Τετάρτη, 27 Μαΐου 2009

Το ημερολογιο ενος φανταρου - page thirty-nine: Τα λελεδονια πεθαινουν τραγουδωντας :)

Όταν παρουσιαστηκα στον ΕΣ, εκεινη την Δευτερα του περασμενου Νοεμβρη, ηξερα πως ειχα μπροστα μου αρκετο καιρο θητειας. Σιγουρα, κερδιζα 3 μηνες σε σχεση με τους...κοινους θνητους [και πιστεψτε με, 3 μηνες ειναι ενα αξιοσεβαστο διαστημα], ομως και παλι, οι 9 μηνες μου φαινονταν αρκετα μεγαλο χασιμο χρονου. Οχι, οι ατακες μεγαλυτερων που υπηρετησαν 2 και 3 χρονια δεν με εκαναν να νιωσω πιο τυχερος. Μαλλον αυτοι στα ματια μου φαινονταν πιο ατυχοι.

Οπως και να'χει, δεν ειχα μπει στην διαδικασια να μετραω μερες τοτε. Ξερω πολλους που το εκαναν, αλλα αληθεια, ποσο αποκαρδιωτικο μπορει να ειναι το να ξυπνας μετα τον πρωτο σκατο-υπνο στο κεντρο εκπαιδευσης και να λες "364 / 269 και σημερα"; Ετσι, αφησα τις μερες να κυλουν, και η αληθεια ειναι πως οι μερες εντος στρατοπεδου περνουσαν γρηγορα. Βλεπεις, κατι τα Χριστουγεννα, κατι η εξεταστικη του Φλεβαρη, κατι το Πασχα, επαιρνα ανασες αδειας.

Μεχρι που πριν κανενα μηνα επεσε στα χερια μου η λελετζα. Φανταζομαι πως για οσους δεν εχετε καμια σχεση με τον στρατο δεν σας λεει τιποτα, ομως προκειται για ενα αρκετα διασημο προγραμματακι που στην ουσια σου απανταει στο ερωτημα "ποσες και σημερα", μαζι με καποια αλλα εξτραζ (οπως τον βαθμο που εχεις συμφωνα με το ποσοστο της θητειας που εχεις υπηρετησει, ποση θητεια σου μενει σε λεπτα, δευτερολεπτα, κτλ, κυκλικο διαγραμμα, μπλα μπλα μπλα). Το εβαλα λοιπον στο κινητο μου, γιατι ενιωθα λιγο μαλακας ολοι να συζηταν για αυτο και να μην το εχω.

Το ευτυχες της ολης υποθεσης ειναι πως η λελετζα μπηκε στο κινητο μου λιγο πριν σπασω την λεγομενη "κατοσταρα", δηλαδη οταν μετρουσα εκατον κατι και σημερα. Ειχα την χαρα να βλεπω τις μερες μου να γινονται απο τριψηφιος αριθμος, διψηφιος [και εσυ μολις σκεφτηκες με τι χαιρονται οι φανταροι, ε; :ΡΡΡ ] Σημερα που την βλεπω, διαπιστωνω πως μου μενουν 74 και σημερα. And time goes by.

Το περιεργο ειναι πως, ενω η βαρεμαρα μου χτυπαει κοκκινα [σαν τα αιματα που ακομη σφουγγαριζουν εκει στο ΣΕΦ], οι μερες περνουν σχετικα ευκολα. Μαλλον σε αυτο συμβαλλει το γραφειο που με κραταει απασχολημενο τα πρωινα. Στην ουσια, αν η ωρα παει 3, η μερα εχει φυγει.

Ετσι λοιπον, καπου στο βαθος, τα λελεδονια αρχιζουν να αχνοακουγονται. Σε αντιστοιχια, οπως ελεγα σε μαθητες μου που εδιναν πανελληνιες να διαβαζουν καθε μερα γιατι η καθε μερα που εφευγε δεν θα ξαναγυρνουσε πισω, ετσι και εγω βλεπω μερες να φευγουν και να μην ξαναγυριζουν πισω, μετα μεγαλης μου χαρας.

74 και σημερα λεμεεε!

Κυριακή, 24 Μαΐου 2009

To ημερολογιο ενος φανταρου page thirty-eight: Ανθρωπια στον ΕΣ; Aaaaah this? Next year...

ΟΚ, ο ΕΣ ειναι ενας μηχανισμος που δεχεται "παιδια" και τους βγαζει "αντρες" [ετσι δεν λεγεται;]. Τα πραγματα θα κυλουσαν ρολοι ομως, αν ελειπε αυτος ο μηχανισμος της ισοπεδωσης. Ειναι αυτος ακριβως ο μηχανισμος, που το "τερας" δεν σε αντιμετωπιζει σαν ανθρωπο, αλλα σαν τεμαχιο. Και καπου εκει χανεται η μπαλα.

Εχω στην μοναδα μου ενα παιδι με διαφορα ψυχολογικα ζητηματα, ισως και ψυχιατρικα, δεν ειμαι σε θεση να το κρινω. Το συγκεκριμενο παιδι, λειτουργει πολυ περιεργα κατω απο καθεστως εντονης πιεσης. Το μυαλο του χανεται, ξεχνιεται πολυ ευκολα. Οταν κουραζεται σωματικα, η αποδοση του πεφτει κατακορυφα. Ως φυσικο επακολουθο, κοιμαται οσες πιο πολλες ωρες γινεται. Σε αυτο βοηθουν και καποια φαρμακα που του εχουν δωσει οι γιατροι, μαλλον ισχυρα χαλαρωτικα. Και επισης, στην εως τωρα θητεια του, εχει καταγραψει ηδη μια αποπειρα αυτοκτονιας.

Και ρωταω εγω τωρα: Αν εσυ αναγνωστη μου ησουν ο λοχαγος του, πως ακριβως θα τον αντιμετωπιζες;

Γιατι μου φαινεται περιεργη συμπεριφορα του λοχαγου μου απεναντι του. Κατσε ρε λοχαγε, ποσο σκοπιμο ειναι νομιζεις να τον εξοντωνεις σωματικα με 5 υπηρεσιες την εβδομαδα και να μην του δινεις καν την διανυκτερευση που δικαιουται; Βαλτον υπηρεσιες, δεκτον, αλλα αφου βλεπεις οτι το παιδι ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΙ, γιατι τον βαζεις τοσες πολλες; Δεν σου λεει τιποτα η αποπειρα που ειχε κανει πριν καιρο; Ή μηπως δεν το ξερεις; Μηπως θα επρεπε να ρωτησεις και να μαθεις; Ή θελεις σωνει και καλα να γραφει το ονομα σου κανενα σημειωμα αυτοκτονιας; Θα σε εκανε περηφανο αυτο;

ΟΚ, οι αξιωματικοι του ΕΣ δεν ειναι γονεις μας, ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ. Δεν προκειται σε καμια περιπτωση να σταθουν διπλα σου οπως θα σου στεκοταν ενας συγγενης ή ενας φιλος. Αυτο ομως, απο το να σε αντιμετωπιζουν απλα σαν τεμαχιο, εχει μια αποσταση.

Οταν ειχαμε παρουσιαστει εδω περα, ο λοχαγος μας ειχε πει "Ο,τι προβλημα εχετε, θελω να μου το λετε". Ειχε ακουστει πολυ ωραιο αυτο τοτε. Σου εδινε την αισθηση πως, αν σου προκυψει καμια μαλακια στην προσωπικη σου ζωη, ο λοχος θα ενδιαφεροταν. Οχι φυσικα για να σου λυσει το προβλημα, αλλα και μονο αυτη η κουβεντα μετρουσε.

Τι ειδα στην πορεια; Περα απο το παραδειγμα του παιδιου που αναφερω παραπανω, ειδα παιδι να μαθαινει οτι χωριζουν οι γονεις του, ειδα παιδι να μενει χωρις λεφτα και να παρακαλαει να παρει αδεια για να παει να δουλεψει, ειδα παιδια να φτανουν στα ορια τους οσον αφορα την αντοχη τους. Και απο την αλλη, μερικα αστερια να αδιαφορουν, αλλες φορες παντελως, αλλες φορες σχεδον παντελως. Να νοιαζονται μονο "για την υπηρεσια".

