Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2011

Κλειστό λόγω διακοπών!!!


Λοιπόν φίλοι και φίλες, κάπου εδώ θα σας αφήσω για κανένα δεκαπενθήμερο, μιας και οι διακοπές θα με βρουν μακριά από το σπίτι μου!!!

Εύχομαι σε όλους σας να περάσετε χαρούμενα Χριστούγεννα και να έχουμε ένα ευτυχισμένο νέο έτος, σε αντίθεση με το γαμημένο το 2011, που μας πήγε πίπα-κώλο :) Στα τσακίδια 2011!!!

Με την επιστροφή μας, ετοιμαστείτε για φωτορεπορτάζ από ταξιδάκι ;)

Τα λέμε!!!

Τρίτη, 20 Δεκεμβρίου 2011

Εκνευρίζομαι.

Με τους ζηλιάρηδες ανθρώπους.
Ένα λεπτό. Εδώ δεν μιλάμε για την ζήλεια εκείνη που, εν είδη πειράγματος, φαίνεται ως αστεϊσμός σε μια σχέση. Δεν θα φτάσω καν στο άλλο άκρο, που είναι η ζήλεια που ελέγχει την λογική ενός ανθρώπου και τον ωθεί να κάνει πράγματα παράλογα. Θα πω όμως ότι θεωρώ πως η ζήλεια είναι κάτι που, αφενός δεν έχει κανένα αποτέλεσμα, αφετέρου δείχνει πολλά στοιχεία για το ποιόν αυτού που ζηλεύει.

Ρε κοπέλα μου γλυκιά, πάρτο χαμπάρι, όσο και να ζηλεύεις τον δικό σου, αν αυτός είναι αποφασισμένος να τον χώσει σε κάποια άλλη, θα βρει τον τρόπο να το κάνει. Κι εσύ αγόρι μου, που νομίζεις ότι η γκόμενα/γυναίκα σου είναι πλήρως ελεγχόμενη, να ξέρεις ότι όταν την παίρνεις τηλέφωνο και σου λέει ότι είναι στην φίλη της την Ελένη, είναι στα μπουζούκια με την παρέα της (που έχει και αγόρια), και έχει βγει έξω και έχει περπατήσει ένα χιλιόμετρο για να έχει ησυχία και να νομίζεις εσύ ότι είναι σε σπίτι.

Ποιο είναι το αποτέλεσμα αυτής της μαλακισμένης συνήθειας; Αυτός που ζηλεύει, και την ζαχαρένια του χαλάει (αφού βρίσκεται συνέχεια με το άγχος μήπως φυτρώνουν κέρατα), και καταπιέζει τον άλλον, και ο άλλος αναγκάζεται να βρει τρόπους να ξεφύγει από αυτήν την καταπίεση. Αν κάποιος έχει μια φορά την προδιάθεση να απατήσει τον σύντροφό του, αν αυτός είναι ζηλιάρης, αυτή η προδιάθεση πολλαπλασιάζεται.

Τόσο δύσκολο είναι να το καταλάβει κάποιος;

Με τους ανθρώπους που κάνουν γενικεύσεις.
Είναι ξέρεις το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο να λες εκφράσεις τύπου "Τούρκος καλός μόνο νεκρός", "όλοι οι άντρες είναι μαλάκες", "όλες οι γυναίκες είναι πουτάνες", ή "είναι πουτάνα όλων των γαύρων η μάνα". Αν δεν πρόκειται για κάτι προφανές, π.χ. "Όλοι οι μουσουλμάνοι είναι μουσουλμάνοι", μην το κάνεις, εκτίθεσαι. Μην μιλάς καν για την πλειοψηφία της κοινωνικής ομάδας που στοχοποιείς, μίλα για το σύνολο ή την πλειοψηφία των ατόμων που εσύ έχεις γνωρίσει.

Όχι τίποτα, θα βρεθείς καμιά φορά απέναντι σε κάποιον που τον έχεις κράξει (ή έχεις κράξει το σύνολο στο οποίο ανήκει) και μπορεί να πέσεις από τα σύννεφα. Όπως τότε που είχα μια συνάδελφο μου, που, κρίνοντας από τους συγχωριανούς της, έλεγε ότι οι Πόντιοι είναι χοντράνθρωποι, κακότροποι, κολλημένοι, χωριατλαμάδες και ξεροκέφαλοι. Και όταν της είπα ότι είμαι κι εγώ Πόντιος, η φάτσα της έγινε απολαυστική σαν cheesecake από τα Applebees.

Αν δεν τους έχεις γνωρίσει όλους όσους στοχοποιείς, μην το κάνεις, εκτίθεσαι!!!

Με τους ανθρώπους που δεν μπορούν να κάνουν διάλογο.
Δεν είπα ότι θέλω να σε αλλάξω, γαμώ το κέρατό μου, ούτε ότι θέλω να σου επιβάλλω την γνώμη μου. Οι ατάκες λοιπόν τύπου "έτσι πιστεύω και αν σου αρέσει" ή "αν σε ενοχλεί τόσο μην ασχολείσαι" περιττεύουν. Το να διώχνεις κάποιον από έναν διάλογο είναι άσχημο πράγμα. Να ξέρεις πάντως, αν υπάρχει μια περίπτωση να σε ακούσω και να ενστερνιστώ μάλιστα κάποιο μέρος της σκέψης σου (γιατί δεν είμαι ο υπεράνθρωπος φιλόσοφος που τα έχει σκεφτεί όλα από πριν) που δεν είχα σκεφτεί, με μια τέτοια ατάκα απορρίπτω όχι μόνο την άποψη αλλά και εσένα τον ίδιο που την εκφράζεις.

Στο κάτω κάτω, είμαι της άποψης ότι αν όλοι μας λέγαμε όσα μας ενοχλούσαν -εχμ... όσα πραγματικά μας ενοχλούσαν- θα ζούσαμε σε έναν καλύτερο κόσμο, τόσο στο επίπεδο των διαπροσωπικών μας σχέσεων μέχρι και στο επίπεδο του κράτους. Η φράση "έλα μωρέ, σιγά", είναι αυτή που μας έχει εγκλωβίσει, και κατά βάθος το ξέρεις. Είναι γελοίο από την μια να υπερασπίζεσαι την ελευθερία του λόγου και από την άλλη να απορρίπτεις τον αντίλογο, πως να το κάνουμε. Δεν λέω ότι είναι εύκολο, λέω απλώς ότι ακόμη και η προσπάθεια αρκεί.

Με τους Μετά Χριστόν Προφήτες.
Είναι εκείνη η ομάδα των ανθρώπων, που πάντα θα βρεθεί να σου πει μια μαλακία για κάτι που έχει γίνει και έχει τελειώσει.

