Πέμπτη, 7 Ιανουαρίου 2010

Berlin - Koln - Stuttgart - Munchen: Καλωσορισες 2010 :)))

Το κειμενο που ακολουθει ειναι ΜΕΓΑΛΟ. Τοοοοοοοοοσοοοοοοοο μεγαλο. Οσοι λοιπον εχετε κουραγια, καντε εναν καφε, στριψτε μερικα τσιγαρα και ταξιδεψτε :)

Το ταξιδι μας ηταν προγραμματισμενο εδω και 4 μηνες. Κανονιστηκε εν ριπη οφθαλμου, οταν μια κοπελα απο το τραπεζι που πιναμε καφε μας ειπε πως την ανοιξη θα επιστρεψει στην Ελλαδα απο την Γερμανια που ζει και πως αυτα τα Χριστουγεννα θα ειναι η τελευταια μας ευκαιρια να παμε να την δουμε και να μας ξεναγησει στην χωρα που ζει. Μεσα σε λιγη ωρα ειχαμε κανονισει τις πολεις-σταθμους μας, και τις επομενες μερες κλεισαμε τα παντα. Βεβαια στην πορεια χασαμε εναν συνταξιδιωτη, αλλα αυτο ειναι ενα θεμα που δεν ειναι επι της παρουσης, πιστεψτε με.

Ετσι λοιπον, το πρωι της 29ης Δεκεμβριου, μια παρεα 5 ατομων βρεθηκε στο Βερολινο. Το προγραμμα που ακολουθουσε προεβλεπε επισης Κολωνια, μια σταση για υπνο στην Στουτγκαρδη και τελειωμα στο Μοναχο.

Και ηταν απιστευτα.

Βερολινο: Η πολη του τειχους.

Για το Βερολινο ειχα μεγαλες προσδοκιες για να ειμαι ειλικρινης. Ως πρωτευουσα του γερμανικου κρατους, θα το περιμενα αρκετα γραφικο. Οχι οτι δεν ηταν, αλλα μονο σε ορισμενα σημεια του. Βλεπεις, σαν πολη μου θυμισε ιδιαιτερα την Αθηνα: και αυτο ηταν κατι που εφτανε και περισσευε για να μου χαλασει την εικονα που ειχα για τους Γερμανους και την Γερμανια.

Πρωτη φορα ειδα γερμανικη πολη να ειναι βρωμικη [και οχι μονο γοπες, αλλα και κανονικα σκουπιδια στο πεζοδρομιο, για να μην μιλησω για τους σταθμους του μετρο που μεχρι ανθρωπο να κατουραει στον τοιχο ειδαμε], πρωτη φορα ειδα Γερμανους σερβιτορους να ειναι αγενεις [σε σημειο να ξεπερνανε και τα δικα μας καμαρια], πρωτη φορα σε γερμανικη πολη ειδα κινηση στους δρομους. Καμια σχεση με την ονειρεμενη Γερμανια που ειχα στο μυαλο μου. Ευτυχως, η ασχημη μου εντυπωση εμεινε εκει.

Η επισκεψη μας στο τειχος του Βερολινου ηταν ολα τα λεφτα. Απο την στιγμη που βγηκαμε απο την πλησιεστερη σταση του μετρο ενιωθες κατι διαφορετικο στην ατμοσφαιρα: Βλεπεις, περπατουσαμε απο την μερια του ανατολικου-φτωχου Βερολινου, που, ακομη και σημερα εχει διαφορα απο το δυτικο.


Εικονες οπως η παραπανω προμηνυαν οτι κατι πολυ σημαντικο ειχε γινει εδω. Παντου εβλεπες γραμμενα συνθηματα περι ελευθεριας, περι αδικιας, περι φτωχειας και πλουτου. Περπατησαμε κατα μηκος ενος μερους του τειχους [οσο εχει απομεινει δηλαδη], πανω στο οποιο τα γκραφιτι καλλιτεχνων σου εδιναν την αισθηση οτι οι Γερμανοι θελουν να αποτιναξουν απο πανω τους τον χωρισμο της χωρας τους στα δυο. Ενιωθες οτι η υπαρξη του τειχους τους εχει στιγματισει σαν λαο, ισως νιωθουν και μερικες τυψεις. Βλεποντας τις ζωγραφιες κατα μηκος του τειχους, ηταν σαν να εκανες ενα καλο μαθημα ιστοριας. Ναι, ημασταν εκει, στο τειχος του Βερολινου που σημανε παρα πολλα πραγματα για ολοκληρη την Ευρωπη. Ημασταν εκει, 20 χρονια απο την θριαμβευτικη πτωση του.


