Τετάρτη, 29 Δεκεμβρίου 2010

Προσωπική ανασκόπηση του 2010 -μια υπέροχη χρονιά.

Το πρώτο μέρος των διακοπών μας τελείωσε σήμερα, και αύριο κιόλας θα ξεκινήσει το δεύτερο μέρος. Μιας και από αύριο θα είμαι σε μέρη που δεν θα έχω internet, αρπάζω την ευκαιρία να κάνω μια μίνι ανασκόπηση για το έτος που φεύγει. Συνοπτικά, θα μπορούσα να πω πως μακάρι να έρθουν και άλλα χρόνια σαν το 2010 στο μέλλον. Ήταν μια από τις καλύτερες χρονιές που έχω ζήσει.

Και πως να μην ήταν άλλωστε; Ο ερχομός του με βρήκε σε μια από τις πιο φαντασμαγορικές γιορτές του κόσμου, στο Βερολίνο, παρέα με γαμάτη παρεούλα και υπό τον live ήχο των Black Eyed Peas (ντάξει, δεν τους ακούγαμε, αλλά ακούγεται γαμάτο :ΡΡΡ). Όλο αυτό φυσικά ήταν μέρος ενός εκπληκτικού ταξιδιού που κάναμε, το οποίο μου γάμησε ανελέητα το μυαλό.

Λίγες μέρες μετά, η προσγείωση στην πραγματικότητα ήταν μάλλον απότομη, με τους αγρότες που άφηναν επιλεκτικά κόσμο να περνάει από τα μπλόκα τους, πράγμα που κατά τη γνώμη μου τους έκανε να χάσουν το δίκιο τους στα μάτια μου.

Αργότερα, επισκεφτήκαμε με την Λίνα το χωριό μου για Πάσχα, προκαλώντας ντελίριο ενθουσιασμού στους περισσότερους συγγενείς μου (είμαι σίγουρος πως στο μυαλό τους μας είχαν αρραβωνιάσει από τότε).

Λίγο μετά, το υπουργείο παιδείας φρόντισε να με εκνευρίσει απίστευτα με την κατάργηση της βάσης του 10, αν και μάλλον είχα αρκετά πράγματα στο μυαλό μου και το ξεπέρασα γρήγορα :Ρ

Τον Ιούνιο μετακόμισα στο σπίτι της Λίνας, αλλάζοντας όχι μόνο σπίτι αλλά και πόλη. Λίγο μετά ένα ακόμη ταξίδι μου πήρε το μυαλό, στην Στοκχόλμη αυτήν την φορά, όπου όχι απλώς περάσαμε τέλεια (ακόμη την σκέφτομαι με νοσταλγία αυτήν την πόλη), αλλά διαδραματίστηκε και μια πρόταση γάμου με θετική κατάληξη, και κάποια παραλειπόμενα.

Τον Αύγουστο, η ζέστη μάλλον βάρεσε στο κεφάλι έναν παππού που βάλθηκε να μου χαλάσει την διάθεση, αλλά έφυγε ηττημένος, ενώ ο μήνας έληξε με μια τελευταία καλοκαιρινή απόδραση στην Αθήνα, όπου είδαμε ανθρώπους που γνωρίζαμε και αγαπούμε, όπως και ανθρώπους που δεν γνωρίζαμε και αγαπήσαμε ;)

Η Προσαρμογή στην επαρχία βέβαια, από την στιγμή που μπήκε ο Σεπτέμβριος, δεν ήταν ακριβώς στρωμένη με ροδοπέταλα, κυρίως εξαιτίας της έλλειψης δουλειάς, αλλά με τον καιρό συνειδητοποίησα την ειδοποιό ποιοτική διαφορά της ζωής στην επαρχία σε σχέση με τις μεγάλες πόλεις και στάνιαρα.

Κάποια στιγμή έμαθα για ένα συγκλονιστικό λαβ στόρι που εκτυλίχθηκε στο σόι μου, με πρωταγωνιστές δυο 20χρονους νέους που κατάφεραν να μείνουν έγκυος, και ως αποτέλεσμα αυτού, να μπει η κουλούρα, καταστρέφοντας τα πιο τρελά τους χρόνια. Και μιλώντας για λαβ στόρι, σεξ και άλλες αηδίες, να υπενθυμίσω ότι έμεινα μαλάκας με τις απόψεις που έχουν κάποιοι για το σεξ, όπως και για το τι -δεν- κάνουν [;] στο κρεβάτι τους.

Πριν λίγο καιρό, στην αυλή του σπιτιού μας ζήσαμε κάποια άλλα απείρου κάλλους σκηνικά με ένα νέο σκυλάκι που φροντίζαμε και το παλιό μας σκυλάκι, και εκεί πραγματικά αναρωτήθηκα τι διαφορετικό θα καναμε αν δεν είχαμε σκυλιά αλλά παιδιά. Το νεο update που υπάρχει σε αυτήν την ιστορία είναι ότι βρέθηκε άνθρωπος να υιοθετήσει τον Βασιλάκη και έτσι, κάναμε χαρούμενη την χειμαρρώδη σκύλα μας, την κόρη της ανάδοχης οικογενείας να έχει ένα απίστευτο χαμόγελο ως τα αυτιά και εμάς να νιώθουμε ότι η αυλή μας χωρίς τον Βασιλάκη μοιάζει πιο άδεια.

Αυτό λοιπόν ήταν το 2010 στα μάτια του Sourotiri. Φεύγουμε αύριο για να συνεχίσουμε τις διακοπές μας, με ένα ακόμη ταξίδι (ναι βρε, θα έχετε πλήρες report, μην αγχώνεστε) και την ευχή το 2011 να είναι, αν όχι καλύτερο, τότε στα υψηλά standards που έθεσε το 2010 :)

Αποχαιρετώ λοιπόν ένα υπέροχο έτος, και εμείς θα τα πούμε σε καμιά δεκαριά μέρες ;)

Πέμπτη, 16 Δεκεμβρίου 2010

Ούτε παιδιά να είχαμε (a dog story)

Η Λούσι είναι η αξιαγάπητη σκύλα της Λίνας (εδώ και πέντε χρόνια). Η ράτσα της είναι Χαριστέα εεεε σόρρυ λάθος γκέκας ήθελα να πω (ελληνιστί ιχνηλάτης i think. Στην φώτο του link δεν είναι η ίδια η Λούσι αλλά ένα σκυλί που της μοιάζει. Φαντάσου ένα τέτοιο σκυλί στο διπλάσιο του.). Αυτό που την ξεχωρίζε από πάντα ήταν το χειμαρώδες ταμπεραμέντο της. Έτσι, όταν καταλαβαίνει ότι είναι να την πάμε βόλτα κάνει σαν δαιμονισμένο, όταν την χαιδεύουμε στην κοιλιά της καμιά φορά κατουράει πάνω της και γενικά εκδηλώνει την χαρά της τόσο πολύ, που αν την συγκρίνεις με αυτό το μωράκι, νομίζεις ότι το μωράκι θρηνεί. Υπάρχουν στιγμές που νομίζω ότι η Λούσι έχει την ψυχή ενός λιονταριού εγκλωβισμένη στο σώμα ενός σκύλου.

Αντίστοιχα φυσικά, όταν τα παίρνει δεν πάει πίσω. Την πρώτη φορά που με είδε (και με πέρασε για κλέφτη, αφού δεν άκουσα τις συμβουλές της Λίνας), είμαι σίγουρος ότι αν δεν την κρατούσε η Λίνα, θα με κομμάτιαζε. Φαντάσου ότι το γάβγισμά της, που το άκουγα από απόσταση 5-6 μέτρων, μου πονούσε τα αυτιά από την ένταση. Τουλάχιστον είναι καλός φύλακας :) Εννοείται ότι πάντα επιτίθεται σε γάτες, ενώ με τα σκυλιά του μεγέθους της είναι πολύ παιχνιδιάρα, αλλά ακριβώς επειδή είναι πολύ καβλιάρα, το παιχνίδισμά της τα φοβίζει και τα διώχνει.

Τις προάλλες ήμουν που λέτε έξω στην αυλή για τσιγάρο, και είδα να περνάει ένα άσπρο γκριφόν (η φώτο είναι αντιπροσωπευτική του μεγέθους του) που φορούσε μάλιστα και λουράκι βόλτας. Δεν έδωσα και ιδιαίτερη σημασία, όταν όμως το είδα να περνάει και μετά από δυο ώρες, και το απόγευμα, και την άλλη μέρα κατάλαβα ότι το σκυλάκι ή έχει χαθεί ή το έχουν παρατήσει.

Στην προσπάθεια μου να το χαϊδέψω συνάντησα πολλές δυσκολίες, μάλλον γιατί το σκυλάκι πρέπει να έχει φάει πολύ ξύλο από ανθρώπους. Ακόμη και όταν του έβαλα λίγη τροφή να φάει, περίμενε να φύγω και μετά πήγε να φάει. Την δεύτερη φορά που του έδωσα τροφή, ναι μεν με ανεχόταν να στέκομαι σε απόσταση 3-4 μέτρων, αλλά μόλις τελείωσε άρχισε να μου γαβγίζει και έφυγε.

Την λύση έδωσε η Λίνα τελικά (γενικά το'χει περισσότερο με τα σκυλιά), η οποία κατάφερε να το χαϊδέψει. Ε τι το ήθελε. Αμέσως μετά τα χάδια της, ο σκύλος τρύπωσε μέσα στο σπίτι, άρχισε να μυρίζει παπούτσια, κάλτσες, σκουπίδια και γενικά ότι ανέδινε μυρωδιά, ενώ όταν το πλησιάζαμε μας γλείφει τα πόδια, ακόμη και πάνω από την κάλτσα (έλεοοοος!!!).

Μάλλον το σκυλάκι είχε μεγαλώσει σε σπιτάκι και του κακοφαινόταν που τον είχαμε έξω. Κάθε φορά που μπαίναμε στο σπίτι και τον αφήναμε έξω γρατζουνούσε την πόρτα και έκλαιγε, αλλά νομίζω ότι με τις μέρες συνηθιζει σιγά σιγά.

Γενικά όταν το βρήκαμε ήταν σε αρκετά άσχημη κατάσταση και μας έδινε την αίσθηση του καημένου. Για αυτό και αποφασίσαμε να τον λέμε Βασιλάκη, από τον Καϊλα. Μάλλον όμως τώρα πρέπει να αναθεωρήσουμε και να βρούμε ένα όνομα επιπέδου Hulk και πάνω.

Το βγάλαμε φωτογραφίες, μοιράσαμε αγγελίες σε κτηνιάτρους, αλλά ως τώρα οι προσπάθειες μας να βρούμε τα αφεντικά του είναι άκαρπη. Οπότε προσωρινά τον κρατάμε.

Το θέμα είναι ότι τα βράδια κλείναμε τις πόρτες της αυλής και φέρναμε την Λούσι από το πίσω μέρος της αυλής (στο οποίο είναι κλεισμένη κατά την διάρκεια της μέρας), στο μπροστά μέρος της, για να φυλάει την είσοδο του σπιτιού. Η αλληλεπίδραση λοιπόν της Λούσι με τον Βασιλάκη λοιπόν ήταν κάτι που δεν περίμενα.

Εγώ περίμενα η Λούσι, με το που δει ξένο σκυλί στην αυλή μας να του κάνει ντου για να το διώξει. Αντί για αυτό όμως, η Λούσι δεν του έδωσε καθόλου σημασία και τριβόταν πάνω μας για να την πάμε βόλτα. Μάλλον επειδή δεν ένιωσε απειλή, ξέρω 'γω...;

Έλα όμως που ο αρσενικός -εκτός από λιλιπούτειος-, ήθελε να δείξει ότι είναι το νούμερο ένα. Ερχόταν λοιπόν, γάβγιζε μέσα στα μούτρα της, ενώ η Λούσι είχε μια φάτσα "τι θέλει τώρα το μαλακισμένο". Με το που έκανε ένα βήμα μπρος η Λούσι, ο μικρός Βασιλάκης έφευγε με την όπισθεν. Αυτό γίνεται κάθε νύχτα, όλη τη νύχτα.

Αυτό πάντως που είναι ακόμη πιο περίεργο, τώρα, είναι η τεράστια ζήλια που θρέφει ο ένας για τον άλλον. Εκτός από το ότι η Λούσι εξαφάνισε τα πιατάκια για το φαγητό και το νερό του μικρού και του έφαγε μια φορά το γεύμα (πλέον τα ταίζουμε ξεχωριστά), τα σκυλιά δίνουν show όσον αφορά το χάιδεμα.

Βγαίνω έξω για τσιγάρο, έρχονται και τα δυο κοντά μου. Κάνω να χαιδέψω την Λούσι, αυτή ξαπλώνει κάτω και κοιτάει με απίστευτα εκφραστικό τρόπο τον Βασιλάκη, λες και του λέει "νια νια νια νια νια, μαλάκα Βασιλάκη κοίτα, εμένα χαιδεύει", εννοείται βγάζοντας κραυγές και αναστεναγμούς ηδονής. Έρχεται ο Βασιλάκης κοντά πατάει ένα γάβγισμα, σηκώνεται η Λούσι, δώστου κυνηγητό. Πάω μετά να χαιδέψω τον Βασιλάκη, με το που μας παίρνει χαμπάρι η Λούσι, έρχεται και τον διώχνει. Ξανά γάβγισμα ο Βασιλάκης, ξανά κυνηγητό.

Ε δηλαδή, ούτε παιδιά να είχαμε.

Πέμπτη, 2 Δεκεμβρίου 2010

Παππούμπατσοι.

Σήμερα λοιπόν, καθώς καθόμουν έξω καπνίζοντας ένα τσιγάρο, βλέπω στον δρόμο ένα παιδάκι με την τσάντα του στην πλάτη. Γυρνούσε από το σχολείο του (μάλλον δημοτικό, αν κρίνω από την ώρα του σχολάσματος και την εμφάνιση του), προφανώς ξεθεωμένο από την κούραση. Κάποια στιγμή λοιπόν, για να μην κάνει κύκλο, μπαίνει στην πυλωτή της απέναντι οικοδομής για να βγει από την πίσω μεριά.

Για κακή του τύχη, από την οικοδομή έβγαινε ένας παππούς, ο οποίος, με το που είδε ότι το παιδάκι κόβει δρόμο από την πυλωτή της οικοδομής του, άρχισε να του κατεβάζει καντήλια. Το παιδάκι, εμφανώς σαστισμένο από το υβρεολόγιο του παππού, ζήτησε ένα συγνώμη, βγήκε κανονικά στον δρόμο και συνέχισε την πορεία του. Ο παππούς συνέχισε τα καντήλια για κανένα πεντάλεπτο ακόμη.

Είναι πραγματικά εξοργιστική αυτή η εξουσία που νομίζουν ότι έχουν αρκετοί από τους ηλικιωμένους, που νομίζουν ότι επειδή είναι άνω των 65 ετών πρέπει ο καθένας μόλις τους βλέπει να βαράει προσοχή. Ακόμη πιο εξοργιστικοί όμως γίνονται όταν ασκούν αυτή την εξουσία απέναντι σε ανθρώπους που αδυνατούν να τους απαντήσουν, θες λόγω ηλικίας, λόγω ντροπής, κτλ.

