαν μεσα στις αρβυλες.

Απο την αλλη ομως, ηξερα πως ολο αυτο αυριο το πρωι θα κανει μια παυση, για δεκα μερουλες. Και αυτο μου εδινε εναν περιεργο σταρχιδισμο μαζι με ενεργεια μαζι. Σαν να ελεγα απο μεσα μου "γαμηστε με οσο θελετε, που θα παει, μονο 24 ωρες εχετε, θα περασουν, δεν θα περασουν;" και απλα συνεχιζα να δουλευω με μια διαθεση περιεργη. Ηξερα πως, οση ωρα εκανα τις δουλειες του γραφειου, αυτη η ωρα θα περνουσε ευκολα. Και αυτο με ενθαρρυνε ολο και περισσοτερο. Η αληθεια ειναι πως δεν καταλαβα καν ποτε πηγε 7.30 :)

Και αυριο λοιπον, αδειομαι :) 10 μερουλες, οι οποιες πιστευω ειναι αρκετες για να δω ολους τους αγαπημενους μου ανθρωπους, να γεμισω τις μπαταριες μου, να λιωωωωσωωω :))))

Τα λεμε ;)