Πέμπτη, 28 Ιανουαρίου 2010

Firewall - Χενινγκ Μανκελ




Ένας άντρας βρίσκεται νεκρός μπροστά σε ένα ΑΤΜ, θύμα καρδιακής ανακοπής, όπως όλα δείχνουν. Δύο κορίτσια συλλαμβάνονται για την άγρια δολοφονία ενός οδηγού ταξί και ομολογούν το έγκλημά τους χωρίς τύψεις. Δύο ξεκάθαρες υποθέσεις που φαίνεται ότι δε συνδέονται μεταξύ τους. Κι όμως… Καθώς ο επιθεωρητής Βαλάντερ προσπαθεί να βρει τον πραγματικό λόγο που ώθησε τις έφηβες στο φόνο, ξετυλίγει το νήμα ενός πιο περίπλοκου μυστηρίου απ' ό,τι αρχικά υποψιαζόταν. Οι δύο υποθέσεις γίνονται μία και οδηγούν σε μια συνωμοσία που απλώνεται πέρα από τα σύνορα της Σουηδίας και απειλεί να ταράξει τα οικονομικά θεμέλια ολόκληρου του κόσμου. Ο Χένινγκ Μανκέλ αποδεικνύει και πάλι ότι είναι ο απόλυτος μετρ του αστυνομικού μυθιστορήματος.



Την Δευτερα που μας περασε επεσε στα χερια μου το βιβλιο "Firewall" του Χενινγκ Μανκελ, ενος Σουηδου συγγραφεα. Κατι ο τιτλος, κατι η περιγραφη στο οπισθοφυλλο, με εκαναν να το αγορασω, παρα την τσουχτερη τιμη του. Σημερα κιολας το τελειωσα.

Δεν μου εχει συμβει με πολλα βιβλια αυτο. Υπαρχουν βιβλια που ναι μεν ΟΚ ειναι ευχαριστα, αλλα μετα απο καποια ωρα διαβασματος σε κουραζουν. Υπαρχουν αλλα που τα διαβαζεις μονο και μονο επειδη εδωσες λεφτα για να τα αποκτησεις, και αν αντεχεις τα τελειωνεις. Και υπαρχουν και εκεινα τα βιβλια που θελεις ο χρονος να κολλησει για να συνεχισεις να τα διαβαζεις. Τετοιο ηταν το Firewall.

Οι 500 του σελιδες μπορει να φαινονται πολλες, αλλα η πλοκη ειναι απιστευτη. Συνεχως γινονταν πραγματα που με αφηναν με ανοιχτο το στομα, αλλες φορες αναφωνουσα "τι εγινε ρε παιδια;" και αλλες φορες απλα χτυπουσα το χερι μου στο κεφαλι μου. Το μονο που με απογοητευσε ειναι η ελλιπης εξηγηση του τι ακριβως εχει γινει στις τελευταιες σελιδες, θα περιμενα μια λεπτομερεστερη περιγραφη της συνολικης εικονας, για να μεινω εντελως μαλακας.

Ψαχνοντας στο internet για τον συγγραφεα, ανακαλυψα οτι 6 απο τα βιβλια του εχουν γινει μινι-ταινιες απο το BBC, μεταξυ αυτων και το Firewall. Το κατεβασα, και κοντεψα να κοιμηθω απο την βαρεμαρα. Δεν ειμαι ο πρωτος, ουτε και ο τελευταιος φυσικα που λεει οτι ειναι σχεδον αδυνατο να μεταφερεις την ατμοσφαιρα ενος βιβλιου σε μια ταινια. Η αποπειρα των ανθρωπων του ΒΒC να χωρεσουν 500 σελιδες πλοκης σε μιαμιση ωρα αποδειχτηκε αποτυχημενη: Παρελειψαν σημαντικα προσωπα και γεγονοτα της ιστοριας, με αποτελεσμα αυτα που μας εδειχναν να φαινονταν ασυνδετα μεταξυ τους. Ισως αν δεν εκαναν μιαμιση ωρα ταινια αλλα μια σειρα με καναδυο κυκλους των 24 επεισοδιων ο καθενας, να ειχαν καλυτερη τυχη.

Ενηγουεη, σε οποιον αρεσουν τα αστυνομικα μυθιστορηματα, το προτεινω ανεπιφυλακτα. Το μονο σιγουρο ειναι πως, αν ξαναβρεθω με ενα βιβλιο του Χενινγκ Μανκελ στα χερια μου, θα το αγορασω.

Δευτέρα, 18 Ιανουαρίου 2010

Αγροτη πεινας; Δεν γαμιεται ο Πειραιας;

Δεν ειμαι κατα της διαμαρτυριας μιας ομαδας ανθρωπων που παλευουν για τα συμφεροντα τους. Ακομη κι οταν με ενοχλουν, προσπαθω να μπω στην θεση τους και να υποστω υπομονετικα την ταλαιπωρια μου. Αυτο το σκεπτικο ειχα παντα ειτε οταν γινονταν πορειες στο κεντρο [και μου επαιρνε μιαμιση ωρα να φτασω στο σπιτι μου], ειτε οταν γινονταν καταληψεις φοιτητων ή απεργιες καθηγητων στα πανεπιστημια [και χαναμε μαθηματα και εξεταστικες], ειτε οταν οι σκουπιδιαρηδες απεργουν [και βρωμαει ολη η πολη] ειτε οταν αγροτες εκλειναν τους δρομους.