Ο παππούμπατσος είναι παντού. Θα θεωρήσει αυτονόητο ότι πρέπει να σηκωθείς από την θέση σου στο λεωφορείο, άσχετα αν εσύ το χρησιμοποιείς για να κάνεις την δουλειά σου και είσαι ψοφίμι από την κούραση ενώ αυτός πάει την ωραία του βόλτα. Ακόμη πιο εντυπωσιακό είναι το σκηνικό που έζησα στην Ίωνος Δραγούμη στην Θεσσαλονίκη, στο τέρμα του λεωφορείου των Συκεών αν θυμάμαι καλά, που καμιά τριανταριά με σαράντα παππούδες κυριολεκτικά με ποδοπάτησαν για να προλάβουν θέση.

Τον παππούμπατσο επίσης θα τον βρεις κάθε μέρα στην Τράπεζα, στην οποία πηγαίνει καμιά ώρα πριν το άνοιγμα της με το σκαμνάκι του, παίρνει 20-30 νούμερα προτεραιότητας (για αυτόν και τους φίλους του), με αποτέλεσμα εσύ, ο απλός πολίτης, ακόμη και λίγο αργότερα από τον παππούμπατσο να πας, αλλά πάντα πριν το άνοιγμα της τράπεζας, να μην μπορείς να βρεις ένα νούμερο της προκοπής.

Εννοείται ο παππούμπατσος είναι αυτός που θα προσπαθήσει ύπουλα να σου κλέψει την σειρά σε οποιαδήποτε δημόσια ή ιδιωτική υπηρεσία. Είναι αυτός που θα κάνει κατάληψη στον δρόμο μπροστά από το σπίτι του ή το μαγαζί του με καρέκλες για να μην του πάρεις την θέση πάρκινγκ. Και φυσικά, αν παραμερίσεις τα εμπόδια που σου έβαλε και παρκάρεις κανονικά, είναι αυτός που θα σου κάνει το αμάξι καλοκαιρινό.

Ένας καργιόλης παππούμπατσος, είμαι σίγουρος, μας έκοψε με μαχαίρι ένα λάστιχο του οικογενειακού μας αυτοκινήτου, επειδή παρκάραμε μπροστά στο μαγαζί του και πήγαμε και φάγαμε σε άλλο μαγαζί, κοντεύοντας να μας σκοτώσει (ναι, πραγματικό γεγονός).

Αυτός είναι που θα σου πρήξει τα αρχίδια για πράγματα ανούσια, όπως επίσης αυτός είναι που θα πεταχτεί σαν τσουτσού και θα σου πει την γνώμη του για την εμφάνιση, την συμπεριφορά ή για οτιδήποτε άλλου, ακόμη και αν δεν τον ξέρεις, ακόμη και αν δεν τον ρωτάς, ακόμη κι αν δεν τον ενοχλείς.

Είναι φυσικά αυτός, που όταν βρεθεί πρόσωπο με πρόσωπο με τον φίλο του τον κανονικό μπάτσο, θα τον κεράσει, θα του δώσει λαχανικά "δώρο", θα τον γλείψει, για να έχει την εύνοια του. Τα χουντικά κατάλοιπα τελείωσαν, σου λέει.

Και δυστυχώς, όταν απλά σου την σπάνε λίγο, δεν σου πάει η καρδιά να πεις και τίποτα. Αλλά μάλλον έτσι παίρνουν θάρρος και σου ανεβαίνουν στο κρεβάτι.

Τετάρτη, 24 Νοεμβρίου 2010

Somewhere...??? Nowhere!!! (Από την ατάλαντη Σοφία Κόπολα - γαμώ το ονοματάκι σου)

Όπως ίσως θα έχετε καταλάβει από τον τίτλο, πήγα και είδα το Somewhere της Σοφίας Κόπολα. Ήταν από εκείνες τις κακές στιγμές της ζωής μου, που ενώ το ένστικτό μου μου έλεγε να μην ξανακάνω το ίδιο λάθος (το πρώτο μου λάθος σε αυτήν την περίπτωση ήταν να δω το Lost in translation της ιδίας), υπέκυπτα. Θέλεις κάτι ότι δεν είχα και τίποτα καλύτερο να κάνω (ή τουλάχιστον, έτσι νόμιζα πριν πάω), κάτι ότι μου είχε λείψει το σινεμά, κάτι ότι ήθελε η Λίνα να πάμε, να μην τα πολυλογώ, ο νόμος του Μέρφι λειτούργησε άψογα και με οδήγησε στην αίθουσα του σινεμά.

Βέβαια, δεν έχω βάλει μυαλό από τέτοιου είδους μαλακίες. Το ίδιο έκανα και με τον κύβο, και μάλιστα όχι μία, ούτε δύο, αλλά τρεις φορές. Έκανα δηλαδή την μαλακία εις τον κύβο, και σίγουρα, αν αληθεύει το "δις εξαμαρτείν...", μόνο σοφό δεν με λες. Ακόμη χειρότερα, έκατσα και είδα όχι μία (που θα ήταν λογικό), ούτε δύο (ντάξει, το έχουν κάνει και άλλοι), ούτε τρεις (στενεύει ο κλοιός), αλλά ΤΕΣΣΕΡΙΣ (ΝΑΙ!!! ΤΕΣΣΕΡΙΣ!!! Μουτζώστε με!!!) ΟΛΟΚΛΗΡΕΣ ταινίες του Γούντι Άλεν, ενώ από την πρώτη κιόλας ταινία φάνηκαν τα πρώτα σημάδια βαρεμάρας στο σώμα μου. Απορώ δηλαδή γιατί κάνω τέτοια πράγματα στον εαυτό μου.

Τέλος πάντων, για να επιστρέψω στο Somewhere της Κόπολα, να σας πω απλά ότι είναι μια ταινία που θα μπορούσε να είναι αρκετά καλή. Αν διαβάσει κανείς την υπόθεση (παγκοσμίως διάσημος γαμάουα ηθοποιός που κραιπαλιάζει κάθε μέρα με γκόμενες, ποτά και γουστάρει τα γρήγορα αυτοκίνητα, δέχεται πολιτισμικό σοκ από την απρόοπτη επίσκεψη της 11χρονης κόρης του που του αλλάζει την κοσμοθεωρία), του κινεί το ενδιαφέρον.

Έλα όμως που η Κόπολα είναι τόσο ατάλαντη, τόσο στην σκηνοθεσία όσο ΚΑΙ στο σενάριο, που, ενώ θέλει να παίξει στην ταινία με τις σιωπές των πρωταγωνιστών, με έκανε να αναρωτηθώ αν έχει πάθει κάτι ο ήχος του σινεμά ή τα αυτιά μου που είναι και ευαίσθητα. Η πλοκή κυλάει τόσο αργά (εντάξει, δεν είναι μειονέκτημα αυτό για τις ταινίες που τουλάχιστον σου προκαλούν και κάποια συναισθήματα), που, αν οι σκηνές είχαν μια νορμάλ διάρκεια, η ταινία θα τελείωνε στο μισάωρο. ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΤΙΤΛΟΥΣ ΤΕΛΟΥΣ.

Ήταν η πρώτη ταινία που δεν μου γέννησε ΚΑΝΕΝΑ συναίσθημα για ΚΑΝΕΝΑΝ πρωταγωνιστή (ούτε θετικό, ούτε αρνητικό, ούτε καν ουδέτερο, το κενό σύνολο, πως το λένε!!!), και που, ακόμη και οι στριπτιτζούδες που εμφανίστηκαν δυο φορές στην ταινία δεν ήταν καν αισθησιακές.

Χίλιες φορές να έβλεπα τον Mr Bean.

Θα αναρωτιέστε γιατί τα έχω πάρει τόσο πολύ.

Γιατί, εκτός από τα λεφτά μου που τα κλαίω, άνοιξα σήμερα να διαβάσω και καμία κριτική, να δω ρε παιδί μου, αν θα μπορούσα να έχω αποφύγει την συνάντηση μου με την καταστροφή. Και τι είδα;

"Ο Στίβεν Ντορφ όχι μόνο κρατά επάξια στις πλάτες του την ταινία της Κόπολα, αλλά υπερβαίνει ερμηνευτικά τον εαυτό του".

Τι λες μωρέ παπάρα!!! Ακόμη και όταν έκλαψε σε κάποια φάση, αν έβαζες ένα πρόβατο, καλύτερα θα έπαιζε!!!

"Με σοφή οικονομία λόγου και χρήσης λίγων πλάνων".

Ρε δεν πας από κει που ήρθες; Επειδή δηλαδή την σκηνοθέτιδα την λένε "Σοφία" πάει να πει πως ό,τι κάνει είναι σοφό;

"Το επίτευγμα της Coppola είναι ότι έχει καταφέρει να κάνει μια τρυφερή, ήσυχη και αστεία ταινία για έναν τόσο αντιπαθή χαρακτήρα."

Αυτό αγάπη μου δεν είναι επίτευγμα. Άσε που αυτό που λες πολύ απλά ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ!!! (εκτός από το "ήσυχη, μην σε αδικήσω). Όσο για το αστεία, μπορεί και να έχεις δίκιο, ΟΝΤΩΣ κάποια στιγμή μας έπιασε σπαστικό γέλιο από την μαλακία που βλέπαμε.

Τελικά έπρεπε να συμβουλευθώ αυτό το blog, που τα λέει πολύ καλά.

Υ.Γ. Το καλύτερο όλων ήταν ότι ήμασταν ΜΟΝΟΙ μας στην αίθουσα, οπότε τουλάχιστον, έβριζα ελεύθερα.

Σάββατο, 20 Νοεμβρίου 2010

Περί σεξ και άλλων δαιμονίων.

Τελικά είναι μεγάλη ψευδαίσθηση, όταν νομίζεις πως έχεις μια άποψη για κάποιο θέμα και στην επιβεβαιώνουν πάνω-κάτω και όλοι στον κοινωνικό σου περίγυρο, να νομίζεις ότι αυτή είναι και η άποψη της συντριπτικής πλειοψηφίας του κόσμου, ή έστω, του κόσμου που είναι στην ηλικία σου, συν-πλην 5-10 χρόνια.

Όσον αφορά το σεξ, δεν είναι λίγες οι φορές που έχω βρεθεί απέναντι σε απόψεις αμήχανος, σκεφτόμενος "τι λέει" ο συνομιλητής μου, "που ζει", ή έστω, ποια λογική τον έχει ωθήσει να ξεστομίζει όσα ξεστομίζει.

Αν κάτσω βέβαια και το σκεφτώ λογικά, ίσως να μην είναι τόσο περίεργες οι ασυνήθιστες απόψεις. Η βλακεία, ο εγωισμός, η ανυπαρξία σκέψης ή τα κόμπλεξ μπορούν να βρουν άπλετο χώρο να γαμήσουν και να δείρουν ένα ανθρώπινο μυαλό. Αλλά γαμώτο, στο κρεβάτι μας (ή όπου αλλού αγαπάει ο καθένας) έχουμε την ευκαιρία να κάνουμε πράξη όσα κρύβονται στα πιο απόκρυφα σημεία του υποσυνείδητου μας, αρκεί να συμφωνεί ο παρτενέρ μας, προφανώς.

Στον στρατό, στο διπλανό κρεβάτι είχα ένα παλικάρι που το μυαλό του ήταν ένα συνοθύλεμα κεριών και λιβανιών, αποτέλεσμα της εκκλησιαστικής σχολής στην οποία φοιτούσε. Αυτός ο άνθρωπος μου είπε ότι στον σωματικό έλεγχο που μας κάνουν θέλουν να δουν αν έχουμε δυο αρχίδια για να διαπιστώσουν αν είμαστε gay, γιατί λέει οι gay έχουν μόνο ένα αρχίδι. Θα παρακαλούσα θερμά να βρεθεί ΕΝΑΣ να το επιβεβαιώσει αυτό :Ρ Βέβαια, είμαι σίγουρος ότι πολλοί από σας έχουν αρκετά παραδείγματα άστοχης εφαρμογής της Σεξουαλικής Θεωρίας από ανθρώπους του Σταυρού, και θα σας παρακαλούσα να τα καταθέσετε στα σχόλια :)

Και λες δεν γαμιέται, ντάξει, αυτός ήταν μια ακραία περίπτωση που δεν έχει ελπίδα, γιατί είναι μαντρωμένος μέσα σε μια κοσμάρα και γουστάρει εκεί μέσα. Βλέποντας τον, ήξερες από την πρώτη στιγμή ότι αυτός ο άνθρωπος πολύ απλά δεν ζει στον κόσμο σου. Τι γίνεται όμως όταν ακούς ένα σωρό μαλακίες από ανθρώπους που θεωρείς ότι ζουν στον κόσμο σου;

Να ξεκαθαρίσω εδώ ότι μιλάω για ανθρώπους ενήλικες που έχουν ή είχαν κάποια περίοδο της ζωής τους τακτικές σεξουαλικές επαφές.

Το τελευταίο που άκουσα, ήταν για μια κοπέλα γνωστή μου, όπου κοπέλα βάλτε εσείς στο μυαλό σας τα στοιχεία του χαβαλέ, του κεφιού, των τεκμηριωμένων απόψεων, και γενικά όχι κάτι ακραίο. Ε λοιπόν, έμαθα ότι αρνείται λέει πεισματικά να πάρει πίπα από τον δικό της (που έχουν παντρευτεί κιόλας), και ότι δεν το έχει κάνει ποτέ. Γιατί λέει, το θεωρεί αφύσικο (!), και νιώθει ότι την προσβάλλει (!). Το καλύτερο όμως, είναι ότι η ίδια δεν θεωρεί αφύσικο το να ανοίγει τα ποδαράκια της και να φιλοξενεί το στόμα του δικού της στην ζεστή φωλίτσα της (τι λέω ο blogger!!! Ας με σταματήσει κάποιος!!!), και ότι μια χαρά το απολαμβάνει. Πόσο πιο εγωιστής μπορεί να είναι κάποιος;

Έχω ακούσει για κοπέλες που αρνούνται να στηθούν στα τέσσερα γιατί λέει αυτή η στάση είναι "για τα ζώα", και ότι το κάνουν μόνο με τρόπο ώστε να έχουν οπτική επαφή με το πρόσωπο του άλλου.

Εδώ δεν μιλάμε καν για κάποια παρέκκλιση από το "κανονικό". Παρέκκλιση θα μπορούσε να πει κανείς (σίγουρα όμως όχι εγώ, που παρέκκλιση θεωρώ πρακτικές τύπου κοπρολαγνείας, κτηνοβασίας, βιασμών, κτλ) ότι είναι το πρωκτικό σεξ, το ξύλο στο σεξ, το δέσιμο χεριών/ματιών/ποδιών, ή η χρήση διάφορων περίεργων αντικειμένων. Εδώ μιλάμε απλά για μια μικρή παραλλαγή του "κανονικού" σεξ, που ρε παιδί μου, αν δεν την έχεις, θα βαρεθείς και πάρα πολύ γρήγορα!

Δηλαδή πόσο εντυπωσιακό μπορεί να είναι το σεξ όταν επιτρέπεις στον εαυτό σου να συμμετέχει μόνο σε ένα-δυο προκαταρκτικά και να το κάνεις μόνο σε μια-δυο στάσεις; Ή τόσο στενό χώρο έχεις στο υποσυνείδητό σου, ή απλά κάποια στιγμή το ηφαίστειο θα εκραγεί, δεν γίνεται αλλιώς.