Απο την αλλη μερια, ειδα στρατιωτες που το επαιζαν τρελιτσα, που ηταν καφροι με περικεφαλαια, να παιρνουν αδειες ακομη και οταν πηγαιναμε σε ασκηση, γιατι ειδαλλως "θα προκαλουσαν προβλημα στον λοχο".

Και σκεφτεσαι εσυ, ταπεινε στρατιωτη, μηπως τελικα η λυση ειναι να γινεις ενας καφρος και μισος; Μηπως τοτε θα εισακουστεις, και οχι τωρα που παρακαλας; Μηπως πρεπει να αρπαξεις κανενα ροπαλο και να αρχισεις να σπας; Μηπως μονο τοτε θα παρεις αδεια, για να μην "προκαλεις προβληματα στον λοχο";

Εξαλλου, δεν ξερω τι γινεται στις αλλες μοναδες, στην δικη μας παντως, οι φυλακες δεν γραφονται. Δεν εχω δει κανεναν να υπηρετει παραπανω.

Το θεμα ειναι να μην δω καποιον να υπηρετει λιγοτερο. Και ο νοων, νοειτο.

Σάββατο, 16 Μαΐου 2009

Το ημερολογιο ενος φανταρου - page thirtyseven: Βυσματα και πολυμπριζα.

Πριν μπω φανταρος, και υποθετω ολοι οσοι ειστε εξω, πιστευα πως στον ΕΣ το βυσμα ειναι πανω απ'ολα. Αν εχεις βυσμα διαβαινε ελεγα, και φυσικα εκανα τα παντα για να το βρω. Οχι τοσο για καλυτερη μεταχειριση, οσο για το θεμα της μεταθεσης μου. Εριξα την ζαρια, επιλεγοντας μια πολη για να μετατεθω, αλλα δεν εκατσε. Ισως να ειναι καλυτερα, ισως χειροτερα.

Στην διαρκεια της θητειας μου εχω δει βυσματα και βυσματα. Αν παντως εχω καταληξει σε ενα συμπερασμα, ειναι πως δεν αρκει το βυσμα για να περασεις καλα.

Και αυτο, το να μην περασεις καλα δηλαδη, εχει γινει μονο σε μια περιπτωση, απο οσο εχω δει: Οταν νομισεις οτι εχεις πιασει τον παπα απο τα μπαλακια.

Προσφατα ειδα να εκτυλισσεται μπροστα μου [καλα, οχι μπροστα μπροστα μου, αλλα στο ταγμα μου] μια ιστορια αρκετα ενδιαφερουσα. Ενα παιδι λοιπον, με βυσμα γνωστοτατο πολιτικο της κυβερνωσας παραταξης, συμπεριφερονταν σαν στρατηγος. Στις απελπιδες προσπαθειες του θαλαμοφυλακα να τον ξυπνησει το πρωι, ξυπνουσε, επαιρνε τηλεφωνο το βυσμα του και κλαιγοταν οτι "δεν τον αφηνουν να κοιμηθει". Υπηρεσια αναλαμβανε οποτε γουσταρε, μπιφτεκωνοντας μονιμως αλλους. Εννοειται οτι οι καθαριοτητες ηταν κατι ξενο για αυτον, και φυσικα, ηταν καθε μερα αναφερομενος.

Το αποτελεσμα ηταν να εχει μαζεψει πολλες μερες φυλακη και κρατησεων, αλλα φυσικα αυτο δεν τον πτοουσε. Εβγαινε οποτε ηθελε απο το στρατοπεδο, ειτε πηδωντας την μαντρα, ειτε ξεγλιστρωντας απο τους αλφαμιτες απο την πυλη. Οταν δε τον καλουσε ο διοικητης, πριν παει επαιρνε τηλεφωνο το βυσμα του και εμπαινε μεσα, χωρις φυσικα ποτε να ανοιξει -ουσιαστικα- μυτη.