Εικονες οπως η παραπανω μαρτυρουν το πνευμα των γκραφιτι πανω στο τειχος.

Το βραδυ της αλλαγης του χρονου βρεθηκαμε στην Πυλη του Βραδεμβουργου, στην οποια κατεληγε το τειχος. Εκει, αφου περπατησαμε ατελειωτα χιλιομετρα και περασαμε απο 3 ελεγχους [τους οποιους μια κοπελα απο την παρεα κυριολεκτικα ξεφτιλισε περνωντας ενα μεγαλο γυαλινο μπουκαλι σαμπανιας :)], βρεθηκαμε σε ενα απο τα μεγαλυτερα -αν οχι το μεγαλυτερο- παρτυ της Ευρωπης. Φανταστειτε μια σκηνη με συναυλια στο βαθος, περιπτερα να πουλανε μπυρες, φαγητο, ψιψιψονια και τα τοιαυτα, και περιπου 1 με 1,5 εκατομμυριο κοσμο. Ενωσαμε ολοι τις φωνες μας τα τελευταια δευτερολεπτα που διενυε το 2009, μετρωντας φυσικα αντιστροφα στα γερμανικα.

Zehn, neun, acht, sieben, sechs, funf, vier, drei, zwei, eins και...

Ο ουρανος φωτιστηκε απο αμετρητα εντυπωσιακα πυροτεχνηματα, η σαμπανια ανοιξε πανηγυρικα και υποδεχτηκαμε το 2010 με τον καλυτερο δυνατο τροπο. Σιγουρα, η καλυτερη αλλαγη χρονου που εχω κανει ποτε. Και μονο αυτο με αποζημιωσε για ολα οσα με απογοητευσαν απο την πολη του Βερολινου.

Ιδου ενα δειγμα απο την γερμανικη τηλεοραση [γιατι το δικο μας το βιντεακι κοπηκε με λιγο αποτομο τροπο :Ρ]:



Μπηκαμε μετα σε ενα αυτοσχεδιο μαγαζακι για να το γιορτασουμε, και μειναμε εκει αρκετες ωρες. Το ποτο περιττο να πω οτι ερρεε σαν ποταμι, και τιποτα δεν προμηνυε το τι θα περνουσαμε μολις φευγαμε.

Γιατι βλεπετε, δεν υπηρχε ταξι ουτε για δειγμα. Αυτο, σε συνδυασμο απο το χιονι που, εχοντας πατηθει απο εκατονταδες χιλιαδες κοσμο ειχε μετατραπει σε ατοφια λασπη, εκανε καθε μας βημα ενα κατορθωμα. Η Λινα ειχε και πονεμενο-μισοστραμπουληγμενο ποδι, με το αποτελεσμα να ειναι κατι αλλο εκτος απο πρωτοχρονιατικο :) Ειλικρινα, τα νευρα μας ειχαν γινει τσαταλια. Αποφασισαμε να παρουμε το μετρο, στο οποιο βεβαια στριμωχνοταν ολος ο κοσμος που δεν εβρισκε ταξι, και το οποιο μετρο φυσικα ανεδυε μια ωραιοτατη μυρωδια απο αλκοολ, ξερατα και κατουρα.

3 και μιση ξεκινησαμε απο την πυλη του Βραδεμβουργου. 5 και μιση φτασαμε στο δωματιο μας. Και επρεπε να ετοιμασουμε πραγματα γιατι την επομενη μερα ειχαμε checkout και μια πτηση να προλαβουμε. Αυτην προς την Κολωνια :)

Κολωνια: I am in love with this city.