Για να μην ανοίξω το στόμα μου όσον αφορά τον γυναικείο αυνανισμό. Δηλαδή το έλεος. Πως γίνεται η συντριπτική πλειοψηφία των γυναικών να αρνείται πεισματικά ότι χαιδεύεται, και μάλιστα μερικές να ισχυρίζονται ότι το έχουν κάνει και δεν τους άρεσε, και αυτή η ισχνή μειοψηφία που περισσεύει να με διαβεβαιώνει με περισσή σιγουριά ότι "όλες το κάνουν, άσε τι λένε"; Τόσο ντροπή και ο αυνανισμός; Εδώ σας πληροφορώ ότι έχω δεκάδες google searches που οδηγούν στο blog μου με keywords τις λέξεις "αυνανισμός στην εγκυμοσύνη" και άλλα χαριτωμένα.

Γιατί υπάρχουν άνθρωποι φυσιολογικότατοι στην κοινωνική τους συμπεριφορά που θεωρούν "ντροπή" ή "αφύσικο" να πάρουν μια πίπα ή να το κάνουν στα τέσσερα ή να αυνανιστούν ή οτιδήποτε άλλο; Ρε σεις, λέω κάτι λάθος; Γιατί αντιμετωπίζουμε το σεξ ως ένα δαιμόνιο;

Μήπως όλες αυτές οι κουβέντες είναι στάχτη στα μάτια των γύρω, και εν τέλει και στα κρεβάτια αυτών που τις ξεστομίζουν γίνονται Σόδομα και Γόμορρα; Γουάταφακ;

Τρίτη, 9 Νοεμβρίου 2010

Πως διαλεξα διαδικτυακο ονομα (due to Estrella Rubia)

Κατοπιν του καλεσματος της Estrella, κανω αυτο το ποστακι για να εξηγησω πως διαλεξα το Sourotiri για διαδικτυακο μου ονομα.

Ας ξεκαθαρισω οτι απο το καλοκαιρι του 2005 μεχρι και την ανοιξη του 2007 διατηρουσα ενα αλλο blog, που πλεον εχει χαθει ακομη και απο τις cached σελιδες του Google. Πρωταρης τοτε, δεν φροντισα να παρω τα καταλληλα μετρα για να κρατησω την ψευδωνυμια μου στο internet, οποτε εκανα την μεγιστη μαλακια να βαλω για ψευδωνυμο το ψευδωνυμο που ειχα στο σχολειο, αυτο που εμοιαζε πολυ με το επιθετο μου, το ψευδωνυμο με το οποιο ημουν αρκετα γνωστος σε μια ομαδα ανθρωπων που ασχολουνταν με το ιντερνετ και ενα συγκεκριμενο μουσικο συγκροτημα και που, αν εκανες ενα Google search τοτε, ανετα εβρισκες και το πραγματικο μου ονοματεπωνυμο απο κατι διαγωνισμους που ειχα παρει μερος.

Καποια στιγμη λοιπον, ο κλοιος γυρω μου ειχε αρχισει να σφιγγει. Την υπαρξη του blog μου ειχαν μαθει πολλοι, και οχι παντα επιθυμητοι. Αρχισα να αυτολογοκρινομαι τρελα, οχι οτι τωρα δεν το κανω σε καποιο βαθμο, αλλα πραγματικα ειχα φτασει σε σημειο να κραταω μεσα μου πραγματα που ηθελα να γραψω.

Και εγενετο το καινουργιο blog.

Ηθελα λοιπον να ψαξω για ενα ψευδωνυμο το οποιο, αφενος να μου ταιριαζει, αφετερου να εχει και καποιο συμβολικο νοημα. Σε αυτο, αν προσθεσουμε και το γεγονος οτι ημουν και αρκετα χαρουμενος εκεινη την εποχη, καταλαβαινει κανεις πως θα ηθελα και μια χιουμοριστικη χροια.

Εκεινη λοιπον την περιοδο, η Λινα με κοροιδευε με διαφορες λεξεις, που τελειωναν ολες σε "ρι". Το μπανιστηρι δεν μου εκανε, το τρεχαντηρι επισης, το Sourotiri ομως μου εκατσε καλα. Καταρχας, εχει και χαιδευτικο: Σουρ. Δευτερον, για καποιον λογο ενιωσα οτι μου ταιριαξε. Τριτον, το σουρωτηρι ως αντικειμενο ξεχωριζει αυτο που θελεις και αυτο που ειναι περιττο [μιλαμε και γαμω τους συμβολισμους ετσι :Ρ]. Τεταρτον, τοτε μου φανηκε αστεια η εικονα ενος σουρωτηριου για αβαταρ. Και πεμπτον, δεν περιμενα να κρατησει τοσο πολυ :)))

Πέμπτη, 4 Νοεμβρίου 2010

Google Searches @ Sourotiri's Place part 4 :)

ΟΚ, το ξερω, το 4ο μερος αργησε να βγει. Ιδου:

γιατι εκσπερματωνουμε πιο γρηγορα οταν αυνανιζομαστε: Ειναι θεμα ταχυτητας αγορι μου. Χαλαρωσε.

ΠΟΙΟΝ ΧΤΥΠΑΕΙ Η ΑΓΑΜΙΑ: Πες το δυνατα και απο εξω σου: ΕΜΕΕΕΕΕΝΑΑΑΑΑΑΑ!!!

αυνανισμος με ανοιχτο το κεφαλακι: Καλυτερα να πας σε κανεναν ανδρολογο, γιατι αυνανισμος με κλειστο το κεφαλακι δεν νοειται.

wwwi.gamiete.sths,toyaletes.h 18xronh: Λοιπον, αυτο το search εγινε ακριβως οπως το βλεπετε. Ο συντακτης του προφανως κατι παρεξηγησε. Πρωτη παρεξηγηση, οτι google search και url πρεπει να συνδεθουν. Δευτερον, προφανως επηρεασμενος απο το iPhone, προσθετει ενα αθωο "i" στο www. Τριτον, σου λεει κατσε ρε φιλε, γιατι μονο τελειες; Τα αλλα σημεια στιξης δηλαδη στο πηγαδι κατουρησαν;

ιστοριες με γαμουσαν και μου εβαζαν κερασακια: Αφου δεν σου εβαζαν καρπουζακια, μην παραπονιεσαι.

οι αντρες θελουν οι κοπελες τους να ειναι παρθενες: Μυθος.

αιμοροιδες τι να αποφύγω: Τα καφτερα :) Σεξ κανε ελευθερα.

ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΕΙΤΟΝΕΣ ΜΟΥ ΣΤΟ ΝΗΣΙ.....ΤΟ ΟΤΙ ΣΤΑΜΑΤΗΣΑ ΝΑ ΠΑΙΖΩ ΜΙΑ ΠΟΥ ΕΦΤΑΣΑ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΕΓΩ ΗΘΕΛΑ ...... ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΤΑΙ ΝΑ ΖΗΤΗΣΕΤΕ ΤΗΝ ΒΟΗΘΕΙΑ ΜΟΥ ΟΠΟΤΕ ΚΑΙ ΟΠΟΙΟς ΤΗΝ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙ ..... !!!!!!!!!!!!!!!: Αυτο δεν ειναι google search ρε φιλε, αυτο ειναι ολοκληρη ανακοινωση.

μαλακιζομαι για τη μανα μου: Κι εγω αν ημουν παιδι της Angelina Jolie το ιδιο θα εκανα.

μπορεί να κοιμηθείς στο αεροδρόμιο της ζυρίχης: Προσεξτε το νοημα της φρασης. Δεν μας λεει εδω οτι "εχεις την ικανοτητα να κοιμηθεις στο αεροδρομιο της ζυριχης" αλλα εννοει "ΙΣΩΣ κοιμηθεις στο αεροδρομιο της ζυριχης". Παμε παλι:

Ισως κοιμηθείς στο αεροδρόμιο της ζυρίχης: Ποιος ρε φιλε, εγω;

γαμιεμαι με το αυτοκινητο: Ελπιζω η μηχανη να ειναι κλειστη, το αυτοκινητο να μην ειναι εν κινησει και η εξατμιση να ειναι προσφατα καθαρισμενη :)

ειναι αληθεια οτι πηραν πισω το μετρο για την απαγορευση του τσιγαρου: Ναι, ναι, θα'θελες.

ξεκινησα παιδαγωγικα και κατεληξα: Ζωη σε λογου μας.

ποσα μορια παιρνει μια εγκυος μαθητρια στις πανελληνιες?: ΕΝΑ. Ξερεις ποιο.

πως χωριζουμε γνωστους απο αγνωστους σε μια συναρτηση: Σε μια συναρτηση αγορι μου ΔΕΝ το κανεις. Σε μια εξισωση, ισως.

αν εισαι παντρεμενος το ενσημο μου κοστιζει περισσοτερο: Εσυ που εισαι μαλακας να δεις ποσο κοστιζεις στην ψυχικη μου υγεια.

πως να παταω τον συμπλεκτη αυτοκινητου: Δοκιμασε με το κεφαλι. Δουλευει 100% εγγυημενα.

Πόντιος που πάλεψε εικοσι μέρεσ με τα κύμματα: Δεν ξενερωνουμε ποτε ρε εμεις οι Ποντιοι :Ρ

αν καποιος σου δινει μια συμβουλη ειναι σαν αν σου δινει με το ενα χερι: Μια μουτζα; Μια μπουνια; Μια σφαλιαρα; Το βρηκα;

Παρασκευή, 29 Οκτωβρίου 2010

Της κοντης ψωλης της φταινε οι τριχες.

Ξερω πολυ καλα οτι αυτη η χρονια σε εχει βαρυνει πολυ. Η δουλεια μου ειναι αυτη, αλλωστε, να συναναστρεφομαι με υποψηφιους των πανελληνιων εξετασεων και να τους κανω μαθημα. Μπορω να φανταστω πολυ καλα την πιεση που νιωθεις. Γυρω σου, εχουν δημιουργηθει ενα καρο προσδοκιες. Φοβασαι παρα πολυ το ενδεχομενο αποτυχιας, ξερεις οτι δεν θα μπορεις να γυρισεις να κοιταξεις κανεναν, αν, ο μη γενοιτο, δεν περασεις στις σχολες που εχεις θεσει ως στοχους.

Τους γονεις σου, που εχουν δωσει εναν σκασμο λεφτα για τα φροντιστηρια σου και το ιδιωτικο σου σχολειο, αλλα και σου εχουν φουσκωσει τα μυαλα, λες και εισαι το επομενο next best thing στην Ελλαδα. Τους συμμαθητες σου, ειδικα σε περιπτωση που αυτοι πετυχουν. Τους συγγενεις σου, γιατι περιμενουν πολλα απο σενα. Τους οικογενειακους σας φιλους, για τον ιδιο λογο. Μα κυριως τον εαυτο σου, γιατι αυτο το ενδεχομενο ισως σε κανει να δεις στον καθρεφτη εναν αλλον ανθρωπο, απο αυτον που σε εχουν κανει να νομιζεις οτι εισαι.

Το ξερω οτι παντα με κοιτουσες ως προτυπο. Για αυτο με ενοχλει που εχεις προκλητικα αδιαφορησει σε οσες συμβουλες σου εχω κατα καιρους δωσει. Γιατι με εχεις βαλει στην θεση του καθε πρηχτη που σου κανει την ζωη δυσκολη. Και ως αποτελεσμα αυτου, με βλεπεις ανταγωνιστικα. Μακαρι να σου βγει.

Ξερω πολυ καλα, ισως και λιγο καλυτερα απο πολλους με τους οποιους συναναστρεφεσαι, οτι η μαθηματικη σου σκεψη ειναι απο τις σπανιες που υπαρχουν. Αυτο σου το αναγνωριζω, και πιστευω πως θα επρεπε να ειναι ηλιθιος αν καποιος ελεγε το αντιθετο. Ξερω πολυ καλα οτι εχεις το μυαλο να κανεις μεγαλα πραγματα.

Στο παρελθον, οταν ησουν σε μικροτερες ταξεις του σχολειου, θεωρουσα καλο να σου δωσω πεντε-δεκα συμβουλες οσον αφορα το διαβασμα σου, γιατι ηξερα τι θα συναντουσες μπροστα σου στις πανελληνιες. Ολα οσα σου ελεγα, τα ελεγα με γνωμονα την δημιουργια ισχυρων βασεων, ωστε να μην εχεις καποιο προβλημα στα χρονια που ηρθαν. Απογοητευομουν οταν εβλεπα πως με γραφεις στα τετοια σου.

Βλεπεις, ο κοινωνικος σου περιγυρος ειχε φροντισει να ταιζει το αδηφαγο τερας του εγωισμου σου τακτικοτατα, μεχρι που εφτασε και εγινε ενα παχυσαρκο και κοιλιοδουλο πλασμα που δεν σταματαει να θελει κι αλλο. Ημουν, αν οχι ο μονος, τοτε απο τους λιγους που σου ελεγαν τα πραγματα οπως ειναι. Και δεν σου αρεζε. Ουτε εσενα, ουτε και στην μανα σου. Απο ενα σημειο και μετα λοιπον, αποφασισα να μην χτυπαω πλεον στου κουφου την πορτα.

Οτι πολλες φορες γινοσουν αλλαζονικη, ειναι κατι περαν πασης αμφιβολιας. Ομως αυτο που εμαθα σημερα, πραγματικα ηταν κατι που, αν προσπαθουσα με ολη μου την δυναμη να βρω τον πιο επιεικη χαρακτηρισμο, αυτος θα ηταν η λεξη "γαιδουρια".

Απορω πως μπορεσε αυτο το τερας του γαμημενου του εγωισμου σου, να καταφερθει εναντιον ενος κοινου μας συγγενη, που εδωσε πριν λιγα χρονια πανελληνιες με ολη του την ψυχικη δυναμη, και ας μην ηταν το τελικο αποτελεσμα αυτο που επιθυμουσε, οταν σου ειπε πως σε βλεπει ολη μερα στο Facebook και οτι καλο θα ηταν να διαβαζεις και λιγο παραπανω, για το καλο σου. Πως τολμησες αληθεια να ξεστομισεις την φραση "Και τι ξερεις εσυ απο διαβασμα", για να βαλεις το κερασακι στην τουρτα με την φραση "Ε, και εσυ που διαβαζες, ειδαμε την προκοπη σου";

Καταλαβαινω οτι αυτος ο κοινος μας συγγενης ισως σε πιεσε, καταλαβαινω οτι ισως να ξεσπασες με αυτον τον τροπο. Καταλαβαινω οτι ισως να μην ειχε καν δουλεια να σου κανει αυτην την παρατηρηση, ενιωσες οτι παραβιαστηκε ο προσωπικος σου χωρος, ο ελευθερος σου χρονος, το προγραμμα σου. Ομως, υπαρχει μια αποσταση απο την ενοχληση σου μεχρι το καρφωμα, και μαλιστα χωρις καν τα προσχηματα. Και αυτη η αποσταση δεν καλυπτεται, αν εχεις μαθει να εχεις καλους τροπους. Δεν με πειραξε οτι απεκρουσες αυτην την παρατηρηση. Με θυμωσε ομως οτι συμπεριφερθηκες χειροτερα και απο την τελευταια κατινα της γειτονιας, που τουλαχιστον σφαζει με το γαντι.

Θυμωσα παρα πολυ. Πλεον, δεν σου ευχομαι τα καλυτερα, ουτε και τα χειροτερα. Σου ευχομαι να παρεις απλα αυτο που αξιζεις. Τιποτα περισσοτερο, τιποτα λιγοτερο.

