Σάββατο, 27 Ιουνίου 2009

Το ημερολογιο ενος φανταρου - page fourty-three: Η υπηρεσια uber alles.

Τελικα, ενα απο τα πραγματα που ειναι να μην σου τυχουν στον ΕΣ ειναι να τραυματιστεις ή να παθεις κατι τελος παντων. Η δυσκολια της ολης υποθεσης δεν ειναι το να πεισεις τον γιατρο για αυτο που εχεις [ισα ισα θα ελεγα το αντιθετο], αλλα η ρετσινια που σου κολλαει αμεσως απο τους υπολοιπους.

ΟΚ, εχουν και ενα μεριδιο ευθυνης οι γιατροι σε αυτο. Δεν ξερω για αλλα στρατοπεδα, αλλα στο δικο μου στρατοπεδο ενας φανταρος μπορει κυριολεκτικα μεσα σε μιση ωριτσα να εχει βγει ελευθερος υπηρεσιας [αυτο σημαινει να ειναι ξαπλα στο κρεβατι ολη μερα και μονο αυτο], ελευθερος ασκησεων, ελευθερος ορθοστασιας, ελευθερος αρβυλων, ελευθερος ηλιου [μην γελατε, εχει και καλυτερα παρακατω], ελευθερος κρυου [σας τα'λεγα], ελευθερος νερου [για να αποφυγει τυχον μαγειρια], ή τελος παντων, να κανει μια εικονικη ή και πραγματικη εισαγωγη για να παρει 10 μερουλες αναρρωτικη αδεια. Ειναι απλα πανευκολο.

Ε λοιπον, το τι εχει να ακουσει μολις επιστρεψει, δεν λεγεται.

Εμενα μου ετυχε δυο φορες να πεσω και να τσακιστω.

Στην πρωτη φορα που μου ετυχε, ηξερα οτι την επομενη μερα το γραφειο θα το κρατουσα μονος μου. Για καποιους απο αφελεια, για αλλους απο βλακεια, για αλλους απο φιλοτιμο, δεν βγηκα ελευθερος υπηρεσιας, παροτι ο γιατρος μου το προτεινε. Οταν πηρα τηλεφωνο στον επιλοχια του γραφειου για να τον ενημερωσω, η ερωτηση "τι ειπε ο γιατρος;" δεν εννοουσε την κατασταση της υγειας μου, αλλα το αν θα πηγαινα στο γραφειο.

Την δευτερη που ετυχε, σε λιγες μερες ειχαμε ασκηση. Ε λοιπον, κοντεψα να φαω καμπανα επειδη τολμησα να τσακιστω πριν την ασκηση.

Στο θεμα της υγειας τα πραγματα ειναι πολυ απανθρωπα εδω μεσα. Το τι εχω ακουσει να λενε σε ανθρωπους που εμφανως δεν ειναι καλα, δεν λεγεται. Και φυσικα δεν πιανει μονο τους στρατιωτες αυτο, αλλα και τα στελεχη, και μαλιστα τα αστερατα.

Γιατι;

Γιατι ειναι τετοιο το συστημα, που αν εσυ παθεις κατι, θα χωθει αλλος στην θεση σου.

Και τοτε αυτοματα, γινεσαι γαμωσειρι.

Η πρωτη ερωτηση που κανει καποιος, ειναι "Γιατι να χωθω ΕΓΩ;;;" , αντι "ρε παιδια, ειναι καλα ο ανθρωπος;".

Για να μην μιλησω για ευθεις υβρεις μεταξυ αστεριων του τυπου "Ε εισαι μεγαλος μαλακας που πηγες και τρακαρες με το αυτοκινητο, τωρα κανω εγω την υπηρεσια σου", σε ανθρωπο που ηταν νοσηλευομενος στο νοσοκομειο...!!!

Ετσι, η υπηρεσια uber alles.

Ετσι ειναι δομημενο το συστημα. Αν ενας στρατιωτης χρειαστει να παρει παραπανω μερες αναρρωτικης απο οσες δικαιουται, του χρεωνουν κανονικη αδεια. Και αν τελειωσει και αυτη και συνεχιζει αν χρηζει αδειας, υπηρετει παραπανω...!!! Δηλαδη να φοβασαι μην παθεις κατι οχι μονο για την υγεια σου, αλλα και γιατι θα στον φορεσουν και απο πανω! ΕΛΕΟΣ!!!

Χθες μας ηρθε ενας στρατιωτης Ι-ολα. Το παλικαρι, πραγματικα τα ειχε ολα: Απο σωματικα, ψυχολογικα μεχρι και νοητικα προβληματα. Και η πρωτη αντιδραση, δεν ηταν "μα καλα, γιατι τον ντυσαν φανταρο αυτον ρε παιδια;", αλλα "πωωω ρε γαμωτο, και τον φορτωθηκαμε στον λοχο, και υπηρεσιες δεν θα κανει, τζαμπα ηρθε".

