Παρασκευή, 28 Αυγούστου 2009

Κανεις για βολτα;

ΟΚ, περασαν σχεδον δυο χρονια απο τοτε που πηρα -μετα κοπων και βασανων :Ρ- το διπλωμα οδηγησης. Μεχρι πριν κανεναν μηνα το διπλωμα ηταν απλα κατι που "επρεπε" να παρω. Δεν ειχα και καμια καυλα με την οδηγηση, παροτι παντα αναγνωριζα το ποσο ευκολη σου κανει την ζωη ενα αυτοκινητο. Παντα βολευομουν με το λεωφορειο, με το αυτοκινητο καποιου αλλου, ή με ταξι.

Πριν εναν μηνα ομως με επιασε μια εντονη επιθυμια να οδηγησω. Ετσι, δανειζομουν το μικρουλι αυτοκινητο της Λινας και εκανα καποιες πολυ μικρες αποστασεις, ισα ισα για την ανακουφιση.

Πριν καμια εβδομαδα λοιπον, εμαθα πως η θεια μου αγοραζει καινουργιο αυτοκινητο και οτι θελει να μου δωσει το παλιο της: Ενα Toyota Corolla, που αγοραστηκε το 1994 απο τον παππου μου, ο οποιος οταν πεθανε το 2000, η γιαγια μου μου το ειχε ταξει. Το ειχε δωσει λοιπον στην θεια μου, προσωρινα, με σκοπο να μου το δωσει αυτη σε μενα. Λιγο ομως που δεν πηρα το διπλωμα με το που εκλεισα τα 18, λιγο το οτι δεν μπορουσα να το συντηρησω μιας και επρεπε να κανω οικονομια για το φανταριλικι, το αυτοκινητο "ξεχαστηκε" στα χερια της θειας μου. Μεχρι που ηρθε η ωρα το ταξιμο να γινει πραγματικοτητα :)

Χθες λοιπον, στρογγυλοκαθησα στην θεση του οδηγου, ρυθμισα καθρεφτες και την θεση, εβαλα το κλειδι στην μιζα και εφυγα :)

Αυτο που μου εκανε εντυπωση ειναι πως, παρολο που εχω καιρο να οδηγησω ενα μακρυ αυτοκινητο, δεν δυσκολευτηκα ιδιαιτερα. Τα παρκαρισματα μου φανηκαν σχετικα απλη διαδικασια, βεβαια σε αυτο πρεπει να βοηθησε το γεγονος οτι το τιμονι, παροτι δεν ειναι υδραυλικο, ειναι αρκετα μαλακο. Βεβαια, η αναζητηση θεσης παρκινγκ σε πυκνοκατοικημενες περιοχες ειναι πραγματικα επιπονη διαδικασια.

Ενηγουεη :)

Κανεις για βολτα; :ΡΡΡ

Σάββατο, 22 Αυγούστου 2009

Σκεφτομαι και γραφω για τις πυρκαγιες στην Αττικη.

Ε λοιπον, μην μου πει κανεις οτι σοκαριστηκε, οτι δεν το περιμενε, οτι επεσε απο τα συννεφα. Κοντεψε να βγει ο Αυγουστος και η ελλειψη μιας τεραστιας πυρκαγιας -μεχρι χθες- ηταν κατι που θα παραξενεψε πολλους. Ιδου λοιπον. Ατικα ιζ ον φαϊερ.

Και γιατι να μην ειναι, αλλωστε;

Μηπως επειδη πριν δυο χρονια το παθημα δεν εγινε μαθημα; Δεν εχει σημασια αν τοτε ηταν η Πελοποννησος και σημερα η Αττικη. Τα ιδια σκατα ειμαστε ολοι οι Ελληνες, ουτως η αλλως. Βαζουμε τα χερακια μας και βγαζουμε τα ματακια μας.


Αναρωτιεμαι η κυρια της φωτο γιατι πιανει το κεφαλι της. Μαλλον ειναι επειδη την εχει φρικαρει η φωτια. Αν και θα επρεπε μαλλον να κοψει η ιδια το χερι της για την ψηφο της πριν 2 χρονια. Δεν σου φταιει κανεις, κυρια μου. Εξαλλου, η πελοποννησια ομοια σου ειχε επιβραβευσει τον κρατικο μηχανισμο για την...εγκαιρη επεμβαση του πριν 2 χρονια, ΜΕΤΑ την πυρποληση του 1/3 της Πελοποννησου. Τα ιδια σκατα εισαι κι εσυ.

