Πέμπτη, 16 Δεκεμβρίου 2010

Ούτε παιδιά να είχαμε (a dog story)

Η Λούσι είναι η αξιαγάπητη σκύλα της Λίνας (εδώ και πέντε χρόνια). Η ράτσα της είναι Χαριστέα εεεε σόρρυ λάθος γκέκας ήθελα να πω (ελληνιστί ιχνηλάτης i think. Στην φώτο του link δεν είναι η ίδια η Λούσι αλλά ένα σκυλί που της μοιάζει. Φαντάσου ένα τέτοιο σκυλί στο διπλάσιο του.). Αυτό που την ξεχωρίζε από πάντα ήταν το χειμαρώδες ταμπεραμέντο της. Έτσι, όταν καταλαβαίνει ότι είναι να την πάμε βόλτα κάνει σαν δαιμονισμένο, όταν την χαιδεύουμε στην κοιλιά της καμιά φορά κατουράει πάνω της και γενικά εκδηλώνει την χαρά της τόσο πολύ, που αν την συγκρίνεις με αυτό το μωράκι, νομίζεις ότι το μωράκι θρηνεί. Υπάρχουν στιγμές που νομίζω ότι η Λούσι έχει την ψυχή ενός λιονταριού εγκλωβισμένη στο σώμα ενός σκύλου.

Αντίστοιχα φυσικά, όταν τα παίρνει δεν πάει πίσω. Την πρώτη φορά που με είδε (και με πέρασε για κλέφτη, αφού δεν άκουσα τις συμβουλές της Λίνας), είμαι σίγουρος ότι αν δεν την κρατούσε η Λίνα, θα με κομμάτιαζε. Φαντάσου ότι το γάβγισμά της, που το άκουγα από απόσταση 5-6 μέτρων, μου πονούσε τα αυτιά από την ένταση. Τουλάχιστον είναι καλός φύλακας :) Εννοείται ότι πάντα επιτίθεται σε γάτες, ενώ με τα σκυλιά του μεγέθους της είναι πολύ παιχνιδιάρα, αλλά ακριβώς επειδή είναι πολύ καβλιάρα, το παιχνίδισμά της τα φοβίζει και τα διώχνει.

Τις προάλλες ήμουν που λέτε έξω στην αυλή για τσιγάρο, και είδα να περνάει ένα άσπρο γκριφόν (η φώτο είναι αντιπροσωπευτική του μεγέθους του) που φορούσε μάλιστα και λουράκι βόλτας. Δεν έδωσα και ιδιαίτερη σημασία, όταν όμως το είδα να περνάει και μετά από δυο ώρες, και το απόγευμα, και την άλλη μέρα κατάλαβα ότι το σκυλάκι ή έχει χαθεί ή το έχουν παρατήσει.

Στην προσπάθεια μου να το χαϊδέψω συνάντησα πολλές δυσκολίες, μάλλον γιατί το σκυλάκι πρέπει να έχει φάει πολύ ξύλο από ανθρώπους. Ακόμη και όταν του έβαλα λίγη τροφή να φάει, περίμενε να φύγω και μετά πήγε να φάει. Την δεύτερη φορά που του έδωσα τροφή, ναι μεν με ανεχόταν να στέκομαι σε απόσταση 3-4 μέτρων, αλλά μόλις τελείωσε άρχισε να μου γαβγίζει και έφυγε.

Την λύση έδωσε η Λίνα τελικά (γενικά το'χει περισσότερο με τα σκυλιά), η οποία κατάφερε να το χαϊδέψει. Ε τι το ήθελε. Αμέσως μετά τα χάδια της, ο σκύλος τρύπωσε μέσα στο σπίτι, άρχισε να μυρίζει παπούτσια, κάλτσες, σκουπίδια και γενικά ότι ανέδινε μυρωδιά, ενώ όταν το πλησιάζαμε μας γλείφει τα πόδια, ακόμη και πάνω από την κάλτσα (έλεοοοος!!!).