Το συστημα εισαγωγης μπορει να εχει πολλα ασχημα, αλλα, αν μη τι αλλο, επιβραβευει συνηθως τον εργατικο μαθητη. Το αστειο ειναι πως καθε χρονο συνανταω παντα καποιον μαθητη αυτου του τυπου: Πανεξυπνο, αλλαζονα, τεμπελακο. Πως γινεται αληθεια και καθε χρονο αυτοι οι μαθητες γραφουν 3.000 μορια κατω απο αυτο που περιμενουν ή που νομιζουν οτι αξιζουν;

Ειναι τυχαιο αραγε; Δεν το νομιζω. Ειμαι πολυ περιεργος λοιπον, να δω πως θα εξελιχτει η δικια σου περιπτωση φετος. Αν και, πιστευω πως το αποτελεσμα ειναι προδιαγεγραμμενο. Μακαρι να βγω ψευτης.

Παντως, σε περιπτωση αποτυχιας, ηδη μπορω να σχηματισω στο μυαλο μου τις πρωτες δικαιολογιες. Οτι "νταξει μωρε, εγω διαβασα δυο μηνες και εβγαλα οσα μορια οι αλλοι εβγαζαν με εναν χρονο διαβασμα", οτι "χεστηκα, τα ελληνικα πανεπιστημια ειναι τρε μπαναλ για μενα, εγω θα παω εξω", και τα λοιπα. Εγω ενα πραγμα ξερω:

Της κοντης ψωλης της φταινε οι τριχες.

Η αληθεια ειναι οτι αμφιταλαντευτηκα για το αν θα κανω αυτην την αναρτηση. Αφενος αφορα καποιο συγγενικο μου προσωπο που φετος αντιμετωπιζει τον γολγοθα των πανελληνιων. Αφετερου σκεφτομαι αν ολα οσα θα πω, θα επρεπε να τα πω κατα προσωπο. Ομως, καιρο τωρα εχω διαπιστωσει πως εχει κλεισει καλα τις διοδους της ουσιαστικης επικοινωνιας, επιλεγοντας πολυ απλα να μην με ακουει στα οσα λεω. Ετσι, ξερω οτι καθε νεα προσπαθεια θα πεφτει στο κενο. Οποτε, απλα διαλεγω να το μοιραστω με τους αναγνωστες μου, εν ειδει case study, τοσο απο την μερια του συγγενη, οσο και απο αυτην του καθηγητη.

Τρίτη, 26 Οκτωβρίου 2010

The proof.

Απόδειξη:

απόδειξη: 1.η ενέργεια ή το αποτέλεσμα του αποδεικνύω· μια σειρά από συλλογιστικά στοιχεία που κάνουν φανερή την αλήθεια ενός πράγματος 2. έντυπη ή γραπτή βεβαίωση για την είσπραξη, κατάθεση, παραλαβή χρημάτων ή οποιουδήποτε άλλου πράγματος.

Τελικα τεινω να πιστευω οτι μερικοι ανθρωποι επιτηδες δεν γνωριζουν καποιες βασικες αρχες του τροπου λειτουργιας του κρατους. Δεν ειναι οτι δεν ετυχε να τους τα πει καποιος. Απεναντιας, αυτοι πετυχαν -και με το παραπανω- να μην ενημερωθουν για τιποτα, παρολη την βαβουρα του τελευταιου χρονου γυρω απο την ελληνικη οικονομια.

Ας ξεκινησουμε απο τα βασικα:

Ενας ανθρωπος παει σε καποιο μαγαζι, διαλεγει ενα προιον της αρεσκειας του, παει στο ταμειο να το πληρωσει, δινει τα λεφτα, παιρνει το προιον και τελος φευγει.

Ο μαγαζατορας, αν εχει εισπραξει 10€ για το προιον ομως, οφειλει να δωσει περιπου τα 2€ στο κρατος σαν φορο. Αυτα τα 2€, εσυ αγοραστη τα εχεις πληρωσει στον μαγαζατορα. Εφοσον ενα προιον εχει ΦΠΑ, ειναι σαν να του λες του μαγαζατορα "Παρε 8€ για σενα και 2€ για το κρατος".

Αυτο γινεται μονο αν σου δωσει την αποδειξη στα χερια σου. Γιατι, εκτος απο την δικια σου την αποδειξη, μια ιδια, ολοιδια αποδειξη μενει και μεσα στην ταμειακη του μηχανη.

Οταν ερθει η ωρα να κανει την φορολογικη του δηλωση, η εφορια θα παρει το καρουλακι με τα δευτερα αντιγραφα των αποδειξεων, θα μετρησει ποσα € εισεπραξε, και θα του χρεωσει τον αντιστοιχο φορο, που, υπενθυμιζω, εσυ τον εχεις ηδη πληρωσει.

Αν δεν βρεθουν τα 10€ του προιοντος που αγορασες, θα ειναι γιατι δεν σου εχει δωσει αποδειξη, οποτε εσυ, αν και του πληρωσες τον φορο, αυτος δεν τον εδωσε στην εφορια αλλα τον εβαλε στην τσεπη.

Δηλαδη, αν ενας μαγαζατορας δεν σου κοψει αποδειξη φοροδιαφευγει. Κι αν εσυ δεν επιμεινεις να σου δωσει, τον βοηθας να φοροδιαφυγει.

Ενδιαφερον στοιχειο: Το ξερεις οτι αν δεν παρεις αποδειξη για καποιο προιον που εχεις διαλεξει, δεν εισαι υποχρεωμενος να πληρωσεις; Ειναι τοσο απλο. Η αποδειξη, εκτος απο αυτο το ασπρο χαρτακι, ειναι και αποδεικτικο μεσο της συναλλαγης "παρε λεφτα-δωσε προιον". Αν δεν σου δοθει αποδειξη, και ξεκαθαρισεις οτι δεν πληρωνεις, τι θα σου κανει; Θα καλεσει την αστυνομια; :)

Δεκαετιες τωρα, οι Ελληνες ειχαν γραμμενο στις ολοστρογγυλες αρχιδαρες τους αυτον τον μηχανισμο. Καποιοι ηξεραν πως δουλευει, αλλα δεν το διαλαλουσαν κιολας. Μεχρι πριν λιγα χρονια θεωρουνταν ντροπη να ζητησεις αποδειξη, αν δεν σου ειχε δοθει αμεσως. Ζητουσες την αποδειξη απο τον σερβιτορο και σε κοιτουσε σαν εξωγηινο.

Μεχρι που πηρε την εξουσια ο mindtheGAP :ΡΡΡΡ

Πριν εναν χρονο λοιπον, το κρατος υποχρεωσε τους πολιτες να μαζευουν αποδειξεις. Καθιερωθηκε λοιπον ενα συστημα, παρομοιο με το εκπτωτικο συστημα στα σουπερμαρκετ: Οσες περισσοτερες αποδειξεις μας φερεις, τοσο περισσοτερη φοροελαφρυνση θα εχεις.

Ομως το κρατος εκανε μια μαλακια. Δεν ενημερωσε τους πολιτες για το συστημα που αναλυτικα περιεγραψα πιο πανω. Βλεπεις, επιζητωντας αμεσα αποτελεσματα, προεταξε το ατομικο συμφερον του καθε πολιτη, την φρασουλα "τοσο περισσοτερη φοροελαφρυνση θα εχεις".

Και ετσι, ολοι οι παρτακηδες Ελληνες (δηλαδη το 90%) ξεκινησαν στις αρχες του ετους να μαζευουν αποδειξεις. Καποιοι εκαναν λογο και για το "Κινημα των Αποδειξεων". Προσεξε, το κινητρο ειναι λαθος: Δεν μαζευαν για να αναγκασουν τους μαγαζατορες να πληρωσουν φορο, μαζευαν για να μην πληρωσουν οι ιδιοι.

Μαλιστα, οταν προσπαθουσα να εξηγησω το μεγεθος της μαλακιας που καναμε τοσα χρονια σαν λαος, και το ποσα λεφτα θα μπορουσαμε να ειχαμε περισσοτερα, ολοι μου λεγαν "μα αφου το κρατος δεν το ζητουσε ως τωρα, εγω γιατι να μαζεψω". Και δεν μιλαω μονο για ανθρωπους που ηταν εκ των πραγματων ασχετοι με το αντικειμενο, αλλα και για τραπεζικους (!), λογιστες (!!), καθηγητες (!!!), και τα λοιπα.

Το θεμα ειναι οτι το κρατος εκανε και μια ακομη μαλακια. Δεν ενημερωσε σωστα τους πολιτες για το ποιο ακριβως θα ειναι το φορολογικο καθεστως, ποιες θα ειναι οι φορολογικες κλιμακες και τι ακριβως αποδειξεις θα χρειαστουν για καθε εισοδημα.

Ετσι, ο παρτακιας ο Ελληνας, τωρα που περασε ο καιρος, και το θεμα εχει ξεχαστει, πιστευει οτι οσες αποδειξεις μαζευε 10 μηνες τωρα "του φτανουν για να πιασει το αφορολογητο", οτι "εχει συμπληρωσει το οριο", και λοιπες παπαριες. Ακριβως επειδη το κρατος του προεταξε το ατομικο του συμφερον, σημερα ο Ελληνας ξανα, δεν ζηταει αποδειξη. Ποσο πιο μαλακισμενη αποφαση...;

Εννοειται φυσικα, πως, εφοσον τον χορο τον σερνει ο ιδιος ο καταναλωτης παυλα φορολογουμενος πολιτης (που συνηθως ειναι μισθωτος, δηλαδη ο ιδιος δεχεται το φαινομενο ο ιδιος να μην μπορει να κρυψει τα εισοδηματα του αλλα να δινει την συγκαταθεση στον επιχειρηματια να τα κρυψει), οι μαγαζατορες δεν θα κατσουν με σταυρωμενα τα χερια, αλλα θα μπουν και αυτοι στον χορο, με ιδιαιτερο ζηλο μαλιστα.

Ετσι, παρατηρω και παλι, σιγα σιγα να επανερχεται η αρχικη κατασταση του γραφικου καταναλωτη που ζηταει αποδειξη, του ωχαδερφισμου, του σταρχιδισμου, κτλ. Το περιεργο ομως ειναι οτι αυτη η νοοτροπια ειναι ριζωμενη στους υπολοιπους συν-καταναλωτες...!!!

Το Σαββατο λοιπον, βγηκαμε εξω για ποτακι. Εγω, η Λινα και αλλα δεκα ατομα. Ημασταν οι μονοι, ως ζευγος, που ζητησαμε αποδειξη οταν ηρθε η ωρα να πληρωσουμε. Μονο ενας απο τους υπολοιπους δεκα παρατηρησε οτι δεν ειχε ερθει η αποδειξη, μην δινοντας συνεχεια στο θεμα.

Σας πληροφορω λοιπον, οτι ο σερβιτορος, και στα δυο μαγαζια που πηγαμε, οχι απλως μου εφερε την αποδειξη οταν την ζητησα, χτυπωντας με φιλικα στην πλατη, αλλα μου την εδειξε και στο φως κιολας, για να βεβαιωθω οτι αυτα που πληρωνω ειναι αυτα που αναγραφονται στην αποδειξη.

Οταν το ειπα αυτο το πραγμα στον μοναδικο απο τους δεκα που παρατηρησε οτι δεν ειχε ερθει αποδειξη, με κοιταξε σχεδον εκπληκτος. "Δηλαδη κατσε ρε φιλε, ζητησες αποδειξη; Και μαλιστα δεν ειχε κανενα προβλημα να σου την φερει...;;;".

Φαντασου πως φανηκα στους αλλους.

Κυριακή, 24 Οκτωβρίου 2010

Θεμα κοινης λογικης.

ΟΚ, μπορει να γινομαι freak ωρες ωρες με το πως οργανωνω κατι ή με το πως θελω τα πραγματα να γινονται. Καταλαβαινω πολυ καλα πως πολλοι ανθρωποι δεν ειναι ετσι. Σε μενα η εγκαιρη οργανωση μου δινει το αισθημα της ασφαλειας, σε αλλους ανθρωπους το αισθημα του αγχους. Το καταλαβαινω αυτο και, στα μετρα των δυναμεων μου, προσπαθω να το ελαττωσω, αν και πολλες φορες απλα, δεν το καταφερνω.

Εκτος απο αυτο ομως, μερικα πραγματα ειναι θεμα κοινης γαμημενης λογικης. Για παραδειγμα, ας πουμε οτι εισαι το βραδυ του Σαββατου με μια παρεα, και εκει που τα περνατε τελεια λετε την επομενη μερα να πατε για μεσημεριανο φαγητο σε καποια ταβερνα. Και ξημερωνει η επομενη μερα, και προσπαθεις να επικοινωνησεις με καποιους απο την παρεα, κανενα τριωρο πριν την ωρα του φαγητου.

Και ο πρωτος ανθρωπος τον οποιο καλεις -υπενθυμιζω, τρεις ωρες πριν- ναι μεν λαμβανει την κληση σου, αλλα αυτη τερματιζεται λογω μπαταριας. Και σε παιρνει μετα απο τρεις ωρες -μαντεψε, την ωρα που ειχατε κανονισει να φατε- και σου λεει οτι επειδη ειχε υποθεσει οτι δεν θα ειχες ξυπνησει ακομη (ασχετα αν τον πηρες τηλεφωνο), κανονισε απο μονος του να παει για φαγητο και σε εγραψε στα παλια του τα παπουτσια. Τα παιρνεις ή δεν τα παιρνεις;

Οχι τιποτα, αλλα ειναι τουλαχιστον αστειο το θεαμα 10 ατομων, που το προηγουμενο βραδυ ειχαν κανονισει να βγουν εξω και να φανε, να βρισκονται στην ιδια ταβερνα -πως τα φερνει η τυχη ε;-, αλλα σε τρια διαφορετικα τραπεζια.

Παιρνεις ή δεν παιρνεις μετα το δικαιωμα να σκεφτεις χιλια σεναρια, γιατι εγινε ολο αυτο; Σου γαμαει ή δεν σου γαμαει την διαθεση που τοσο πολυ ειχε φτιαχτει το προηγουμενο βραδυ;

Μερικα θεματα απτονται της κοινης λογικης, οταν λες οτι θα κανω το Α πραγμα, καλο ειναι να το κανεις, εκτος φυσικα αν προκυψει καποιο σοβαρο απροοπτο.

Γιατι οταν δεν το κανεις, μια, δυο, πεντε, δεκα φορες, μην αρχισεις να αναρωτιεσαι γιατι οι αλλοι δεν σε παιρνουν σοβαρα οταν προτεινεις κατι. Ειναι απολυτως λογικο το να γινει.

Κυριακή, 17 Οκτωβρίου 2010

Η ειδοποιος ποιοτικη διαφορα.

Εχω εδω και ενα 4μηνο περιπου που εχω μετακομισει. Ετσι, απο την πολυαγαπημενη -πλην κουραστικη τα τελευταια χρονια- Θεσσαλονικη, βρεθηκα σε μια μικρη επαρχιακη πολη, για την οποια δεν προκειται να αποκαλυψω περαιτερω λεπτομερειες, για ευνοητους λογους.

