Τετάρτη, 12 Μαΐου 2010

Αφιερωμενο.

Εχουν περασει καμποσες μερες απο τοτε που εγραψα το τελευταιο μου κειμενο. Δεν ειναι οτι δεν υπηρχαν πραγματα να γραψω. Απεναντιας, οπως ολοι γνωριζουμε, η επικαιροτητα της τελευταιας εβδομαδας εδινε αφθονη τροφη τοσο για σκεψη, οσο και για γραψιμο.

Απο την μια, στην προσωπικη μου ζωη τα πραγματα βαινουν καλως. Ετοιμαζομαι για μεγαλες αλλαγες σε λιγο καιρο και αυτο ειναι κατι που με εξιταρει. Οταν μπηκε το 2010 ειχα μεσα μου ενα αισθημα οτι αυτη η χρονια θα ειναι η χρονια μου. Και ετσι οπως παει μεχρι τωρα, ετσι δειχνει.

Στην επαγγελματικη μου ζωη, ειναι μια περιοδος χαλαρωματος. Εχω τελειωσει την υλη εδω και καιρο σε ολα τα μαθηματα που κανω, στα περισσοτερα απο αυτα εχω τελειωσει και τις επαναληψεις εδω και λιγο καιρο και πλεον παιζω και τον ρολο του ψυχολογου απεναντι στα παιδια που προετοιμαζονται για τις πανελληνιες και εχουν ηδη αρχισει να με ρωτανε πως ειναι το πανεπιστημιο, απεναντι στα μικροτερα που με ρωτανε για το τι εχουν να συναντησουν, και παει λεγοντας. Σε λιγο καιρο θα εχουν ολα τελειωσει, και θα περιμενω τον ερχομενο Σεπτεμβρη με ανυπομονησια, για αλλη μια χρονια. Απο την μια νιωθω κουρασμενος απο την φετινη χρονια, απο την αλλη ομως απολαμβανω και αυτην την περιοδο, μιας και για μενα ειναι απαλλαγμενη απο καθε ειδους αγχους.

Κοιτωντας ομως γυρω μου, δεν μπορω παρα να αισθανθω φοβο. Αναγνωριζω φυσικα οτι δεν ζω μεσα σε μια τεθωρακισμενη γυαλα. Δεν με ενδιαφερουν ολα αυτα που γινονται απλως, με αφορουν κιολας.

Μια τριακονταετη αλληλουχια γεγονοτων οδηγησε στον θανατο 4 ψυχων την περασμενη εβδομαδα. Οχι, δεν πιστευω οτι η απωλεια τους ξεκινησε απο καποιες μολοτωφ που επεσαν. Αν ψαξουμε να βρουμε αιτιες, θα πρεπει να παμε πολυ πισω. Καπως ετσι παει στο μυαλο μου:

-Οι ανθρωποι πεθαναν απο ασφυξια, εξαιτιας των μολοτωφ και των ιθυνοντων της τραπεζας που δεν τους αφησαν να φυγουν νωριτερα.
-Τις μολοτωφ τις πεταξαν καφροι, εκμεταλλευομενοι την διαδηλωση.
-Η διαδηλωση εγινε εξαιτιας των οικονομικων μετρων, που, αναγκαια παρθηκαν απο την κυβερνηση, εδω που φτασαμε.

-Η κατασταση στην οποια βρισκομαστε βαρυνει ολους μας. Οταν λεω ολους, εννοω ολους. Αλλους λιγοτερο, αλλους περισσοτερο. Εχω πλεον ξεπερασει το επιχειρημα "αυτους ψηφιζαμε, αυτους αξιζαμε". Νομιζω πως η ζημια που εχουμε οι ιδιοι κανει στο κρατος μας εδω και 30 χρονια, διαφευγοντας φορους, μην ζητωντας αποδειξεις για καθε τι που αγοραζαμε, ξεπουλωντας την ψηφο μας για ενα ρουσφετακι, παραβλεποντας να απαιτησουμε σαν πολιτες διαφανεια [και πως να το κανουμε αυτο, αφου οι ιδιοι δεν ειμαστε διαφανεις], ψαχνοντας μονιμως βυσμα για το οτιδηποτε, εναν πλαγιο τροπο να αποφυγουμε τα νομιμα, αδιαφορωντας, καταστρεφοντας, και ξανα τα ιδια απο την αρχη.