Α ρε πουστη, δεν θα φυγω; ΘΑ ΦΥΓΩ.

Μπας και γινω ανθρωπος αναμεσα σε ανθρωπους, επιτελους. Ζυγωνει η ωρα.

Don't you black or white him

Η ειδηση του θανατου του Michael Jackson με βρηκε μεσα στο στρατοπεδο, το χθεσινο πρωι. Το οτι ενας απο τους παιδικους μου θρυλους εφυγε απο την ζωη με σοκαρε. Το γεγονος οτι βρισκομουν αναμεσα σε ανθρωπους που η πλειοψηφια τους ειρωνευτηκαν οχι τον θανατο του αλλα την ζωη του, με εκανε να νιωσω πολυ αβολα.

Ο,τι και να λεει παντως ο καθενας, δεν μπορει να αλλαξει την ουσια: Ο Βασιλιας δεν ειναι πια εδω.

Και προφανως μιλαω για την καλλιτεχνικη πλευρα του.

ΣΤ'ΑΡΧΙΔΙΑ ΜΟΥ τι εκανε στην προσωπικη του ζωη.

Τα τραγουδια, οι στιχοι, η μουσικη ειναι αυτα που μενουν.

Ναι, απο μαυρος εγινε ασπρος. Ναι, ηταν "ρατσιστης με τον εαυτο του - χαχα γελασαμε".

Η μουσικη του ομως, δεν ειναι ουτε μαυρη ουτε ασπρη.

Τα εχει πει αλλωστε και ο ιδιος, κατα καιρους:

Beat me, hate me, You can never break me
Will me, thrill me You can never kill me,
Jew me, sue me Everybody do me,
Kick me, kike me
Don't you black or white me

[...]

Tell me what has become of my rights
Am I invisible because you ignore me?
Your proclamation promised me free liberty, now
I'm tired of bein' the victim of shame
They're throwing me in a class with a bad name
I can't believe this is the land from which I came
You know I do really hate to say it
The government don't wanna see
But if Roosevelt was livin'
He wouldn't let this be, no, no

[Aπο το τραγουδι They don't care about us]


See, It's Not About Races
Just Places,Faces
Where Your Blood Comes From Is Where Your Space Is
I've Seen The Bright Get Duller
I'm Not Going To Spend My Life Being A Color

Don't Tell Me You Agree With Me
When I Saw You Kicking Dirt In My Eye

[Aπο το Black or white]

It's slander You say it's not a sword
But with your pen you torture men You'd crucify the Lord

[...]

It's slander With the words you use
You're a parasite in black and white
Do anything for news

[Aπο το Tabloid Junkie]

Ιδου λοιπον η ειδηση.

Μαυρος ή ασπρος, εχει πλεον σημασια;

Τετάρτη, 17 Ιουνίου 2009

Ειμαστε μαλακες, και μαλιστα χωρις αποδειξη.

[Ετοιμαστειτε να διαβασετε ενα ποστ απο τον... πολιτη Sourotiri]

Οχι, οχι δεν απολυθηκα ακομη. Αλλα τις προαλλες μου ετυχε ενα σκηνικο που με εκανε να θυμηθω τον παλιο, καλο μου εαυτο.

Σαββατο μεσημερι, με τον ηλιο να καιει, και η Λινα να ερχεται για να με επισκεφτει. Βγαινω εξοδουχος και παμε για καφε. Ευτυχως ή δυστυχως, διαλεγουμε μια πολυσυχναστη, εως και τρεντι καφετερια. Ολος ο κοσμος ηταν εξω, και ετσι καθησαμε στο πρωτο τραπεζι που βρηκαμε αδειο. Γυρω μας, καμια 100ρια ατομα, τουλαχιστον.

Ερχεται ο σερβιτορος, παιρνει την παραγγελια μας και παρατηρουμε οτι αργει να την φερει. Κοιταζουμε λιγο καλυτερα, και διαπιστωνουμε πως ειναι λογικο αυτο, μιας και ο μαγαζατορας τον εχει αφησει μονο του σε μια περιοχη ευθυνης που θελει τουλαχιστον ακομη εναν. Εκτος αυτου, το μαγαζι ειναι σχετικα απομακρυσμενο απο το τραπεζι μας, και το παιδι φαινεται ψαρωμενο, μαλλον ειναι νεος στο κουρμπετι.

Καποια στιγμη ερχονται οι καφεδες μας, μαζι με μια κανατα νερο. Η ζεστη ειναι αφορητη, και ετσι το νερο της κανατας εξαφανιζεται εν ριπη οφθαλμου. Ομως, κατι δεν παει καλα. Παρατηρουμε οτι το παιδι δεν μας εχει φερει αποδειξη. Με μια γρηγορη ματια τριγυρω μας, αντιλαμβανομαστε πως κανεις δεν εχει αποδειξη στο τραπεζι του.