Περιδιαβαινοντας το internet εννοειται οτι διαβαζω και φοβερα τεκμηριωμενες αποψεις περι του ποιοι εβαλαν τις φωτιες. Δεν εχει σημασια ρε παιδια ποιος σκατοκεφαλος βαζει την φωτια. Σημασια εχει το κρατος να μπορει να τον αντιμετωπισει. Ο κακος παντα θα υπαρχει. Θα κλεβει, θα βιαζει, θα ρημαζει, θα καιει. ΕΣΥ ρε κρατος τι κανεις για να τον σταματησεις; Αλλα τι να κανεις, θα μου πεις, οταν σε εκλεγουν ηλιθιοι;

Ειμαι της αποψης πως τα τελευταια 30 χρονια, με μπλε και πρασινους στην εξουσια, δεν εχουν γινει οι απαραιτητες κινησεις για την πυροπροστασια της χωρας μας. Ετσι λεω εγω, ετσι συμπεραινω. Και παρολαυτα, στην αρχη με εκπληξη και μετα με απορια, καθε φορα βλεπω τους ιδιους, που εχουν αφησει τα δαση μας στο ελεος, να εκλεγονται πανηγυρικα απο τον ιδιο τον ελληνικο λαο. Δεν ειναι και τοσο μακρια τα 2 χρονια πριν, οταν ολα αυτα εγιναν μεσα σε διαστημα ενος μηνα.

Λεει εδω ο vrypan, οτι γουσταρει που βλεπει τους πολιτικους στις φωτιες, για να "έχουν δουν στα πρόσωπα την αγωνία, τον φόβο και τον πόνο. Να τα βλέπουν στον ύπνο τους. Να φοβηθούν. Να κλάψουν. Να απελπιστούν".

Τι λε ρε φιλε; Πας καλα; Αληθεια πιστευεις οτι εστω και ενας πολιτικος που παει στις φωτιες θα..."φοβηθει, θα κλαψει, θα απελπιστει"; Ή μηπως, οπως πολυ σωστα λεει ο αρκουδος στα σχολια, πως "όταν τους βλέπεις εκεί, δεν είναι πραγματικά εκεί. Είναι 'εκεί' όσο κρατάνε οι κάμερες ανοιχτές, το 'εκεί' είναι σκουπισμένο και σιδερωμένο, οι 'εκεί' είναι μιλημένοι". Εγω παλι γιατι πιστευω πως μεσα τους σκεφτονται "ω ρε γαμωτο, ποιος μαλακας πηγε και εβαλε φωτια τωρα και με ξεσηκωνει απο το playstation μου τωρα που εφτασα στην τελικη πιστα. Ας ειναι, ας παω σαν βρεγμενη γατα, σαν ΧΕΣΤΗΣ, μπας και την βγαλω καθαρη και δεν φαω καμια καρεκλα στο κεφαλι";

Μαλλον τελικα η Κωνσταντινα το εχει πιασει το νοημα. Και ο ΠΡΕΖΑ TV επισης.

Οπως και να'χει, περαστικα μας.

Και καλα μυαλα.

Δευτέρα, 17 Αυγούστου 2009

Αντε να μαζευτουμε τωρα...

Αυτη η αναρτηση θα μπορουσε καλλιστα να λεγεται και "Το ημερολογιο ενος πολιτη - page one" :)))

Anyway.

Πριν λιγες ωρες εφτασα στο σπιτι μου, τερματιζοντας για τα καλα τις οποιες διακοπες μου. Ξημερωνει η 17η Αυγουστου, και απο αυριο κιολας σκοπευω να μαζεψω τα κομματια και να αρχισω να επανασυνθετω την πολιτικη μου ζωη. Η αρχη μαλιστα εγινε σημερα, μιας και ανοιξα το κουτι ενος δωρου που εκανα στον εαυτο μου: μια εικοσαρα οθονη η οποια γαμει και δερνει :))) Ελεος πια με την δεκαπενταρα, ελεοοος!!!

Τι εχει λοιπον το προγραμμα;

Προγραμματισμος της επαγγελματικης ζωης.
Ερχομενος στο δωματιο μου, διαπιστωσα πως, περα απο μια επαγγελματικη τσαντα που ειχα παρει πριν εναν μηνα και τα διδακτικα βιβλια, δεν εχω τιποτα αλλο. Ουτε ενα τετραδιο, ουτε ενα στυλο, ουτε ενα σημειωματαριο, ουτε τιποτα! Οποτε, επιβαλλεται να παω να αγορασω γραφικη υλη, ειδικα αν σκεφτει κανεις οτι η πρεμιερα στο φροντιστηριο ειναι σε καμια δεκαρια μερες. Επισης, πρεπει να ενημερωθω για τυχον αλλαγες στην διδακτεα υλη των μαθηματων που θα διδασκω, και να κανονισω ολες τις τελευταιες λεπτομερειες.