Οσο καιρο ζουσα στην Θεσσαλονικη, και ειδικα τα τελευταια 3 χρονια, η πολη με ειχε κουρασει. Η Θεσσαλονικη ειχε αρχισει να ασχημαινει δραματικα, δεν ειχε καμια σχεση με την πολη που θυμομουν πριν 10 χρονια. Τα εργα του μετρο απλα εδωσαν την χαριστικη βολη. Η κινηση τις ωρες αιχμης ηταν αρκετη για να μου σπαει τα νευρα, το μοναδικο μεσο μαζικης μεταφορας [λεωφορειο] ανεπαρκεστατο, με αποτελεσμα να το βλεπω καθημερινα οτι χανω παρα πολυ χρονο, χρημα για να κανω πραγματα που δεν ειχαν καμια σημασια [οπως να ξοδευω μιση ωρα να παω στην Καμαρα για να πιω καφε και αλλη μιση ωρα να γυρισω πισω, με λεωφορειο εννοειται, δεν επαιρνα ποτε αμαξι στο κεντρο, κτλ].

Δεν το συζηταω καν για το θεμα του παρκινγκ στην περιοχη μου. Ο μεσος ορος αναζητησης ηταν γυρω στα 15 με 20 λεπτα, καθε μερα, τουλαχιστον μια φορα την μερα.

Για να μην αναφερω οτι εκανα τον σταυρο μου μην τυχει καποια μερα και χρειαστει να παω σε καμια τραπεζα [που αντε, εχουμε ολες τις τραπεζες στην γειτονια], ή ακομη χειροτερα σε καμια εφορια, σε κανενα ΙΚΑ, ή καποιο ΚΕΠ... Στην εφορια η μονη ωρα που δεν εβρισκα κοσμο ηταν 7.30 το πρωι [αρα ξυπνημα απο τις 6.30], στο ΙΚΑ απο τις 7.30 ο κοσμος ηταν παντα τοσος, ωστε να με αναγκασει να γυρισω σπιτι στις 12, και για το ΚΕΠ δεν το συζητω, μια φορα αναμεσα στο χαρτακι προτεραιοτητας και την εξυπηρετηση μου προλαβα να παω σε 3 τραπεζες να πληρωσω λογαριασμους!!!

Ο λογος φυσικα που μετακομισα στην επαρχια δεν ηταν αυτος. Το παραπλευρο αποτελεσμα παντως ειναι οτι εδω και 4 μηνες πραγματικα εντυπωσιαζομαι απο το ποσο εχει αλλαξει ο ρυθμος της ζωης μου και ποσος ελευθερος χρονος μου μενει... Φυσικα το καλοκαιρι αυτο το φαινομενο ηταν απειρως πιο εντυπωσιακο, αλλα και τωρα που χειμωνιασε δεν παει πισω.

Για να καταλαβετε για τι μεγεθη μιλαω λοιπον, θα σας πω οτι μενουμε σε ενα σπιτι που ειναι σχετικα στην ακρη της πολης. Για να φτασω στο κεντρο με το αυτοκινητο θελω 5 λεπτα με κινηση και ατυχα φαναρια, ενω με τα ποδια ειναι 15 λεπτα.

Καθημερινα, και μαλιστα ωρες "αιχμης", πηγαινω στο γυμναστηριο, το οποιο ειναι στο πιο κεντρικο σημειο της πολης. Ο μεσος χρονος για να βρω παρκινγκ, απο την στιγμη που φτανω κοντα -και οταν λεω κοντα εννοω το πολυ 100 με 150 μετρα-, ειναι τα 5 λεπτα, δηλαδη συνηθως βρισκω παρκινγκ αμεσως ή κανω το πολυ μια ακομη γυρα.

Οταν γυριζω απο το γυμναστηριο, η μονη μου ανησυχια δεν ειναι το παρκινγκ, αλλα το αν θα παρκαρω το αυτοκινητο ακριβως απεναντι απο το σπιτι ή 20 μετρα παραπερα.

Οταν πηγαινω σουπερ μαρκετ, η μονη μου ανησυχια αντιστοιχα ειναι αν θα βρω παρκινγκ ακριβως απεναντι απο την εξοδο ή 5 θεσεις παραπερα. Εννοειται οτι στο ταμειο -το μοναδικο ταμειο που λειτουργει συνηθως- περιμενω το πολυ 2 πελατες μπροστα μου.

Στις δε δημοσιες υπηρεσιες, οι καταστασεις που εχω δει ειναι εξισου χαριτωμενες:

Στο ταχυδρομειο, συνηθως παιρνω χαρτακι προτεραιοτητας 4 με 5 νουμερα μετα απο αυτο που εξυπηρετειται. Δεδομενου ομως οτι οι υπαλληλοι ειναι 3 [καμια φορα και 4], αυτο μεταφραζεται σε μηδενικη ουρα.

Στο δε ΚΕΠ, οσες φορες εχω παει για να εξουσιοδοτησω την αδερφη μου για διαφορες υποθεσεις, παντα βρισκω τουλαχιστον τους 2 απο τους 3 υπαλληλους ελευθερους.

Στην εφορια μια φορα βρηκα μια ουρα 8 ατομων, και ο απο πισω μου αναρωτιοταν γιατι εχει τοσο κοσμο σημερα.

Οταν δε επρεπε να κινησω τις διαδικασιες για να βγαλω αδεια διδασκαλιας -το οποιο σημαινει δυο επισκεψεις στην δευτεροβαθμια, δυο επισκεψεις στο νοσοκομειο -μια για διαφορες εξετασεις και μια για τα αποτελεσματα-, μια στη νομαρχια, μια στο ΚΕΠ και μια στην πρωτοβαθμια υγειονομικη επιτροπη, τελειωσα μεσα σε ενα τριωρο την πρωτη μερα, και μιαμιση ωρα την δευτερη μερα. Την πρωτη μερα ομως εκανα 3 ωρες γιατι πηγα πολυ νωρις (!) και δεν ημουν αντιστοιχος με τις ωρες που δεχονταν ολοι οι γιατροι.

Περιττο να πω πως γεμισα το ρεζερβουαρ μου πριν 3 εβδομαδες, και μολις προχθες επεσε κατω απο τα 2/3.

Επισης, μια φορα χρειαστηκε να αλλαξω το παρμπριζ, επειδη ειχε δημιουργηθει μια μικρη ρωγμη. Εκτος του οτι η ασφαλιστικη και ο μαστορας γνωριζονταν, ο μαστορας μου εκανε την επισκευη αρχικα χωρις ολα τα απαραιτητα εγγραφα, γιατι με εμπιστευοταν οτι θα του τα δωσω μετα.

Παραλληλα με τον χρονο που περισσευει καθημερινα, οπως ειναι επομενο, περισσευει και η ενεργεια. Ετσι, δεν νομιζω οτι αν ημουν στην Θεσσαλονικη θα ειχα ουτε τον χρονο ουτε την ενεργεια να πηγαινω καθημερινα γυμναστηριο, να διαβαζω για τις πανελληνιες ή να κανω και μαθηματα χορων, ποσο μαλλον να βγαινω εξω μεσοβδομαδα, ενω πρεπει την επομενη να ξυπνησω 7 η ωρα το πρωι.

Θα μπορουσε να μου πει κανεις, οτι δεν εχω επιλογες εδω που ειμαι. Οτι στην Αθηνα ή την Θεσσαλονικη οι επιλογες ειναι πολυ περισσοτερες, και θα'χει και δικιο. Ομως, το θεμα ειναι τι ζητας απο την ζωη σου και φυσικα, αν εισαι ή οχι προκατειλημενος. Ετσι, δεν μου κανει ιδιαιτερη αισθηση -ακομη- η ελλειψη των "επιλογων", εφοσον υπαρχουν μαγαζια να βγω εξω -ΟΚ, οχι πολλα και ουτε σε ποικιλια-, η dsl λειτουργει ρολοι και υπαρχουν διαφορα ερασιτεχνικα πολιτιστικα δρωμενα που, μπορει να μην ειναι τοσο αρτια οπως τα επαγγελματικα, αλλα σφυζουν απο μερακι.

Νομιζω πως, αν εβρισκα και δουλεια, δεν θα ηθελα κατι αλλο απο την καθημερινοτητα μου.

Παρασκευή, 15 Οκτωβρίου 2010

Super Fail.

Σημερα ηταν μια τυπικη μερα... Μεχρι που πηγα στο σουπερ μαρκετ.

Αφου λοιπον εχω κανει τα ψωνια μου, πηγαινω στο ταμειο για να πληρωσω. Η ταμιας μου λεει πως οφειλω 60€. Ανοιγω το πορτοφολι μου και βλεπω μονο 45€ μεσα!!! Ειχα αφησει τα υπολοιπα λεφτα μου στο σπιτι το πρωι, οταν πηγα γυμναστηριο, για να μην κουβαλαω πολλα μαζι μου. Και ο μαλακας τα ξεχασα!!! Επισης ειχα ξεχασει ΚΑΙ την καρτα μου, οποτε δεν απεφυγα το ρεζιλικι...

Ηθελα να ανοιξει η γη να με καταπιει. Ποιος θα με πιστευε αν ελεγα οτι εχω ξεχασει τα λεφτα στο σπιτι, στους καιρους που ζουμε; Αναγκαστηκα και ακυρωσα προιοντα. Και απο πισω η ουρα ολο και μεγαλωνε.

Σκατα. Αναρωτιεμαι πως νιωθουν αυτοι που οντως δεν εχουν λεφτα και βρισκονται σε αυτην την θεση στο σουπερ μαρκετ.

Κατα τα αλλα, η ζωη κυλαει ομαλα :) Τα λεμε!

Τετάρτη, 29 Σεπτεμβρίου 2010

Αντικά.

Ειμαι καπνιστης. Οπως ολοι μας, [καπνιστες και αντικαπνιστες] τον τελευταιο χρονο εχω βρεθει σε συζητησεις που αφορουν την απαγορευση του καπνισματος σε κλειστους δημοσιους χωρους. Δεχομαι 100% την αποψη των αντικαπνιστων οτι δεν φταινε σε τιποτα να εισπνεουν τον καπνο μου, για αυτον τον λογο και οταν ειμαι σε κλειστο δημοσιο χωρο, προσπαθω να αποφευγω το καπνισμα, και, οταν δεν υπαρχουν τασακια, βγαινω εξω και καπνιζω. Ισως αυτο να οφειλεται και στο γεγονος οτι το ιδιο ακριβως πραγμα κανω και στο σπιτι μου, συγκατοικος γαρ με φανατικη αντικαπνιστρια.

Αυτο που δεν μπορω να δεχτω ομως, ειναι η υπερβολη. Και δεν μιλαω μονο για την υπερβολικη -ενιοτε, το τονιζω- επιχειρηματολογια των αντικαπνιστων (που μονο δολοφονο δεν με εχουν αποκαλεσει ορισμενοι), αλλα και αυτην των καπνιστων ("δεν εισαι παθητικος καπνιστης, ενας μαλακας αντιπαθητικος αντικαπνιστης εισαι").

Τα τελευταια μετρα περι απαγορευσης του καπνισματος με βρισκουν συμφωνο. Οπως και εγω δεν θα ηθελα π.χ. να κολυμπαω σε μια πισινα γεματη κατουρα, ετσι καταλαβαινω και τον αντικαπνιστη που δεν θελει να καπνιζω. Το αν αυτα τα μετρα τηρουνται, ειναι αλλου παπα ευαγγελιο.

Πριν λιγο ομως, διαβασα στο ethnos.gr μια ειδηση που μονο γελια μπορουσε να προκαλεσει. Αντιγραφω λοιπον, με bold το κειμενο του ρεπορταζ:

Συστάσεις σε όσους καπνίζουν μέσα στα αυτοκίνητα θα κάνουν από τον επόμενο μήνα οι ελεγκτικές υπηρεσίες του υπουργείου Υγείας.

Ο Ανδρέας Λοβέρδος χαρακτήρισε χθες απαράδεκτο το να καπνίζουν οι ενήλικοι και στο πίσω κάθισμα να βρίσκονται παιδιά, ενώ περιέγραψε και μία προσωπική εμπειρία: «Πριν από μερικά χρόνια βρέθηκα πίσω από ένα πολυτελές αυτοκίνητο, στο οποίο οδηγός και συνοδηγός κάπνιζαν, ενώ στο πίσω κάθισμα ήταν τρία παιδιά. Τον κυνήγησα, χωρίς να μπορέσω να τον προλάβω. Απευθύνθηκα, ωστόσο, στην Αστυνομία, ζητώντας να εντοπιστεί και να του γίνει παρατήρηση».

Ο υπουργός Υγείας επεσήμανε ότι από τον Οκτώβριο θα καταλογίζονται πρόστιμα στους παραβάτες του αντικαπνιστικού νόμου. Ως προς την απαγόρευση καπνίσματος στα αυτοκίνητα, είπε ότι θα υπάρξει μία περίοδος παρατήρησης, μέχρι να αποφασιστούν τα σχετικά μέτρα.

Σημειώνεται ότι έως την περασμένη Δευτέρα η τηλεφωνική γραμμή ενημέρωσης και υποστήριξης για το κάπνισμα «1142» έχει δεχτεί 106.253 κλήσεις, από τις οποίες οι 1.247 αφορούν καταγγελίες.

ΟΚ, καταλαβαινω οτι τον επιασε τεραστιος πονος ψυχης τον Λοβερδο οταν ειδε τους γονεις να καπνιζουν με τα παιδια μεσα, τοσο που τους κυνηγησε αλλα δυστυχως, δεν τους προλαβε. Μου θυμισε βεβαια την λαικιστικη μαλακια που ειχε πει ο Παπανδρεου για τον απλο πολιτη που του χαριζε τον μισθο του για να σωθει η χωρα, αλλα δεν γαμιεται. Καταλαβαινω οτι μπορει, σαν ανθρωπος, να ενοχληθηκε. Και εγω θα ενοχλιομουν, βεβαια ενταξει, δεν θα ετρεχα και να τον κυνηγησω, ισως να μην εκανα καν παρατηρηση (αλλα εγω δεν ειμαι πονοψυχος υπουργος).

Αλλα δεν νομιζω οτι μπορει να σταθει ενα νεο αντικαπνιστικο μετρο, για τα αυτοκινητα αυτην την φορα [Αν ειναι δυνατον, το γραφω και χαμογελαω, ποση βλακεια να αντεξω;]. Σε λιγο θα μας πουν οτι ειναι υποχρεωση καθε καπνιστη να κουβαλαει ενα πτυσσομενο κουβουκλιο μαζι του, σαν αυτα που εχουν στα αεροδρομια, και καθε τσιγαρο να το κανει εκει μεσα!!! ΕΛΕΟΣ!!!

Εδω ολοι μας γελαμε ομαδικα που δεν μπορουν να σταματησουν τις παραβασεις στα μαγαζια, θα καταφερουν να το κανουν στα... αυτοκινητα; Ή μηπως, αν δει καποιος μπατσος εναν οδηγο να καπνιζει, θα σταματησει το αυτοκινητο για να ρωτησει τους υπολοιπους επιβατες αν ειναι καπνιστες ή αν ενοχλουνται; Ο Χριστος και η Παναγια δηλαδη!

Θα υπαρξει λεει και περιοδος παρατηρησης πριν αρχιζουν να πεφτουν τα προστιμα. Ειλικρινα απορω ποια θα ειναι η αντιδραση της ομαδας Διας, οταν τους ανατεθει αυτο το νεο καθηκον. Ή μαλλον οχι, καλυτερο θα ειναι να συσταθει ειδικη ομαδα στην Αστυνομια, υπο τον τιτλο "Αντικά", οπως λεμε "Αντιφά". Βεβαιως, αυτο ειναι σωστο. Να μπει επισης ως παραβαση και στον Κωδικα Οδικης Κυκλοφοριας, να σου παιρνουν και τις πινακιδες αν σε πιασουν, μετα βεβαια απο την περιοδο παρατηρησης.