Τέτοιους για παράδειγμα έχουμε συναντήσει στον κοινωνικό μας κύκλο σχετικά με τον γάμο. "Τί; Κλείσατε στο Α μαγαζί; Α δεν είναι καλό, άσε που είναι και ακριβό". Ε να μην έρθεις μωρή πατσαβούρα αν δεν είναι καλό, εμάς αυτό μας άρεσε, αυτό διαλέξαμε γαμώτο. Και αν σου φαίνεται ακριβό, να κάνεις τον γάμο του παιδιού σου αλλού, δεν σου είπα να πληρώσεις τίποτα, ΝΑ ΜΕ ΤΙΜΗΣΕΙΣ ΜΕ ΤΗΝ ΓΑΜΗΜΕΝΗ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΣΟΥ ΤΗΝ ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΠΑΝΤΡΕΥΟΜΑΙ σου είπα. Στην τελική, τι να το κάνω τώρα που μου το λες; Έχει νόημα;

"Τι; Πήρατε αυτοκίνητο ΤΟΥΟΤΑ; Έχω ακούσει ότι τα τελευταία μοντέλα είναι ελαττωματικά". Εσύ ρε καραγκιόζη πιστεύεις ότι δεν το ψάξαμε πριν το πάρουμε το αμάξι; Για πες μου, μας θεωρείς τόσο ηλίθιους να δώσαμε έναν σκασμό λεφτά χωρίς να έχουμε κάνει όσες ερωτήσεις μπορούσαμε σε ανθρώπους που δεν έχουν απλά "ακούσει" κάτι συγκεκριμένο; Τι μου έρχεσαι ΜΕΤΑ και μου το λες, τι περιμένεις, να γυρίσω το αυτοκίνητο πίσω; Τι θέλεις, να μου χαλάσεις την διάθεση; Όπως θα λέγαμε και στο twitter, #asemas.


Θα σταματήσω εδώ, αρκετά για σήμερα :)

Τρίτη, 13 Δεκεμβρίου 2011

Σόμπα Pellets: Οι πρώτες εντυπώσεις.

Με την τιμή του πετρελαίου να έχει φτάσει στα ύψη (πόσο κλισέ!!!), αποφασίσαμε να βάλουμε στο σπίτι σόμπα Pellets. Επειδή πριν να βάλουμε δεν βρήκαμε κανέναν που να το έχει δοκιμάσει, παρά μόνο τις διαφημίσεις των εμπόρων, είπα να κάνω αυτό το post, μπας και διαφωτίσω κανέναν που το ψάχνει. Δεν πρόκειται για διαφημιστικό κείμενο, ούτε για επιστημονική ανάλυση. Απλά καταθέτω την εμπειρία μου.

Τι είναι το Pellets;
Φανταστείτε πολύ μικρά κομματάκια συμπιεσμένου ξύλου, σαν κοντόχοντρα σπίρτα σε μέγεθος. Είναι πιο αποδοτικά από το ατόφιο ξύλο, τουλάχιστον η αναλογία βάρος - ζέστη στα Pellets είναι καλύτερη. Η σόμπα Pellets είναι μια σόμπα που καίει αποκλειστικά και μόνο τέτοια κομματάκια. Υπάρχουν διάφορες σόμπες στο εμπόριο, εμάς μας είπαν ότι οι Ιταλικές είναι καλές και Ιταλική πήραμε. Εκτός από την χώρα προέλευσης, υπάρχουν και κατηγορίες αναφορικά με την ισχύ της κάθε σόμπας (μικρό σπίτι-μικρή ισχύς, κτλ).

Πόσο καίει;
Η ποσότητα των Pellets που θα κάψεις είναι ανάλογη με 2 παράγοντες: Πρώτον, σε ποια ισχύ θα καίει η σόμπα (η κλίμακα είναι από το 1 ως το 5) και δεύτερον, πόσες ώρες την ημέρα θα την έχεις ανοιχτή. Εμείς, για το σπίτι μας που είναι μικρό (περίπου 40-45 m²) καίμε περίπου 15 κιλά σε 3 με 3,5 μέρες, δηλαδή κάπου 4,5 με 5 κιλά την μέρα.

Πόσο κοστίζει η σόμπα και πόσο η καύσιμη ύλη;
Εδώ πρέπει να αναφέρω ότι μια καλή έρευνα αγοράς είναι επιβεβλημένη πριν την αγορά της σόμπας. Πέρα από την τιμή της σόμπας, πρέπει να προσέξετε και να διευκρινίσετε αν αυτή η τιμή περιλαμβάνει και άλλα κόστη, όπως ΦΠΑ, εργατικά-περαστικά, μεταφορικά, κτλ.

Η τιμή που βρήκαμε εμείς λοιπόν, από έμπορο και μάστορα γνωστό, για το μικρότερο (σε διαστάσεις και ισχύ) μοντέλο είναι 1500€ τελική τιμή με όλα μέσα. Από όσο έκανα έρευνα αγοράς όμως γενικά, καταλήγω ότι δύσκολα θα βρει κανείς σόμπα με κάτω από 1700€.

Τα Pellets πωλούνται σε τσουβαλάκια των 15 κιλών. Το κάθε τσουβαλάκι κοστίζει 3,5 με 4€ (τιμές που έχω βρει εγώ ως τώρα), αν και, όταν δοκιμάσαμε ένα τσουβαλάκι των 3,5€ διαπιστώσαμε ότι η ποιότητά του και η αποδοτικότητά του ήταν πολύ μικρότερη από αυτήν των Pellets των 4€. Άρα, το κόστος μας για θέρμανση ανά ημέρα βγαίνει περίπου στο 1,30€ ή 40€ τον μήνα.

Ποια είναι τα πλεονεκτήματά της:
-Πρώτον και κυριότερο, το οικονομικό!!! Ειδικά εμείς οι Βόρειοελλαδίτες, ξέρουμε τι σημαίνει το κόστος του πετρελαίου, με τα κρύα που έχουμε κάθε χειμώνα. 40€ τον μήνα για θέρμανση είναι ένα ποσό που δεν θυμάμαι πότε είχα ξανακούσει. Αν υποθέσουμε ότι μια μέση οικογένεια πληρώνει 100€ τον μήνα για θέρμανση, κερδίζεις 60€ κάθε μήνα. Σε λίγα χρόνια η απόσβεση γίνεται από μόνη της.

-Ανεξαρτησία. Την ανοίγεις όποτε θες, την κλείνεις όποτε θες, σε αντίθεση με ό,τι γίνεται σε αρκετές οικοδομές με κεντρική θέρμανση.

-Ζέστη! Κάτι παραπάνω από ικανοποιητική θα έλεγα!

-Αποσύνδεση από την αγωνία για την τιμή του πετρελαίου. Δεν είναι και λίγο να ξέρεις ότι μπορείς να γράψεις στα παπάρια σου κάθε αύξηση που συνεχώς γίνεται στο πετρέλαιο. Ας πάει να ανέβει όσο θέλει :Ρ

Μειονεκτήματα:
-Πιάνει επιπλέον χώρο, περίπου ένα τετραγωνικό μέτρο.

-Πρέπει να είναι κοντά σε εξωτερικό τοίχο για να βγαίνει το μπουρί έξω.