Ο δαιμων του πανεπιστημιου.
Ναι, καποια στιγμη πρεπει να παρω και ενα πτυχιο, που με περιμενει παρα κατι μαθηματα. Ειδικα τωρα που ο στρατος εχει βγει απο το μελλοντικο προγραμμα, ειναι ενα απο τα πραγματα που με βαραινουν. Τουλαχιστον, το προγραμμα με εχει ευνοησει, οποτε ας το εκμεταλλευτω. Αντε βρες σημειωσεις, tips & tricks, παλια θεματα, και φυσικα...διαβασμα :)

Οπως θα ελεγε και η Λινα, γυρνα γηηηη γυρνα λεμεεεεε!!!!
Πριν ομως καν ξεκινησω ολα αυτα, κανονισα ηδη τις διακοπες της πρωτοχρονιας. Το Sourotiri λοιπον, στις 29 Δεκεμβριου θα πεταξει απο την Θεσσαλονικη, θα κανει ενα mini tour για 8 γεματες μερες στην Γερμανια και θα γυρισει πισω γεματο αναμνησεις φορτωμενο :Ρ Παρεμπιπτοντως, το οτι εχω ηδη κλεισμενες διακοπες να με περιμενουν 4 μηνες μετα, ειναι κατι που μου δινει ακομη μεγαλυτερη ωθηση για το ξεκινημα της φετινης χρονιας.

Πριν ξεκινησει το τρεχαλητο...
Επιβαλλεται νομιζω να κανω μια παυση και να αποχαιρετισω εναν απο τους πιο καλους μου φιλους που θα μας αφησει για Ολλανδια, με πολυ καλη παρεα ;) Δεν υπαρχει περιπτωση να το χασω αυτο! Επισης, θα βρεθω και με κανα-δυο κολλητους που εχω καιρο να τους δω και μετα... Βαθια ανασα.

Λοιπον, αυτη ειναι μια δημοσια δηλωση: Πληρης απο ενεργεια, ανυπομονησια και ορεξη, το Sourotiri ξεκιναει μια ακομη χρονια - και γουσταρει! Αντε, καλη μας αρχη ;)

Δευτέρα, 10 Αυγούστου 2009

Το ημερολογιο ενος φανταρου - page fourtyeight: The last page.&-

Λοιπον, αυτο ηταν. Οριστικα και αμετακλητα. Αυτην την στιγμη εχω στα χερια μου την πολιτικη μου ταυτοτητα, και προσπαθω να συγκεντρωσω ολα τα κομματια του παζλ που ενωθηκαν για να μου κανουν μια στρατιωτικη θητεια. Εν τελει, με τα καλα της αλλα και με τα [πολλα] στραβα της, αυτη η εμπειρια ηταν κατι που...δεν θα πω που αξιζε να το ζησεις, αλλα εν πασει περιπτωσει, αποδειχτηκε χρησιμη.

Ανατρεχω στην πρωτη σελιδα αυτου του ημερολογιου, που ξεκινησε ακριβως 9 μηνες πριν. Η αληθεια ειναι πως ειναι και η πρωτη φορα απο τοτε που την ξαναβλεπω. Ελεγα τοτε πως "Το πρωι θα περναω το κατωφλι του στρατοπεδου, θα καταταγω σε ενα σωμα ασφαλειας για του οποιου την υπαρξη διαφωνω και το οποιο θα με ξερασει 9 μηνες μετα, σιγουρα αλλον ανθρωπο". Ε λοιπον ναι, με ξερασε αλλον ανθρωπο. Δεν ξερω αν προκειται για καλυτερο ή χειροτερο ανθρωπο. Αν κατι μου εδωσε παραπανω, αυτο σιγουρα ειναι μεγαλυτερη αντοχη οσον αφορα την υπομονη, τα νευρα, τις μαλακιες, τις απογοητευσεις. Και αυτο απο μονο του ειναι αρκετα μεγαλο κερδος. Το οποιο ομως δεν υπολογιζα τοτε, μια μερα πριν καταταγω, ή τουλαχιστον, δεν το υπολογιζα στην πληρη του εκταση!