[Τοσο εγω, οσο και η Λινα ειμαστε αρκετα ευεξαπτοι στο θεμα της αποδειξης. Δεν μπορει κυριε μαγαζατορα να μου χρεωνεις τον καφε 4 ευρω και να μην θελεις να πληρωσεις τον φορο που σου αναλογει. Τα' χουμε ξαναπει αυτα και απο εδω μεσα αλλωστε].

Φωναζουμε τον σερβιτορο και του λεμε να μας φερει μια ακομη κανατα νερο και φυσικα, την αποδειξη. Η απαντηση του ηταν ενα χλιαρο "Εεεε...ναι ναι, μαλιστα". Λιγο μετα, τον βλεπουμε να περιπλαναται με μια κανατα στο χερι, ψαχνοντας αυτους που του την ζητησαν, δειγμα του οτι τα εχει χασει, ειτε απο την απειρια του ή απο την πολλη δουλεια που εχει πεσει. Δεν μας βρισκει με το ματι του, και παει την κανατα πισω!!!

Καποια στιγμη, του ξαναζηταμε, τοσο την κανατα, οσο και την αποδειξη, με ευγενεστατο και φιλικοτατο υφος. Μας φερνει την κανατα και μας λεει "Εεεε...την αποδειξη δεν την εφερα, συγχωρεστε με, αλλα με εχουν αφησει και μονο μου...". "Δεν πειραζει", του λεω, "στην επομενη βολτα σου φερτην", και του χαμογελαω.

Κατι τετοιο ομως δεν γινεται. Ασε που το νερο ηταν σαν κατουρο.

Ηταν η πρωτη φορα που ζητησα αποδειξη απο καφετερια και δεν μου εφεραν. Μαλιστα, αν κρινει κανεις απο τον αριθμο των...αιτησεων μου, θα ελεγε οτι σχεδον παρακαλουσα!!!

Και μονο αυτο μας εκανε να θελουμε να επιμεινουμε. Λιγο το σπαστικο της υποθεσης, λιγο η περιεργεια για το πως σκατα θα εξελιχτει... Πλην ομως, αναγνωριζουμε και οι δυο πως ο σερβιτορος ειναι ο τελευταιος που φταιει. Παρολαυτα ομως, εμεις αυτον βλεπουμε, με αυτον μιλαμε, με αυτον πρεπει να συνεννοηθουμε.

Μεχρι που βρισκω την φραση-κλειδι.

Του κανω νοημα, το παιδι ερχεται προς το μερος μας, και του λεω φυσικοτατα:

"Μπορεις να μας φερεις την αποδειξη για να σε πληρωσουμε;"

Τρια μηδεν, του εκανα την μουρη κρεας του καημενου. Παιρνει ενα υφος τοσο ξαφνιασμενο, ειναι ξεκαθαρο οτι εχει μεινει μαλακας. Και φυσικα δεν μπορει να πει τιποτα. Αν θελει να πληρωθει, αυτη ειναι η τελευταια του ευκαιρια.

Μετα απο λιγο, η αποδειξη ειναι στο τραπεζι μας, η ημερομηνια και η ωρα συμφωνουν με την πραγματικοτητα και ο σερβιτορος λαμβανει και πουρμπουαρ.



Δεν θα σταθω καθολου στον σερβιτορο. Εντολες εκτελει, και ειμαι σιγουρος πως ολες τις φορες που του ειπαμε για την αποδειξη πηγε στην ταμειακη και την ζητησε.

Εχουμε λοιπον εναν μαγαζατορα που ο ανθρωπος μας κλεβει μεσα στα μουτρα μας. Αν εν πασει περιπτωσει δεν θελει να μας δωσει αποδειξη, ας μας χρεωσει τον καφε 50 λεπτα φτηνοτερα, να συμμετεχουμε και εμεις στην κλοπη βρε αδερφε.

Ομως, ο ανθρωπος βρισκει και κανει. Δεν ακουσα κανεναν απο γυρω μου να ζηταει αποδειξη, ή εστω να διαμαρτυρεται για την παντελη απουσια της. Και εγω ρε παιδι μου, αν πηγαινα και εβγαζα 50λεπτα απο τις τσεπες περαστικων στον δρομο και δεν μου λεγανε τιποτα, το πιο πιθανο ειναι οτι θα το εκανα. Μεχρι και φυσιολογικο θα το θεωρουσα, μην σου πω. Ετσι και αυτος: Εμενα κλεβει, εσενα, ολους μας. Και οταν του ειπαμε ρε φιλαρακι, μην μας κλεβεις, σε εχουμε παρει χαμπαρι, μας εγραψε στα αρχιδια του.

Eως ποτε ομως δεν θα βρισκει να κανει αυτος, εκεινος, οι περισσοτεροι ιδιοκτητες καφετεριων;

Ρητορικη ερωτηση, αφηστε το καλυτερα.