-Πρέπει να έχεις αποθηκευτικό χώρο για τα Pellets (ή το κουράγιο κάθε τρεις και λίγο να κουβαλάς 15 κιλά στο σπίτι σου).

-Θέλει καθημερινό καθάρισμα (μια διαδικασία που δεν παίρνει πάνω από 10 λεπτά βέβαια, αλλά και πάλι).

-Δεν πιστεύω ότι κάνει δουλειά σε σπίτια με πολλούς ξεχωριστούς χώρους. Όσο κι αν το σπίτι σου είναι 80 m², ακόμη κι αν πάρεις την ανάλογης ισχύος σόμπα, αν το σπίτι σου έχει χωλ, δωμάτια και δωματιάκια, αποθηκούλες και 'γω δεν ξέρω τι άλλο, η ζέστη δεν θα κατανεμηθεί ομοιόμορφα παντού. Το βλέπω και στο δικό μας σπίτι, που είναι σχετικά ενοποιημένοι οι χώροι του, ότι μια ανεπαίσθητη διαφορά την έχει το ένα δωμάτιο από το σαλόνι (με ανοιχτές τις πόρτες εννοείται). Έτσι, ή θα χρειαστείς να πάρεις δεύτερη σόμπα, ή θα πρέπει να διαλέξεις καλά το δωμάτιο που θα την βάλεις και το πού θα κοιτάει. Αυτό όμως είναι προσωπική μου άποψη που γεννάται από την λογική μου, δεν το έχω δει να συμβαίνει.

-Δίπλα/μπροστά στην σόμπα η ζέστη είναι ανυπόφορη. Αν τοποθετήσεις την σόμπα με προσανατολισμό να σε φυσάει σε μέρος που κάθεσαι συχνά (στον υπολογιστή σου για παράδειγμα) και σε απόσταση μικρότερη του 1 μέτρου, άλλαξε μέρος :)

Ιδού και μερικές φωτογραφίες, για να πάρετε μια γεύση:

Κάπως έτσι λοιπόν είναι μια σόμπα Pellets. Οι διαστάσεις της είναι περίπου 1 μέτρο ύψος, 40 εκατοστά πλάτος και άλλα τόσα βάθος. Εδώ την βλέπετε σε λειτουργία.


Αυτός είναι ο πίνακας ελέγχου της σόμπας (το φωτεινό πινακάκι δεν φαίνεται καλά λόγω του flash της μηχανής, μην ψαρώνετε). Από εδώ ρυθμίζεις την καύση (στα δεξιά, σε κλίμακα 1-5), τον ανεμιστήρα (αριστερά, σε κλίμακα 1-5), τον προγραμματισμό της σόμπας και γενικά όλες τις λειτουργίες.


Εδώ είναι το δοχείο της σόμπας που παίρνει τα Pellets. Χωράει περίπου 7 κιλά, το μισό δηλαδή τσουβαλάκι περίπου.


Και αυτό είναι το εξωτερικό μπουρί, για να βγαίνει το περιττό αέριο της καύσης.

Αν σε αυτό το κείμενο πέσει κάποιος από το Google, ψάχνοντας πληροφορίες για τις σόμπες Pellets, και δεν ικανοποιηθεί από την περιγραφή, ας αφήσει ένα σχόλιο ή την ερώτηση του ακόμη και ως ανώνυμος ή ας στείλει ένα email στο sourotiri παπάκι gmail τελεία com.

Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2011

Social Media: Ο σίγουρος τρόπος για να βρεις έναν ηλίθιο.

Εντάξει, παλιά είχαμε τα γράμματα-αλυσίδες. Δεν ξέρω ποιος την ξεκίνησε αυτήν την ιδέα, μπορεί και κάποιο παιδάκι δημοτικού για πλάκα, αλλά το θέμα είναι ότι κάποια στιγμή, πήγαινες στο σπίτι σου και η μαμά σου σου έλεγε ότι έχεις γράμμα. Ο αποστολέας ήταν συνήθως κάποιος που ίσα-ίσα τον ήξερες και ένας Θεός ξέρει πώς βρήκε την διεύθυνσή σου. Άνοιγες το γράμμα, και σου έλεγε να το στείλεις σε 5-10 φίλους σου (και να τους πεις να κάνουν το ίδιο) για να συνεχίσεις την αλυσίδα. Αν δεν το έκανες, μέσα σε μια εβδομάδα θα σου καιγόταν το σπίτι, θα σε έτρωγαν τα σκυλιά και θα σε βίαζε ο Ρόι Τάρπλει μαζί με τον στάζει-πιπέρι-η-μαύρη-πούτσα-του-Γουόλτερ-Μπέρι. Αν το έκανες, μέσα σε μια εβδομάδα θα γνώριζες την γυναίκα της ζωής σου, που θα ήταν ήδη έγκυος στο 3ο σας παιδί, θα κέρδιζες το λαχείο και θα έβρισκες το χαρτάκι της Πανίνι που σου έλειπε για να συμπληρώσεις την συλλογή των ποδοσφαιριστών της Α' Εθνικής στον δρόμο. Ήμουν πάντα αλυσιδοσπάστης, ρισκάροντας τόσο το σπίτι μου, όσο και την σωματική μου ακεραιότητα. Άσε που δεν μάζευα ποτέ χαρτάκια Πανίνι.

Μετά, ήρθε το internet. Έφτιαχνες έναν λογαριασμό email, τον έδινες στους φίλους σου, και μετά από λίγο καιρό κάθε μέρα σου έρχονταν 3-4 παρουσιάσεις powerpoint (συνήθως με ηθικό δίδαγμα), αστείες φωτογραφίες, και πάει λέγοντας. Όσο απλώνονταν όμως το λατρεμένο μας διαδίκτυο, τα μηνύματα αυτά άρχιζαν να αλλάζουν περιεχόμενο, και έτσι, από ένα σημείο και μετά, έπαιρνες emails που, αν ακολουθούσες τις οδηγίες τους, έπρεπε να φτιάχνεις εβδομαδιαίο πρόγραμμα για τα νοσοκομεία στα οποία έπρεπε να δώσεις αίμα ή να ξεσκιστείς να κάνεις κλικ γιατί με κάθε κλικ 5 λεπτά του ευρώ πήγαιναν στο άπορο παιδάκι στην Ασία (μετά από ειδική συμφωνία με την Microsoft).

Μόνο που εδώ τα πράγματα δεν ήταν τόσο αγνά. Και αυτό γιατί, είναι πολύ πιθανό, κάποιοι επιτήδειοι, εκμεταλλευόμενοι την άγνοια των περισσότερων χρηστών του internet, να ήθελαν απλά να μαζέψουν διευθύνσεις email για να τις πουλάνε σε εταιρείες για -μάντεψε- διαφημιστικούς-σπαμ σκοπούς.

Αλλά λες δεν γαμιέται, άντε και κάποιος έβγαλε κέρδος από το email μου. Άσχετα αν εγώ έφτασα σε σημείο κάθε μέρα να διαγράφω περίπου 20 τέτοιες μαλακίες. Βέβαια, όταν ήρθε το πρώτο τέτοιο mail στον καινούργιο μου λογαριασμό, απάντησα καταλλήλως, και δεν μου ξαναήρθε τίποτα. Χεχε.

Τέλος, ήρθαν τα social media. Το αξιοπερίεργο είναι ότι αυτά τα μηνύματα συνέχισαν να υπάρχουν και να διαδίδονται, και πλέον η μόνη τους χρησιμότητα είναι να αποκαλύπτουν το IQ του ανθρώπου που τα διαβάζει, τα πιστεύει και τα αναπαράγει χωρίς κανέναν ενδοιασμό. Άσχετα αν ο ίδιος δεν κάνει ΕΝΑ ΓΑΜΗΜΕΝΟ google search πριν για να ελέγξει την αλήθεια τους, άσχετα αν μπορεί να τρομοκρατεί κόσμο (που, άλλο που δεν θέλει, να φοβηθεί κι άλλο), άσχετα αν μπορεί να αναφέρει διευθύνσεις και ονόματα, κάνοντας την ζωή άλλων συνανθρώπων του πατίνι.

Θαυμάστε μια συλλογή τέτοιων παπαριών, που τα συνέλεξα από ένα και μόνο άτομο στο Facebook:

Τι να πρωτοσχολιάσω;

Τα..."κολέγια", των οποίων οι σπουδαστές πρέπει να προσέχουν; ΜΗΝ ΤΟ ΞΑΝΑΠΕΙΣ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΑΠΟ ΑΓΓΛΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ, ΚΑΚΕΝΤΡΕΧΗ!!!

Την μαλακία περί Nestle (που η ίδια η εταιρεία διευκρίνισε ότι αφορά μόνο την γαλλική αγορά αλλά το ΖΩΟ ο φίλος μου δεν πτοήθηκε και το έβαλε ΔΥΟ φορές στο Facebook, χωρίς να προσέξει το διαφορετικό Bar-Code που αναγράφεται στα δυο μηνύματα; Δηλαδή εντάξει, ΜΙΑ φορά το έχαψες. Πόσο μπάζο πρέπει να είσαι για να το χάψεις και ΔΕΥΤΕΡΗ;)

Να μιλήσω για το... κιγκλιδ χαχαχαχαχα ούτε να το γράψω ολόκληρο δεν μπορώ, που θα έθετε το Facebook για τους συνδρομητές; Αλλά ξέχασα, "είναι επίσημο γιατί ήταν και στις ειδήσεις" και επίσης "αν το αντιγράψεις αυτό η εικόνα σου θα γίνει μπλε" χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχααχ έλεοοοοοοοοοοοοοος ρε αδέρφιαααααααααααααα :))))

Να μιλήσω για τον ιό παύλα... "ολυμπιακή δάδα" που καίει τον δίσκο C του υπολογιστή μου; Χαχαχαχαχαχα :)))) (Εγώ τα windows τα έχω στον δίσκο D, γλίτωσα από την ολυμπιακή σκυτάλη γιατρέ μου;)

Υπάρχουν απλά φορές που νομίζω ότι κάποιος ξεκινάει τέτοιου είδους μηνύματα για πλάκα και απλά βρίσκει κορόιδα για να τα αντιγράφουν και να γελάει με την πάρτη τους. Δεν εξηγείται αλλιώς!!!

Για να μην μιλήσω για αυτά τα μηνύματα, που ο γράφων νιώθει περήφανος που ανήκει στο 3-4-5% των ανθρώπων που αντιστέκονται στον καρκίνο του μαστού, στην παιδική βία, στα ναρκωτικά, στην φτώχεια, στους βιασμούς, τους λιμούς και τους καταποντισμούς. Ε ΡΕ ΦΙΛΕ, ΑΝ ΝΟΜΙΖΕΙΣ ΟΤΙ ΕΙΣΑΙ ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΦΙΛΕΥΣΠΛΑΧΝΗ ΕΛΙΤ, Ε ΜΗΝ ΜΕ ΠΡΗΖΕΙΣ ΕΜΕΝΑ ΤΟΝ ΣΚΛΗΡΟΚΑΡΔΟ, ΣΑΛΤΑ ΚΑΙ ΓΑΜΗΣΟΥ ΔΗΛΑΔΗ.


Ειλικρινά ρε παιδιά, κόψτε το. Ή ξέρω γω, κάντε μια ομάδα, ένα Page, ένα fan club ξέρω 'γω να τα λέτε μεταξύ σας. Δεν σας φταίμε και σε τίποτα.

Υ.Γ. Το 100% των αναγνωστών μου δεν θα το αναδημοσιεύσει γιατί είστε αδιάφοροι για τα συναισθήματά μου και τα νεύρα μου. Αν ανήκεις στο υπόλοιπο 0%, δημοσίευσέ το!!!

Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2011

Just another blog post.

Κοιτάω το χρονολόγιο του blog μου και νιώθω αμήχανα. Εδώ και αρκετό καιρό, τα posts μου έχουν μειωθεί δραματικά. 30 Σεπτεμβρίου, 2 Νοεμβρίου. Δύο posts τους τελευταίους δυόμιση μήνες. Τον Αύγουστο δεν έγραψα τίποτα, τον Οκτώβριο το ίδιο.

Δεν είναι ότι δεν ζω πράγματα άξια να τα αναφέρω. Η ζωή πάντα είναι γεμάτη εκπλήξεις, ευχάριστες ή δυσάρεστες. Θες ότι ίσως με καλύπτουν τα υπόλοιπα social media που είναι πιο λακωνικά (Twitter, Google+, Facebook), θες ότι δεν έχω και πολύ χρόνο ή και διάθεση να κάτσω να γράψω ένα κατεβατό, θες ότι βλέπω πράγματα για τα οποία θέλω να γράψω αλλά νιώθω ότι επαναλαμβάνομαι, δεν μπορώ να το εξηγήσω. Απλά δεν μου βγαίνει.

Σκέφτηκα κάποια στιγμή ότι ίσως ο κύκλος αυτού του blog (και ίσως και ο δικός μου κύκλος ως blogger) έχει κλείσει. Μου πέρασε από το μυαλό να το κλείσω το ρημάδι. Μεταξύ σοβαρού και αστείου (εδώ ανάμεσα άλλωστε λέγονται τα πιο σοβαρά πράγματα) εξέφρασα αυτήν ακριβώς την σκέψη στο Twitter. Πήρα μια απάντηση που με έπεισε για το αντίθετο: "Και τι είσαι εσύ ρε Sourotiri, μηχανή παραγωγής blog-posts;".

