Παρασκευή, 29 Οκτωβρίου 2010

Της κοντης ψωλης της φταινε οι τριχες.

Ξερω πολυ καλα οτι αυτη η χρονια σε εχει βαρυνει πολυ. Η δουλεια μου ειναι αυτη, αλλωστε, να συναναστρεφομαι με υποψηφιους των πανελληνιων εξετασεων και να τους κανω μαθημα. Μπορω να φανταστω πολυ καλα την πιεση που νιωθεις. Γυρω σου, εχουν δημιουργηθει ενα καρο προσδοκιες. Φοβασαι παρα πολυ το ενδεχομενο αποτυχιας, ξερεις οτι δεν θα μπορεις να γυρισεις να κοιταξεις κανεναν, αν, ο μη γενοιτο, δεν περασεις στις σχολες που εχεις θεσει ως στοχους.

Τους γονεις σου, που εχουν δωσει εναν σκασμο λεφτα για τα φροντιστηρια σου και το ιδιωτικο σου σχολειο, αλλα και σου εχουν φουσκωσει τα μυαλα, λες και εισαι το επομενο next best thing στην Ελλαδα. Τους συμμαθητες σου, ειδικα σε περιπτωση που αυτοι πετυχουν. Τους συγγενεις σου, γιατι περιμενουν πολλα απο σενα. Τους οικογενειακους σας φιλους, για τον ιδιο λογο. Μα κυριως τον εαυτο σου, γιατι αυτο το ενδεχομενο ισως σε κανει να δεις στον καθρεφτη εναν αλλον ανθρωπο, απο αυτον που σε εχουν κανει να νομιζεις οτι εισαι.

Το ξερω οτι παντα με κοιτουσες ως προτυπο. Για αυτο με ενοχλει που εχεις προκλητικα αδιαφορησει σε οσες συμβουλες σου εχω κατα καιρους δωσει. Γιατι με εχεις βαλει στην θεση του καθε πρηχτη που σου κανει την ζωη δυσκολη. Και ως αποτελεσμα αυτου, με βλεπεις ανταγωνιστικα. Μακαρι να σου βγει.

Ξερω πολυ καλα, ισως και λιγο καλυτερα απο πολλους με τους οποιους συναναστρεφεσαι, οτι η μαθηματικη σου σκεψη ειναι απο τις σπανιες που υπαρχουν. Αυτο σου το αναγνωριζω, και πιστευω πως θα επρεπε να ειναι ηλιθιος αν καποιος ελεγε το αντιθετο. Ξερω πολυ καλα οτι εχεις το μυαλο να κανεις μεγαλα πραγματα.

Στο παρελθον, οταν ησουν σε μικροτερες ταξεις του σχολειου, θεωρουσα καλο να σου δωσω πεντε-δεκα συμβουλες οσον αφορα το διαβασμα σου, γιατι ηξερα τι θα συναντουσες μπροστα σου στις πανελληνιες. Ολα οσα σου ελεγα, τα ελεγα με γνωμονα την δημιουργια ισχυρων βασεων, ωστε να μην εχεις καποιο προβλημα στα χρονια που ηρθαν. Απογοητευομουν οταν εβλεπα πως με γραφεις στα τετοια σου.

Βλεπεις, ο κοινωνικος σου περιγυρος ειχε φροντισει να ταιζει το αδηφαγο τερας του εγωισμου σου τακτικοτατα, μεχρι που εφτασε και εγινε ενα παχυσαρκο και κοιλιοδουλο πλασμα που δεν σταματαει να θελει κι αλλο. Ημουν, αν οχι ο μονος, τοτε απο τους λιγους που σου ελεγαν τα πραγματα οπως ειναι. Και δεν σου αρεζε. Ουτε εσενα, ουτε και στην μανα σου. Απο ενα σημειο και μετα λοιπον, αποφασισα να μην χτυπαω πλεον στου κουφου την πορτα.