Παρασκευή, 12 Ιουνίου 2009

Το ημερολογιο ενος φανταρου - page fourtytwo: "Πολεμος" με τον λοχο μου.

O λοχος μου τωρα τελευταια εχει περασει απο χιλια μυρια κυμματα. Και δεν αναφερομαι στους συφανταρους μου, αλλα στα στελεχη. Μεσα σε λιγο καιρο εχουν αλλαξει πολλα πραγματα, και σε καμμια περιπτωση δεν θα ελεγα προς το καλυτερο. Καποιοι ισως να θυμαστε τον τρελο επιλοχια, ο οποιος εδω και καποιον καιρο εχει φυγει. Σημερα εφτασα στο σημειο να νοσταλγω τις εποχες του...

Ας παρουμε ομως τα πραγματα απο την αρχη.

Πριν λιγο καιρο, καποιοι λοχοι ζητησαν ανακατανομη υπηρεσιων γιατι δεν εβγαιναν. Ο υπευθυνος λοιπον τους μαζεψε σε ενα τραπεζι ολους, να συζητησουν. Μια απο τις βασικες αρχες της συζητησης ειναι πως οι στρατιωτες που κανουν ταγματικες υπηρεσιες, τουτεστιν οι αλφαμιτες, οι καψιμιτζηδες και οι γραφεις των ΑΥΔΜ [δατς μι], να βγουν απο τον υπολογισμο της δυναμης των λοχων και φυσικα, εξω απο τον προγραμματισμο των υπηρεσιων. Πραγμα οχι πρωτογνορο, ουτως η αλλως ισχυε. Αλλα ξεκαθαριστηκε μια ακομη φορα.

Ξυπναω το επομενο πρωι, συμμαζευω λιγο το κρεβατι μου, η αληθεια ειναι οτι δεν το τεντωσα κιολας, και φευγω για πρωινο και στα καπακια στο γραφειο. Καποια στιγμη αντιλαμβανομαι οτι το κινητο μου ξεμενει απο μπαταρια, και παω στο κρεβατι μου να παρω τον φορτιστη. Και εκει βλεπω τις κουβερτες, τα σεντονια, το μαξιλαρι διπλωμενα αλλα...ΧΩΡΙΣ το στρωμα!!!

Τρεχω στο επιλοχαδικο να ρωτησω τι εγινε. Και βλεπω τον διοικητη του λοχου μου, μισο-οργισμενο, μισο-ειρων να με ρωταει ποιος περιμενω να μου στρωσει το κρεβατι. Ειπα μια μαλακια δικαιολογια, λογικο ηταν να μην συνεισφερει στην κουβεντα, αλλα το ερωτημα παρεμενε: ΟΚ, που ειναι το στρωμα ρε παιδια; Και η απαντηση που παιρνω ηταν αποστομωτικη: ΕΞΩ!!!

Η πρωτη σκεψη μου ηταν, ΟΚ ρε παιδια, δεν εστρωσα το κρεβατι μου, αλλα βγαλατε εξω ολο το στρωμα και μου αφησατε και τις κουβερτες διπλωμενες; Απο που κι ως που; Ρωταω λοιπον γιατι ηταν εξω το στρωμα και μαθαινω οτι το στρωμα μου ηταν λεει...βρεγμενο!!! Δεδομενου οτι δεν κατουρησα πανω μου, απορησα πως εγινε αυτο, οπως επισης απορησα και πως σκατα διαπιστωθηκε οτι το στρωμα ηταν βρεγμενο, μιας και θα επρεπε να ξεστρωθει για να διαπιστωθει. Δεν λεω τιποτα, αφου το γεγονος αυτο καθεαυτο ηταν αρκετα σουρρεαλ. Παιρνω τον φορτιστη, γυριζω στο γραφειο, και σκεφτομαι πως, δεν μου ανακοινωθηκε καμια ποινη, πραγμα περιεργο για τον συγκεκριμενο υπολοχαγο, που συνηθιζει να ειναι μεν αυστηρος σε συγκεκριμενα πραγματα, αλλα ντομπρος.

Μετα απο λιγη ωρα μαθαινω πως εχω θαλαμοφυλικι στον λοχο, μετα απο πααααααααρα πολυ καιρο. Εκνευριστηκα πολυ ειναι η αληθεια. Δεν ηταν μονο το γεγονος οτι με εβαλαν υπηρεσια [ενω αλλα ηταν τα συμφωνημενα, και μαλιστα επαναληφθηκαν και το προηγουμενο βραδυ], αλλα και ο τροπος που το εμαθα, κατα τυχη. Αν επρεπε καποιος στρατιωτης που εκτελει ταγματικη υπηρεσια [οπως εγω] να κανει υπηρεσια στον λοχο λογω ας πουμε ελλειψης ατομων, αυτο θα επρεπε οπως και να'χει να γινει σε συνεννοηση με αυτον που καθοριζει τις υπηρεσιες των λοχων!Παω λοιπον σε αυτον, του το λεω, και πεφτει απο τα συννεφα. Παιρνει τηλεφωνο στον λοχο και τους λεει το αυτονοητο, καλα ρε παιδια, με ποιον μιλουσα χθες και τι ελεγα; Και του λενε ΟΚ.