Μάλλον το σκυλάκι είχε μεγαλώσει σε σπιτάκι και του κακοφαινόταν που τον είχαμε έξω. Κάθε φορά που μπαίναμε στο σπίτι και τον αφήναμε έξω γρατζουνούσε την πόρτα και έκλαιγε, αλλά νομίζω ότι με τις μέρες συνηθιζει σιγά σιγά.

Γενικά όταν το βρήκαμε ήταν σε αρκετά άσχημη κατάσταση και μας έδινε την αίσθηση του καημένου. Για αυτό και αποφασίσαμε να τον λέμε Βασιλάκη, από τον Καϊλα. Μάλλον όμως τώρα πρέπει να αναθεωρήσουμε και να βρούμε ένα όνομα επιπέδου Hulk και πάνω.

Το βγάλαμε φωτογραφίες, μοιράσαμε αγγελίες σε κτηνιάτρους, αλλά ως τώρα οι προσπάθειες μας να βρούμε τα αφεντικά του είναι άκαρπη. Οπότε προσωρινά τον κρατάμε.

Το θέμα είναι ότι τα βράδια κλείναμε τις πόρτες της αυλής και φέρναμε την Λούσι από το πίσω μέρος της αυλής (στο οποίο είναι κλεισμένη κατά την διάρκεια της μέρας), στο μπροστά μέρος της, για να φυλάει την είσοδο του σπιτιού. Η αλληλεπίδραση λοιπόν της Λούσι με τον Βασιλάκη λοιπόν ήταν κάτι που δεν περίμενα.

Εγώ περίμενα η Λούσι, με το που δει ξένο σκυλί στην αυλή μας να του κάνει ντου για να το διώξει. Αντί για αυτό όμως, η Λούσι δεν του έδωσε καθόλου σημασία και τριβόταν πάνω μας για να την πάμε βόλτα. Μάλλον επειδή δεν ένιωσε απειλή, ξέρω 'γω...;

Έλα όμως που ο αρσενικός -εκτός από λιλιπούτειος-, ήθελε να δείξει ότι είναι το νούμερο ένα. Ερχόταν λοιπόν, γάβγιζε μέσα στα μούτρα της, ενώ η Λούσι είχε μια φάτσα "τι θέλει τώρα το μαλακισμένο". Με το που έκανε ένα βήμα μπρος η Λούσι, ο μικρός Βασιλάκης έφευγε με την όπισθεν. Αυτό γίνεται κάθε νύχτα, όλη τη νύχτα.

Αυτό πάντως που είναι ακόμη πιο περίεργο, τώρα, είναι η τεράστια ζήλια που θρέφει ο ένας για τον άλλον. Εκτός από το ότι η Λούσι εξαφάνισε τα πιατάκια για το φαγητό και το νερό του μικρού και του έφαγε μια φορά το γεύμα (πλέον τα ταίζουμε ξεχωριστά), τα σκυλιά δίνουν show όσον αφορά το χάιδεμα.

Βγαίνω έξω για τσιγάρο, έρχονται και τα δυο κοντά μου. Κάνω να χαιδέψω την Λούσι, αυτή ξαπλώνει κάτω και κοιτάει με απίστευτα εκφραστικό τρόπο τον Βασιλάκη, λες και του λέει "νια νια νια νια νια, μαλάκα Βασιλάκη κοίτα, εμένα χαιδεύει", εννοείται βγάζοντας κραυγές και αναστεναγμούς ηδονής. Έρχεται ο Βασιλάκης κοντά πατάει ένα γάβγισμα, σηκώνεται η Λούσι, δώστου κυνηγητό. Πάω μετά να χαιδέψω τον Βασιλάκη, με το που μας παίρνει χαμπάρι η Λούσι, έρχεται και τον διώχνει. Ξανά γάβγισμα ο Βασιλάκης, ξανά κυνηγητό.