Κανεις απο μας δεν τα εχει κανει ολα οπως θα επρεπε. Απο παιδια μας εμαθαν ετσι.

Δεν ειναι πλεον δικαιολογια αυτο. Ειναι παραδειγμα προς αποφυγιν.

Νιωθω πως στα ακροδαχτυλα μου εχω εστω και μιση σταγονα απο το αιμα των ανθρωπων που χαθηκαν στην Marfin. Και αυτο με βαραινει αφανταστα. Νιωθω πραγματικα πως ολα τα υπολοιπα δεν εχουν νοημα.

Τοσα χρονια ασχολιομασταν με ενα καρο μαλακιες, οπως τα κομματα, οι ιδεολογιες, η δεξια και η αριστερα, οι ομαδες και τα πρωταθληματα τους, το ευρω μπηκε στην ζωη μας κοιτα τι ωραια κολλαριστα χαρτονομισματα, το euro του 2004, οι Ολυμπιακοι Αγωνες, το γιατι να παρεις εσυ περισσοτερα απο μενα, οι κακοι μπατσοι και οι εργαζομενοι αστυνομικοι, οι αναρχικοι και οι καφροι, το ασυλο, οι προβοκατσιες, οι μιζες, η δημοκρατια που δεν εχουμε, οι αγροτες με τις χαμενες επιδοτησεις, οι σικε διαγωνισμοι, η εκκλησια και οι παπαδες, το ασφαλιστικο και παει λεγοντας. Τα ξερετε πολυ καλα. Ολα αυτα, διανθισμενα με νοοτροπιες του στυλ "στα αρχιδια μου", "δεν με νοιαζει", "αφου κλεβουν αυτοι θα κλεψω κι εγω, τι, μαλακας ειμαι;", και επισης παει λεγοντας.

ΤΙΣ ΒΑΡΕΘΗΚΑ ΟΛΕΣ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΜΑΛΑΚΙΕΣ. Ολα αυτα θα ειχαν νοημα, αν ειμασταν πολιτισμενοι και οχι κωλανθρωποι, αν μπορουσαμε να δουμε το κοινο καλο και οχι το προσωπικο, αν ειχαμε φτιαξει μια χωρα νορμαλ και οχι ενα μπουρδελο.

Και δεν κοιταξαμε ουτε για μια στιγμη να διορθωθουμε, και να φτιαξουμε εναν καλυτερο τοπο να ζησουμε. Δεν θα σου μιλησω καν για τα παιδια μας. Ουτε τον εαυτο μας δεν προσεξαμε. Διαλεγαμε παντα την ευκολη λυση, που προσκαιρα μας συνεφερε, και ηρθε η ωρα να πληρωσουμε τον λογαριασμο.

Μου φαινονται ολα τοσο απλα πλεον, κι ομως, τοσο δυσκολα.

Απο την μια σκεφτομαι πως ειναι πραγματικα ευλογημενοι οσοι απο εμας μπορεσαν να πανε σε μια αλλη, σοβαροτερη χωρα και να στησουν εκει την ζωη τους. Προλαβαν και ξεφυγαν απο αυτο το καμινι. Και τους βλεπω που και που, να εχουν αρπαξει την ευκαιρια απο τα μαλλια και να κανουν πραγματα μεγαλα, ή, εν πασει περιπτωσει, μεγαλυτερα απο οσα φανταζονταν οταν ηταν μικροι. Απαλλαγμενοι πλεον απο την χωριατικη νοοτροπια μας.

Και απο την αλλη κοιταω τον εαυτο μου, που για προσωπικους λογους δεν μπορω να το κανω αυτο, και αναρωτιεμαι αν θα μπορουσα ποτε να αλλαξω.

Και το κακο ειναι πως, δεν το πολυπιστευω.

8 σχολίασαν...:

sakidio είπε...

μικρές αλλαγές είναι αυτές που φέρνουν την μεγάλη αλλαγή και με μικρές αλλαγές θα πρέπει να ξεκινήσει ο καθένας μας για αλλάξει. με την μία δεν αλλάζει κάτι ή αλλάζει πολύ σπάνια.