Η ωρα εχει παει 3, ολα τα στελεχη εχουν φυγει, και εγω σιγα σιγα κλεινω το γραφειο. Το μονο που σκεφτομαι ειναι να βγω εξοδουχος, γιατι μου τελειωνουν τα λεφτα και η εκλογικη αδεια πλησιαζει: Εχω κλεισει εισιτηριο με το ΚΤΕΛ αλλα δεν θα μου φτασουν τα λεφτα να το αγορασω. Για την ακριβεια, πρεπει να παω να το παρω το συντομοτερο δυνατον, γιατι αλλιως θα χασω την κρατηση, και δεδομενου οτι ολος ο στρατος επαιρνε εκλογικη αδεια εκεινες τις μερες, αυτο θα ηταν κατι το εντελως επωδυνο. Ο κινδυνος να μην βρω λεωφορειο να φυγω ηταν υπαρκτος.

Παω στον λοχο, και κοιταζω στον πινακα ανακοινωσεων. Ωπα, δεν ειμαι στην κατασταση εξοδουχων. Μα πως, ουτε θαλαμοφυλακας ειμαι, ουτε ποινη μου ανακοινωθηκε για το κρεβατι. Και ριχνω μια ματια στην κατασταση που τα λεει ολα: και τις υπηρεσιες, και τις ποινες, και τους εξοδουχους. Και φυσικα μαθαινω οτι τελικα ειμαι θαλαμοφυλακας, ειμαι τιμωρημενος με 5 μερες φυλακη [ηθελαν να σιγουρεψουν φαινεται οτι δεν θα βγω], και δεν ειμαι εξοδουχος.

Αλλαξα δεκαπεντε χρωματα μεχρι να συνελθω. Τα καμαρια του λοχου μου με εβαλαν θαλαμοφυλακα χωρις να με ενημερωσουν καν να παω στην φρουρα [που ειχε ηδη γινει στις 13.30 και ειναι υποχρεωτικη για ολους οσους εχουν υπηρεσια αυτην την μερα], για ποιον λογο; Φανταζομαι, για να μην μπορω να αντιδρασω. Για να με αναγκασουν και την υπηρεσια να κανω, και να μην βγω ουτε με υπηρεσιακο.

Την ιδια στιγμη αναρωτιεμαι αν ο λοχος εχει οντως τοσο μεγαλη αναγκη απο ατομα και βαζει εμενα θαλαμοφυλακα. Και κοιταω και βλεπω 12 εξοδουχους. Αυτο ηταν, ανοιξαμε πολεμο, σκεφτομαι.

Παιρνω τηλεφωνο τον υπευθυνο για τις υπηρεσιες των λοχων και του λεω τι εχει συμβει. Μενει μαλακας για το γεγονος οτι τον εχουν γραψει 2 φορες στα αρχιδια τους. Με συμβουλευει δε να κανω το θαλαμοφυλικι για να μην δωσω δικαιωματα, και τα υπολοιπα θα τα ελεγε με τον λοχο μου αυριο. Οπερ και εγενετο. Κανω την υπηρεσια.

Η μερα που ακολουθησε ηταν περιεργη. Αφενος ημουν ξυπνιος απο τις 2, με αποτελεσμα στο γραφειο να κουτουλαω. Και αφετερου, συμφωνα με το προγραμμα των ταγματικων υπηρεσιων, ειχα ξανα υπηρεσια. Και μου τελειωναν τα λεφτα, θυμιζω. Το θεμα με το θαλαμοφυλικι ξεκαθαριζεται, ενω ΑΥΔΜ ειναι ο...διοικητης του λοχου μου και γραφεας του εγω. Αναλαμβανω υπηρεσια και ειμαι πολυ περιεργος να δω πως θα κυλησει. Συνηθως, οταν ο συγκεκριμενος ανθρωπος ειναι ΑΥΔΜ, κλεινεται στο γραφειο μαζι με τον γραφεα του και γαμιουνται στο γελιο, μεχρι να αφησει τον γραφεα να βγει εξοδουχος το απογευμα.

Πριν ερθει ο ιδιος ο ΑΥΔΜ ομως, ηρθε ο γραφεας του επιλοχαδικου του λοχου μου, για να μου φερει τις υπηρεσιες της ημερας. Και χαζογελωντας, μου λεει "καλα ρε μαλακα, εσενα σου εριξαν 5φ".