Οτι πολλες φορες γινοσουν αλλαζονικη, ειναι κατι περαν πασης αμφιβολιας. Ομως αυτο που εμαθα σημερα, πραγματικα ηταν κατι που, αν προσπαθουσα με ολη μου την δυναμη να βρω τον πιο επιεικη χαρακτηρισμο, αυτος θα ηταν η λεξη "γαιδουρια".

Απορω πως μπορεσε αυτο το τερας του γαμημενου του εγωισμου σου, να καταφερθει εναντιον ενος κοινου μας συγγενη, που εδωσε πριν λιγα χρονια πανελληνιες με ολη του την ψυχικη δυναμη, και ας μην ηταν το τελικο αποτελεσμα αυτο που επιθυμουσε, οταν σου ειπε πως σε βλεπει ολη μερα στο Facebook και οτι καλο θα ηταν να διαβαζεις και λιγο παραπανω, για το καλο σου. Πως τολμησες αληθεια να ξεστομισεις την φραση "Και τι ξερεις εσυ απο διαβασμα", για να βαλεις το κερασακι στην τουρτα με την φραση "Ε, και εσυ που διαβαζες, ειδαμε την προκοπη σου";

Καταλαβαινω οτι αυτος ο κοινος μας συγγενης ισως σε πιεσε, καταλαβαινω οτι ισως να ξεσπασες με αυτον τον τροπο. Καταλαβαινω οτι ισως να μην ειχε καν δουλεια να σου κανει αυτην την παρατηρηση, ενιωσες οτι παραβιαστηκε ο προσωπικος σου χωρος, ο ελευθερος σου χρονος, το προγραμμα σου. Ομως, υπαρχει μια αποσταση απο την ενοχληση σου μεχρι το καρφωμα, και μαλιστα χωρις καν τα προσχηματα. Και αυτη η αποσταση δεν καλυπτεται, αν εχεις μαθει να εχεις καλους τροπους. Δεν με πειραξε οτι απεκρουσες αυτην την παρατηρηση. Με θυμωσε ομως οτι συμπεριφερθηκες χειροτερα και απο την τελευταια κατινα της γειτονιας, που τουλαχιστον σφαζει με το γαντι.

Θυμωσα παρα πολυ. Πλεον, δεν σου ευχομαι τα καλυτερα, ουτε και τα χειροτερα. Σου ευχομαι να παρεις απλα αυτο που αξιζεις. Τιποτα περισσοτερο, τιποτα λιγοτερο.

Το συστημα εισαγωγης μπορει να εχει πολλα ασχημα, αλλα, αν μη τι αλλο, επιβραβευει συνηθως τον εργατικο μαθητη. Το αστειο ειναι πως καθε χρονο συνανταω παντα καποιον μαθητη αυτου του τυπου: Πανεξυπνο, αλλαζονα, τεμπελακο. Πως γινεται αληθεια και καθε χρονο αυτοι οι μαθητες γραφουν 3.000 μορια κατω απο αυτο που περιμενουν ή που νομιζουν οτι αξιζουν;

Ειναι τυχαιο αραγε; Δεν το νομιζω. Ειμαι πολυ περιεργος λοιπον, να δω πως θα εξελιχτει η δικια σου περιπτωση φετος. Αν και, πιστευω πως το αποτελεσμα ειναι προδιαγεγραμμενο. Μακαρι να βγω ψευτης.

Παντως, σε περιπτωση αποτυχιας, ηδη μπορω να σχηματισω στο μυαλο μου τις πρωτες δικαιολογιες. Οτι "νταξει μωρε, εγω διαβασα δυο μηνες και εβγαλα οσα μορια οι αλλοι εβγαζαν με εναν χρονο διαβασμα", οτι "χεστηκα, τα ελληνικα πανεπιστημια ειναι τρε μπαναλ για μενα, εγω θα παω εξω", και τα λοιπα. Εγω ενα πραγμα ξερω:

Της κοντης ψωλης της φταινε οι τριχες.

Η αληθεια ειναι οτι αμφιταλαντευτηκα για το αν θα κανω αυτην την αναρτηση. Αφενος αφορα καποιο συγγενικο μου προσωπο που φετος αντιμετωπιζει τον γολγοθα των πανελληνιων. Αφετερου σκεφτομαι αν ολα οσα θα πω, θα επρεπε να τα πω κατα προσωπο. Ομως, καιρο τωρα εχω διαπιστωσει πως εχει κλεισει καλα τις διοδους της ουσιαστικης επικοινωνιας, επιλεγοντας πολυ απλα να μην με ακουει στα οσα λεω. Ετσι, ξερω οτι καθε νεα προσπαθεια θα πεφτει στο κενο. Οποτε, απλα διαλεγω να το μοιραστω με τους αναγνωστες μου, εν ειδει case study, τοσο απο την μερια του συγγενη, οσο και απο αυτην του καθηγητη.

Τρίτη, 26 Οκτωβρίου 2010

The proof.

Απόδειξη:

απόδειξη: 1.η ενέργεια ή το αποτέλεσμα του αποδεικνύω· μια σειρά από συλλογιστικά στοιχεία που κάνουν φανερή την αλήθεια ενός πράγματος 2. έντυπη ή γραπτή βεβαίωση για την είσπραξη, κατάθεση, παραλαβή χρημάτων ή οποιουδήποτε άλλου πράγματος.

Τελικα τεινω να πιστευω οτι μερικοι ανθρωποι επιτηδες δεν γνωριζουν καποιες βασικες αρχες του τροπου λειτουργιας του κρατους. Δεν ειναι οτι δεν ετυχε να τους τα πει καποιος. Απεναντιας, αυτοι πετυχαν -και με το παραπανω- να μην ενημερωθουν για τιποτα, παρολη την βαβουρα του τελευταιου χρονου γυρω απο την ελληνικη οικονομια.

Ας ξεκινησουμε απο τα βασικα:

Ενας ανθρωπος παει σε καποιο μαγαζι, διαλεγει ενα προιον της αρεσκειας του, παει στο ταμειο να το πληρωσει, δινει τα λεφτα, παιρνει το προιον και τελος φευγει.

Ο μαγαζατορας, αν εχει εισπραξει 10€ για το προιον ομως, οφειλει να δωσει περιπου τα 2€ στο κρατος σαν φορο. Αυτα τα 2€, εσυ αγοραστη τα εχεις πληρωσει στον μαγαζατορα. Εφοσον ενα προιον εχει ΦΠΑ, ειναι σαν να του λες του μαγαζατορα "Παρε 8€ για σενα και 2€ για το κρατος".

Αυτο γινεται μονο αν σου δωσει την αποδειξη στα χερια σου. Γιατι, εκτος απο την δικια σου την αποδειξη, μια ιδια, ολοιδια αποδειξη μενει και μεσα στην ταμειακη του μηχανη.

Οταν ερθει η ωρα να κανει την φορολογικη του δηλωση, η εφορια θα παρει το καρουλακι με τα δευτερα αντιγραφα των αποδειξεων, θα μετρησει ποσα € εισεπραξε, και θα του χρεωσει τον αντιστοιχο φορο, που, υπενθυμιζω, εσυ τον εχεις ηδη πληρωσει.

Αν δεν βρεθουν τα 10€ του προιοντος που αγορασες, θα ειναι γιατι δεν σου εχει δωσει αποδειξη, οποτε εσυ, αν και του πληρωσες τον φορο, αυτος δεν τον εδωσε στην εφορια αλλα τον εβαλε στην τσεπη.

Δηλαδη, αν ενας μαγαζατορας δεν σου κοψει αποδειξη φοροδιαφευγει. Κι αν εσυ δεν επιμεινεις να σου δωσει, τον βοηθας να φοροδιαφυγει.

Ενδιαφερον στοιχειο: Το ξερεις οτι αν δεν παρεις αποδειξη για καποιο προιον που εχεις διαλεξει, δεν εισαι υποχρεωμενος να πληρωσεις; Ειναι τοσο απλο. Η αποδειξη, εκτος απο αυτο το ασπρο χαρτακι, ειναι και αποδεικτικο μεσο της συναλλαγης "παρε λεφτα-δωσε προιον". Αν δεν σου δοθει αποδειξη, και ξεκαθαρισεις οτι δεν πληρωνεις, τι θα σου κανει; Θα καλεσει την αστυνομια; :)

Δεκαετιες τωρα, οι Ελληνες ειχαν γραμμενο στις ολοστρογγυλες αρχιδαρες τους αυτον τον μηχανισμο. Καποιοι ηξεραν πως δουλευει, αλλα δεν το διαλαλουσαν κιολας. Μεχρι πριν λιγα χρονια θεωρουνταν ντροπη να ζητησεις αποδειξη, αν δεν σου ειχε δοθει αμεσως. Ζητουσες την αποδειξη απο τον σερβιτορο και σε κοιτουσε σαν εξωγηινο.

Μεχρι που πηρε την εξουσια ο mindtheGAP :ΡΡΡΡ

Πριν εναν χρονο λοιπον, το κρατος υποχρεωσε τους πολιτες να μαζευουν αποδειξεις. Καθιερωθηκε λοιπον ενα συστημα, παρομοιο με το εκπτωτικο συστημα στα σουπερμαρκετ: Οσες περισσοτερες αποδειξεις μας φερεις, τοσο περισσοτερη φοροελαφρυνση θα εχεις.

Ομως το κρατος εκανε μια μαλακια. Δεν ενημερωσε τους πολιτες για το συστημα που αναλυτικα περιεγραψα πιο πανω. Βλεπεις, επιζητωντας αμεσα αποτελεσματα, προεταξε το ατομικο συμφερον του καθε πολιτη, την φρασουλα "τοσο περισσοτερη φοροελαφρυνση θα εχεις".

Και ετσι, ολοι οι παρτακηδες Ελληνες (δηλαδη το 90%) ξεκινησαν στις αρχες του ετους να μαζευουν αποδειξεις. Καποιοι εκαναν λογο και για το "Κινημα των Αποδειξεων". Προσεξε, το κινητρο ειναι λαθος: Δεν μαζευαν για να αναγκασουν τους μαγαζατορες να πληρωσουν φορο, μαζευαν για να μην πληρωσουν οι ιδιοι.

Μαλιστα, οταν προσπαθουσα να εξηγησω το μεγεθος της μαλακιας που καναμε τοσα χρονια σαν λαος, και το ποσα λεφτα θα μπορουσαμε να ειχαμε περισσοτερα, ολοι μου λεγαν "μα αφου το κρατος δεν το ζητουσε ως τωρα, εγω γιατι να μαζεψω". Και δεν μιλαω μονο για ανθρωπους που ηταν εκ των πραγματων ασχετοι με το αντικειμενο, αλλα και για τραπεζικους (!), λογιστες (!!), καθηγητες (!!!), και τα λοιπα.

Το θεμα ειναι οτι το κρατος εκανε και μια ακομη μαλακια. Δεν ενημερωσε σωστα τους πολιτες για το ποιο ακριβως θα ειναι το φορολογικο καθεστως, ποιες θα ειναι οι φορολογικες κλιμακες και τι ακριβως αποδειξεις θα χρειαστουν για καθε εισοδημα.

Ετσι, ο παρτακιας ο Ελληνας, τωρα που περασε ο καιρος, και το θεμα εχει ξεχαστει, πιστευει οτι οσες αποδειξεις μαζευε 10 μηνες τωρα "του φτανουν για να πιασει το αφορολογητο", οτι "εχει συμπληρωσει το οριο", και λοιπες παπαριες. Ακριβως επειδη το κρατος του προεταξε το ατομικο του συμφερον, σημερα ο Ελληνας ξανα, δεν ζηταει αποδειξη. Ποσο πιο μαλακισμενη αποφαση...;

Εννοειται φυσικα, πως, εφοσον τον χορο τον σερνει ο ιδιος ο καταναλωτης παυλα φορολογουμενος πολιτης (που συνηθως ειναι μισθωτος, δηλαδη ο ιδιος δεχεται το φαινομενο ο ιδιος να μην μπορει να κρυψει τα εισοδηματα του αλλα να δινει την συγκαταθεση στον επιχειρηματια να τα κρυψει), οι μαγαζατορες δεν θα κατσουν με σταυρωμενα τα χερια, αλλα θα μπουν και αυτοι στον χορο, με ιδιαιτερο ζηλο μαλιστα.

Ετσι, παρατηρω και παλι, σιγα σιγα να επανερχεται η αρχικη κατασταση του γραφικου καταναλωτη που ζηταει αποδειξη, του ωχαδερφισμου, του σταρχιδισμου, κτλ. Το περιεργο ομως ειναι οτι αυτη η νοοτροπια ειναι ριζωμενη στους υπολοιπους συν-καταναλωτες...!!!

Το Σαββατο λοιπον, βγηκαμε εξω για ποτακι. Εγω, η Λινα και αλλα δεκα ατομα. Ημασταν οι μονοι, ως ζευγος, που ζητησαμε αποδειξη οταν ηρθε η ωρα να πληρωσουμε. Μονο ενας απο τους υπολοιπους δεκα παρατηρησε οτι δεν ειχε ερθει η αποδειξη, μην δινοντας συνεχεια στο θεμα.

Σας πληροφορω λοιπον, οτι ο σερβιτορος, και στα δυο μαγαζια που πηγαμε, οχι απλως μου εφερε την αποδειξη οταν την ζητησα, χτυπωντας με φιλικα στην πλατη, αλλα μου την εδειξε και στο φως κιολας, για να βεβαιωθω οτι αυτα που πληρωνω ειναι αυτα που αναγραφονται στην αποδειξη.

Οταν το ειπα αυτο το πραγμα στον μοναδικο απο τους δεκα που παρατηρησε οτι δεν ειχε ερθει αποδειξη, με κοιταξε σχεδον εκπληκτος. "Δηλαδη κατσε ρε φιλε, ζητησες αποδειξη; Και μαλιστα δεν ειχε κανενα προβλημα να σου την φερει...;;;".

Φαντασου πως φανηκα στους αλλους.

Κυριακή, 24 Οκτωβρίου 2010

Θεμα κοινης λογικης.

ΟΚ, μπορει να γινομαι freak ωρες ωρες με το πως οργανωνω κατι ή με το πως θελω τα πραγματα να γινονται. Καταλαβαινω πολυ καλα πως πολλοι ανθρωποι δεν ειναι ετσι. Σε μενα η εγκαιρη οργανωση μου δινει το αισθημα της ασφαλειας, σε αλλους ανθρωπους το αισθημα του αγχους. Το καταλαβαινω αυτο και, στα μετρα των δυναμεων μου, προσπαθω να το ελαττωσω, αν και πολλες φορες απλα, δεν το καταφερνω.

Εκτος απο αυτο ομως, μερικα πραγματα ειναι θεμα κοινης γαμημενης λογικης. Για παραδειγμα, ας πουμε οτι εισαι το βραδυ του Σαββατου με μια παρεα, και εκει που τα περνατε τελεια λετε την επομενη μερα να πατε για μεσημεριανο φαγητο σε καποια ταβερνα. Και ξημερωνει η επομενη μερα, και προσπαθεις να επικοινωνησεις με καποιους απο την παρεα, κανενα τριωρο πριν την ωρα του φαγητου.

Και ο πρωτος ανθρωπος τον οποιο καλεις -υπενθυμιζω, τρεις ωρες πριν- ναι μεν λαμβανει την κληση σου, αλλα αυτη τερματιζεται λογω μπαταριας. Και σε παιρνει μετα απο τρεις ωρες -μαντεψε, την ωρα που ειχατε κανονισει να φατε- και σου λεει οτι επειδη ειχε υποθεσει οτι δεν θα ειχες ξυπνησει ακομη (ασχετα αν τον πηρες τηλεφωνο), κανονισε απο μονος του να παει για φαγητο και σε εγραψε στα παλια του τα παπουτσια. Τα παιρνεις ή δεν τα παιρνεις;

Οχι τιποτα, αλλα ειναι τουλαχιστον αστειο το θεαμα 10 ατομων, που το προηγουμενο βραδυ ειχαν κανονισει να βγουν εξω και να φανε, να βρισκονται στην ιδια ταβερνα -πως τα φερνει η τυχη ε;-, αλλα σε τρια διαφορετικα τραπεζια.

Παιρνεις ή δεν παιρνεις μετα το δικαιωμα να σκεφτεις χιλια σεναρια, γιατι εγινε ολο αυτο; Σου γαμαει ή δεν σου γαμαει την διαθεση που τοσο πολυ ειχε φτιαχτει το προηγουμενο βραδυ;

Μερικα θεματα απτονται της κοινης λογικης, οταν λες οτι θα κανω το Α πραγμα, καλο ειναι να το κανεις, εκτος φυσικα αν προκυψει καποιο σοβαρο απροοπτο.

Γιατι οταν δεν το κανεις, μια, δυο, πεντε, δεκα φορες, μην αρχισεις να αναρωτιεσαι γιατι οι αλλοι δεν σε παιρνουν σοβαρα οταν προτεινεις κατι. Ειναι απολυτως λογικο το να γινει.

Κυριακή, 17 Οκτωβρίου 2010

Η ειδοποιος ποιοτικη διαφορα.

Εχω εδω και ενα 4μηνο περιπου που εχω μετακομισει. Ετσι, απο την πολυαγαπημενη -πλην κουραστικη τα τελευταια χρονια- Θεσσαλονικη, βρεθηκα σε μια μικρη επαρχιακη πολη, για την οποια δεν προκειται να αποκαλυψω περαιτερω λεπτομερειες, για ευνοητους λογους.

Οσο καιρο ζουσα στην Θεσσαλονικη, και ειδικα τα τελευταια 3 χρονια, η πολη με ειχε κουρασει. Η Θεσσαλονικη ειχε αρχισει να ασχημαινει δραματικα, δεν ειχε καμια σχεση με την πολη που θυμομουν πριν 10 χρονια. Τα εργα του μετρο απλα εδωσαν την χαριστικη βολη. Η κινηση τις ωρες αιχμης ηταν αρκετη για να μου σπαει τα νευρα, το μοναδικο μεσο μαζικης μεταφορας [λεωφορειο] ανεπαρκεστατο, με αποτελεσμα να το βλεπω καθημερινα οτι χανω παρα πολυ χρονο, χρημα για να κανω πραγματα που δεν ειχαν καμια σημασια [οπως να ξοδευω μιση ωρα να παω στην Καμαρα για να πιω καφε και αλλη μιση ωρα να γυρισω πισω, με λεωφορειο εννοειται, δεν επαιρνα ποτε αμαξι στο κεντρο, κτλ].

Δεν το συζηταω καν για το θεμα του παρκινγκ στην περιοχη μου. Ο μεσος ορος αναζητησης ηταν γυρω στα 15 με 20 λεπτα, καθε μερα, τουλαχιστον μια φορα την μερα.

Για να μην αναφερω οτι εκανα τον σταυρο μου μην τυχει καποια μερα και χρειαστει να παω σε καμια τραπεζα [που αντε, εχουμε ολες τις τραπεζες στην γειτονια], ή ακομη χειροτερα σε καμια εφορια, σε κανενα ΙΚΑ, ή καποιο ΚΕΠ... Στην εφορια η μονη ωρα που δεν εβρισκα κοσμο ηταν 7.30 το πρωι [αρα ξυπνημα απο τις 6.30], στο ΙΚΑ απο τις 7.30 ο κοσμος ηταν παντα τοσος, ωστε να με αναγκασει να γυρισω σπιτι στις 12, και για το ΚΕΠ δεν το συζητω, μια φορα αναμεσα στο χαρτακι προτεραιοτητας και την εξυπηρετηση μου προλαβα να παω σε 3 τραπεζες να πληρωσω λογαριασμους!!!

Ο λογος φυσικα που μετακομισα στην επαρχια δεν ηταν αυτος. Το παραπλευρο αποτελεσμα παντως ειναι οτι εδω και 4 μηνες πραγματικα εντυπωσιαζομαι απο το ποσο εχει αλλαξει ο ρυθμος της ζωης μου και ποσος ελευθερος χρονος μου μενει... Φυσικα το καλοκαιρι αυτο το φαινομενο ηταν απειρως πιο εντυπωσιακο, αλλα και τωρα που χειμωνιασε δεν παει πισω.

Για να καταλαβετε για τι μεγεθη μιλαω λοιπον, θα σας πω οτι μενουμε σε ενα σπιτι που ειναι σχετικα στην ακρη της πολης. Για να φτασω στο κεντρο με το αυτοκινητο θελω 5 λεπτα με κινηση και ατυχα φαναρια, ενω με τα ποδια ειναι 15 λεπτα.

Καθημερινα, και μαλιστα ωρες "αιχμης", πηγαινω στο γυμναστηριο, το οποιο ειναι στο πιο κεντρικο σημειο της πολης. Ο μεσος χρονος για να βρω παρκινγκ, απο την στιγμη που φτανω κοντα -και οταν λεω κοντα εννοω το πολυ 100 με 150 μετρα-, ειναι τα 5 λεπτα, δηλαδη συνηθως βρισκω παρκινγκ αμεσως ή κανω το πολυ μια ακομη γυρα.

Οταν γυριζω απο το γυμναστηριο, η μονη μου ανησυχια δεν ειναι το παρκινγκ, αλλα το αν θα παρκαρω το αυτοκινητο ακριβως απεναντι απο το σπιτι ή 20 μετρα παραπερα.

Οταν πηγαινω σουπερ μαρκετ, η μονη μου ανησυχια αντιστοιχα ειναι αν θα βρω παρκινγκ ακριβως απεναντι απο την εξοδο ή 5 θεσεις παραπερα. Εννοειται οτι στο ταμειο -το μοναδικο ταμειο που λειτουργει συνηθως- περιμενω το πολυ 2 πελατες μπροστα μου.

Στις δε δημοσιες υπηρεσιες, οι καταστασεις που εχω δει ειναι εξισου χαριτωμενες:

Στο ταχυδρομειο, συνηθως παιρνω χαρτακι προτεραιοτητας 4 με 5 νουμερα μετα απο αυτο που εξυπηρετειται. Δεδομενου ομως οτι οι υπαλληλοι ειναι 3 [καμια φορα και 4], αυτο μεταφραζεται σε μηδενικη ουρα.

Στο δε ΚΕΠ, οσες φορες εχω παει για να εξουσιοδοτησω την αδερφη μου για διαφορες υποθεσεις, παντα βρισκω τουλαχιστον τους 2 απο τους 3 υπαλληλους ελευθερους.

Στην εφορια μια φορα βρηκα μια ουρα 8 ατομων, και ο απο πισω μου αναρωτιοταν γιατι εχει τοσο κοσμο σημερα.

Οταν δε επρεπε να κινησω τις διαδικασιες για να βγαλω αδεια διδασκαλιας -το οποιο σημαινει δυο επισκεψεις στην δευτεροβαθμια, δυο επισκεψεις στο νοσοκομειο -μια για διαφορες εξετασεις και μια για τα αποτελεσματα-, μια στη νομαρχια, μια στο ΚΕΠ και μια στην πρωτοβαθμια υγειονομικη επιτροπη, τελειωσα μεσα σε ενα τριωρο την πρωτη μερα, και μιαμιση ωρα την δευτερη μερα. Την πρωτη μερα ομως εκανα 3 ωρες γιατι πηγα πολυ νωρις (!) και δεν ημουν αντιστοιχος με τις ωρες που δεχονταν ολοι οι γιατροι.