Καθε μορφη διαμαρτυριας, εξαλλου, εχει και αυτον τον σκοπο: Η ομαδα που την κανει, προσπαθει να στρεψει το αυτι της κοινης γνωμης στο στομα της, να ακουσει τα προβληματα της, να στρεψει το ενδιαφερον στην απαντηση της κυβερνησης, κτλ. Εξαλλου, σκεφτομαι, ποσες μερες θα κρατησει ολο αυτο; Πεντε; Δεκα; Δεκαπεντε; Δεν χαθηκε και ο κοσμος.

Στο ακουσμα της διαμαρτυριας των αγροτων και το κλεισιμο συγκεκριμενων σημειων των δρομων αυτην την φορα, ειναι η αληθεια οτι θορυβηθηκα λιγο. Οχι γιατι τις μερες που περασαν θα αναγκαζομουν να χρησιμοποιησω δρομο κατωτερης ποιοτητας απο την Εγνατια Οδο, αλλα γιατι ως οδηγος των 5 μηνων θα επρεπε να εχω τα ματια μου δεκατεσσερα.

Οντως λοιπον, το Σαββατο που μας περασε, σε καποιο σημειο της Εγνατιας αναγκαστηκα και βγηκα. Ετσι, απο δρομο 2 λωριδων+ΛΕΑ, μπηκα σε δρομο μιας λωριδας χωρις ΛΕΑ. Οχι μονο εγω φυσικα, αλλα και ολα τα υπολοιπα ΙΧ, ΔΧ, νταλικες, ψυγεια, τουριστικα λεωφορεια, ΚΤΕΛ, και παει λεγοντας. Στοιβαχτηκαμε ολοι ο ενας πισω απο τον αλλον και καναμε την παρακαμψη. Οι κινδυνοι φυσικα πολλαπλασιαστηκαν, γιατι καποιοι οδηγαρες νομιζαν πως ακομη ειναι στην Εγνατια και προσπερνουσαν ο,τι ειχε ταχυτητα κατω των 120χμ/ωρα [με οριο τα... 90χμ/ωρα]. Απορω πως με τοση κινηση σε τετοιο δρομο, δεν ειδα μπροστα μου ουτε ενα ατυχημα.

Ως εδω λοιπον, ολα καλα.

Στην πορεια του Σαββατοκυριακου, εμαθα πως οι αγροτες θα ανοιγαν το μπλοκο των Κερδυλλιων την Κυριακη [για οσους δεν ξερουν, ειναι αναμεσα στην Θεσσαλονικη και την Καβαλα], δυο φορες: Αφενος απο την 1 το μεσημερι ως τις 6 το απογευμα και αφετερου απο τις 10 το βραδυ ως την 1 τη νυχτα.

Για να περασουν λεει ανετοι οι 7.000 οπαδοι της δευτερης ομαδας στον βαθμολογικο πινακα [για να μην ξεχνιομαστε :)], του Ολυμπιακου για να πανε να δουνε το παιχνιδι Καβαλα - Ολυμπιακος.

Ωπα.

Για ενα λεπτο ρε παιδια.

Επειδη μια -καθολου ευκαταφρονητη, συμφωνω- χουφτα ανθρωπων ηθελε να παει να δει ενα παιχνιδι [και να κανει τα καφριλικια της, οπως αποδειχτηκε], ανοιξατε τα μπλοκα;

Τοσα αρχιδια εχετε ρε μαλακες; Ποσο ΧΕΣΤΕΣ μπορει να ειστε;

Θελετε ρε κουραδομαγκες να κλεισετε τον δρομο; Κλειστε τον, ειπαμε, μαζι σας ειμαι. Αλλα γιατι ρε σκατομυαλοι τον κλεινετε για μενα και τον αφηνετε ανοιχτο για τους οπαδους μιας ομαδας που υποστηριζουν τα συμφεροντα του αθηνοκεντρικου -my ass, κατ' εσας- κρατους; Οχι φυσικα οτι θα αλλαζε κατι αν μιλουσαμε για ΠΑΟΚτσηδες, Αρειανους ή ο,τι αλλο.

Ή τον κλεινεις τον δρομο ή δεν τον κλεινεις. Δεν μπορεις να εισαι επιλεκτικος. Γιατι, οταν επιλεγεις ποιος θα περασει απο τον δρομο και ποιος οχι, φερνεις εμενα στην θεση να σε ρωτησω "Γιατι αυτους και οχι εμενα;". Τον κλεινεις που τον κλεινεις τον δρομο γιατι ετσι γουσταρεις, μαγκια σου τι να πω, αλλα το να κανεις επιλογη ειναι αν μη τι αλλο προκλητικο.