Το κεντρο της Κολωνιας δεν σου θυμιζει σε τιποτα οτι προκειται για την τεταρτη μεγαλυτερη πολη της Γερμανιας. Πραγματικα, περπατωντας στο κεντρο της νομιζεις οτι βρισκεσαι σε ενα μεγαλο χωριο. Τα κτιρια της σε αφηνουν μαγεμενο, οπως φυσικα αφωνο σε αφηνει και ο περιφημος Ναος της, πραγματικα δυσθεωρητος σε υψος. Ιδου ενα δειγμα:



Για να βγαλω αυτην την φωτογραφια βρισκομουν σε μια αποσταση περιπου 100-150 μετρων απο το ναο, και παλι ο φακος δεν τον επιανε ολοκληρο. Στο κεντρο, στα περισσοτερα σημεια του φαινεται η κορυφη του ναου. Οταν δε φτανεις στην πλατεια στην οποια βρισκεται, νιωθεις οτι σε πλακωνει, γεμιζει ολο το οπτικο σου πεδιο.

Στην Κολωνια λοιπον τα παντα ηταν μεσα στα ποδια μας, σε περπατησιμη αποσταση. Εκει, βρηκαμε -κατα λαθος- και ενα ελληνικο καφε-μπαρ, το οποιο ειχε μεινει στην δεκαετια του 1990 -βλεπε το μπαρακι της Χαρουλας στο Ρετιρε :) Εχω την αισθηση οτι οσο και να την περπατουσα αυτην την πολη δεν θα την χορταινα ποτε.

Οι Κολωνεζοι πραγματικα ευχαριστοι, πιο χαλαροι, ακομη κι οταν ο εμπορικος δρομος ηταν γεματος με κοσμο που ψωνιζε στα μαγαζια ενιωθες οτι δεν ασφυκτιας. Στο Media Markt λοιπον, ειδα μια πινακιδα που ελεγε "καλωσορισατε" σε πολλες γλωσσες. Στα ελληνικα ελεγε "κολωοριξατε", και φοβηθηκα να απαθανατισω το γελοιο του πραγματος υπο το αγρυπνο βλεμμα του σεκιουριτα :)

Επισκεφθηκαμε διαφορες μπυραριες, φαγαμε παραδοσιακα γερμανικα εδεσματα και φυσικα ηπιαμε την τοπικη μπυρα, την Κόlsch. Αξιζει να την πιεις :)

Μετα το χαλαρο μας διημερο στην πανεμορφη Κολωνια, πηραμε το τρενο και κατευθηνθηκαμε στην Στουτγκαρδη, που δεν την ειδαμε καθολου. Αυτο δεν ειναι και τοσο περιεργο, δεδομενου οτι ταξιδευαμε 5 ατομα με 10 βαλιτσαρες με το τρενο και επρεπε να κατεβαινουμε καθε τοσο για να αλλαζουμε τρενα.

Μην φανταστειτε ομως τρενα ουτε καν σαν τα δικα μας τα ιντερσιτι. Εμεις πηραμε τον "καρβουνιαρη" των Γερμανων, ο οποιος, για να σας δωσω να καταλαβετε, ειχε μια τουαλετα σαν αυτην:


Ω ναι, αυτη ειναι τουαλετα τρενου. Απιστευτο, ε;

Φτασαμε λοιπον κατακοποι στο σπιτι της κοπελας που μας καλεσε στην Γερμανια, και τυχαμε μιας εκπληκτικης φιλοξενιας απο τους δικους της. Δεν εχω λογια να περιγραψω το ποσο καλα μας φιλοξενησαν οι ανθρωποι, εμενα και την Λινα μεχρι και την κρεβατοκαμαρα τους μας εδωσαν να κοιμηθουμε. Να μην μιλησω για το τραπεζι που μας ετοιμαζαν, το οποιο πραγματικα με εκανε να νιωσω οτι ημουν καλοδεχουμενος [και οχι επειδη ειχα μισο σνιτσελ παραπανω απο τους αλλους χαχαχα]

Το βραδυ βγηκαμε σε ενα χωριουδακι εξω απο την Στουτγκαρδη, οπου γνωρισαμε τους συνεργατες της κοπελας, εναν Ερυθραιο [απο την Ερυθραια της Αφρικης, ετσι λεγεται;], εναν Τσεχο και εναν Γερμανο, και φυσικα επιδοθηκαμε στην διδασκαλια ελληνικων. Ειδικα με τον Τσεχο καναμε τρελο χαβαλε, μιας και μολις τον ειδε η Μαριλινα του φωναξε "Dobre rano" (=καλημερα), "Nerozumin Cesky" (=δεν μιλαω τσεχικα), "Mluvish Anglicky?" (=μιλας αγγλικα;) και τελειωσε με το κορυφαιο..."Smernarna" (=ανταλλακτηριο συναλλαγματος!!!), παρουσιαζοντας με λιγα λογια ολα τα τσεχικα που μαθαμε οταν πηγαμε στην Πραγα :)))