Σάββατο, 25 Σεπτεμβρίου 2010

Σαν αναποδο γαμωτο.



Πως εγινε ετσι ο Μαζωνακης ρε παιδια;

Παρασκευή, 24 Σεπτεμβρίου 2010

Την υπογραφη σου και το πουλι σου.

Μιλουσα χθες με την μανα μου στο τηλεφωνο. Σε καποια φαση, μου λεει:

(αναμεσα σε παυλες, σας παραθετω διαφορες χρησιμες πληροφοριες για να καταλαβετε καλυτερα τον διαλογο)

-Α δεν σου ειπα, ο -μακρινος- ξαδερφος σου ο (ας τον πουμε) *Γιωργακης* -που πρεπει να ειναι γυρω στα 21-22 τωρα και επισης απο παντα τον θυμαμαι ειναι "μαγκακι" με ολα τα αξεσουαρ, δηλαδη μηχανακι, καπνιστης απο μικρος, γκομενιαρης, κακιστος μαθητης, κτλ- αρραβωνιαστηκε.

Γουαταφακ; Μου πηρανε την δοξα; Ηθελα για αυτο το καλοκαιρι να ειμαι ο μονος που αρραβωνιαστηκε στο σοι, γαμωτο!!! Τι θελει ο *Γιωργακης* αρραβωνες και μαλακιες 21 χρονων παιδι; Ρε λες...;;;

-...!!!...!!!...εεε...πως κι ετσι;
-Ε να... Η κοπελια του ειναι 3 μηνων εγκυος.

Ε τον μαλακα τον *Γιωργακη*. Οπως φυσικα, μαλακες ειναι ολα αυτα τα μαγκακια που χωνουν τον πουλι τους εκει που ξερετε, και ξεχνιουνται να βγουν, λες και πετανε κανενα μικρο παιδακι μεσα σε λουναπαρκ.

Δεν ξερω ποιος φταιει, αλλα θεωρω απιθανο ο *Γιωργακης* στα 21 του να πιστευε οτι τα παιδια τα φερνει ο πελαργος και να μην ηξερε οτι δεν πρεπει να κανει ο,τι ο Παπακαλιατης στην Πεμη Ζουνη -θυμιζω την αξεχαστη σκηνη "οχι μεσα", αν δεν ηθελε να γινει μπαμπακας τουλαχιστον.

Ευτυχως, οι μαλακιες πληρωνονται.

Το θεμα ειναι, οτι αν καποια στιγμη διαλυθει αυτη η οικογενεια -μεταξυ μας, πολυ πιθανο σεναριο-, το καημενο το παιδι τι φταιει;

Δεν νομιζω βεβαια οτι ο *Γιωργακης* και ο καθε *Γιωργακης* θα νοιαστει και ιδιαιτερα.

Τετάρτη, 22 Σεπτεμβρίου 2010

Περιδιαβαινοντας τις μικρες αγγελιες... part 5

...Καποιος πρεπει να το κανει και αυτο...!!!

Τρίτη, 21 Σεπτεμβρίου 2010

Καλυτερα να μασας παρα να μιλας :Ρ

Παραλιγο να το ξεχασω.

Ημουν που λετε τις προαλλες για καφε με την Λινα και δυο φιλες της, οι οποιες εχουν σχεση [ισως η μια να ηταν και αρραβωνιασμενη, δεν ειμαι σιγουρος] με στρατιωτικους. Την μια εκ των δυο, ας την πουμε Βουλα, την ηξερα λιγο καλυτερα απο την αλλη, ας την πουμε Γεωργια. Ηξερα λοιπον οτι η Βουλα τα εχει με εναν ευελπι εδω και καποια χρονια. Αναποφευκτα η κουβεντα πηγε στους στρατιωτικους.

Οι δυο κοπελες μιλουσαν για τα αγορια τους, τις μεταθεσεις και τις δυσκολιες του επαγγελματος τελος παντων και μαλιστα ελεγαν οτι ισως τους καθησει να εχουν καποια στιγμη ιδια μεταθεση και τι ωραια που θα ηταν να ηταν τα δυο ζευγαρια στην ιδια πολη, οπως τωρα.

Και καπου εκει, επρεπε να πεταχτω και να πω την μαλακια μου.

-Παντως στον στρατο οταν πηγα, οι ευελπιδες ηταν κλασεις ανωτεροι σαν ανθρωποι απο τους αλλους... Γενικα ρε παιδι μου, οσοι εβγαλαν στρατιωτικη σχολη ηταν σε γενικες γραμμες πολυ καλυτεροι στην συμπεριφορα τους απο ο,τι π.χ. οι ΕΠ.ΟΠ., που παλι σε γενικες γραμμες ηταν ηλιθιοι.

Μου λεει λοιπον η Γεωργια:
-Ε ενταξει, παντως δεν ειναι κακο να κρινεις εναν ανθρωπο απο το επαγγελμα του, ή, μιας και μιλαμε για τον στρατο, απο τον βαθμο του.

Επρεπε να καταλαβω τι σκατα υπηρχε πισω απο τις γραμμες. Αλλα, αντι αυτου, μιας και δεν φημιζομαι για την παρατηρητικοτητα μου, συνεχισα:

-Ε οχι ρε συ, μην συγκρινεις τωρα τον ευελπι που εβγαλε 19.000 μορια στο λυκειο και στην σχολη του εμαθε και 10 πραγματα παραπανω... Οι ΕΠ.ΟΠ. στην τελικη, γιατι εγιναν ΕΠ.ΟΠ.; Επειδη δεν ειχαν στον ηλιο μοιρα, με ενα απολυτηριο λυκειου και εγιναν ΕΠ.ΟΠ.
-Ε ενταξει, εμενα ο δικος μου ΕΠ.ΟΠ. ειναι...

ΟΚ, εκεινη την στιγμη ηθελα να ανοιξει η γη να με καταπιει. Παλι καλα που ο "δικος της" ηταν ενας απο τους 100 ΕΠ.ΟΠ. της χωρας [ΟΚ, ισως τα παραλεω] που ειχαν και ενα πτυχιο παραπανω, γιατι αλλιως δεν θα ειχα να της πω οτι ειναι η φωτεινη εξαιρεση που επιβεβαιωνει τον κανονα. Απλα, δεν θα ηθελε να με δει ξανα ποτε :Ρ

Οντως, μερικες φορες ειναι καλυτερα να μασας παρα να μιλας.

Στην γραμμή της εκκίνησης.

Απο σημερα ειμαι και επισημως ανεργος και οταν λεω επισημως, εννοω ανεργος με καρτα ανεργιας, οχι αστεια!!! Οταν την πηρα την καρτα στα χερια μου, ριγη συγκινησης διαπερασαν το κορμι μου. Mεχρι τωρα λοιπον, δεν ημουν τιποτα, τωρα τουλαχιστον ειμαι ανεργος :Ρ

Περα απο την πλακα, ξεκιναει και για μενα -ψυχολογικα- η νεα χρονια, επιτελους. Χθες κατεστρωσα το πλανο με τους δυο τροπους με τους οποιους θα επιχειρησω να ριξω την κερκοπορτα του παιδαγωγικου, τις κατατακτηριες και τις πανελληνιες. Επισης, επεται η εγγραφη μου σε κατι χορευτικες ομαδες, γυμναστηρια, κτλ. Οι φετινες μερες φαινεται οτι θα ειναι γεματες και χαιρομαι πολυ για αυτο.

Σε αντιθεση με αυτο το ποστ, μπορω να πω πως νιωθω πολυ καλυτερα. Iσως για αυτο να φταιει οτι πριν λιγες μερες κοιταξα μερικους ανθρωπους γυρω μου, φιλους, να ειναι σε χειροτερη κατασταση απο μενα, και στανιαρα. Βλεπεις, οταν ακους οτι καποιος φιλος σου εχει ηδη αρχισει να κοβει την...περιττη πολυτελεια που λεγεται κινητο τηλεφωνο, οταν αλλη φιλη μου αρχιζει και σκεφτεται αν συμφερει [!] να δουλευει [σκεφτομενη φυσικα τα λεφτα που παιρνει σε σχεση με τον χρονο που δουλευει], θες δεν θες, στανιαρεις.

Ο χειμωνας που εχει ηδη μπει θα αποκαλυψει πολλα δραματα.

Δεν ειναι φοβος αυτο πλεον, ειναι πεποιθηση.

Ας ελπισουμε τουλαχιστον να φυγει με οσο το δυνατον λιγοτερες απωλειες και φυσικα, ο επομενος, να φερει κατι καλυτερο.


Υ.Γ. Παρεμπιπτοντως, ποσο ΜΑΛΑΚΕΣ μπορει να ειναι καποιοι δημοσιοι υπαλληλοι που βαριουνται να πατησουν το κουμπακι "print"; Πηγα ρε χθες στην εφορια να κανω αιτηση για να μου δωσουν ενα γαμημενο εκκαθαριστικο, και πηγα σημερα να το παραλαβω, και ο υπαλληλος μου ειπε οτι "δεν χρειαζεται να παω σε αυτους γιατι κανω δηλωση μεσω ιντερνετ!!! Μολις ειδαν οτι κανω ηλεκτρονικα δηλωση [πραγμα που, δεν ξερω, αλλα φανταζομαι οτι θελει να το ψαξεις], απλα δεν εκτυπωσαν το εκκαθαριστικο μου!!! Και πηγα σημερα και με κοιτουσαν σαν χανοι οι τεμπεληδες!!! Δεν σκεφτηκαν καν οτι μπορει να εχω λογο που πηγαινω σε αυτους!!! ΡΕ ΟΥΣΤ!!!

Κυριακή, 12 Σεπτεμβρίου 2010

Αναγκαια συνθηκη.

Τελικα ειναι αστειο να παρατηρεις καποια πραγματα γυρω σου. Μιλαω για πραγματα που επαναλαμβανονται συνεχως και αδιαλειπτως, μονο που καποιες φορες τα φερνει ετσι η ρημαδα, σου αλλαζει τους ρολους, και ετσι, απο εκει που ησουν απο πανω βρισκεσαι παραπονουμενος ή το αντιθετο...

Ας δουμε για παραδειγμα το παρακατω βιντεακι:




Εδω, υπαρχει μια ωραιοτατη συλλογη απο μονοπρακτα παικτων του Ολυμπιακου που κερδισαν αμετρητα Οσκαρ εεε συγνωμη πεναλτυ ηθελα να πω. Ολη η Ελλαδα τοτε [ειδικα οι αιωνιοι αντιπαλοι Παναθηναικοι] παραμιλουσε με την... ανηθικοτητα με την οποια επαιρνε τα πρωταθληματα η κοκκινη ομαδα. Φαινεται αυτο αλλωστε και απο το βιντεο. Και μεταξυ μας, φιλοι γαυροι, η αληθεια ειναι οτι πανω απο τα μισα πρωταθληματα της τελευταιας 15ετιας παρθηκαν με εξωαγωνιστικο τροπο.

Αυτο ομως ειναι η μιση αληθεια.

H αλλη μιση ειναι αυτη:





...Απο οπου και πηρα την αφορμη να κανω αυτο το ποστ.

[Δυστυχως, ειμαι αδικος: Για τον Ολυμπιακο παρουσιασα ολοκληρη συλλογη απο βουτιες, ενω στον Παναθηναικο μονο το χθεσινο. Ακομη ομως δεν εχουν λανσαριστει στο youtube οι νεες κολεξιον που αφορουν τον βαζελο. Αν καποιος εχει κατι κατα νου ας το πει]

Βλεπεις, στο ποδοσφαιρο, υπαρχουν τοσα διαφορετικα επιχειρηματα που μπορεις να πεις για να υποστηριξεις την ανωνυμη εταιρεια που αποκαλεις "ομαδα σου" και πολλες φορες ταυτιζεσαι μαζι της, που η συζητηση ειναι πραγματικα ανεξαντλητη. Και πως να μην ειναι αλλωστε, αφου στο ποδοσφαιρο αλλος μπορει να παιζει καλα και να μην κερδιζει, αλλος να παιζει χαλια και να κερδιζει, αλλος να ειναι τυχερος, και αν σε ολα αυτα προσθεσουμε και τον x-factor "διαιτησια" το γλεντι αρχιζει και γινεται μεγαλυτερο. Φαντασου λοιπον οχι την ομαδα που κερδισε μονο λογω διαιτησιας, αλλα την ομαδα που επαιξε οντως καλα και την βοηθησε και ο διαιτητης. Για ποτε μενει η ρετσινια του στημενου, ουτε που το καταλαβαινεις, ουτως η αλλως.

Το κουραστικο της ολης υποθεσης ειναι οτι ΚΑΘΕ, μα ΚΑΘΕ τετοια συζητηση ειναι εντελως προβλεψιμη:

Τα επιχειρηματα του "απο πανω":
1. "Παλι για την διαιτησια μιλας ρε γραφικε;" : Αυτη ας πουμε ειναι κλασσικη ατακα, που σκοπο εχει να κανει αφενος τον "απο πανω" να νιωσει ανωτερος [τσκ τσκ, εγω δεν ασχολουμαι με τετοιες μπασκλασσαριες], οσο και να ριξει το ηθικο του "απο κατω" οπαδου... Χαρακτηριστικα θυματα αυτης της ατακας ειναι οι -κατα τα αλλα αξιολατρευτοι- μΠαοκτζηδες.

2. "Σημασια εχει το αποτελεσμα" : Αλλη μια all time classic ατακα. Και οντως, αν το δουμε καθαρα υλιστικα το θεμα, σημασια εχει οντως μονο το αποτελεσμα. Αν ανατρεξουμε στην δεκαετια του 70 ας πουμε, δεν νομιζω να εχει κανεις να θυμαται πολλα πραγματα απο την διαιτησια, παρα μονο ποιος πηρε το πρωταθλημα. Η Ρεαλ Μαδριτης ας πουμε, εχει σχεδον μια δεκαδα κυπελλα πρωταθλητριων, παροτι τα 5 πρωτα [που ηταν και συνεχομενα παρακαλω!] κανουν "μπαμ" οτι της τα εδωσε ο Φρανκο. Οπως και να τα μετρησει κανεις, παλι δεκα βγαινουν.

3. Συνηθως επισης ο "απο πανω" ανακαλυπτει αδικιες εις βαρος του εκει που δεν υπαρχουν. Ετσι, ενω σε ενα ματς μπορει ο αντιπαλος να ουρλιαζει για το πεναλτι που εκρινε το ματς, ο ευνοουμενος, θα βρει 1-2 οφσαιντ, 5-6 πλαγια και 2-3 κορνερ που δεν πηρε.

4. "Εσυ μην μιλας για διαιτησια, τοσα χρονια μας γαμουσες": Επισης κλασσικοτατη ατακα. Πριν δεκαπεντε χρονια εβγαινε απο το στομα κοκκινων οπαδων, πλεον βγαινει απο τα στοματα των πρασινων. Καπως ετσι, ο φαυλος κυκλος συνεχιζεται και παντα θα συνεχιζεται. Ετσι, η... κοκκινη δικτατορια Κοκκαλη νομιμοποιηθηκε ελεω της πρασινης δικτατοριας του Βαρδινογιαννη και η πρασινη διαφαινομενη δικτατορια Πατερα-Βγενοπουλου νομιμοποιειται στο μυαλο των οπαδων ελεω της κοκκινης δικτατοριας Κοκκαλη.