Φοβηθηκατε πουλακια μου μην κατεβουν οι γαυροι απο τα πουλμαν και σας τουλουμιασουν στο ξυλο; Χεσατε τα βρακακια σας; Ή μηπως σκεφτηκατε οτι θα φορτωνατε το παλιο οδικο δικτυο με καμια 200ρια παραπανω οχηματα; Αρχιδια σκεφτηκατε. Οπως δεν σκεφτηκατε εμενα, ετσι δεν επρεπε να σκεφτειτε και τους γαυρους. Τι επρεπε δηλαδη, να εχουμε οι υπολοιποι οδηγοι τσεκουρια και οπλα για να σας απειλησουμε και να ανοιξετε τον δρομο; Εμεις δηλαδη μαλακες ημασταν που πηγαμε απο την παρακαμψη και θεσαμε σε μεγαλυτερο κινδυνο την σωματικη μας ακεραιοτητα, απ'οτι αν συνεχιζαμε στην Εγνατια;

Μονο και μονο για αυτες τις 6 ωρες που ανοιξε ο δρομος, ΑΥΤΗ η διαμαρτυρια σας κατεστη ακυρη στην συνειδηση μου. Να μην παρετε ουτε ενα ευρω ρε. Δεν αξιζει η διαμαρτυρια σας αυτη να αποδωσει καρπους, γιατι αποδειξατε οτι ειστε κοτες και τα βαζετε με οποιον σας παιρνει: με μενα και τους αλλους μεμονωμενους οδηγους που δεν ειχαμε την "τυχη" να ειμαστε γραμμενοι σε καποιον συνδεσμο φιλαθλων ομαδας και η ομαδα μας να παιζει εκεινη την μερα μπαλα.

Αει σιχτιρ δηλαδη.

Κυριακή, 10 Ιανουαρίου 2010

Back to base

Τελικα, η στιγμη να επιστρεψω στην πραγματικοτητα εφτασε. Τις τελευταιες μερες μετα το ταξιδι το μυαλο μου πραγματικα ειχε ξεφυγει εντελως, λες και αυτες οι 9 μερες του ταξιδιου κρατησαν κανεναν μηνα. Και μου κανει εντυπωση αυτο, γιατι μεχρι και την μερα πριν φυγουμε, δεν το ειχα στο μυαλο μου το ταξιδι. Και ξαφνου, τσουπ, πηγαμε, κατσαμε 9 μερες και γυρισα με εντελως διαφορετικο μυαλο.

Και τωρα βρισκομαι παλι μπροστα στην καθημερινοτητα μου: Εχω μπροστα μου το επιτραπεζιο ημερολογιο, το οποιο για τις μερες απο αυριο γεμιζει παλι με πραγματα στα οποια θα επρεπε να νιωθω συνηθισμενος. Παρολαυτα, καθομαι και τα κοιταω λες και προκειται για το προγραμμα καποιου αλλου.

Σας μιλαω πραγματικα το μυαλο μου ειναι αλλου. Μιλουσα με μια συναδελφο στο φατσοβιβλιο χθες, η οποια εκανε και καποια μαθηματα μεσα στις γιορτες, με αποτελεσμα να μην τις ευχαριστηθει καθολου. Και, οπως ηταν αναμενομενο, πιασαμε την κουβεντα περι του φροντιστηριου, των κοινων μας μαθητων, των ιδιοκτητων κτλ, και προσγειωθηκα αποτομα.

Το βραδυ πριν κοιμηθω προσπαθησα να φερω στο μυαλο μου το προγραμμα μου για τις ημερες που δουλευω στο φροντιστηριο [δηλαδη το ποιες μερες κανω ποια μαθηματα με ποια τμηματα και σε ποιες αιθουσες] και δεν τα καταφερα: Αυτο ειναι κατι πραγματικα πρωτογνωρο για μενα. Αμεσως σηκωθηκα και κοιταξα το προγραμμα που εχω αναρτησει στον πινακα ανακοινωσεων μου. Εκει συνειδητοποιησα οτι δεν θυμαμαι καποιους μαθητες μου...!!! Ανοιξα το βαθμολογιο μου, που εχω γραμμενα ολα τους τα ονοματα, και εκει καπως συνηλθα.

Σημερα με πηρε τηλεφωνο ενας συμφοιτητης μου για να συνεννοηθουμε να βρεθουμε για να μου δωσει σημειωσεις απο το τελευταιο μαθημα που εχω για πτυχιο και το οποιο, απο αυριο θα πρεπει να το ξεσκισω στο διαβασμα. Ειχα ξεχασει οτι ειχαμε κανονισει συναντηση μετα τις γιορτες!!!

Μου ερχεται να πω την φραση "Γιατρε μου, δεν ειμαι καλα".

Αλλα μου φαινεται οτι παραειμαι καλα, after all: Δεν περιμενα αυτο το ταξιδι να με κανει να ξεχαστω τοσο πολυ.

Και οσο το σκεφτομαι, οι μπαταριες μου που ξεχειλιζουν απο ενεργεια, ειναι το καλυτερο εφοδιο μου για να ξεκινησω το 2010. Στην ουσια λοιπον, η χρονια για μενα αυριο αρχιζει, κι ας εχουμε 11 του μηνος.

Καλη χρονια να εχουμε λοιπον ;)

Σάββατο, 9 Ιανουαρίου 2010

Βραβειακια!!!