και με μικρές καταστροφές φτάσαμε στην μεγάλη.

για να συμπληρώσω λίγο την σκέψη σου: το κράτος περιλαμβάνει κι εμάς δεν το αποτελούν κάποιοι εξωγήινοι.

αν είναι κάτι να αλλάξει θα πρέπει να περιλαμβάνει περισσότερη συμμετοχή μας.

χαρακτηριστικό του σκεπτικού σου είναι οι φράσεις που άκουγα πολύ συχνά να πετιούνται: μία χούντα μας χρειάζεται ή που σαι ρε 17 Νοέμβρη. ακόμη ψάχνουμε για ζορό και τυρράνους για να βρούμε την λύση, και φυσικά πάλι την αποτυχία θα την χρεώσουμε αλλού. όλοι οι άλλοι είναι οι μαλάκες κι εμείς οι έξυπνοι.gg

Ανώνυμος είπε...

Φυσικά και μπορούμε να αλλάξουμε!
Και θα συμφωνήσω απόλυτα με τον/την sakidio.
Μικρές αλλαγές.
Νομίζω ότι ο καθένας μας μπορεί να προσδορίσει ποιες είναι οι "μικρές αλλαγές" στη ζωή του.

Προτείνω ένα αξεπέραστο πραγματικά βίντεο που είχα δει παλαιότερα και ξαναθυμήθηκα με δέος από το ΡαδιοΑρβύλα.
Δε χορταίνω κι όσες φορές και να το δω δε θα χορτάσω ποτέ να το βλέπω!
(ελπίζω να επιτρέπονται τα links)

youtube.com/watch?v=Z9mtS1A5Wy0

Κατια

Lina είπε...

πολύ ωραία η φιλοσοφία, πολύ ωραίο και το βίντεο. Εδώ δεν καταφέραμε να έχουμε τη στοιχειώδη πρόνοια για τους πολίτες... και μιλάμε και "παγκόσμια συνείδηση".

Παρόμοιες συζητήσεις καταλήγουν πάντα στο "η παιδεία κάνει τον άνθρωπο ή ο άνθρωπος την παιδεία;"

Σ αυτήν τη φάση που είμαστε η αλλαγή νοοτροπίας είναι μελλοντικός στόχος, τώρα χρειαζόμαστε λύσεις πρακτικές, επί του παροντος, δεν έχουμε την πολυτέλεια της προληψης ως λύση.

Sourotiri είπε...

sakidio, καλα ολα αυτα, αλλα το κακο ειναι οτι θελουμε τις μικρες αλλαγες ΟΛΩΝ, οχι μερικων.

Κατια, το εχω δει ;)

Λινα, δυστυχως τωρα οντως η προληψη ειναι πολυτελεια.

sakidio είπε...

αν υπάρξει αλλαγή στο 10% μέσα στα επόμενα 10 χρόνια θα πρέπει να το θεωρούμε επανάσταση.

vasvoe είπε...

zhtas thn amesh lysh... ? poso monimh mporei na einai mia amesh lysh?

kai outws h allws giati na sw8oume re paidia? ti eimaste o eklektos laos na kanoume aithsh sto 8eo gia special treatment?

Lina είπε...

υπάρχει κάποιος άνθρωπος που δεν θέλει να σωθεί;
πόσο μαλλον όταν νιωθει αδικια...
δουλεύω με υπευθυνοτητα, φορολογούμαι κανονικοτατα, ζηταω απο παντα απόδειξη για ό,τι πληρώνω και μου λενε ότι δεν θα παρω συνταξη, γιατι καποιοι τρωνε τα λεφτα που μαζευουν αλλοι και οτι παμε για φουντο γιατι καποιοι αλλοι δεν πληρωνουν φορους. τι πρεπει να πω; να παμε όλοι στο διάολο;

Sourotiri είπε...

vasvoe, εδω που ειμαστε, δυστυχως, δεν υπαρχει αμεση λυση. Οσον αφορα την σωτηρια στην οποια αναφερεσαι, θεωρω το σχολιο καπως...αστοχο, μετα συγχωρησεως.