Ο ανθρωπος εμεινε εκπληκτος απο το λεκτικο παραληρημα της, και επιδοθηκε στην εκμαθηση ελληνικων, γιατι θα πηγαινε λεει σε ενα ελληνικο παρτι τις επομενες μερες. Ετσι, στο ελληνικο παρτι θα παει και θα πει "Γεια σου μαλακα", "Σκατα να φας" και αλλα τετοια χαριτωμενα :))) Του ειπαμε βεβαια τι σημαινουν ολα αυτα, οποτε θα τα πει μετα λογου γνωσεως, αλλα και μονο η εικονα ενος Τσεχου σε ενα ελληνικο παρτι να ξεστομιζει αυτα τα πραγματα, με κανει να χαμογελαω απο τωρα :)))

Με ολους αυτους, δωσαμε ραντεβου τον Μαρτη, για 4-5 μερες ή αλλιως, για ισαριθμα παρτι :)


Μοναχο: Κλασσικη και αγαπησιαρα πολη :)

Την επομενη μερα το πρωι κινησαμε για τον τελευταιο σταθμο της περιοδειας μας στο Μοναχο. Το οποιο Μοναχο πραγματικα μου πηρε το μυαλο. Πανεμορφο, με μια δοση πιο κλασσικου στυλ, και φυσικα, ακριβοτερο. Ιδου η εικονα που της κεντρικης πλατειας του (Marienplatz) με το δημαρχειο, μια νυχτερινη και μια απογευματινη:





Γυρισαμε και στο κεντρο του Μοναχου, οπου τα λιγοστα γερμανικα μας δεν εφταναν για να συνεννοηθω επαρκως: Η προφορα τους κυριως με δυσκολευε πολυ, και το λεξιλογιο τους ηταν ελαφρως διαφορετικο. Τα αγγλικα ομως εφταναν και περισσευαν :)

Στο Μοναχο λοιπον τα καμωματα μας θα μεινουν αξεχαστα: Στειλαμε μια παρεα Ελληνων στου διαολου την μανα [γιατι ηθελαν να πανε στην Marienplatz και εμεις καταλαθος τους στειλαμε στην Mariannenplatz, που ειχε μονο μια μικρη εκκλησιτσα :ΡΡΡ], και επισης ενιωσα για μια στιγμη πως ειναι να νιωθεις υπο παρακολουθηση απο Γερμανους αστυνομους, οταν ηρθε ενα παλικαρι να μου κανει τρακα και εγω εβγαλα την καπνοθηκη με τα μαυρα χαρτακια και τον αφησα να αναρωτιεται αν αυτο που του εδωσα να καπνισει ειναι νομιμο ή οχι :ΡΡΡ

Το πιο μνημειωδες ομως απο ολα, ηταν αυτο που εγινε το πρωτο απογευμα, οταν και πηγαμε να φαμε:

Βρισκουμε λοιπον ενα ρεστωραν παραδοσιακο, με τους σερβιτορους ντυμενους με βαυαρεζικες στολες, καλουτσικες τιμες και καλη ποικιλια. Μπαινουμε μεσα και παρατηρουμε στο τραπεζι μας ενα καλαθι με διαφορα ψωμοειδη, μεταξυ αυτων και Bretzel, ενα ειδος γερμανικου σνακ, σαν το δικο μας το κουλουρι φανταστειτε. Η πεινα μας ηταν μαυρη, οποτε και μονο στην θεα του καλαθιου με τα Bretzel, δεν μπορουσαμε να περιμενουμε: Τα τσακισαμε ολα. Ερχεται η σερβιτορα, γεμιζει το καλαθι, τα ξανατσακιζουμε.

Σκεφτομαστε δε, τι ωραιο ρεστωραν, ειναι το μονο που προσφερει ψωμι και τετοια.