Η μαυρη νεραιδα με βραβευσε πριν μερικες μερες, δινοντας μου το "ηλιολουστο βραβειο" και την ευχαριστω παρα πολυ για αυτο :)


Οποτε, παραλαμβανω το βραβειο και το παραδιδω με την σειρα μου σε αλλα blogs, οι κατοχοι των οποιων παρακαλουνται:

α) Να κανουν μια αναρτηση στο blog τους,
β) Να το δωρισουν και αυτοι σε οσους bloggers θελουν με την σειρα τους (χαλαω τους κανονες αλλα 12 ειναι πολλοι για μενα),
γ) Να τους λινκαρουν, και τελος
δ) Να αφησουν ενα σχολιακι στους παραληπτες των βραβειων τους.

Διαλεγω λοιπον οχτω, που ειναι απλα υπεροχοι (με αλφαβητικη σειρα):

1) A Past and Future Secret: Η Ρανια, μια 17αρα μαθητρια της Γ' Λυκειου, απο τις πιο φρεσκες γραφες που εχω ανακαλυψει προσφατα :)

2) Arkoudos.com: Νομιζω πως τα σχολια και οι συστασεις για τον Αρκουδο περιττευουν: Τετραγωνη λογικη, μαθηματικη επιχειρηματολογια, γεωμετρικη γραφη: Αη λαβ δις γκαη :)

3) Ας φορεσουμε κατι πιο αναλαφρο: Το φωτεινο blog του Χοπκινς, ο οποιος τον τελευταιο χρονο μας ταξιδεψε με το στρατιωτικο του ημερολογιο και πλεον, παει για αλλα :)

4) Γιωργος Μαργαριτης: Παρολο που εχει μεινει ανενεργος τον τελευταιο καιρο, οταν αποφασιζει να γραψει, ξεσκιζει μυαλα. Ελπιζω να τον ξυπνησω με αυτο το βραβειο, μπας και συνεχισει να μπλογκαρει οπως παλια :)

5) Litanie Des Saints: Not just another personal blog, αλλα μια πολυ ενδιαφερουσα ματια σε ο,τι συμβαινει γυρω της.

6) Σκεψεις & Εκμυστηρευσεις: Ιστοριες απο το σχολειο, ολες γλυκυτατες, να μας θυμιζουν τα παιδικα μας χρονια :)

7) Φαε ενα μαλακα: Τα λογια περιττευουν. Καθε του κειμενο εγγυαται τουλαχιστον ενα δεκαλεπτο γελιου.

8) www.zouri.gr: Ο ταξιδιαρης πανθηρας κυριος Ζουρι, που τις περισσοτερες φορες τα λεει ολα με λιγες προτασεις. Οι φωτογραφιες του δε, ειναι πραγματικα ταξιδιαρες.

Πέμπτη, 7 Ιανουαρίου 2010

Berlin - Koln - Stuttgart - Munchen: Καλωσορισες 2010 :)))

Το κειμενο που ακολουθει ειναι ΜΕΓΑΛΟ. Τοοοοοοοοοσοοοοοοοο μεγαλο. Οσοι λοιπον εχετε κουραγια, καντε εναν καφε, στριψτε μερικα τσιγαρα και ταξιδεψτε :)

Το ταξιδι μας ηταν προγραμματισμενο εδω και 4 μηνες. Κανονιστηκε εν ριπη οφθαλμου, οταν μια κοπελα απο το τραπεζι που πιναμε καφε μας ειπε πως την ανοιξη θα επιστρεψει στην Ελλαδα απο την Γερμανια που ζει και πως αυτα τα Χριστουγεννα θα ειναι η τελευταια μας ευκαιρια να παμε να την δουμε και να μας ξεναγησει στην χωρα που ζει. Μεσα σε λιγη ωρα ειχαμε κανονισει τις πολεις-σταθμους μας, και τις επομενες μερες κλεισαμε τα παντα. Βεβαια στην πορεια χασαμε εναν συνταξιδιωτη, αλλα αυτο ειναι ενα θεμα που δεν ειναι επι της παρουσης, πιστεψτε με.

Ετσι λοιπον, το πρωι της 29ης Δεκεμβριου, μια παρεα 5 ατομων βρεθηκε στο Βερολινο. Το προγραμμα που ακολουθουσε προεβλεπε επισης Κολωνια, μια σταση για υπνο στην Στουτγκαρδη και τελειωμα στο Μοναχο.

Και ηταν απιστευτα.

Βερολινο: Η πολη του τειχους.

Για το Βερολινο ειχα μεγαλες προσδοκιες για να ειμαι ειλικρινης. Ως πρωτευουσα του γερμανικου κρατους, θα το περιμενα αρκετα γραφικο. Οχι οτι δεν ηταν, αλλα μονο σε ορισμενα σημεια του. Βλεπεις, σαν πολη μου θυμισε ιδιαιτερα την Αθηνα: και αυτο ηταν κατι που εφτανε και περισσευε για να μου χαλασει την εικονα που ειχα για τους Γερμανους και την Γερμανια.

Πρωτη φορα ειδα γερμανικη πολη να ειναι βρωμικη [και οχι μονο γοπες, αλλα και κανονικα σκουπιδια στο πεζοδρομιο, για να μην μιλησω για τους σταθμους του μετρο που μεχρι ανθρωπο να κατουραει στον τοιχο ειδαμε], πρωτη φορα ειδα Γερμανους σερβιτορους να ειναι αγενεις [σε σημειο να ξεπερνανε και τα δικα μας καμαρια], πρωτη φορα σε γερμανικη πολη ειδα κινηση στους δρομους. Καμια σχεση με την ονειρεμενη Γερμανια που ειχα στο μυαλο μου. Ευτυχως, η ασχημη μου εντυπωση εμεινε εκει.

Η επισκεψη μας στο τειχος του Βερολινου ηταν ολα τα λεφτα. Απο την στιγμη που βγηκαμε απο την πλησιεστερη σταση του μετρο ενιωθες κατι διαφορετικο στην ατμοσφαιρα: Βλεπεις, περπατουσαμε απο την μερια του ανατολικου-φτωχου Βερολινου, που, ακομη και σημερα εχει διαφορα απο το δυτικο.


Εικονες οπως η παραπανω προμηνυαν οτι κατι πολυ σημαντικο ειχε γινει εδω. Παντου εβλεπες γραμμενα συνθηματα περι ελευθεριας, περι αδικιας, περι φτωχειας και πλουτου. Περπατησαμε κατα μηκος ενος μερους του τειχους [οσο εχει απομεινει δηλαδη], πανω στο οποιο τα γκραφιτι καλλιτεχνων σου εδιναν την αισθηση οτι οι Γερμανοι θελουν να αποτιναξουν απο πανω τους τον χωρισμο της χωρας τους στα δυο. Ενιωθες οτι η υπαρξη του τειχους τους εχει στιγματισει σαν λαο, ισως νιωθουν και μερικες τυψεις. Βλεποντας τις ζωγραφιες κατα μηκος του τειχους, ηταν σαν να εκανες ενα καλο μαθημα ιστοριας. Ναι, ημασταν εκει, στο τειχος του Βερολινου που σημανε παρα πολλα πραγματα για ολοκληρη την Ευρωπη. Ημασταν εκει, 20 χρονια απο την θριαμβευτικη πτωση του.


Εικονες οπως η παραπανω μαρτυρουν το πνευμα των γκραφιτι πανω στο τειχος.

Το βραδυ της αλλαγης του χρονου βρεθηκαμε στην Πυλη του Βραδεμβουργου, στην οποια κατεληγε το τειχος. Εκει, αφου περπατησαμε ατελειωτα χιλιομετρα και περασαμε απο 3 ελεγχους [τους οποιους μια κοπελα απο την παρεα κυριολεκτικα ξεφτιλισε περνωντας ενα μεγαλο γυαλινο μπουκαλι σαμπανιας :)], βρεθηκαμε σε ενα απο τα μεγαλυτερα -αν οχι το μεγαλυτερο- παρτυ της Ευρωπης. Φανταστειτε μια σκηνη με συναυλια στο βαθος, περιπτερα να πουλανε μπυρες, φαγητο, ψιψιψονια και τα τοιαυτα, και περιπου 1 με 1,5 εκατομμυριο κοσμο. Ενωσαμε ολοι τις φωνες μας τα τελευταια δευτερολεπτα που διενυε το 2009, μετρωντας φυσικα αντιστροφα στα γερμανικα.

Zehn, neun, acht, sieben, sechs, funf, vier, drei, zwei, eins και...

Ο ουρανος φωτιστηκε απο αμετρητα εντυπωσιακα πυροτεχνηματα, η σαμπανια ανοιξε πανηγυρικα και υποδεχτηκαμε το 2010 με τον καλυτερο δυνατο τροπο. Σιγουρα, η καλυτερη αλλαγη χρονου που εχω κανει ποτε. Και μονο αυτο με αποζημιωσε για ολα οσα με απογοητευσαν απο την πολη του Βερολινου.

Ιδου ενα δειγμα απο την γερμανικη τηλεοραση [γιατι το δικο μας το βιντεακι κοπηκε με λιγο αποτομο τροπο :Ρ]:



Μπηκαμε μετα σε ενα αυτοσχεδιο μαγαζακι για να το γιορτασουμε, και μειναμε εκει αρκετες ωρες. Το ποτο περιττο να πω οτι ερρεε σαν ποταμι, και τιποτα δεν προμηνυε το τι θα περνουσαμε μολις φευγαμε.

Γιατι βλεπετε, δεν υπηρχε ταξι ουτε για δειγμα. Αυτο, σε συνδυασμο απο το χιονι που, εχοντας πατηθει απο εκατονταδες χιλιαδες κοσμο ειχε μετατραπει σε ατοφια λασπη, εκανε καθε μας βημα ενα κατορθωμα. Η Λινα ειχε και πονεμενο-μισοστραμπουληγμενο ποδι, με το αποτελεσμα να ειναι κατι αλλο εκτος απο πρωτοχρονιατικο :) Ειλικρινα, τα νευρα μας ειχαν γινει τσαταλια. Αποφασισαμε να παρουμε το μετρο, στο οποιο βεβαια στριμωχνοταν ολος ο κοσμος που δεν εβρισκε ταξι, και το οποιο μετρο φυσικα ανεδυε μια ωραιοτατη μυρωδια απο αλκοολ, ξερατα και κατουρα.

3 και μιση ξεκινησαμε απο την πυλη του Βραδεμβουργου. 5 και μιση φτασαμε στο δωματιο μας. Και επρεπε να ετοιμασουμε πραγματα γιατι την επομενη μερα ειχαμε checkout και μια πτηση να προλαβουμε. Αυτην προς την Κολωνια :)

Κολωνια: I am in love with this city.

Το κεντρο της Κολωνιας δεν σου θυμιζει σε τιποτα οτι προκειται για την τεταρτη μεγαλυτερη πολη της Γερμανιας. Πραγματικα, περπατωντας στο κεντρο της νομιζεις οτι βρισκεσαι σε ενα μεγαλο χωριο. Τα κτιρια της σε αφηνουν μαγεμενο, οπως φυσικα αφωνο σε αφηνει και ο περιφημος Ναος της, πραγματικα δυσθεωρητος σε υψος. Ιδου ενα δειγμα:



Για να βγαλω αυτην την φωτογραφια βρισκομουν σε μια αποσταση περιπου 100-150 μετρων απο το ναο, και παλι ο φακος δεν τον επιανε ολοκληρο. Στο κεντρο, στα περισσοτερα σημεια του φαινεται η κορυφη του ναου. Οταν δε φτανεις στην πλατεια στην οποια βρισκεται, νιωθεις οτι σε πλακωνει, γεμιζει ολο το οπτικο σου πεδιο.

Στην Κολωνια λοιπον τα παντα ηταν μεσα στα ποδια μας, σε περπατησιμη αποσταση. Εκει, βρηκαμε -κατα λαθος- και ενα ελληνικο καφε-μπαρ, το οποιο ειχε μεινει στην δεκαετια του 1990 -βλεπε το μπαρακι της Χαρουλας στο Ρετιρε :) Εχω την αισθηση οτι οσο και να την περπατουσα αυτην την πολη δεν θα την χορταινα ποτε.

Οι Κολωνεζοι πραγματικα ευχαριστοι, πιο χαλαροι, ακομη κι οταν ο εμπορικος δρομος ηταν γεματος με κοσμο που ψωνιζε στα μαγαζια ενιωθες οτι δεν ασφυκτιας. Στο Media Markt λοιπον, ειδα μια πινακιδα που ελεγε "καλωσορισατε" σε πολλες γλωσσες. Στα ελληνικα ελεγε "κολωοριξατε", και φοβηθηκα να απαθανατισω το γελοιο του πραγματος υπο το αγρυπνο βλεμμα του σεκιουριτα :)

Επισκεφθηκαμε διαφορες μπυραριες, φαγαμε παραδοσιακα γερμανικα εδεσματα και φυσικα ηπιαμε την τοπικη μπυρα, την Κόlsch. Αξιζει να την πιεις :)

Μετα το χαλαρο μας διημερο στην πανεμορφη Κολωνια, πηραμε το τρενο και κατευθηνθηκαμε στην Στουτγκαρδη, που δεν την ειδαμε καθολου. Αυτο δεν ειναι και τοσο περιεργο, δεδομενου οτι ταξιδευαμε 5 ατομα με 10 βαλιτσαρες με το τρενο και επρεπε να κατεβαινουμε καθε τοσο για να αλλαζουμε τρενα.

Μην φανταστειτε ομως τρενα ουτε καν σαν τα δικα μας τα ιντερσιτι. Εμεις πηραμε τον "καρβουνιαρη" των Γερμανων, ο οποιος, για να σας δωσω να καταλαβετε, ειχε μια τουαλετα σαν αυτην:


Ω ναι, αυτη ειναι τουαλετα τρενου. Απιστευτο, ε;

Φτασαμε λοιπον κατακοποι στο σπιτι της κοπελας που μας καλεσε στην Γερμανια, και τυχαμε μιας εκπληκτικης φιλοξενιας απο τους δικους της. Δεν εχω λογια να περιγραψω το ποσο καλα μας φιλοξενησαν οι ανθρωποι, εμενα και την Λινα μεχρι και την κρεβατοκαμαρα τους μας εδωσαν να κοιμηθουμε. Να μην μιλησω για το τραπεζι που μας ετοιμαζαν, το οποιο πραγματικα με εκανε να νιωσω οτι ημουν καλοδεχουμενος [και οχι επειδη ειχα μισο σνιτσελ παραπανω απο τους αλλους χαχαχα]

Το βραδυ βγηκαμε σε ενα χωριουδακι εξω απο την Στουτγκαρδη, οπου γνωρισαμε τους συνεργατες της κοπελας, εναν Ερυθραιο [απο την Ερυθραια της Αφρικης, ετσι λεγεται;], εναν Τσεχο και εναν Γερμανο, και φυσικα επιδοθηκαμε στην διδασκαλια ελληνικων. Ειδικα με τον Τσεχο καναμε τρελο χαβαλε, μιας και μολις τον ειδε η Μαριλινα του φωναξε "Dobre rano" (=καλημερα), "Nerozumin Cesky" (=δεν μιλαω τσεχικα), "Mluvish Anglicky?" (=μιλας αγγλικα;) και τελειωσε με το κορυφαιο..."Smernarna" (=ανταλλακτηριο συναλλαγματος!!!), παρουσιαζοντας με λιγα λογια ολα τα τσεχικα που μαθαμε οταν πηγαμε στην Πραγα :)))