Οσον αφορα τον ΑΥΔΜ...;Ε λοιπον, ηταν ο μονος ΑΥΔΜ εδω και 4 μηνες με τον οποιο δεν ειπα ουτε μια κουβεντα εκτος θεματων της υπηρεσιας. Ο ανθρωπος ηταν εξαφανισμενος πολλη ωρα, εγκλωβιζοντας με στο γραφειο, με αποτελεσμα να χασω το μεσημεριανο φαγητο και να ζοριζομαι ακομη και τουαλετα να παω.

Ευτυχως η υπομονη μου αντεξε την πιεση των νευρων μου. Στο κατω κατω, ηρθε και η αδεια των εκλογων και ηρεμησα, προσωρινα.

Ελα ομως που γυρισα... Τις τελευταιες μερες λοιπον, σε καθε μου επαφη με τον λοχο [αυτο γινεται συνηθως για θεματα που αφορουν το γραφειο και πρεπει να γινουν σε συνεργασια με τους λοχους], φροντιζουν να με τσιγκλανε. Κατι "τι θες εσυ παλι", κατι αργοποριες στο να μου πουν καποια πραγματα ευκολα, καταδεικνυουν οτι κατι τρεχει.

Χθες λοιπον, ο καψερος, συνειδητοποιησα οτι σημερα και αυριο εχω δυο συνεχομενες εξοδους. Ε και λεω, τι πιο καλο απο το να χτυπησω μια 24ωρη. Με το γραφειο, που ηταν και το δυσκολοτερο εμποδιο συνηθως, τα βρηκα. Και σημερα το πρωι παω να την ζητησω.

Και μου λεει ο διοικητης του λοχου "παρε με σε κανα διωρο". Οντως ετσι εγινε, τον πηρα τηλεφωνο, και μου λεει πως δεν μπορει να μου δωσει αδεια γιατι λεει οι αδειουχοι στον λοχο ειναι ηδη πολλοι. Μα του λεω, δεν υπολογιζομαι στις υπηρεσιες, τι πειραζει; Μα μου λεει υπολογιζεσαι στην δυναμη του λοχου και δεν γινεται. Οκ λοιπον, δεν γινεται ουτε μια διανυκτερευση με ενα υπηρεσιακο για αυριο το πρωι για να κολλησουν οι δυο εξοδοι; Α μου λεει, οχι, επρεπε να το πεις νωριτερα [νωριτερα απο το "διωρο" που μου ειπε] γιατι η ΗΚΑΛ [Ημερησια Κατασταση Αναφορας Λοχου] εχει ηδη φυγει προς εγκριση! Και καλα τον ρωταω, γιατι μου ειπατε να σας παρω τηλεφωνο σε ωρα που ξερατε οτι θα εχει φυγει η ΗΚΑΛ; Και η απαντηση ηταν το επιστεγασμα του παραλογου: Μα ρε αγορι μου, προσπαθουσα να σου δωσω αδεια και ειδα οτι δεν γινοταν!

Απο περιεργεια και μονο, πηγα αμεσως στο παιδι που ασχολειται με τις ΗΚΑΛ των λοχων και μου ειπε οτι η ΗΚΑΛ του λοχου δεν εχει ερθει. Με λιγα λογια, ο ανθρωπος με κοροιδευε στεγνα. Αλλα λογια να αγαπιομαστε.

Και του φανηκε πολυ λογικο να βγω σημερα εξοδουχος, να γυρισω, να κοιμηθω, και να ξαναβγω αυριο το πρωι, αντι να μου δωσει μια γαμημενη 24ωρη. Τετραγωνη λογικη λεμε.




Παρεμπιπτοντως, καταλαβαινω πολυ καλα οτι ολα αυτα ακουγονται αρκετα προκλητικα σε φανταρους που το 1-2 ή εστω το 1-1 ειναι ενα μακρινο ονειρο, ενω για μενα ειναι πλεον, ρουτινα. Ομως, οπως εχω ξαναπει, εχω δανεισει στον ΕΣ 9 μηνες απο την ζωη μου και δεν εχω καμια διαθεση να μην παρω τα οσα δικαιουμαι, ειδικα οσον αφορα την δουλεια που εχω ριξει στο γραφειο. Επειδη καποιοι μπορει να τρωνε παπαρα, δεν σημαινει οτι δεν θα εκμεταλλευτω τα περιθωρια που μου δινονται για να περναω οσο το δυνατον καλυτερα. Εξαλλου, αν δεν το εκανα εγω, θα το εκανε καποιος αλλος στην θεση μου. Ετσι παιζεται το παιχνιδι εξ οσων γνωριζω. Μονο που, αποτι φαινεται, καποιες φορες η επιδειξη δυναμης που μπορει να θελει καποιος να κανει, περιπλεκει τα πραγματα ενω ειναι απλα.

Power to the metal!!!