Ε, οταν ηρθε ο λογαριασμος καταλαβαμε: Τα πληρωσαμε ενα ευρω το ενα :)

Και μετα αναρωτιομασταν γιατι η διπλανη παρεα με 6 ατομα εφαγαν μονο 2 Bretzel, και εμεις 4 ατομα φαγαμε 7 :)))


Νταχαου: Never Again/Nie wieder.
Η επισκεψη στο Μοναχο μας εδωσε την ευκαιρια να πεταχτουμε στο γειτονικο Νταχαου, στο πρωην στρατοπεδο συγκεντρωσης. Δεν ξερω αν μπορω να εκφρασω με λεξεις το τι ενιωσα εκει μεσα. Αν μου βαζατε το μαχαιρι στον λαιμο για να το κανω, οι λεξεις θα ηταν οι εξης: Αισχος, ντροπη, αηδια, λυπη, θλιψη, οργη, δακρυα, συγκινηση, σοκ και δεος. Αφηνω μερικες απο τις περιπου 200 φωτογραφιες που τραβηξα να μιλησουν για μενα:


Νταχαου: Η σημαντικοτητα του ονοματος αυτου δεν θα σβηστει ποτε απο την γερμανικη ιστορια. Αντιπροσωπευει ολα τα στρατοπεδα συγκεντρωσης που εγκατεστησαν οι Ναζι στην περιοχη δικαιοδοσιας τους.

Αυτο ηταν το καλωσηρθατε στο μουσειο.


Arbeit macht frei = Η δουλεια σε κανει ελευθερο. Στην λεξη δουλεια διαλεξτε εσεις το που θα μπει ο τονος.


Ιδου το πως σιτιζονταν οι κρατουμενοι: Στην αρχη με ενα λιτρο σουπας (στην ουσια ζωμου), ενα μικρο κομματακι λουκανικου ή τυριου για το βραδυ ή μισο λιτρο σουπας. Και μετα, το 1/4 της φετας του ψωμιου εγιναν 1/5, αργοτερα 1/6, και τελος 1/8.

Η επιγραφη σημαινει: Σκεφτειτε εδω το πως εμεις πεθαναμε. Αυτη η επιγραφη μας περιμενε στο κρεματοριο, ή πιο απλα, στο κτιριο με τους θαλαμους αεριων και τους φουρνους.

Never Again.



Τα ξενοδοχεια που μειναμε:

Στο Βερολινο μειναμε σε αυτο το ξενοδοχειο, της Αλυσιδας A&O. Το δικλινο το πληρωσαμε 60 ευρω την βραδια συμπεριλαμβανομενου του πρωινου, και το δωματιο προσφερε απλως ενα κρεβατι για να κοιμηθουμε: Αρκετα μικρο, με πολυ λιγες ανεσεις, αλλα πολυ φιλικο και προθυμο να βοηθησει προσωπικο. Το κακο ειναι οτι βρισκοταν καπως μακρια απο το κεντρο οπως και απο την κοντινοτερη σταση μετρο [κανα δεκαλεπτο με τα ποδια], αλλα απο εξω περναει λεωφορειο που μπορεις να χρησιμοποιησεις. Για το Βερολινο, ηταν μια αρκετα καλη λυση, δεδομενου οτι οι τιμες σου πιανουν τον κωλο.

Στην Κολωνια, βρηκαμε μια εκπληκτικη προσφορα. Αυτο το ξενοδοχειο εδινε τα δωματιο του 60 ευρω επισης, με μια διαφορα: η αρχικη τιμη ηταν 180 ευρω. Οι χωροι του δικαιολογουσαν 100% τα 4 αστερια του, βρισκομασταν 5 λεπτα περπατημα απο το κεντρο της πολης και ακριβως διπλα ειχε σταση μετρο. Μπαινοντας στο δωματιο, η 40" plasma τηλεοραση με καλωσοριζε ονομαστικα [δεν κανω πλακα, ελεγε Welcome Herr Sourotiri], ενω τα στρωματα του ηταν πειρασμος: αν ξαπλωνες, απλα, δεν ξανασηκωνοσουν. Δεν ειχε πρωινο ομως, ή, για να ειμαι πιο ακριβης, ειχε με 17 ευρω το ατομο.