Ε δηλαδή, ούτε παιδιά να είχαμε.

14 σχολίασαν...:

ephee είπε...

Γιατί σουρωτηράκι; Πόσο νομίζεις ότι απέχουν τα παιδιά από τα σκυλιά στην πραγματικότητα;
Μη σου πω καλύτερα τα σκυλιά.. σου φέρνουν και καμιά παντόφλα, και δε ζητάνε κινητό στα 6!
Αν και προσωπικά προτιμώ τις γάτες..
Εκεί που γράφεις ότι η σκύλα είχε ύφος "τι θέλει τώρα το μαλακισμένο"; Ε, οι γάτες το'χουν συνεχώς αυτό το ύφος ;)

Γαμάει και Δέρνει είπε...

Αν κάνεται και 4 παιδια, άνετα παίρνεις άδεια για taxi. Για σκέψου το! με την κρίση λέει, οι μόνοι που θα επιβιώσουν θα είναι οι κατσαρίδες και οι ταρίφες.

Καλησπέρα

Sourotiri είπε...

Ephee, είχαμε και γατάκια κάποια στιγμή αλλά η ιστορία έληξε άδοξα. Όσον αφορά τα σκυλιά, δεν έχεις άδικο, δεν διαφέρουν και πολύ από τα παιδιά :)

Γαμάει και Δέρνει, ρε συ, άμα κάνουμε 2 παιδιά, μαζί με τα 2 σκυλιά πιάνονται λες για 4 στο σύνολο;;; :)

Ex Estrella είπε...

Γενικά ρε γμτ, τα σκυλιά είναι κάπως έτσι, έχουν μια ζήλια. Εμείς να δείς τι τραβάμε, το ένα μέσα στο σπίτι, το άλλο στον κήπο. Και αν τύχει και είναι και τα δύο μαζί στον κήπο δεν πλησιάζεις, μη δεί η μια να πηγαίνει η άλλη κοντά...αλλά έχουμε και σοβαρότερο πρόβλημα διότι ο καβγάς τους σημαίνει FIGHT κανονικός, αίματα κτλ.

Τελευταίος είπε...

Κάποτε είχα πολλά σκυλιά. Τα λατρεύω και με λατρεύουν. Δεν ξέρω γιατί. Η αδυναμία μου ήταν η Μπέλα, ένα βέλγικο μαύρο λειότριχο λυκόσκυλο. Όταν την έδωσα, για σοβαρό λόγο, πρέπει να ήταν πάνω από 30 κιλά! Δυστυχώς τώρα η γυναίκα μου δε θέλει να ακούσει για σκύλο ούτε για πλάκα. Κι έτσι έμεινα με δυο παιδιά χωρίς σκυλιά!!! Αν μπορείς κράτησε και το μικρό. Αυτή η ράτσα είναι διαολεμένα έξυπνη. Και εξίσου καλοί φύλακες. Μη σε ξεγελάει το μέγεθος…

princess είπε...

Αν και οι δικοι μου συνυπαρχουν ειρηνικα, οταν ειναι για χαδια, τα ιδια και χειροτερα εχουμε... Επισης υπαρχει ενα θεμα με το ποιος απο τους δυο θα κατσει κατω απο την καρεκλα του γραφειου μου: καμμια φορα προσπαθουν να καθησουν ταυτοχρονα, με αποτελεσμα η καρεκλα, μαζι με μενα, να περιφερεται στο δωματιο ασκοπως!

Sourotiri είπε...

Ex Estrella (γιατί εξ ρε, τι άλλαξε;) αυτό πάλι παραείναι σοβαρό. Ευτυχώς που εμείς δεν έχουμε να κάνουμε με αίματα :)

Τελευταίε, το κατάλαβα αυτό που λες για τον μικρό φύλακα, όταν χθες, ήρθε ο αδερφός της Λίνας (που δεν τον είχε δει ως εκείνη τη στιγμή) και το σκυλί γάβγιζε σαν να μην υπήρχε αύριο :)

Princess, θα πέθαινα για να το δω σε βίντεο αυτό!!!

ria είπε...