Η εκτιμηση μου στους μουσικους της μεταλ σκηνης ειναι απεριοριστη, ασχετα αν μερικες φορες νομιζω οτι το παρακανουν λιγο :) Ομως, περιπλανωμενος στην χωρα του YouTube βρηκα μερικες ΓΑΜΑΤΕΣ διασκευες πασιγνωστων ποπ τραγουδιων και...μερικες φορες ειναι και καλυτερες απο τα πρωτοτυπα.

1. Καποια χρονια πριν, η πιτσιρικα Britney Spears μας προκαλουσε: Hit me baby one more time. Δεν νομιζω να το εκανε αν ειχε μπροστα της αυτον που τραγουδαει στο επομενο βιντεο:





2. Πολυ περισσοτερα χρονια πριν, ο πολυς Michael Jackson εβαζε το μαγκικο του προσωπειο και μας προειδοποιουσε να "την κανουμε". Μαλλον αυτοι οι τυποι ομως ειναι πιο πειστικοι:




3. Πως ειπατε; Shakira? Whatever, whenever, wherever...




4. O Ricky Martin ζει την τρελη του ζωη, οι Ten Masked Men τον ξετιναζουν και δυο γκομενες κανουν το βιντεο ακομη πιο απολαυστικο :)))



5. Ε καλα, αυτο το ξερετε φανταζομαι... Marilyn Manson - Sweet Dreams



6. Oops...Britney goes metal again :)))




[Ειναι τοσα πολλα... Αλλα μεταξυ μας, ψιλοπονεσαν και τα αυτακια μου :Ρ]

Τρίτη, 9 Ιουνίου 2009

Το ημερολογιο ενος φανταρου - page fourtyone: O χρονος ειναι με το μερος μου τωρα :)

Μια ακομη αδεια φτανει στο τελος της, και το συμπερασμα που βγαινει ειναι το εξης: Πολλοι λενε πως ο υπνος μειωνει την θητεια, εγω παλι αυτο το σταδιο το εχω προσπερασει και εχω φτασει να λεω πως οι αδειες την μειωνουν - καλα ντε, μην βαρατε :)

Αυτη η αδεια τελικα μπορει να ηταν και η πιο γλυκια απο ολες. Και αυτο γιατι ηταν υποχρεωτικη, αναπαντεχη και στα καπακια απο μια ακομη 5ήμερη που ειχα παρει πριν 2 εβδομαδες. Προβλεπεται για την ΕΣΣΟ μου νομιζω :Ρ Το μονο κακο ειναι οτι στην αρχη μου ειχαν πει οτι θα γυριζα αυριο το βραδυ και τελικα μου εκοψαν μια μερα επειδη λεει η χθεσινη Δευτερα ειναι εργασιμη για τους στρατιωτες...

Οπως και να'χει, δεν τα περασα και ασχημα. Πηγα στο χωριο μου για να ψηφισω, ειδα αρκετους συγγενεις [αν και οχι με την καλυτερη αφορμη, αν λαβει κανεις υποψιν οτι τους ειδα ολους μαζεμενους σε μνημοσυνο], γυρισα Θεσσαλονικη, βγηκα για καφεδακι με αγαπημενα προσωπα, και καπως ετσι δεν καταλαβα πως περασαν οι μερες. Με το τελειωμα αυτου του κειμενου θα πρεπει να γεμισω σιγα σιγα τις βαλιτσες μου και να επιστρεψω πισω στην παιδικη χαρα.

Αυτο παντως που με τρελαινει ειναι πως ο χρονος ειναι με το μερος μου. Καθε δευτερολεπτα που περναει δεν ξαναγυριζει πισω. Και αν σκεφτει κανεις οτι μου εχουν μεινει μονο καμια 5 εκατομμυρια απο δαυτα, ε, δεν ειναι πολλα οπως και να το κανουμε :ΡΡΡΡ

Ηδη εχω αρχισει να φτιαχνομαι για του χρονου. Μαθαινω τα νεα του φροντιστηριου, επανερχομαι στην δραση για ιδιαιτερα, προετοιμαζομαι ψυχολογικα. Θα ειμαι μαλλον απο τους λιγους φανταρους που, τελειωνοντας την θητεια τους, γουσταρουν τοσο πολυ που θα ξαναδουλεψουν μου φαινεται :)

Αυτα για την ωρα... Τα λεμε...

Κυριακή, 7 Ιουνίου 2009

To ημερολογιο ενος φανταρου - page fourty: Η στολη δεν κανει τον στρατιωτη.

Καθως περνουν οι μερες και φτανω ολοενα και πιο κοντα στο τελος αυτης της διαδρομης, συλλαμβανω τον εαυτο μου ωρες ωρες να αναρωτιεται ποια ηταν τα συστατικα εκεινα αυτης της εμπειριας τα οποια με εκαναν χαρουμενο που τα εζησα.