Περιττο να πω πως γεμισα το ρεζερβουαρ μου πριν 3 εβδομαδες, και μολις προχθες επεσε κατω απο τα 2/3.

Επισης, μια φορα χρειαστηκε να αλλαξω το παρμπριζ, επειδη ειχε δημιουργηθει μια μικρη ρωγμη. Εκτος του οτι η ασφαλιστικη και ο μαστορας γνωριζονταν, ο μαστορας μου εκανε την επισκευη αρχικα χωρις ολα τα απαραιτητα εγγραφα, γιατι με εμπιστευοταν οτι θα του τα δωσω μετα.

Παραλληλα με τον χρονο που περισσευει καθημερινα, οπως ειναι επομενο, περισσευει και η ενεργεια. Ετσι, δεν νομιζω οτι αν ημουν στην Θεσσαλονικη θα ειχα ουτε τον χρονο ουτε την ενεργεια να πηγαινω καθημερινα γυμναστηριο, να διαβαζω για τις πανελληνιες ή να κανω και μαθηματα χορων, ποσο μαλλον να βγαινω εξω μεσοβδομαδα, ενω πρεπει την επομενη να ξυπνησω 7 η ωρα το πρωι.

Θα μπορουσε να μου πει κανεις, οτι δεν εχω επιλογες εδω που ειμαι. Οτι στην Αθηνα ή την Θεσσαλονικη οι επιλογες ειναι πολυ περισσοτερες, και θα'χει και δικιο. Ομως, το θεμα ειναι τι ζητας απο την ζωη σου και φυσικα, αν εισαι ή οχι προκατειλημενος. Ετσι, δεν μου κανει ιδιαιτερη αισθηση -ακομη- η ελλειψη των "επιλογων", εφοσον υπαρχουν μαγαζια να βγω εξω -ΟΚ, οχι πολλα και ουτε σε ποικιλια-, η dsl λειτουργει ρολοι και υπαρχουν διαφορα ερασιτεχνικα πολιτιστικα δρωμενα που, μπορει να μην ειναι τοσο αρτια οπως τα επαγγελματικα, αλλα σφυζουν απο μερακι.

Νομιζω πως, αν εβρισκα και δουλεια, δεν θα ηθελα κατι αλλο απο την καθημερινοτητα μου.

Παρασκευή, 15 Οκτωβρίου 2010

Super Fail.

Σημερα ηταν μια τυπικη μερα... Μεχρι που πηγα στο σουπερ μαρκετ.

Αφου λοιπον εχω κανει τα ψωνια μου, πηγαινω στο ταμειο για να πληρωσω. Η ταμιας μου λεει πως οφειλω 60€. Ανοιγω το πορτοφολι μου και βλεπω μονο 45€ μεσα!!! Ειχα αφησει τα υπολοιπα λεφτα μου στο σπιτι το πρωι, οταν πηγα γυμναστηριο, για να μην κουβαλαω πολλα μαζι μου. Και ο μαλακας τα ξεχασα!!! Επισης ειχα ξεχασει ΚΑΙ την καρτα μου, οποτε δεν απεφυγα το ρεζιλικι...

Ηθελα να ανοιξει η γη να με καταπιει. Ποιος θα με πιστευε αν ελεγα οτι εχω ξεχασει τα λεφτα στο σπιτι, στους καιρους που ζουμε; Αναγκαστηκα και ακυρωσα προιοντα. Και απο πισω η ουρα ολο και μεγαλωνε.

Σκατα. Αναρωτιεμαι πως νιωθουν αυτοι που οντως δεν εχουν λεφτα και βρισκονται σε αυτην την θεση στο σουπερ μαρκετ.

Κατα τα αλλα, η ζωη κυλαει ομαλα :) Τα λεμε!