Ο λοχος του φυσικα ηταν εξαγριωμενος με την παρτη του. Απο στρατιωτες που εχουν χορτασει μπιφτεκι, μεχρι και τα στελεχη που εβλεπαν να εχουν χασει την κατασταση απο τον ελεγχο τους. Καθε μερα, ακουγε τα εξ αμαξης.

Μεχρι που ο μιστερ βυσμα δεν αντεξε, και πηρε αναβολη.

Διοτι, καλως η κακως, οταν συμπεριφερεσαι σαν μαλακας, η μαλακια σου θα σε κυνηγαει οπως και να'χει.

Συμβουλη λοιπον προς τα βυσματα: Θες να εχεις βυσμα; ΜΑΓΚΙΑ ΣΟΥ. Και εγω θα ηθελα να ημουν παρα πολυ στην θεση σου. Γιαυτο αλλωστε και δεν το κατακρινω. Αλλα κουλαρε λιγο ρε δικε μου, επειδη εχεις την δυνατοτηα να περασει εναν χρονο καλα, δεν σημαινει και πολλα αυτο.

Εχω δει βυσματα που και σκοπετο βαρεσαν, και αυπνοι εμειναν, και κουραστηκαν. Εκει ομως που πραγματικα χρειαστηκε, τους ξελασπωσε. Γιατι οπως και να το κανουμε, οταν καις το βυσμα σου για το πρωινο ξυπνημα, θα'ρθει η στιγμη που θα σου πει "αγορι μου, αντε και γαμησου".

Και εκει θα συνειδητοποιησεις οτι εισαι μονος. Και ειτε θα κανεις μετα-βολη και ανα-βολη, ειτε θα κοιταχτεις στον καθρεφτη και θα δεις την φατσα του γκουφι με το bold ερωτηματικο απο πανω.

Αλλα ποτε δεν θα καταλαβεις ποσο μαλακας εισαι.

Παρασκευή, 8 Μαΐου 2009

Το ημερολογιο ενος φανταρου - page thirtysix: Η τεχνη της μεταγγουρευσης.

Εχω αρχισει να μην την παλευω καθολου λοιπον. Απο τα οσα ακουγα πριν μπω φανταρος, μου ειχε δημιουργηθει η εντυπωση πως οσο παλιωνα, τοσο πιο καλη ζωαρα θα εκανα. Οσο για τα γραφεια, υποτιθεται πως θα ηταν η μεγαλη μου καβατζα. Μετραω 93 και σημερα, μπαινω σιγα-σιγα στην λεγομενη και "σειρα απολυσεως" και τα γκαζια στο στρατοπεδο αρχιζουν και ανεβαινουν, αντι να πεφτουν.

Ομως, δεν ειναι η σωματικη κουραση αυτη που με κουραζει. Ισα ισα θα ελεγα, οσο πιο πολλα πραγματα εχω να κανω καθε μερα, τοσο πιο γρηγορα περναει αυτη. Μπορω να πω οτι εχω συνηθισει τους ρυθμους. Αυτο που με τρελαινει ομως και δεν μπορω να το χωνεψω με τιποτα ειναι η ψυχολογικη κουραση. Οι μαλακιες διαδεχονται η μια την αλλη.

Σημερα ας πουμε εμαθα πως κοβονται ολες οι αδειες μεχρι τις ευρωεκλογες και διαπιστωσα πως θα ειμαι απο τους ελαχιστους γραφεις που θα μεινουν με το πουλι στο χερι, χωρις να προλαβουν να παρουν οπως θελουν την αδεια τους, ουτε και θα εχω κανενα ιδιαιτερο μπονους ας πουμε. Καλα θα μου πεις, εδω υπαρχουν αλλοι και αλλοι φανταροι που τους πηγαινει 15-1, καθεσαι και σιχτιριζεις κιολας; Ε ναι, σιχτιριζω. Οχι τιποτα, αν ρε παιδι μου ημουν σε ενα μαυρο στρατοπεδο που δεν ειχε ατομα, να το καταλαβω. Αλλα οταν βλεπω σχετικους και ασχετους να εχουν παρει απο τον Δεκεμβριο 40 και 50 και 60 μερες αγραφη -στο μεγαλυτερο μερος της- αδεια και εγω στην ουσια τα δυο γκρουπακια [Χριστουγεννων και Πασχα], μια φοιτητικη, 2 μερες τιμητικη και δυο 24ωρες, ε τρελαινομαι. Κλεινει η παρενθεση.