Στο Μοναχο μειναμε εδω, ενα ξενοδοχειο πολυ καλο, αν και η παλαιοτητα του κτιριου φαινοταν σε καποια σημεια του. Μια υπαλληλος που πετυχαμε αρκετες φορες ηταν ευγενεστατη και εξυπηρετικοτατη [εκτος απο πανεμορφη:Ρ], ενω εντυπωση μου εκανε πως το ασανσερ σταματουσε μονο στους ημιοροφους και ετσι σε καθε περιπτωση, επρεπε να ανεβεις με τα σκαλια μισο οροφο ή να κατεβεις αντιστοιχα. Αρνητικη εντυπωση μου εκανε στην διαδικασια του checkout, που μια αλλη υπαλληλος μας ρωτησε αν εχουμε παρει μονο ενα νερο απο το minibar, βλεποντας το να εξεχει απο την τσαντα της Λινας. Το νερο ομως το ειχαμε αγορασει το προηγουμενο βραδυ απο την ρεσεψιον του ξενοδοχειου, και το υφος της υπαλληλου ηταν πολυ καχυποπτο, πραγματικα μας κοιταξε σαν να ειμαστε κλεφτες.


Υποσχεθηκα ενα πληρες review των διακοπων μας, και νομιζω οτι δεν τα καταφερα. Εχω αφησει παρα πολλα πραγματα απεξω, αλλα ελπιζω να σας εδωσα μια καλη εικονα :)

Με λιγα λογια, απλα τα περασαμε υπεροχα :) Ακομη το μυαλο μου τριγυριζει στις βολτες μας, σε ολα οσα ειδαμε, στα ψωνια που καναμε, στα αεροδρομια, στις γερμανικες μπυρες, στα γερμανικα εδεσματα, στην αλλαγη του χρονου, στα ταξιδια μας μεσα στην Γερμανια, στα γελια που ριχναμε, στις ατακες που ειπωθηκαν, σε ολα. Νιωθω τυχερος που εκανα αυτο το ταξιδι :)

Καλη χρονια σε ολους :))))

12 σχολίασαν...:

Litanie des Saints είπε...

Άντε, καλωσήρθατε και καλή χρονιά! Εγώ το διάβασα όλο και το απόλαυσα! Και συμφωνώ σε όλα, μα όλα όσα λες για τη νέα συνείδηση των Γερμανών, το τείχος και το Ολοκαύτωμα (τα έγραφα και πρόσφατα στην επέτειο του τείχους).
Χαίρομαι που σας άρεσε η Γερμανία. Είναι μάλλον περιττό να πω ότι τη λατρεύω. :)

YO!Reeka's είπε...

ωραίο ταξίδι!!!! δεν έχω πάει γερμανία και θα ήθελα πολύ- εισαι βέβαια ο πρώτος που βάθει το βερολίνο, όλοι ειναι ξετρελλαμένοι, λένε ότι είναι η πιο ζωντανή πόλη της ευρώπης κλπ.
αντε πάντα τέτοια!!!

Ανώνυμος είπε...

Μαθηματικέ γειά σου, καλή χρονιά!
Μπράβο που αποτολμήσατε ένα τέτοιο ταξείδι μόνοι σας, και οχι με group γραφείου.
Καταπληκτικό ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ βίντεο για το Ματχάουζεν έχει εδώ
http://www.youtube.com/watch?v=ukvXP1ZXqhs&feature=player_embedded

ξεκινάει αφήγηση σε γερμανικά, σε λίγο αρχίζει σιγά στην αρχή, έντονα μετά η Φαραντούρη, η φωνή της αναμεμειγμένη με τις υλακές σκύλων των SS.
(Xημικός)

Lina είπε...

καταρχας να πω ότι η φωτο απ το τειχος που εβαλες δεν ειναι καθολου αντιπροσωπευτική! =Ρ

επίσης να σε μαλώσω που δεν εβαλες καμια σέπια φωτο απο μοναχο! ντροπη!

επίσης ξέχασες να πεις μια τσέχικη λέξη που θυμηθηκα και ξαφνικά έδεσε την παρέα =Ρ

Sourotiri είπε...