Και οσον αφορα αυτα που μου ελειψαν; Οι φιλοι, η δουλεια μου, η καθημερινοτητα μου; Αναμφισβητητα ολα αυτα ηταν το μεγαλο πληγμα. Ομως οπως πολυ σωστα λεγεται, αν χασεις καποια πραγματα μπορεις να εκτιμησεις και την αξια τους. Ε λοιπον, η αξια τους εκτιμηθηκε. Και μπορω να πω πως οι περισσοτεροι απο τους ανθρωπους γυρω μου σταθηκαν στο υψος των περιστασεων, ενω επιστρεφω στην...διδακτικη δραση πιο ορεξατος απο ποτε.

Τι να πρωτοθυμηθω;

-Τις πρωτες δεκα εφιαλτικες μερες; Βλεπεις, η διαδικασια "στρατιωτικοποιησης" ενος πολιτη απαιτει οδυνηρα μεσα. Και οι αντιπαθεις -στην πλειοψηφια τους- ανωτεροι μου φροντισαν να τα χρησιμοποιησουν. Σκατα στα κεφαλια σας μαλακες :)

-Τον μαλακα ανθυπολοχαγο που με ειχε στην ξεφτιλα για δυο ωρες; Να μην σου ξανασηκωθει ποτε ρε μικροψωλη! [Μιλαμε, μελι σταζω :Ρ]

-Παρολαυτα, την χαρμολυπη που με διακατειχε τις τελευταιες μερες που διενυα στο κεντρο εκπαιδευσης;

-Το σοκ μου οταν διαπιστωσα ποσο χυμα μπορει να ειναι μια μοναδα, αλλα και η διαπιστωση πως ενα "χυμειο" εχει και πολλα, πολλα κακα;

-Την μοναδικη πρωτοχρονια εντος στρατοπεδου;

-Την ατυχια που μου επιφυλλασε η μοιρα να βρεθω κατωτερος ενος -με την ψυχιατρικη εννοια της λεξης- τρελου επιλοχια;

-Την πρωτη πραγματικα καλη ανασα, εκει γυρω στις αρχες Φλεβαρη με την πρωτη δεκαρα αδεια;

-Τον οδυνηρο τραυματισμο μου [την πρωτη φορα :Ρ], οταν επεσα στο ισιωμα;

-Την ελευση στο στρατοπεδο του ενος και μοναδικου κυριου Χοπ-Χοπ-Χοπ; Καπου εκει αρχισα να αναρωτιεμαι ποσο καρμικα μπορουν να γινουν καποια πραγματα. Τοτε ναι, μπορω να πω οτι πηρα μεγαλη χαρα. Το να εχεις απο το πουθενα εναν δικο σου ανθρωπο παραδιπλα, ειναι πολυ παρηγορο. Ελπιζω το ιδιο να ισχυει και για αυτον, αν και αυτος δεν ειχε και τοσο αναγκη, το κωλοβυσμα :Ρ

-Την ενταση που προκληθηκε μεσα μου οταν ζητησα μια 24ωρη για να δω τα Διαφανα Κρινα στα τελειωματα τους; Ή μηπως την γαληνη που ενιωσα οταν τελικα την πηρα;

-Οι συζητησεις που ειχα για τις κοπελιες των φανταρων;

-Την φαση που ηρθα αντιμετωπος με το θεμα των gay στρατιωτων; Και φυσικα, η διαπιστωση ηταν συντριπτικη υπερ της μισαλοδοξιας...

-Την φαση "λελε" που αρχισε πριν κανα διμηνο; Ω ναι, οταν ενας στρατιωτης νιωσει οτι απο ενα σημειο και μετα ο χρονος ειναι με το μερος του, τα πραγματα απλοποιουνται αφανταστα...

-Βεβαια, ακομη και στα λελε μου, ο λοχος τα καταφερε να μαλακιστει μαζι μου... Κομπλεξαρες παιδι μου, τι περιμενεις;

-Με το στανιο και η αδεια απολυσεως... Εμ βεβαια, αν δεν τηρησουμε τα εθιμα, θα καταρρευσει ο ΕΣ...

-Και φυσικα, η ουσιαστικη απολυση μου, και τα παρελκομενα της.


Ευκολη λοιπον ή δυσκολη, αυτη ηταν. Περασε, finito, alles klar.

Παμε για αλλα πιο καλα και πιο μεγαλα.

Σάββατο, 1 Αυγούστου 2009

Γιατι δεν ερχεσαι ποτε - Αλκινοος Ιωαννιδης [Photoclip]

Το Σουρωτηρι περηφανα παρουσιαζει τη νεα του δημιουργια: