Πέμπτη, 22 Απριλίου 2010

Μια παρεα στα μπουζουκια.

Ηταν καποτε μια παρεα ανθρωπων. Αυτοι οι ανθρωποι ηταν ολοι τους μεσαιου [εως και μικρου] εισοδηματος, σε γενικες γραμμες απλα ντυμενοι, χωρις ιδιαιτερους τροπους σαβουαρ βιβρ, πως το λεμε ρε παιδι μου, λαικοι.

Μια βραδια ακουσαν πως στην παραδιπλανη πολη ανοιγει, για πρωτη φορα, ενα κυριλε μπουζουκτσιδικο. Ηθελαν παρα πολυ να πανε, αλλα ηξερα πως, αν παρουσιαστουν με τα ρουχα που ειχαν, το παρουσιαστικο τους δεν θα τους επετρεπε να μπουν μεσα. Οι πορτιερηδες, ειχαν ακουσει, ηταν αρκετα αυστηροι στο ποιος μπαινει μεσα στα μπουζουκια.

Κουτσα στραβα, βρηκαν καποια χρηματα απο συγγενεις και φιλους, τα κανονισαν και με εναν ραφτη και πηραν στα χερια τους τα κοστουμακια τους. Δεν τα ελεγες και πρωτης ποιοτητας, μαλλον ενα εμπειρο ματι θα καταλαβαινε οτι τα κοστουμια ειναι κατι αρκετα κατωτερο, αλλα ηταν αρκετα για να ξεγελασουν τον πορτιερη. Ετσι, κινησαν προς το μαγαζι.

Στην πορτα ο πορτιερης τους "εκοψε" απο πανω ως κατω ολους. Τους ρωτησε επισης ποιοι ηταν. Ενας απο την παρεα, ο πιο επικοινωνιακος απο ολους, ειχε παρει το χρισμα να αντιμετωπισει τις αμφιβολιες του πορτιερη. Με μισολογα, αοριστιες, και καποιες μικρες αληθειες, η παρεα καταφερε να μπει στα μπουζουκια.

Οι φιλοι μας δεν ειχαν ξαναδει κατι παρομοιο. Ετσι, ενθουσιασμενοι οπως ηταν, αρχισαν να διασκεδαζουν. Δεν ειχαν ομως λαβει υποψιν τους, πως ολα οσα θα επαιρναν, δεν κοστιζαν το ιδιο με το χωριο τους. Η σκεψη τους ηταν μονο στο να διασκεδασουν οσο πιο πολυ μπορουσαν, αφου καταφεραν και μπηκαν στα μπουζουκια.

Ετσι, τα μπουκαλια με το κρασι και το ουισκι πηγαιναν και ερχονταν, οι ξηροι καρποι τρωγονταν με απιστευτη ταχυτητα, ενω μολις η παρεα μας ανακαλυψε το εθιμο των λουλουδιων, του εδωσε και καταλαβε. Δεκα-δεκα εφευγαν οι δισκοι. Μονο κανα-δυο απο την παρεα ειχαν μερικες αμφιβολιες, αλλα η αντισταση τους καμφθηκε.

Η παρεα διασκεδαζε τοσο πολυ, που οι φιλοι μας δεν εδωσαν σημασια τι συνεβαινε στα παραδιπλανα τραπεζια. Εκει, καθονταν ανθρωποι πιο εκλεπτυσμενοι απο αυτους, συνηθισμενοι στα μπουζουκια. Ειτε για αυτον τον λογο, ειτε γιατι ηξεραν το κοστος, οι υπολοιπες παρεες δεν "οργιαζαν" τοσο οσο οι φιλοι μας.

"Ε τους μαλακες, δεν ξερουν να διασκεδαζουν οι ξενερωτοι", σκεφτηκαν οι φιλοι μας.

Μεχρι που καποια στιγμη, νωρις το πρωι, ενα βραχυκυκλωμα στο μαγαζι, τερματισε αδοξα την διασκεδαση. Ολοι οι θαμωνες αναρωτιονταν πως ειναι δυνατον σε ενα καινουργιο μαγαζι να γινει κατι τετοιο. Μαλιστα, οι ιδιοκτητες του μαγαζιου υποχρεωσαν ολους τους θαμωνες, εκτος απο τα οσα καταναλωσαν, να δωσουν και κατιτις παραπανω για την ζημια.

Ολοι οι θαμωνες εδειξαν την παρεα μας. "Αυτοι πεταξαν ενα μπουκαλι κρασι στο μηχανημα και προκληθηκε το βραχυκυκλωμα", ειπαν. Ειχαν βεβαια αρκετα λεφτα μαζι τους, οχι ομως τοσα ωστε να πληρωσουν το συνολικο ποσο. Παλιοι γνωστοι με τον ιδιοκτητη, τα μιλησαν, τα συμφωνησαν, και εφυγαν απο το μαγαζι.

Η παρεα μας εμεινε τελευταια στο τραπεζι. Ο λογαριασμος ηρθε, και φυσικα, ηταν πολλαπλασιος απο οσα υπολογιζαν οι φιλοι μας. Εβγαλε ο καθενας τις πενταροδεκαρες του πανω στο τραπεζι. Ολα μαζι δεν εφταναν ουτε για ενα μπουκαλι απο τις δεκαδες που ηπιαν.

Σιγα σιγα, αρχισαν να τους κυκλωνουν οι μπραβοι του μαγαζιου.

"Παιδια, πρεπει να πληρωσετε", τους ειπαν με απειλητικο υφος.

"Να ξερετε, ναι ΟΚ, θα πληρωσουμε...", ειπαν διστακτικα οι φιλοι μας.

Μεταξυ τους συζητουσαν για το πως σκατα θα γινει αυτο. Ο ενας ειπε οτι θα πουλησει το αυτοκινητο του, ο αλλος οτι θα βγαλει τις κορες του στην πορνεια, και ουτω καθεξης.

Τα λεφτα και παλι δεν εφταναν.

Με τους απειλητικους μπραβους γυρω τους, η παρεα ειχε αρχισει να ανησυχει. Αξιζε τελικα για μια νυχτα διασκεδασης να ξεπουλησουν ο,τι ειχαν και δεν ειχαν; Στην χειροτερη περιπτωση, οι μπραβοι θα τους σαπιζαν στο ξυλο, φοβονταν για την σωματικη τους ακεραιοτητα.

Η επομενη μερα κανεις τους δεν ξερει τι θα τους ξημερωνε.

Οι ανυπομονοι μπραβοι δεν μπορουσαν να περιμενουν. Ξεκινησαν τις πρωτες απειλες...

Η συνεχεια, στις τηλεορασεις μας.





Στον ρολο της παρεας, ολοι μας.

Στον ρολο του επικοινωνιακου εξυπνακια, οι κυβερνησεις μας.

Μπουζουκτσιδικο, η ευρωπαικη ενωση.

Μπραβοι, το ΔΝΤ, η Goldman Sachs, η Standard & Poor's, οπως θελετε πειτε το.


Η Ελλαδιτσα μας λοιπον ειναι η τελευταια παρεα που εχει μεινει στα μπουζουκια. Και δεν εχει να πληρωσει.

Περαστικα μας.

7 σχολίασαν...:

Litanie des Saints είπε...

Από την πρώτη παράγραφο κατάλαβα πού το πήγαινες! Νιώθω μια ταύτιση...

Low Inertia είπε...

Μια αλλαγη στους ρολους ή μαλλον μια προσθηκη θα ταιριαζε καλυτερα.

Ας πουμε, οι μπραβοι, συνεννοηθηκαν με τη σερβιτορα να χρεωνει στα φτωχαδακια το μπουκαλι 20% παρπανω απο την κανονικη του αξια για να παρουν και αυτοι μερικα απο την αποπληρωμη του λογαριασμου και αν δεν ειχαν να πληρωσουν, θα επαιρναν την κορη του ενος για μια εβδομαδα στο σπιτι τους ή θα αγοραζαν το αμαξι του αλλου για πενταροδεκαρες.

Αποψη μου, παντα. :)

YO!Reeka's είπε...

εγώ πάλι δεν κατάλαβα που το πήγαινες και είχα και αγωνία να δω τι θα γίνει με την παρέα

Sourotiri είπε...

Litanie, ταυτιση νιωθεις με μενα ή με καποιον απο τους ηρωες; :Ρ

Low Inertia, διαφωνω. Ανατρεξε στον μυθο με την κοτα που εβγαζε τα χρυσα αυγα :)

Γιωρικα, τουλαχιστον πετυχα στον σκοπο μου σε σενα :)

Princess είπε...

Ας παει και το παλιαμπελο δεν ελεγε εκεινο το λαικο τραγουδακι;.

provato είπε...

ωραία αλληγορία, μπράβο νέε μου

provato είπε...

διαφωνώ σε κάποια βέβαια, αλλά έχε χάρη που είναι ερωτυμένη μαζί μου η σύζυξ σου κ δεν θέλω να δημιουργώ εντάσεις μεταξύ μας χεχεχε :-)