[Καπως ετσι λειτουργουν και τα κομματα, μαλλον ειναι διαδεδομενος τροπος να κρατας συσπειρωμενα τα ζωα που βρισκονται απο κατω σου].

Τα επιχειρηματα του "απο κατω":
Εδω η ανθολογια αφορα κυριως τις καραμελες που πιπιλουσαν οι Παναθηναικοι, βλεπετε οι γαυροι ειναι ακομη στην αρχη για να αρχισουν...

1. "Ετσι θελεις ρε να παιρνεις τα πρωταθληματα;": Εννοειται οτι παντα ο αδικημενος αισθανεται ο ηθικος νικητης, που το γαμημενο το συστημα δεν τον αφηνει να ορθοποδησει. Ετσι, οι οπαδοι του, αντι να κραξουν την διοικηση που δεν φροντισε να θωρακισει την ομαδα και εξωαγωνιστικα, πραγμα που ειναι σαφως στα καθηκοντα μιας πρωταθλητριας, νιωθουν την ηθικη δικαιωση. Εξαλλου, "ολη η Ελλαδα" βλεπει τι γινεται.

2. "Στην Ευρωπη, εκει που ολοι παιζουν με το σπαθι τους, διαπρεπουμε": Εδω οι Παναθηναικοι δεν εχουν εντελως αδικο, μιας και τα επιτευγματα του ΠΑΟ εκτος των συνορων οντως δεν τα φτανει καμια αλλη ελληνικη ομαδα και, μαλλον, ουτε και θα τα φτασει ποτε. Φυσικα και δεν συμμεριζομαι το κομματι με το "σπαθι", ας πουμε γιατι δεν εχουμε και 100% ξεκαθαρη εικονα για την πορεια του ΠΑΟ εως το Wembley. Αλλα το να φερνεις ως αντιλογο την Ευρωπη αντι της Ελλαδας, μαλλον ειναι ενδειξη ανασφαλειας. Το γεγονος οτι στην Ελλαδα σαν συλλογος δεν μπορουσες να παρεις πρωταθλημα, κατι λεει.

Το μεγαλο κριμα ειναι οτι αυτο το επιχειρημα δεν θα μπορει να το χρησιμοποιησει ο Ολυμπιακος για καμποσο καιρο. Χμ. Για φετος σιγουρα παντως :)

3. Κλασσικο κολπο επισης ημων των Παναθηναικων, περαν αυτου της Ευρωπης, ειναι να φερνουμε ως αντιλογο το μπασκετ. Και ενταξει, η αληθεια ειναι οτι στο μπασκετ ο Παναθηναικος ειναι η μεγαλυτερη ευρωπαικη ομαδα της 15ετιας [με τα αντιστοιχα επιχειρηματα και εκει φυσικα, για την διαιτησια], αλλα επισης αληθεια ειναι οτι ο βασιλιας των σπορ ειναι το ποδοσφαιρο. Εξ ου και η αστεια αποψη οτι ο Παναθηναικος ειναι ο πιο πετυχημενος συλλογος, επειδη σε ολα τα αθληματα εχει 501 κυπελλα, εναντι 497 του Ολυμπιακου. Δεν εχει την ιδια βαρυτητα ενα ευρωπαικο στο ποδοσφαιρο, στο μπασκετ ή στο πολο ξερω γω.


Παντως, αν καποιος τον δει τον κυκλο μια φορα, καθε επομενη ειναι πιο απολαυστικη. Εγω ας πουμε, οταν αρχισα να παρακολουθω μπαλα, ειδα τον Παναθηναικο του Βαρδινογιαννη να ειναι πρωταθλητης. Με τους φιλους μου τα πιτσιρικια πλακωνομασταν παντα, μεχρι που αλλαξε η ροτα και αρχισαμε να βριζουμε τους γαυρους. Τωρα που ξαναβλεπω τον Παναθηναικο να ειναι απο πανω, να κανει οσα εφτυνε και αναθεματιζε, και οι πρασινες εφημεριδες να λενε οσα ελεγαν τοσα χρονια οι κοκκινες και τουμπαλιν, και κυριως, τον προεδρο του Ολυμπιακου, εν ειδη ανημποριας να βγαζει ανακοινωσεις με φωτια και λαβρα, ξερω τι θα δω.

Και απορω πως υπαρχουν ανθρωποι που δεν καταλαβαινουν οτι στο ελληνικο ποδοσφαιρο, αναγκαια συνθηκη δεν ειναι η καλη ομαδα, αλλα οι καλες σχεσεις με τα κυκλωματα. Η καλη ομαδα ειναι απλως προαιρετικη.

Παρασκευή, 3 Σεπτεμβρίου 2010

Προσαρμογη.

Μαζι με την θερμοκρασια που εχει ηδη αρχισει να πεφτει, καποια πραγματα αρχιζουν και κατακαθονται και στο μυαλο μου. Εδω και 3 μηνες εχω αλλαξει σπιτι και πολη και η αναζητηση για δουλεια δεν εχει αποδωσει ακομη καρπους. Εχω μοιρασει βιογραφικα σε ολα τα φροντιστηρια της ευρυτερης περιοχης εδω και καιρο, οπως επισης εχω βαλει και αγγελιες για ιδιαιτερα μαθηματα. Nada, zero, μηδεν.

Βλεπεις, σε ενα επαγγελμα σαν το δικο μου, χρειαζεται να εχεις "ονομα". Εγω οχι απλως "ονομα" δεν εχω εδω, οπως ειχα στην Θεσσαλονικη, αλλα ουτε καν "προσωπο", με την εννοια οτι ειμαι μια παντελως καινουργια φυσιογνωμια στην περιοχη. Το ηξερα απο την αρχη οτι αυτη η νεα αρχη θα ηταν δυσκολη. Αυτο που δεν μπορουσα να φανταστω ομως, ειναι το ποσο θα με ενοχλουσε, στο ξεκινημα της νεας σχολικης χρονιας να μην εχω εργασιακη στεγη.

Το εχω ξαναζησει αυτο, οταν, πρωτοετης ακομη, αποφασισα να ανεξαρτητοποιηθω οικονομικα απο το πατρικο μου. Το ξερω πολυ καλα οτι για να κανεις "κυκλο", πρεπει να φτυσεις αιμα. Ομως, απο τοτε εχουν αλλαξει πολλα πραγματα, θελεις κατι η εκπληρωση των στρατιωτικων υποχρεωσεων, κατι η αποκτηση του πτυχιου, κατι το οτι εχω συνηθισει να δουλευω, ολα αυτα με εχουν φερει σε μια πολυ αμηχανη κατασταση.

Στην αρχη, οσοι με ρωτουσαν αν βρηκα κατι και τους ελεγα οχι, μου ελεγαν "οκ, δεν πειραζει, νωρις ειναι ακομη, κατι θα βρεθει". Αυτα τα λογια τα ακουσα παμπολλες φορες απο ανθρωπους που ξερω οτι με αγαπουν, αλλα αντι να ακουστουν ως παρηγορια στα αυτια μου, ακουγονταν ως λυπηση, παροτι ξερω οτι δεν ηταν ετσι.

Επισης σκεφτομουν πως, οκ, ακομη κι αν δεν βρω κατι, παλι θα εχω κατι να ασχολουμαι μεσα στην χρονια, εχω να δωσω κατατακτηριες και πανελληνιες για εναν απωτερο σκοπο, οποτε, αντι να διδασκω, θα διαβαζω.

Παρολαυτα, το οτι εχει μπει Σεπτεμβρης και εγω δεν εχω υπο την καθοδηγηση μου ακομη και ενα παιδακι γυμνασιου για τα χαζο-μαθηματικα του, με ενοχλει. Πολυ.

Ευτυχως, παρολαυτα, οικονομικο προβλημα δεν υπαρχει. Αντι αυτου, υπαρχει μια πολυ καλη οικονομικη καβατζα, η οποια μου εξασφαλιζει μια -εως και πολυ- ανετη ζωη για αρκετο καιρο ακομη.

Και καπως ετσι, η λογικη πορεια των σκεψεων μου με παει σε αυτους που δεν εχουν δουλεια, οχι απλως επειδη θελουν να κανουν κατι, οπως εγω. Μιλαω για τους ανεργους οικογενειαρχες, που δεν θελουν χρηματα για να περασουν απλως καλυτερα, αλλα καιγεται ο κωλος τους, επειδη την επομενη μερα μπορει να βρεθουν χωρις ρευμα, τηλεφωνο, αυτοκινητο ή σπιτι. Αν εγω μια φορα αισθανομαι ασχημα για αυτο που μου συμβαινει, δεν μπορω να διανοηθω καν πως μπορει να αισθανονται αυτοι.

Και να σκεφτεις, οτι καποια στιγμη στις Αρχες Οικονομικης Θεωριας, οταν διδασκα το κομματι περι ανεργιας, προσπαθουσα να το σκεφτω και δεν μπορουσα.

Προσπαθω τουλαχιστον να μην με παρει απο κατω. Και αν αυτο το ποστ φαινεται αρκετα κλαψιαρικο, θεωρηστε το σαν μια βαλβιδα ασφαλειας, που βγαζει τον αερα για να μην σκασει το μπαλονι :)

Οπως και να'χει, η αναζητηση δεν θα σταματησει. Καλο χειμωνα σε ολους :)

Τετάρτη, 1 Σεπτεμβρίου 2010

Ebloko.gr - Online μαναβικο

Επεσε στην αντιληψη μου μεσω ενος διαφημιστικου φυλλαδιου. Για να ειμαι ειλικρινης, στην αρχη δεν εδωσα και ιδιαιτερη σημασια. Η Λινα ηταν αυτη που με επεισε να δοκιμασουμε.

Περα απο τον ατυχη τιτλο [ηλεκτρονικο μπλοκο] και τις θεωριες συνομωσιας, μπορω να πω πως αυτη η προσπαθεια ειναι, αν μη τι αλλο, αξιολογη. Ελληνες παραγωγοι αγροτικων προιοντων πουλανε τα προιοντα τους στο internet, σε χαμηλοτερες τιμες. Αν παραγγειλεις αρκετα, η διαφορα της τιμης βαινει ολο και πιο υπερ του αγοραστη, μιας και τα εξοδα αποστολης μικραινουν σε σχεση με το ολο ποσο.

To μονο αρνητικο της ολης φασης ειναι οτι τα προιοντα αργουν αρκετα να ερθουν, οποτε αν καποιος παραγγειλει κατι, θα του προτεινα να το κανει για προιοντα που δεν τα βιαζεται και φυσικα, δεν χαλανε.

Εμεις σημερα παραλαβαμε την πρωτη μας παραγγελια [η οποια εγινε πριν 10-15 μερες] και μειναμε πολυ ικανοποιημενοι παντως.

Δευτέρα, 30 Αυγούστου 2010

Τα παραλειπομενα της προτασης γαμου

Ενα απο τα πραγματα που ειχα μεγαλη περιεργεια να δω με τα ματια μου οταν εκανα την προταση γαμου στην Λινα, ηταν φυσικα, περα απο την απαντηση αυτη καθαυτη, και οι αντιδρασεις που θα προκαλουσε ολο αυτο σε ολο το συγγενολοϊ. Οπως αποδειχτηκε εν τελει, μαλλον αυτες τις αντιδρασεις θα τις θυμομαστε εξισου εντονα :)

Αξια λογου ειναι η στιχομυθια που ακολουθησε μετα την ερωτηση "θα με παντρευτεις". Η Λινα μονολογουσε και αναρωτιοταν αν ειμαι εντελως χαζος, σε σημειο που αναγκαστηκα να της ζητησω ευθεια απαντηση, για το τυπικο του πραγματος βρε αδερφε, μην υπαρχει και καμια παρεξηγηση :Ρ. Οταν πηρα την καταφατικη απαντηση, εληξα την στιχομυθια με ενα θρυλικο "Με 'γεια τον αντρα :)"

Γυριζοντας απο την Στοκχολμη, δεν ειχαμε πει τιποτα σε κανεναν, μιας και θελαμε να πουμε στους δικους μας τα ευχαριστα απο κοντα. Φτανουμε λοιπον στο σπιτι γυρω στις 12 το βραδυ, καθομαστε στο σαλονι, και μαλλον εγω ειχα εκεινο το ηλιθιο χαμογελο "θελω να σας πω κατι αλλα δεν θελω να σας το δειξω αλλα αν παρολαυτα το καταλαβετε θελω λιγο και να με παρακαλεσετε να σας πω ο,τι εχω να σας πω ετσι για να σας ταλαιπωρησω λιγο" που η μανα μου το αναγνωρισε με την πρωτη ματια.

Ετσι, το ξεφουρνισα σαν ανοιχτο βιβλιο.

Η αδερφη μου εμεινε για κανενα 40λεπτο με ενα χαμογελο σαν αυτο, χωρις να βγαζει λεξη, μαλλον και λιγο δυσπιστα [δεν την αδικω, αν κρινει κανεις απο την φαρσα που ειχαμε σκαρωσει προπερσι]. Η μανα μου μια απο τα ιδια, μονο που καποια στιγμη [αφου ελαβε 15 συνεχομενες φορες την απαντηση "οχι" στην ερωτηση αν τους κανουμε πλακα], αφου αναψε τσιγαρο, αποφασισε να μιλησει και να ευχηθει.

Πιο ψυχραιμες τελικα απο ολους παντως ηταν οι γιαγιαδες μου. Ολοι οι νεοτεροι θειοι και θειες ψιλοσοκαριστηκαν ευχαριστα [ξερεις τωρα, αλλοι κλαιγαν, αλλοι γελαγαν, κτλ], οι γιαγιαδες ηταν λες και το περιμεναν ως το πιο φυσιολογικο πραγμα του κοσμου. Βεβαια, η μια εκ των δυο -και hardcore ποντια- ηταν ετοιμη να παει να σηκωσει κανενα κοσμηματοπωλειο "για τους αρραβωνες", και ευτυχως την προλαβαμε πριν την επιδρομη.

Οσον αφορα τους φιλους, ο Hopkins ειχε παθει ανοσια μαλλον με τα οσα ειχε ακουσει τον τελευταιο καιρο, που ΟΚ, ηταν λιγο πιο τραβηγμενα απο ενα αρραβωνιασμα, ενω εναν αλλον φιλο μου τον πετυχα να εχει χωρισει πριν λιγες μερες, με αποτελεσμα το timing να μην μπορουσε να ειναι χειροτερο. Φαντασου εναν διαλογο του τυπου:

-Ελα ρε μαλακα τι λεει;
-Ασε ρε, χωρισα με την ταδε. Εσυ τι νεα;
-Ε εγω αρραβωνιαστηκα.


Συγκινητικη επισης ηταν η αντιδραση της μιας εκ των δυο κουμπαρων, απο την μερια της Λινας. Ετσι πως μου τα ελεγε, ηταν σαν να το εχουν κανονισμενο απο μικρα παιδακια να γινει η μια κουμπαρα στην αλλη, δεδομενο πως το λενε. Οποτε μπορεις να φανταστεις οτι δεν περιμενα επουδενι την δακρυβρεχτη αντιδραση της οταν την αποκαλεσαμε "κουμπαρα": Λες και εβλεπες επεισοδιο απο το "παμε πακετο" :)

Εκτος των αλλων, αξιοσημειωτο ειναι πως οι γονεις της Λινας μας ζορισαν πολυ για να τους το πουμε. Βλεπεις, την μερα που επιστρεφαμε εμεις, αυτοι ηταν στο χωριο, και δεν ειχαν αποφασισει το ποτε θα επεστρεφαν και αυτοι στο σπιτι. Καποιοι στιγμη, αποφασισαν να ερθουν με το πασο τους και λιγο πριν ερθουν, εφτασε στο σπιτι το καινουργιο πλυντηριο που ειχαν παραγγειλει.