Κάνω αυτό το post σαν υπενθύμιση στον εαυτό μου. Που ξέρεις, μπορεί και να με ξυπνήσει. Έως τότε, υπάρχουν πολλά άλλα blogs που μου κεντρίζουν το ενδιαφέρον. Και μόνο που εδώ στα δεξιά υπάρχει αυτό το Blogroll, που με κάνει να περνάω καλά κάθε μέρα διαβάζοντας τα posts σας (ενίοτε και σχολιάζοντας), είναι ένας λόγος να το κρατήσω ανοιχτό. Τιμής ένεκεν που λένε.

Τα λέμε :)

Τετάρτη, 2 Νοεμβρίου 2011

Παλεύεται το διαφορετικό μορφωτικό επίπεδο σε μια σχέση;

Είναι αρκετά εκείνα τα πράγματα για τα οποία με τα χρόνια έχω αλλάξει την γνώμη μου, από την εφηβεία μου μέχρι σήμερα. Θες να το πεις ωριμότητα, θες να το πεις "σκούριασμα" των ιδεών, όπως θέλεις πες το. Το θέμα είναι ότι το έχω δει στον εαυτό μου και αφορά θέματα από όλο το φάσμα των κατηγοριών, πλην των θρησκευτικών (που ακόμη κρατάνε τα άτιμα, είδες, πέτυχα και μια σωστή θεωρία :ΡΡΡ). Αυτό που με εντυπωσιάζει βέβαια περισσότερο, είναι η μεταστροφή μου ακόμη και σε ζητήματα που τότε, πριν 10-12 χρόνια θεωρούσα θεμελιώδη.

Ένα από αυτά είναι η άποψη που είχα σχετικά με τις ερωτικές σχέσεις μεταξύ ανθρώπων σημαντικά διαφορετικού μορφωτικού επιπέδου. Και όταν μιλάω για μορφωτικό επίπεδο, δεν εννοώ κατ' ανάγκη το εκπαιδευτικό επίπεδο, αν και ακόμη και αυτό συνήθως μπαίνει στο όλο πακέτο. Το ξέρω ότι με αυτήν μου την ανάρτηση θα κινδυνεύσω να θεωρηθώ ρατσιστής, ας είναι.

Πρόσφατα είδα μπροστά μου μερικές περιπτώσεις τέτοιων σχέσεων. Σε όλες τις περιπτώσεις, οι άντρες έκαναν δουλειές που δεν απαιτούσαν καμία ιδιαίτερη πνευματική ικανότητα (σώματα ασφαλείας και χειρωνακτικές), ενώ οι γυναίκες, επιμελείς φοιτήτριες ούσες, και μάλιστα σε σχολές των ανθρωπιστικών επιστημών, είχαν ήδη μπει σε κάποια διαδικασία που το πνεύμα παίζει σημαντικό ρόλο. Οι περιφερειακές γνώσεις των μεν και των δε επίσης είχαν τρομακτικές διαφορές, μιλάμε για ξένες γλώσσες, γνώση Η/Υ, και πάει λέγοντας και για τα υπόλοιπα ενδιαφέροντα που μπορεί να έχει κάποιος, από την ποιότητα της μουσικής, τις κοινωνικές ανησυχίες, κτλ.

Οι καφέδες που ήπια λοιπόν τον τελευταίο καιρό με αυτές τις παρέες, θα μπορούσα να πω ότι ήταν χάσιμο χρόνου για τους άντρες των κοριτσιών. Φαινόταν ξεκάθαρα ότι η πλειοψηφία των θεμάτων που έπεσαν στο τραπέζι πολύ απλά ούτε τους ενδιέφερε, ούτε τους αφορούσε, ούτε και μπορούσαν να συμμετάσχουν εποικοδομητικά σε αυτά. Απλά ρουφούσαν το ποτό τους και άκουγαν, ενώ κάποιες φορές που προσπαθούσαν να μπουν στην κουβέντα με άφηναν με μια απορία στο νου μου: Τι θέλει να πει ο ποιητής;

Το ακόμη πιο εντυπωσιακό είναι ότι οι άντρες αυτοί, στην ουσία έκαναν τις κοπέλες ό,τι ήθελαν. Άλλοι ήρθαν για καφέ για να... ελέγξουν την κατάσταση, μην τυχόν και τους φάει κανείς την γκόμενα, σε άλλη συζήτηση άκουσα ότι η φοιτήτρια κάνει περισσότερα πράγματα στο νοικοκυριό από ό,τι κάνει η μάνα μου, φαντάζομαι μπορείτε να φανταστείτε το γενικό πλαίσιο. Όλες οι κοπέλες έδειχναν πεντακάθαρα ότι είχαν χαμηλή αυτοεκτίμηση, ίσως βέβαια αυτό να τους το καλλιεργούσαν και τα ταίρια τους.

Σε μια από αυτές τις περιπτώσεις, αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι ότι η κοπέλα, σε όλη την διάρκεια του καφέ με είχε πάρει μονότερμα στην κουβέντα, αγνοώντας σχεδόν επιδεικτικά τον δικό της (!), δίνοντας μου την εντύπωση ότι λες και ήμουν ο πρώτος άνθρωπος στην ζωή της που θα μπορούσε να πει καμιά κουβέντα διαφορετική παραπάνω. Έβλεπα ταυτόχρονα τον εγκλωβισμό της σχέσης της και την ανακούφιση στα λόγια της, χωρίς υπερβολή.

Το θέμα δεν είναι φυσικά να είσαι μικρός και να κάνεις μια τέτοια σχέση. Το θέμα είναι ότι τέτοια φαινόμενα τα βλέπω και σε ανθρώπους πολύ μεγαλύτερους, παντρεμένους και με παιδιά. Ο μικρός, κάποια στιγμή ίσως δει ότι το πράγμα δεν τσουλάει, θα βρει το θάρρος και θα τελειώσει την υπόθεση. Ο μεγάλος όμως; Τι είναι αυτό που σε ωθεί να παντρευτείς έναν άνθρωπο και να κάνεις οικογένεια μαζί του, όταν είναι εμφανές ότι στο θέμα της επικοινωνίας, απλά δεν...; Είναι το καλό σεξ; Είναι η εργατικότητα; Είναι το φιλότιμο; Είναι η καλοσύνη; Είναι τα λεφτά; Είναι κάτι άλλο; Και μπορεί αυτό το κάτι άλλο να υπερπηδήσει το εμπόδιο του άλλα να λες εσύ και άλλα να ακούει ο άλλος; Μπορείς να κυβερνήσεις μαζί με τον άλλον ένα σπίτι με τις υποχρεώσεις του, τα παιδιά, το νοικοκυριό, κτλ, αν δεν υπάρχει αποτελεσματική επικοινωνία;

Προς Θεού, για να μην παρεξηγηθώ, δεν θεωρώ σε καμία περίπτωση μια εγγραφή στο πανεπιστήμιο ή ένα πτυχίο ή οποιοδήποτε άλλο αποδεικτικό γνώσεων ικανό να κρίνει το μορφωτικό σου επίπεδο. Εννοείται ότι έχω δει και τεράστια μπάζα με πτυχίο, έτσι; Μπορεί ένας απόφοιτος Λυκείου να είναι πολύ πιο καλλιεργημένος και από κάποιον με χίλια πτυχία. Θεωρώ σύμπτωση ότι το εκπαιδευτικό και το μορφωτικό επίπεδο πολλές φορές συμβαδίζει. Ούτε φυσικά θεωρώ τον εαυτό μου ανώτερο από κάποιον που έχει μικρότερο εκπαιδευτικό επίπεδο από μένα, ίσα ίσα που θεωρώ ότι θέλει μεγάλα αρχίδια να κάνεις τις αντίστοιχες δουλειές. Απλά μας θεωρώ διαφορετικούς.

Από την άλλη, φυσικά και έχω δει -πολύ λίγες, είναι η αλήθεια- περιπτώσεις που το διαφορετικό εκπαιδευτικό επίπεδο δεν μπαίνει εμπόδιο σε μια σχέση, και αυτό γιατί όπως είπα και πριν, πέρα από την εκπαίδευση, υπάρχει και η μόρφωση.

Παίρνω το ρίσκο λοιπόν και εκθέτω τον προβληματισμό μου. Πέστε να με φάτε :)

Παρασκευή, 30 Σεπτεμβρίου 2011

Μερικές σκέψεις για τις μαθητικές καταλήψεις σχολικών κτιρίων.

Θέλω εδώ και κάποιες μέρες να γράψω για το θέμα των μαθητικών καταλήψεων σχολικών κτιρίων, ιδίως μετά από την είδηση για τον βανδαλισμό ενός κατειλημμένου σχολείου, το κόστος του οποίου αποτιμάται στα 100.000€.

Για αρχή, να πω ότι δεν είμαι κατά της αντίδρασης γενικότερα. Θεωρώ πως αν οι μαθητές νιώθουν ότι έχουν να αντιδράσουν σε κάτι, και είναι πολλοί αυτοί οι λόγοι ειδικά φέτος, το καλύτερο πράγμα που έχουν να κάνουν είναι να αντιδράσουν. Όχι όμως χωρίς να αναλαμβάνουν και κάποιες ευθύνες για την όποια αντίδραση. Όλα αυτά τα λέω λαμβάνοντας υπόψιν ότι οι αντιδράσεις των μαθητών υπάρχουν γιατί και οι ίδιοι οι μαθητές θέλουν καλύτερα σχολεία και όχι απλώς να χαβαλεδιάσουν για να χάσουν μάθημα, έτσι;

Αν θέλεις λοιπόν να βελτιώσεις κάτι, πρέπει να αγωνιστείς. Και για να αγωνιστείς πρέπει και εσύ, ο αγωνιστής, να θυσιάσεις κάτι. Ο απεργός δηλαδή πως θυσιάζει το μεροκάματό του; Έτσι και οι μαθητές θα πρέπει να θυσιάσουν κάτι. Θέλεις ρε μαθητή να αντιδράσεις; Κάνε αποχή, πάρε και τις απουσίες σου και αντέδρασε όσο θέλεις. Τι μου κάνεις κατάληψη;

Καταρχάς, όταν οι μαθητές ενός σχολείου αποφασίζουν να το καταλάβουν, είμαστε σίγουροι ότι πρόκειται για μια διαφανή διαδικασία; Γιατί εγώ στο σχολείο μου θυμάμαι 6-7 τσακαλάκια, που ήταν χωμένοι στα μέσα και στα έξω (ο νοών νοείτο) να ξεσηκώνουν άλλους 10-15 και αυτοί οι 20 να έρχονται και να μας απειλούν και να εκφοβίζουν για να ψηφίσουμε υπέρ της κατάληψης. Στην δε γενική συνέλευση (για τον νόμο Αρσένη, τότε) μας είπαν ένα κάρο μαλακίες που δεν έγιναν ποτέ από πλευράς της κυβέρνησης για να μας πείσουν να ψηφίσουμε και στο τέλος, σαν να μην έφταναν όλα αυτά, οι ψήφοι βγήκαν περισσότερες από τους μαθητές, όχι τους μαθητές που ψήφισαν, ΟΛΟΥΣ τους μαθητές του σχολείου. Αλλά ας πούμε ότι 10 περίπου χρόνια μετά τα πράγματα έχουν αλλάξει, και ότι αυτή η διαδικασία είναι μια πολιτισμένη, δημοκρατική διαδικασία.

Δεύτερον, όταν οι μαθητές αποφασίζουν κατάληψη, ξέρουν τι σημαίνει αυτό; Ξέρουν ότι κατάληψη είναι μια παράνομη πράξη, ξέρουν ότι αυτό σημαίνει ότι παίρνουν τον έλεγχο του κτιρίου στα χέρια τους και εμποδίζουν να χρησιμοποιηθεί το κτίριο για τον σκοπό για τον οποίο έχει χτιστεί (Καλά, το τελευταίο προφανώς και το ξέρουν); Νιώθουν άραγε την ευθύνη (όταν ψηφίζουν "ΝΑΙ" στην κατάληψη) να στηρίξουν την ψήφο τους με πράξεις, δηλαδή ρε φίλε, εφόσον ψήφισες κατάληψη, πρέπει -ηθικά, απέναντι σε όλους τους συμμαθητές σου- να το κάνεις κιόλας; Γιατί αν είναι να ψηφίζεις υπέρ της κατάληψης και να κοιμάσαι στο σπίτι σου (αυτό έγινε στο δικό μου σχολείο, είπαμε 10 χρόνια πριν, από την συντριπτική πλειοψηφία των μαθητών), σόρρι κιόλας, αλλά έχεις σοβαρό πρόβλημα συνείδησης. Αλλά ας υποθέσω ότι 10 χρόνια μετά, οι μαθητές είναι πιο συνειδητοποιημένοι από την δική μου γενιά και η πλειοψηφία τους όντως καταλαμβάνει το κτίριο.

Τρίτον, όταν οι μαθητές αποφασίζουν κατάληψη, είναι σίγουροι ότι μπορούν να πάρουν την ευθύνη να προστατεύσουν το κτίριο στο οποίο περνούν 6 ώρες κάθε μέρα; Γιατί εγώ να δεχτώ ότι η κατάληψη γίνεται με αγνές προθέσεις, γιατί η Παιδεία μας είναι χάλια, αλλά πέρα από το γενικό αυτό πλαίσιο, κάθε σχολείο έχει και τα δικά του προβλήματα, έτσι; Οι μαθητές λοιπόν, που θέλουν να αντιδράσουν για να βελτιώσουν τόσο την Παιδεία, όσο και το ίδιο τους το σχολείο, είναι σίγουροι ότι μπορούν να προστατεύσουν το κτίριο; Και εγώ δεν θα πω ότι οι ίδιοι οι μαθητές θα προκαλέσουν φθορές στο σχολείο τους, γιατί δέχομαι τις προθέσεις τους, αλλά δεν ξέρουν από πριν ότι υπάρχει κίνδυνος να τους επισκεφθούν μπαχαλάκηδες και να τα σπάσουν όλα; Μπορούν να τους αντιμετωπίσουν; Γιατί δεν νοείται να θέλεις να βελτιώσεις κάτι, να το παίρνεις υπό τον έλεγχό σου και να μην μπορείς να το προστατεύσεις. Αν δεν μπορείς, άστο ρε μαθητή, χειρότερο θα γίνει.