γιατί, που διαφέρουν;;;

τουλάχιστον αυτά σου δείχνουν ευγνωμοσύνη και αγάπη...

να σας ζήσει το ζεύγος!

Besixdouze είπε...

Όπως λέει και η Ρία δεν απέχουν και πολύ! Την ίδια φροντίδα και τον ίδιο χρόνο θέλουν! Κουράγιο σε όσους έχουν και τα δύο!

Marina είπε...

Τυχεροί που έχετε γκέκακι! Είχα και εγώ ένα τη Liselotte για 15 χρόνια..καταπληκτική η προσωπικότητά της..έμοιαζε σε πολλά με τη Λούσι σας..Σιγά μην ασχοληθεί με το σπόρο Βασιλάκη τώρα..αυτή είναι το αφεντικό (του τρώει το φαγητό)..ούτε θα του κάτσει άμα τη πιάσει ο όίστρος.. (λόγω μεγέθους ο Βασιλάκης θα θέλει σκαμνάκι για να "φθάσει"). Να ευχαριστείς το θεό που δεν κομμάτιασε τον ανταγωνιστή..τα Γκεκάκια δεν χαρίζουν κάστανα, έχουν τη τάση να χυμάνε στο λαιμό..και μετά..αίματα. Η δικιά μου είχε σκοτώσει 2 σκυλιά έτσι..και πνίξει άπειρες κότες (του γείτονα).
Τα σκυλάκια είναι σαν παιδάκια, με τα μίση αλλά κυρίως τις αγάπες τους..ΕΣΑΣ.

Ex Estrella είπε...

Άλλαξε blog και ψάχνει για nickname. Αλλά κοίτα μου θα το κρατήσω στο τέλος....Όσο για το θέμα δυστυχώς είναι πακέτο τα σκυλιά ζηλεύουν πολύ η μια την άλλη, βλέπεις μόνο η μία θα είναι κυρίαρχος του σπιτιού.

Το πράσινο μυρμήγκι είπε...

Αυτό που η Λούσι,αν και μεγαλύτερη σε μέγεθος και πιο άγρια,δεν του επιτέθηκε από την αρχή και τώρα παίζει και στο παιχνίδι που ο Βασιλάκης άρχισε,λογικό δεν το λες. :P
Κάτι,κάτι παίζει.Κάπως τα μιλήσανε και τα κανονίσανε από την αρχή. :P
Μπορεί να συμφωνήσανε ότι ο καθείς θα κάνει τη δουλειά του και τελικά εσείς θα διαλέξετε τον καλυτερότερο.
Νομίζω θα υπάρξει και συνέχεια στο θέμα :P

Sourotiri είπε...

Ρια + Besixdouze, όσο το σκέφτομαι, διαπιστώνω ότι δεν υπάρχουν τρομακτικές διαφορές, όντως :)

Μαρινα, από ό,τι βλέπω πέρασες πιο δύσκολες καταστάσεις :) Τα σκηνικά μεταξύ Λούσι και Βασιλάκη συνεχίζονται αμείωτα πάντως, όπως και οι -άκαρπες, προς το παρόν- προσπάθειες μας να βρούμε τους ιδιοκτήτες του. Σήμερα θα τον πάω να δω αν έχει τσιπάκι, μπας και...

Ex Estrella, η Λούσι πάντως φροντίζει να του δείχνει με τον πιο εμφατικό τρόπο ότι είναι το νο.1 :) Και εμείς δεν τολμάμε να κάνουμε αλλιώς :)

Πράσινο Μυρμήγκι, λες; Μπορεί, τι να πω!!! :)) Χαχαχα!!!

An-Lu είπε...

Χαχαχα! Την στησατε κιολας την οικογενεια! Τι αλλο θελετε!