Τον τελευταιο καιρο ειδα πολλες σειρες μου να μετατιθενται απο την μοναδα μας σε αλλη μοναδα. Στην ουσια, η 305 ( 08 Δ ΕΣΣΟ) εκανε τον κυκλο της στην μοναδα, και κινησε σε αλλα μερη. Ειδα πολλα παιδια να στεναχωριουνται για καποιους που εφευγαν. Και ειδα τον εαυτο μου να το παρατηρει ως αλλο ενα φαινομενο καθημερινοτητας. Η αληθεια ειναι οτι δεν νιωθω να εχω δεθει με κανεναν συφανταρο μου. ΟΚ, σιγουρα με αρκετους απο αυτους θα περναγα πολυ καλα αν συνεχιζαμε να εχουμε επαφη και εκτος στρατου, αλλα ειλικρινα, δεν τρελαθηκα και που εφυγαν. Δεν ξερω αν εφταιγε το γεγονος οτι ενδομυχα δεν τους γουσταρα ή η σιγουρια μου οτι θα κρατουσαμε επαφη και μετα τον στρατο.

Μαλλον φταιει το οτι στον ΕΣ δεν βρηκα και πολλους με τους οποιους θα μπορουσα να γινω φιλος με ολη την εννοια της λεξης. Βλεπεις, μαλλον μεγεθυναμε τα κοινα μας σε τετοιο βαθμο ωστε να υπερκαλυπτουν τις διαφορες μας και την στολη μας. Και αυτο, ειναι κατι περιεργο, γιατι οσο εισαι στο ιδιο στρατοπεδο σε καλυπτει, αλλα δεν συνειδητοποιεις ποσο προσωρινο ειναι. Ε λοιπον, αυτο το πραγμα το συνειδητοποιησα τωρα που εφυγαν.

Ειπα να επανενεργοποιησω το φατσοβιβλιο μου και μια βραδια εψαχνα συφανταρους. Βρηκα πολλους, αλλα δεν πατησα αιτηση φιλιας σε κανεναν. Αραγε, θα τελειωσω την θητεια μου εχοντας γνωρισει καμια 300ρια νοματαιους απλως και μονο για ενα μικρο διαστημα, ωστε να καλυψω την μοναξια μου ως στρατιωτης; Ιδου το ερωτημα. Μηπως το γεγονος οτι ολους αυτους τους γνωρισα ενστολους θα με κανει υποσυνειδητα να τους ενταξω στην σαπια κατηγορια "στρατος", αδικωντας καποιους;

Η συνειδητοποιηση αυτης της επερχομενης αδικιας με σοκαρε λιγο. Γιατι μεσα στους σκατενιους ανθρωπους, υπαρχουν και ανθρωποι διαμαντια. Και ετσι, τωρα, μπαινοντας πλεον στις τελευταιες 9 εβδομαδες, με εχει πιασει μια μανια να βγαινω φωτογραφιες, να προσπαθω μετα μανιας να εχω κατι να θυμαμαι.

Γιατι, αν μη τι αλλο, δεν ημουν μονος ως τωρα και πολλες κουβεντες ωρες ωρες με ανακουφιζαν, με εκαναν να νιωθω πιο ομορφα, παρολο που ολα αυτα διαδραματιζονταν μεσα σε ενα περιφραγμενο μερος ή κατω απο την πιεση του χρονου, μιας και 11.30 επρεπε ολοι να ημασταν μεσα.

Τα ρασα δεν κανουν τον παπα λενε, και σιγουρα η στολη δεν κανει τον στρατιωτη λεω εγω. Για αυτο μπορω να βαλω και το κεφαλι μου στην φωτια.

Θα τα πουμε με τα πολιτικα με καποιους, αυτο ειναι το μονο σιγουρο.

Παρασκευή, 5 Ιουνίου 2009

Διαλυθηκαν τα Διαφανα Κρινα...

ΟΚ, το οτι επαιζε ισχυρη περιπτωση διαλυσης, το ηξερα εδω και καιρο. Πριν λιγες μερες βγηκε και η ανακοινωση τους και απλα το επιβεβαιωσε.

Δεν θα γραψω για το ποιος ευθυνεται και τι εγινε για την διαλυση των Κρινων. Δεν εχει και νοημα αλλωστε. Θα πω ομως οτι ειναι κριμα μετα απο μια δισκαρα να διαλυεται ενα συγκροτημα.

Παρολαυτα, το τελος τους ηταν πολυ ταιριαστο στα συναισθηματα που μου γεννουσαν. Για οσους δεν ξερουν, η τελευταια τους συναυλια [που ηταν να γινει στο Αν πριν εναν μηνα] δεν εγινε ποτε. Αφηνοντας ετσι τους παντες μετεωρους. Οπως μετεωρο με αφηναν μετα το τελος καθε εκτελεσης του Μπλε Χειμωνα.

Στην υγεια τους λοιπον, στα τραγουδια που ουτως η αλλως θα μεινουν για παντα στις καρδιες μας.