Ο ανθρωπος εμεινε εκπληκτος απο το λεκτικο παραληρημα της, και επιδοθηκε στην εκμαθηση ελληνικων, γιατι θα πηγαινε λεει σε ενα ελληνικο παρτι τις επομενες μερες. Ετσι, στο ελληνικο παρτι θα παει και θα πει "Γεια σου μαλακα", "Σκατα να φας" και αλλα τετοια χαριτωμενα :))) Του ειπαμε βεβαια τι σημαινουν ολα αυτα, οποτε θα τα πει μετα λογου γνωσεως, αλλα και μονο η εικονα ενος Τσεχου σε ενα ελληνικο παρτι να ξεστομιζει αυτα τα πραγματα, με κανει να χαμογελαω απο τωρα :)))

Με ολους αυτους, δωσαμε ραντεβου τον Μαρτη, για 4-5 μερες ή αλλιως, για ισαριθμα παρτι :)


Μοναχο: Κλασσικη και αγαπησιαρα πολη :)

Την επομενη μερα το πρωι κινησαμε για τον τελευταιο σταθμο της περιοδειας μας στο Μοναχο. Το οποιο Μοναχο πραγματικα μου πηρε το μυαλο. Πανεμορφο, με μια δοση πιο κλασσικου στυλ, και φυσικα, ακριβοτερο. Ιδου η εικονα που της κεντρικης πλατειας του (Marienplatz) με το δημαρχειο, μια νυχτερινη και μια απογευματινη:





Γυρισαμε και στο κεντρο του Μοναχου, οπου τα λιγοστα γερμανικα μας δεν εφταναν για να συνεννοηθω επαρκως: Η προφορα τους κυριως με δυσκολευε πολυ, και το λεξιλογιο τους ηταν ελαφρως διαφορετικο. Τα αγγλικα ομως εφταναν και περισσευαν :)

Στο Μοναχο λοιπον τα καμωματα μας θα μεινουν αξεχαστα: Στειλαμε μια παρεα Ελληνων στου διαολου την μανα [γιατι ηθελαν να πανε στην Marienplatz και εμεις καταλαθος τους στειλαμε στην Mariannenplatz, που ειχε μονο μια μικρη εκκλησιτσα :ΡΡΡ], και επισης ενιωσα για μια στιγμη πως ειναι να νιωθεις υπο παρακολουθηση απο Γερμανους αστυνομους, οταν ηρθε ενα παλικαρι να μου κανει τρακα και εγω εβγαλα την καπνοθηκη με τα μαυρα χαρτακια και τον αφησα να αναρωτιεται αν αυτο που του εδωσα να καπνισει ειναι νομιμο ή οχι :ΡΡΡ

Το πιο μνημειωδες ομως απο ολα, ηταν αυτο που εγινε το πρωτο απογευμα, οταν και πηγαμε να φαμε:

Βρισκουμε λοιπον ενα ρεστωραν παραδοσιακο, με τους σερβιτορους ντυμενους με βαυαρεζικες στολες, καλουτσικες τιμες και καλη ποικιλια. Μπαινουμε μεσα και παρατηρουμε στο τραπεζι μας ενα καλαθι με διαφορα ψωμοειδη, μεταξυ αυτων και Bretzel, ενα ειδος γερμανικου σνακ, σαν το δικο μας το κουλουρι φανταστειτε. Η πεινα μας ηταν μαυρη, οποτε και μονο στην θεα του καλαθιου με τα Bretzel, δεν μπορουσαμε να περιμενουμε: Τα τσακισαμε ολα. Ερχεται η σερβιτορα, γεμιζει το καλαθι, τα ξανατσακιζουμε.

Σκεφτομαστε δε, τι ωραιο ρεστωραν, ειναι το μονο που προσφερει ψωμι και τετοια.

Ε, οταν ηρθε ο λογαριασμος καταλαβαμε: Τα πληρωσαμε ενα ευρω το ενα :)

Και μετα αναρωτιομασταν γιατι η διπλανη παρεα με 6 ατομα εφαγαν μονο 2 Bretzel, και εμεις 4 ατομα φαγαμε 7 :)))


Νταχαου: Never Again/Nie wieder.
Η επισκεψη στο Μοναχο μας εδωσε την ευκαιρια να πεταχτουμε στο γειτονικο Νταχαου, στο πρωην στρατοπεδο συγκεντρωσης. Δεν ξερω αν μπορω να εκφρασω με λεξεις το τι ενιωσα εκει μεσα. Αν μου βαζατε το μαχαιρι στον λαιμο για να το κανω, οι λεξεις θα ηταν οι εξης: Αισχος, ντροπη, αηδια, λυπη, θλιψη, οργη, δακρυα, συγκινηση, σοκ και δεος. Αφηνω μερικες απο τις περιπου 200 φωτογραφιες που τραβηξα να μιλησουν για μενα:


Νταχαου: Η σημαντικοτητα του ονοματος αυτου δεν θα σβηστει ποτε απο την γερμανικη ιστορια. Αντιπροσωπευει ολα τα στρατοπεδα συγκεντρωσης που εγκατεστησαν οι Ναζι στην περιοχη δικαιοδοσιας τους.