Οταν εφτασαν, και ενω η αναμονη μας ειχε χτυπησει κοκκινο, ειδαν το πλυντηριο και δεν κρατιοντουσαν. Ε μα πως, να μην το συνεδεαν; Για να συνδεθει ομως το νεο πλυντηριο επρεπε να αποσυνδεθει το παλιο και να κατεβει κατω, οποτε φιλοι μου, μπηκα στα... οικογενειακα βαρη πριν καν τους ανακοινωσω οτι αρραβωνιαστηκα την κορη τους :))) Με αυτα και με εκεινα, κατεβασαμε το παλιο πλυντηριο, ανεβασαμε το καινουργιο, το συνδεσαμε, ε καποια στιγμη καθησαμε για φαγητο.

Η Λινα, καθολου διακριτικα μπορω να πω, φροντισε να επιδεικνυει το καινουργιο της δαχτυλιδι, οποτε καποια στιγμη η μανα της το πηρε χαμπαρι και εβγαλε ενα τσιριχτο "ΑΑΑΑΑΑ", ενω ο μπαμπας της μας ρωτησε αν αρραβωνιαστηκαμε. Οταν τους ειπαμε ναι, ο ανθρωπος μαλλον κομπλαρε -μαλλον δεν το περιμενε καθολου- και εφαγε πρωτα μια μπουκια φαι πριν δωσει την ευχη του, η οποια, παρεμπιπτοντως, ηταν και η πιο ευστοχη απο οσες λαβαμε.

Για τελος κραταω την αντιδραση της γιαγιας της Λινας, η οποια, οταν ακουσε οτι εδωσα στην εγγονη της δαχτυλιδι αρραβωνων, ρωτησε:

"Α ναι;;; Και η Λινα τι του εδωσε;;;" :ΡΡΡΡΡΡΡΡΡ

Μετα απο λιγες μερες, ακολουθησαν δυο τραπεζωματα, ενα οικογενειακο και ενα φιλικο, τα οποια μαλλον θεωρησαμε και αρραβωνα.

Ειδικα στο δευτερο, ο γαμπρος δεν μπορουσε να παρει τα ποδια του απο το ουζο...

Παλι καλα που δεν εκτεθηκαμε :)

Οσον αφορα τον γαμο, εεεεχουμε καιρο μπροστα μας...

Κυριακή, 29 Αυγούστου 2010

Τελευταια καλοκαιρινη αποδραση

Δεν εχει λιγη ωρα που επιστρεψαμε απο Αθηνα. Ηταν κυριολεκτικα ενα ταξιδι-αστραπη, που δεν μετανιωσα επουδενι που το καναμε, αν και στην αρχη ειχα τις επιφυλαξεις μου. Βλεπεις, η Αθηνα παντα με κουραζε σαν πολη, αλλα τελικα, οσες φορες την επισκεπτομαι, τοσους ποντους κερδιζει, για τουρισμο μιλωντας παντα. Μακαρι να ειχαμε 2-3 μερες παραπανω περιθωριο για να δουμε κι αλλους ανθρωπους, δυστυχως ομως ο χρονος μας ηταν περιορισμενος.

Ετσι, το πρωτο βραδυ πηγαμε και παρακολουθησαμε την ατιμωτικη ηττα της εθνικης μπασκετ απο τις ΗΠΑ. Μιλαμε χορτασε το ματι μου καρφωματα, alley-oop και ολα τα θεαματικα συναφη απο τους Αμερικανους, οι οποιοι παρεμπιπτοντως επαιζαν και πολυ καλη αμυνα! Η εθνικη δεν μπορεσε ποτε να μπει στο παιχνιδι, και ετσι ο ενθουσιασμος του πρωτου ημιχρονου επεσε, μετατρεποντας το γηπεδο σε... εκκλησια στο δευτερο. Βεβαια, παρολαυτα, παντα χαιρομαι να βλεπω ματσακια στο κλειστο ΟΑΚΑ, γιατι πραγματικα ειναι γηπεδο-στολιδι.

Κατα τα αλλα ειδαμε καποιους φιλους και συγγενεις, τον κυριο Καλτσοβρακο με τις δυο -πλεον- υπεροχες κυριες του (ο,τι και να πω θα ειναι πραγματικα λιγο για αυτην την συναντηση), γνωρισα απο κοντα το αντιπαλον μου δεος οσον αφορα την Λινα (την προλαβα ρεεεε να ζηλευεις) και last but not least, την φαμιλια Yoreeka, μετα της γλυκυτατης συζυγου, του καλλιτεχνικης φυσεως τεκνου, και του τυπαρα κουμπαρου τους.

(Ετσι οπως το λεω, μαλλον σαν μπλογκοεκδρομη ακουγεται παρα οτιδηποτε αλλο).

Το θεμα ειναι οτι περασαμε υπεροχα, χαρηκαμε παρα πολυ που ειδαμε οσους γνωριζαμε, γνωρισαμε οσους δεν γνωριζαμε εως τωρα και περιμενουμε το "επανιδειν" :)

Και απο αυριο, τα κεφαλια μεσα, ανασυνταξη δυναμεων και βουρ για τη νεα χρονια. Ο,τι βρεξει ας κατεβασει :)

Κυριακή, 22 Αυγούστου 2010

Σκεψου εναν αριθμο - John Verdon

ΟΚ, μπορει να μην ειμαι κανενας βιβλιοφαγος, ουτε να εχω διαβασει εκατονταδες βιβλια [μια εκατονταδα, ισως]. Μπορει να μην εχω τις γνωσεις ενος κριτικου βιβλιων.

Αλλα δεν μπορω να μην πω πως αυτο το βιβλιο των 550 σελιδων το ξεκινησα χθες.

Και το τελειωσα σημερα. Κυριολεκτικα δεν μπορουσα να κλεισω το βιβλιο και να σταματησω να διαβαζω. Αυτο ειναι κατι που πραγματικα σπανια μου συμβαινει.

Σε οποιον αρεσουν τα αστυνομικα θριλερ, απο αυτα που εχουν εξυπνα αινιγματα και συμβαινουν πραγματα που φαινομενικα δεν μπορεις να εξηγησεις με την λογικη, το προτεινω ανεπιφυλακτα.


Αντιγραφω:

Αυτές ήταν οι τελευταίες λέξεις στο γράµµα που έλαβε µυστηριωδώς ο Μαρκ. Και ήταν µόνο η αρχή. Μια σειρά από παράξενα στιχάκια µε αµφίσηµα µηνύµατα και γρίφους οδηγούν τον Μαρκ να ζητήσει βοήθεια από τον παλιό του συµµαθητή και διάσηµο ντετέκτιβ, Ντέιβ Γκάρνεϊ.
O Ντέιβ, 47χρονος συνταξιούχος αστυνοµικός µε εξαιρετικές επιτυχίες στην εξιχνίαση εγκληµάτων µε κατά συρροή δολοφόνους, προσπαθεί να προσαρµοστεί στους ήρεµους πια ρυθµούς της νέας του ζωής. Όµως, µπροστά στην έκκληση του φίλου του το αστυνοµικό δαιµόνιο ενεργοποιείται, οδηγώντας τον ξανά σε απρόβλεπτες καταστάσεις.
Ο Μαρκ βρίσκεται νεκρός και δύο ακόµη δολοφονίες περιπλέκουν πιο πολύ την υπόθεση. Η ζωή του Ντέιβ απειλείται


Πέμπτη, 19 Αυγούστου 2010

Περιδιαβαινοντας τις μικρες αγγελιες... part 4


ΟΚ, οταν ζητας δουλεια, το να εισαι εμφανισιμη ειναι ενα επιπλεον προσον.

ΟΚ, το να θεωρεις οτι αν βαλεις φωτογραφια σου σε site αγγελιων θα αποκτησεις προβαδισμα εναντι του... ανταγωνισμου, ακουγεται λιγο λογικο. Λιγο.


Αλλα οχι ρε κοπελα μου να βαλεις ΜΙΑ ΤΕΤΟΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ

ΓΙΑ ΝΑ ΖΗΤΗΣΕΙΣ ΔΟΥΛΕΙΑ ΩΣ ΔΙΑΝΟΜΕΑΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΩΝ ΦΥΛΛΑΔΙΩΝ!!!!

Ε-ΛΕ-ΟΣ!!!

Υ.Γ. Μ'αρεσει που εχει βαλει και τιμη παντως...

Τετάρτη, 18 Αυγούστου 2010

Αθλητικες εφημεριδες: Ενα σπορ για ηλιθιους.

ΟΚ, το οτι οι αθλητικες εφημεριδες πουλανε φουμαρα για μεταξωτες κορδελες, το ξερουμε ολοι. Καθε χρονο το καλοκαιρι, κανουν παρελαση ονοματα και ονοματα που "κλεινουν" ή "ειναι αγκαλια" με τις ομαδαρες μας. Υπερπαιχτες τεραστιου βεληνεκους "προβαρουν" τα "πρασινα" ή τα "κοκκινα", οι ομαδες μας ετοιμαζουν "ατομικες βομβες", και οι παιχταραδες λενε το "yes" , το "oui" ή το "ja".

Πως γινεται και απο τους παιχτες που λενε οι εφημεριδες οτι θα ερθουν ερχονται παντα ενας στους δεκα, δεν το ξερω. Κρινοντας ομως ακριβως απο αυτο το γεγονος, μαλλον θα επρεπε ολοι αυτοι οι δημοσιογραφοι να σκισουν τα πτυχια τους, γιατι δεν κανουν για αυτην την δουλεια. Ή κοροιδευουν τον κοσμακη ψιλο γαζι για να πουλησουν πεντε φυλλα παραπανω.

Παρακατω, μερικες χαρακτηριστικες περιπτωσεις του φετινου καλοκαιριου. Επικεντρωνομαι μονο στον Παναθηναικο και τον Ολυμπιακο και τις κωλοφυλλαδες τους, για ευνοητους λογους.

Παναθηναικος

Ο Παναθηναικος φετος ακουγοταν οτι θα παρει εναν αμυντικο ολκης, εναν... killer, εναν γαμαω και δερνω, εναν παιχτη με την δυναμη του Καλλιτζακη και το μυαλο του Χενρικσεν. Τα πρωτο μεγαλο ονομα που επαιξε ηταν αυτο του Γκαλας:


Συμφωνα λοιπον με αυτην την κωλοφυλλαδα, ο Γκαλας θα εστελνε τους μανατζερ του στην Αθηνα για να υπογραψουν. Ολα ηταν ετοιμα, μονο η τζιφρα εμενε. Παραλληλα, ο Κρις, το δευτερο μεγαλο ονομα για την αμυνα καθοταν στην γωνια σαν καημενος και ηλπιζε [!!!] ο τεραστιος Παναθηναικος να μην παρει τον Γκαλας αλλα να του κανει την χαρει να αγορασει αυτον. Καποια στιγμη ο Παναθηναικος, αποφασισε να ερθει και σε συμφωνια με τον Κρις:


Δεν του εφτανε ενας αμυντικος ολκης, ηθελε και δευτερο. Τα βρηκαν μαλιστα σε ολα, οπως μας ενημερωνει η πρασινη κωλοφυλλαδα και μαλιστα η Λιον εψαχνε και τον αντικαταστατη του [!!!].

Μια αλλη περιπτωση που επαιξε, ηταν αυτη του Μπορντον:



Ο Μπορντον ηταν ετοιμος να υπογραψει, απο ωρα σε ωρα μαλιστα. Οι δημοσιογραφοι της εφημεριδας το παρουσιασαν ετσι λες και ο παιχτης θα υπεγραφε λιγο μετα την εκδοση της εφημεριδας.

Επισης, ακουστηκε και το ονομα του Καλατζε:


...για τον οποιον τα λογια ειναι περιττα.

Απο τους 4 αυτους παιχταραδες που οι εφημεριδες μας τους παρουσιαζαν ως σιγουρους, δεν ηρθε κανεις. Αντι για αυτους, ηρθε ο Μπουμπσονγκ, που ΟΚ, σιγουρα ειναι βελτιωση για την αμυνα [βεβαια με τον Σαρριεγκι πισω, και εμενα να εβαζες βελτιωση θα ειχες], αλλα οχι το τρανταχτο ονομα.

Ενα αλλο χοντρο δουλεμα που εριξαν στον κοσμακη οι εφημεριδες ηταν αυτο του Ρομενταλ:

... οπως επισης και του Νεμεθ, ο οποιος μαλιστα ανελαβε και δραση για να τον δωσει η Λιβερπουλ στον Παναθηναικο:

Και οι δυο παιχτες, που τοσο πολυ σιγουροι ηταν για τον Παναθηναικο, κατεληξαν στον αιωνιο αντιπαλο, τον Ολυμπιακο.

Ολυμπιακος

Εδω τα πραγματα ομως, εχουν πιο πολυ πλακα. Μαλλον οι γαυροι, μετα την σφαλιαρα της 5ης θεσης στο πρωταθλημα θελαν να τονωσουν το ηθικο των ζωων τους εεε συγνωμη των οπαδων τους. Και ανοιξαν το κουτακι με τις μαλακιες:

Η πρωτη ειναι μια δεκαπλη μαλακια. Ιδιαιτερη αναφορα πρεπει να γινει στον κυριο Γκοβου, για τον οποιο ο Ολυμπιακος ειχε και προβαδισμα εναντι του Παναθηναικου -μη χεσω:

Τελικα, απο τους δεκα παιχταραδες που ειχε στο στοχαστρο η πιο γνωστη Ελληνιδα "κυρια" στας Ευρωπας, δεν πηρε κανεναν, ενω ο Γκοβου πηγε στον Παναθηναικο.

Μετα τον Ριβαλντο, ο Ολυμπιακος πηγε να κανει το "μπαμ" και με εναν ακομη τελειωμενο παιχτη απο την Μιλαν, τον Ροναλντινιο:

Και μιας που ειπα Μιλαν, να μην ξεχασω και τον Τζεναρο Γκατουζο, που ηθελε να ερθει στον Ολυμπιακο:

... Αλλα τον εφαγαν τα συμφεροντα τον καημενο τον Γκατουζακο...

Ενω ο Παναθηναικος κινηθηκε στην γαλλικη αγορα, ο Ολυμπιακος συμφωνα με τις εφημεριδες εκοβε βολτες στην Ιταλια.

Ετσι, ο Καμορανεζι ερχοταν "και αυριο":

Ενω η γυναικα του Μπαπτιστα τον εσερνε προς Ελλαδα μερια [τι αλλο θα σκαρφιστουν ρε γαμωτο!!!]:


Με αυτα και με εκεινα, ο Ολυμπιακος απεκτησε [απο σοβαρα ονοματα] τον Ριερα, τον Ρομενταλ και τον Νεμεθ, εδιωξε τον Ντιογκο και κρατησε τα υπολοιπα παλτα. Απο την μια μερα στην αλλη, η κοκκινα αρμαδα εγινε "Γκαλακτικος":

...Μια ομαδα που θα πηγαινε μεχρι και στον τελικο του Εuropa League. Το οτι δεν εχουν ΚΑΝ χορηγο στην φανελα το βλεπει κανεις αραγε;;;

Τελικα βολευτηκαν με το Fapa League και βλεπουμε...

Τα σχολια, δικα σας.