Ενας ανωτερος μου, μου ειχε πει καποια στιγμη πως στον στρατο παιζει μεγαλο ρολο ποιος εχει το μπαλακι της οποιαδηποτε ευθυνης. Και πως επισης καλο ειναι να το πετας για να μην το εχεις εσυ.

Η λεγομενη και τεχνικη της μεταγγουρευσης: Έρχεται το αγγούρι και πάει να μπει στον κώλο σου. Τι κάνεις? Με περίσσια χάρη ελίσσεσαι και το σπρώχνεις στον κώλο του διπλανού σου. Αν είναι ψαράς, την έκατσε. Του μπήκε. Αν είναι ξύπνιος, το αγγούρι οδεύει προς τον επόμενο κώλο που θα βρει μπροστά του και ούτω καθεξής . Η εκμάθηση της τεχνικής αυτής ήταν μια ευγενική χορηγία των στελεχών που τη χρησιμοποιούν κατά κόρον.

Αυτο το πραγμα δεν μπορειτε να φανταστειτε ποσο ψυχοφθορο ειναι. ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ξημερωνει και ξερεις πως απο τα πρωτα δεκα λεπτα που θα ξυπνησεις, καποιος θα προσπαθησει να σου χωσει ενα αγγουρι στον κωλο. Μπορει να ειναι συφανταρος, μπορει να ειναι ανωτερος, μπορει να ειναι ο οποιοσδηποτε. Καθε μερα ειναι ενας αγωνας δρομου, ποιος θα φαει τα λιγοτερα και ποιος θα "ταισει" τα περισσοτερα αγγουρια. Και να μην θελεις, ολο και καποιο αγγουρι θα φας.

Μπορει αυτος που θα σου πασαρει το αγγουρι να ειναι Η ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥ να φαει αυτος και εσυ να μην εχεις ΚΑΜΙΑ, ΚΑΜΙΑ, ΚΑΜΙΑ σχεση. Αν εισαι λιγο αφελης, παει, το εφαγες το αγγουρι.

Τα παραδειγματα; Παμπολλα.

Αλλα το πιο ωραιο απο ολα, ειναι οταν ψαχνεις την διαδρομη μιας ευθυνης. Εκει μιλαμε για τρελα γλεντια. Πιχι ρε παιδι μου, δινεις ενα αντικειμενο στον Α ανθρωπο. Τον βρισκεις μετα απο ωρα και του το ζητας πισω. Αλλα οχι φυσικα, αυτος το εδωσε στον Β για να στο φερει πισω. Πας βρισκεις τον Β, που ειναι ρε μαλακα το αντικειμενο, α καλα, δεν στο εφερε ο Γ; Και παει λεγοντας. Συνηθως αυτο που ψαχνεις το βρισκεις πανω στην ωρα που ο Κ το δινει στον Λ για να στο φερει πισω. Και εχεις κανει δεκα γυρες σε ολο το στρατοπεδο.

Νομιζω πως αυτο το πραγμα ειναι απο τα πιο ψυχοφθορα τελικα. Δεν με πειραζει καθολου να ξερω οτι καθε μερα που θα ξημερωνει θα εχω 10 ευθυνες. Αυτο που με τρελαινει ειναι να δεχομαι αλλα 20 αγγουρια, και να προσπαθω επιδεξια να τα αποφυγω. Μου τρωει πολλη ενεργεια αυτο το πραγμα. Και με κανει, θελω δεν θελω, πονηρο.

Οπως και να'χει. 93 και σημερα λεμε.