Αυτο ηταν το καλωσηρθατε στο μουσειο.


Arbeit macht frei = Η δουλεια σε κανει ελευθερο. Στην λεξη δουλεια διαλεξτε εσεις το που θα μπει ο τονος.


Ιδου το πως σιτιζονταν οι κρατουμενοι: Στην αρχη με ενα λιτρο σουπας (στην ουσια ζωμου), ενα μικρο κομματακι λουκανικου ή τυριου για το βραδυ ή μισο λιτρο σουπας. Και μετα, το 1/4 της φετας του ψωμιου εγιναν 1/5, αργοτερα 1/6, και τελος 1/8.

Η επιγραφη σημαινει: Σκεφτειτε εδω το πως εμεις πεθαναμε. Αυτη η επιγραφη μας περιμενε στο κρεματοριο, ή πιο απλα, στο κτιριο με τους θαλαμους αεριων και τους φουρνους.

Never Again.



Τα ξενοδοχεια που μειναμε:

Στο Βερολινο μειναμε σε αυτο το ξενοδοχειο, της Αλυσιδας A&O. Το δικλινο το πληρωσαμε 60 ευρω την βραδια συμπεριλαμβανομενου του πρωινου, και το δωματιο προσφερε απλως ενα κρεβατι για να κοιμηθουμε: Αρκετα μικρο, με πολυ λιγες ανεσεις, αλλα πολυ φιλικο και προθυμο να βοηθησει προσωπικο. Το κακο ειναι οτι βρισκοταν καπως μακρια απο το κεντρο οπως και απο την κοντινοτερη σταση μετρο [κανα δεκαλεπτο με τα ποδια], αλλα απο εξω περναει λεωφορειο που μπορεις να χρησιμοποιησεις. Για το Βερολινο, ηταν μια αρκετα καλη λυση, δεδομενου οτι οι τιμες σου πιανουν τον κωλο.

Στην Κολωνια, βρηκαμε μια εκπληκτικη προσφορα. Αυτο το ξενοδοχειο εδινε τα δωματιο του 60 ευρω επισης, με μια διαφορα: η αρχικη τιμη ηταν 180 ευρω. Οι χωροι του δικαιολογουσαν 100% τα 4 αστερια του, βρισκομασταν 5 λεπτα περπατημα απο το κεντρο της πολης και ακριβως διπλα ειχε σταση μετρο. Μπαινοντας στο δωματιο, η 40" plasma τηλεοραση με καλωσοριζε ονομαστικα [δεν κανω πλακα, ελεγε Welcome Herr Sourotiri], ενω τα στρωματα του ηταν πειρασμος: αν ξαπλωνες, απλα, δεν ξανασηκωνοσουν. Δεν ειχε πρωινο ομως, ή, για να ειμαι πιο ακριβης, ειχε με 17 ευρω το ατομο.

Στο Μοναχο μειναμε εδω, ενα ξενοδοχειο πολυ καλο, αν και η παλαιοτητα του κτιριου φαινοταν σε καποια σημεια του. Μια υπαλληλος που πετυχαμε αρκετες φορες ηταν ευγενεστατη και εξυπηρετικοτατη [εκτος απο πανεμορφη:Ρ], ενω εντυπωση μου εκανε πως το ασανσερ σταματουσε μονο στους ημιοροφους και ετσι σε καθε περιπτωση, επρεπε να ανεβεις με τα σκαλια μισο οροφο ή να κατεβεις αντιστοιχα. Αρνητικη εντυπωση μου εκανε στην διαδικασια του checkout, που μια αλλη υπαλληλος μας ρωτησε αν εχουμε παρει μονο ενα νερο απο το minibar, βλεποντας το να εξεχει απο την τσαντα της Λινας. Το νερο ομως το ειχαμε αγορασει το προηγουμενο βραδυ απο την ρεσεψιον του ξενοδοχειου, και το υφος της υπαλληλου ηταν πολυ καχυποπτο, πραγματικα μας κοιταξε σαν να ειμαστε κλεφτες.


Υποσχεθηκα ενα πληρες review των διακοπων μας, και νομιζω οτι δεν τα καταφερα. Εχω αφησει παρα πολλα πραγματα απεξω, αλλα ελπιζω να σας εδωσα μια καλη εικονα :)

Με λιγα λογια, απλα τα περασαμε υπεροχα :) Ακομη το μυαλο μου τριγυριζει στις βολτες μας, σε ολα οσα ειδαμε, στα ψωνια που καναμε, στα αεροδρομια, στις γερμανικες μπυρες, στα γερμανικα εδεσματα, στην αλλαγη του χρονου, στα ταξιδια μας μεσα στην Γερμανια, στα γελια που ριχναμε, στις ατακες που ειπωθηκαν, σε ολα. Νιωθω τυχερος που εκανα αυτο το ταξιδι :)

Καλη χρονια σε ολους :))))