Litanie des Saints, α, βλεπω εισαι κι εσυ δικια μας :)

Yoreeka, σου συνιστω οπωσδηποτε να πας. Για ο,τι βοηθεια χρειαστεις, ημεηλ μη :)

Χημικε, ειμαστε της αποψης πως με τα ταξιδιωτικα γραφεια χανεις την αισθηση της καθημερινοτητας των ανθρωπων της χωρας που επισκεπτεσαι, και, εφοσον ξερουμε οτι μπορουμε πανω κατω να συνεννοηθουμε, προτιμαμε να διαλεγουμε εμεις το πως θα παμε και που θα μεινουμε :) Το βιντεο δεν το ειδα, αλλα θα το δω τις επομενες μερες.

Λινα, γιατι ρε δεν ειναι αντιπροσωπευτικη; Οσο για το Μοναχο, τις αφηνω σε σενα ντιαρ :) Και νομιζω οτι ξεχασα επισης και την λεξη "κωλοτρυπιδα" που του μαθαμε :ΡΡΡ

zouri1 είπε...

Το κειμενο σου ειναι παρα πολυ ωραιο.Μας δινεις μια πρωτη γευση απο ολες τις πολεις που πηγες.Μεταφερω εδω και την δικη μου αποψη απο τις πολεις που επισκεφτηκες.Βερολινο,ενας μυθος περι ωραιας πολης κλπ.με εξαιρεση τον Ανατολικο που πραγματι ειναι ξεχωριστο.Μια φορα δε εμεινα σε ενα ξενοδοχειο που ηταν παλια σπιτια Ανατολικων αυτα που ονομαζαν κλουβια.Θεωρω ομως οτι ηταν πεντακαθαρο.
Κολωνια,ειναι η πιο ησυχη πολη που εχω παει.κανεις θορυβος πουθενα.
Θεωρω οτι ειναι μια πολη μονο για εργατες.Σταναχωρεθηκα και μονο που την ειδα.
Μοναχο.Οτι πιο κλασσικο μιαλμε για Γερμανια.Συνηθως στα κεντρικα εστιατορια εχει και καποιον Ελληνα σερβιτορο.
Εχω παρα πολυ κακη αποψη για την Γερμανια.Προσωπικα δεν εχω να παρω τιποτα απο αυτη την χωρα.

Marina είπε...

Ωραίο και περιγραφικότατο το οδοιπορικό σας. Καλή χρονιά σου εύχομαι με υγεία και μπόλικα ταξείδια

Sourotiri είπε...

Ζουρι, ελπιζω απλα να εφταιγαν οι μερες που ειχε παρα πολυ κοσμο στο Βερολινο, για τα σκουπιδια.

Για την Κολωνια, αυτο ακριβως μου αρεσε :)

Περιττο να πω οτι για μενα πιστευω οτι εχω να παρω παρα πολλα απο αυτην την χωρα :)

Μαρινα, ευχαριστω πολυ, επισης!

KitsosMitsos είπε...

Μια χαρά βόλτες! Ό,τι καλύτερο οι περιοχές της Γερμανίας που επισκεφτήκατε. Αν και θα διαφωνήσω ελαφρώς για το Βερολίνο. Είναι πάρα πολύ όμορφο - το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θυμίζει καθόλου Γερμανία. Είναι πόλη κοσμοπολίτικη.
Τώρα για την διαμονή. Ειδικά στην Γερμανία καλύτερα κανείς να κλείνει διαμέρισμα. Υπάρχουν διαμερίσματα πλήρως ανακαινισμένα με όλες τις ανέσεις από/ με 20 ευρώ τη βραδιά. Και όταν λέμε όλες τις ανέσεις, το εννοούμε :-)
Μέχρι τα επόμενα ταξίδια...

DaNaH είπε...

Πολύ γεμάτο το ποστ! Είδατε πολλά πράγματα σε λίγες μέρες. Δεν έχω πάει σε κανένα από αυτά τα μέρη, αλλά είναι και αυτά στο πρόγραμμα για το μέλλον. Να περνάς καλά! :)

F4FUN είπε...

H Κολωνία είναι η αγαπημένη μου πόλη.
Ενα διήμερο σίγουρα δεν είναι αρκετό, αλλά τώρα που την "γνώρισες" είμαι σίγουρος πως θα ξαναπάς!
Το ελληνικό καφέ που λες, είναι το Palladium?

ρίτσα είπε...

μου άρεσε πολύ το ποστ,
νιώθω ότι χόρτασα και γω τη γερμανία!