Τέταρτον, τους γονείς τους τους ρώτησαν; Αν εξαιρέσουμε τους μαθητές των εσπερινών λυκείων, η συντριπτική πλειοψηφία των μαθητών είναι ανήλικοι, και ο λογαριασμός των πράξεών τους πάει πάντα στους γονείς. Τους γονείς τους λοιπόν τους ρώτησαν αν συναινούν σε αυτήν την πράξη; Γιατί το να κάνεις κάτι ξέροντας ότι θα πληρώσει κάποιος άλλος, είναι αν μη τι άλλο εντελώς ύπουλη συμπεριφορά.

Πέμπτον, έχουν αναρωτηθεί ποτέ αν θα μπορούσαν να κάνουν κάτι άλλο, πριν την κατάληψη; Γιατί κανονικά, εγώ ξέρω ότι η κατάληψη είναι το τελευταίο μέσο πίεσης. Πρώτα πιέζεις με πιο ήπιους τρόπους και μετά, αν δεν ικανοποιηθεί το αίτημα σου, πας στην κατάληψη. Μα θα μου πεις, σιγά μην ιδρώσει το αυτί του Υπουργού με τους ήπιους τρόπους. Ναι ρε φίλε, αλλά ΕΣΥ πως το ξέρεις αυτό; Δοκίμασες; Και να σου πω και το άλλο; Αν έφταναν 600 επιστολές διαμαρτυρίας (τόσες είναι οι καταλήψεις σχολείων αυτήν την στιγμή) στο Υπουργείο πριν 20 μέρες, νομίζεις θα πέρναγαν εντελώς απαρατήρητες, ειδικά αν όλες αυτές οι επιστολές είχαν ως αποδέκτες και τα έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης;

Έκτον, άντε και την έκαναν την κατάληψη, έχουν αντιληφθεί ότι η κοινή γνώμη είναι σημαντικό να πάρει το μέρος τους; Και για να γίνει αυτό, χρειάζονται σωστά αιτήματα, όχι γενικές και αόριστες μαλακίες ή ειδικότερες μπούρδες. Ενδεικτικά, αναφέρω μερικά αιτήματα που τα βρήκα μέσω Google:

"Να μην δοθούν τα έξοδα των σχολείων στους δήμους και να φύγουν από το κράτος" (λες και ο δήμος δεν είναι κράτος),
"Αλλαγή υπουργού παιδείας",
"Βάση του 10" (τι; να καταργηθεί; να εφαρμοστεί; Ούτε μια πρόταση δεν είναι αυτό),
"Μείωση ωρών αρχαίων" (και να μπει μάθημα greeklish θα έλεγα εγώ),
"Δημιουργία καπνιστηρίου στο σχολείο για τους μαθητές" (άσχετα αν το κάπνισμα απαγορεύεται κάτω των 18, και το σχολείο ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ως θεσμός να δημιουργήσει έναν χώρο στον οποίο να τελείται μια παράνομη πράξη),
"Φθηνότερες τιμές στο κυλικείο" (να παίρνεις από το σπίτι σου, πιο υγιεινό είναι),
"Μόνο οι καλοί καθηγητές να διδάσκουν τις κατευθύνσεις" (γιατί φυσικά υπάρχει μονάδα μέτρησης της καλής διδασκαλίας),
Όλα όσα αφορούν τα πανεπιστήμια επίσης είναι συνήθως και αιτήματα σχολικών καταλήψεων, τι άλλο θα δούνε τα μάτια μου,
"Να αυξηθεί στο 10% του ΑΕΠ η χρηματοδότηση για την παιδεία" (λες και ξέρουν οι μαθητές τι είναι ΑΕΠ και τι σημαίνει 10% του ΑΕΠ και τι σημαίνει κοινωνικά αυτό το αίτημα),
"Να διατηρηθεί η κατάσταση με τα μηχανογραφικά μετά τις εξετάσεις" (κάτσε ρε φίλε, το άλλαξαν αυτό για να διαμαρτυρηθείς; Χαζός είσαι;),
"Επαναπροσδιορισμός των δρομολογίων των μέσων μεταφοράς για να μην αναγκάζονται οι μαθητές να τρέξουν για να προλάβουν τα λεωφορεία" (να είσαι στην ώρα σου),
"Να μην υπάρχουν 5λεπτα διαλείμματα" (δεν λέγεται διάλειμμα, λέγεται αλλαγή αίθουσας και υπάρχει παιδαγωγικός λόγος για αυτό),
"Τεχνολογική εξέλιξη του σχολείου" (για αυτό, ας σπάσουμε τους παλιούς υπολογιστές να μας φέρουν καινούργιους),
"Καλύτερη αντιμετώπιση από ορισμένους καθηγητές" (να πας στην δευτεροβάθμια να διαμαρτυρηθείς, εκεί θα πιάσει και τόπο τουλάχιστον),

και πάει λέγοντας.

Φυσικά, ανάμεσα στα αιτήματα υπάρχουν και σωστά πράγματα, για να είμαστε δίκαιοι, αλλά και μόνο η ύπαρξη αρκετών γελοίων αιτημάτων δείχνει αφενός την επιπολαιότητα που οι ίδιοι οι μαθητές έχουν όσον αφορά την κατάληψη, αφετέρου φαίνεται ξεκάθαρα ότι αυτά τα γελοία αιτήματα είναι για να γεμίζουν την σελίδα.

Στα δικά μου χρόνια πάντως, στο δικό μου σχολείο, κάναμε κατάληψη για να χάσουμε μάθημα. Εύκολα, γρήγορα, χωρίς απουσίες, ύπνο μέχρι τις 2 το μεσημέρι. Αν είναι έτσι, ας μας το πουν οι μαθητές για να μην κουραζόμαστε. Αλλά φαντάζομαι ότι, όπως και εμείς τότε, δεν θα δεχτούν ούτε ότι οι καταλήψεις (οι περισσότερες, τουλάχιστον) είναι υποκινούμενες, ούτε ότι γίνονται για να χαθεί το μάθημα, ούτε για χαβαλέ. Θα κάνουν τα πάντα για να σε πείσουν ότι αγωνίζονται, όπως κι εμείς. Μόνο που ρε παιδιά, οι πράξεις δείχνουν περισσότερα από τα λόγια.

Και φυσικά, όλη αυτή η φαρσοκωμωδία τελειώνει με την εμφάνιση κανενός αστυνομικού ή εισαγγελέα, όταν καμιά φορά πιάνουν μερικούς καταληψίες και τους πάνε στο τμήμα για να περάσουν να τους παραλάβουν η μαμάκα και ο μπαμπάκας (γιατί είπαμε, σε αυτούς πάει ο λογαριασμός), τότε βλέπεις όλους αυτούς τους κουραδόμαγκες να κλαίνε με μύξες και να αναρωτιούνται αν άξιζε τον κόπο όλο αυτό.

Πάνω σε αυτό, καταλαβαίνω ότι είναι πολύ σκληρό για κάποιους να βλέπουν την αστυνομία στα σχολεία να συλλαμβάνει ανήλικους μαθητές, αλλά ρωτάω κι εγώ με την σειρά μου, αν οι ανήλικοι έχουν το ακαταλόγιστο, τόσο εντός όσο και εκτός σχολείου. Δηλαδή αν έρθει ένας 16χρονος και με μαχαιρώσει και με ληστέψει, πρέπει να μην τον πιάσει η αστυνομία; "Με τους μαθητές κάνεις διάλογο, όχι συλλήψεις", άκουσα μια γνώμη. Και συμφωνώ φυσικά, αλλά αν δεν πάει η αστυνομία στους ίδιους τους μαθητές θα πρέπει να πάει στους γονείς τους κατευθείαν, έτσι;

Παρακαλούνται όσοι είναι ή υπήρξαν μαθητές σε σχολεία που έχουν ή είχαν κατάληψη, να πουν την γνώμη τους και τις εμπειρίες τους. Προσοχή όμως, θα παρακαλούσα να μην βγούμε από το θέμα, το οποίο είναι καθαρά η κατάληψη σχολείου σαν μέσο πίεσης.

Τετάρτη, 28 Σεπτεμβρίου 2011

#Sourocontest - τα αποτελέσματα!

H αλήθεια είναι πως το είχα βαρεθεί το παλιό μου avatar. Ψάχνοντας όμως στο google να βρω μια άλλη εικόνα ενός σουρωτηριού, καμία δεν με ικανοποιούσε. Καταρχάς και μόνο που έπρεπε να ψάξω "collander" στα αγγλικά, με ξενέρωνε. Άσε που όλες οι φώτο που έβρισκα ήταν απλές φώτο από σουρωτήρια, χωρίς φαντασία.

Έτσι λοιπόν, και ενώ βρισκόμουν μπροστά σε αυτό το πολύ μεγάλο υπαρξιακό μου πρόβλημα, είπα, μεταξύ σοβαρού και αστείου, στο twitter ότι διοργανώνω έναν διαγωνισμό. Ο διαγωνισμός λεγόταν #Sourocontest και όσοι λάμβαναν μέρος θα έπρεπε να βγουν μια φωτογραφία με ένα σουρωτήρι, χωρίς κανέναν περιορισμό. Και καλά.

Και εκεί που πίστευα ότι ολόκληρη η κωμόπολη που με ακολουθεί θα πιάσει την πλάκα ή ότι έστω θα το βρουν έναν αποτυχημένο τρόπο να κάνω χιούμορ, μερικοί τρελάρες άρχισαν να κάνουν αυτό που τους ζήτησα!!! Οι πρώτες homemade φωτογραφίες με σουρωτήρια έφταναν, αφήνοντάς με χωρίς επιλογή, όπως καταλαβαίνετε. Αφού το ξεκίνησα, έπρεπε να το τραβήξω μέχρι τέλους :)

Γέλασα πάρα πολύ είναι η αλήθεια με την ευρηματικότητα ορισμένων, αλλά πιο πολύ γούσταρα για το τζέρτζελο που είχε η όλη φάση :) Ευχαριστώ τους περίπου 40 θεότρελους followers μου που μπήκαν στον κόπο να συμμετάσχουν στο #Sourocontest και όλους τους υπόλοιπους που τους σπάμμαρα :)

Όλες οι συμμετοχές του #Sourocontest είναι διαθέσιμες εδώ. Καθώς λάμβανα όλο και περισσότερες συμμετοχές, αποφάσισα πως θα ήταν άδικο να υπάρχει μόνο ένας νικητής. Έτσι, αποφάσισα να υιοθετήσω ξεχωριστό avatar για το twitter, για το Google+ και για το blog :) Επίσης, τιμής ένεκεν, όλες οι συμμετοχές βρίσκονται ως κολλάζ στο background του προφίλ μου στο Twitter (μια ιδέα της @Schnooglie).

Πάμε λοιπόν να δούμε τους νικητές!!!





(drum roll)







(drum roll)







(drum roll)







Ντσσσσσσ!!!!!!!


Κατηγορία 1η: Νικητής Twitter!

Εδώ έχουμε την συμμετοχή από την αξιολάτρευτη @Costadaki. Όλα μοιάζουν σωστά. Το πράσινο της Πανάθας χρώμα του σουρωτηρίου. Το ίδιο το σουρωτήρι που σούρωσε τα μακαρόνια που με ανέθρεψαν (ναι, έχουμε ακριβώς το ίδιο στο πατρικό μου :))). Και εννοείται η ατάκα "αϊ tweet ε λοτ" που ήταν το κερασάκι στην τούρτα :)


Κατηγορία 2η: Νικητής Google+!!!

Εδώ έχουμε την συμμετοχή από την @specialexaki. Μιλάμε για ολόκληρη χειροτεχνία όπως βλέπετε. Το μήνυμα εδώ είναι σαφές, σας μιλάει ένα σουρωτήρι. Και είναι ωραία μέρα να είσαι Σουρωτήρι :) Γλυκύτατη συμμετοχή που δεν με άφησε ασυγκίνητο ;)

Κατηγορία 3η: Νικητής Blog!

E εντάξει, ό,τι και να πω για την συμμετοχή της @xrysaram1 θα είναι λίγο!!! Η κοπέλα διάβασε τα Wedding Series και γούσταρε! Γούσταρα κι εγώ όμως με την ευρηματικότητά της, τόσο που θα της προτείνω να κάνει σουρωτήρια-μπομπονιέρες και να τα πουλάει στο eBay!!! Χαχαχαχα :)

Ευχαριστώ και πάλι όσους συμμετείχαν στην μαλακία που με δέρνει :) Ειλικρινά το απόλαυσα :)

Πέμπτη, 15 Σεπτεμβρίου 2011

Πρωτοετής Φοιτητής, μια εγγραφή λίγο διαφορετική από τις άλλες.

Για όσους δεν το γνωρίζουν (εντάξει, δεν το διατυμπάνισα είναι η αλήθεια), φέτος έδωσα και εγώ πανελλήνιες εξετάσεις μαζί με τους 18χρονους υποψηφίους. Τα πράγματα πήγαν λίιιιγο χειρότερα από το επιθυμητό (όσον αφορά κάποιους βαθμούς που έγραψα), αλλά οι βάσεις ήρθαν φέρνοντάς μου μια γλυκιά ανακούφιση. Τελικά πέρασα στην 2η μου επιλογή. Τώρα θα μου πείτε τι δουλειά έχει ένας αρραβωνιασμένος άνθρωπος να πηγαίνει σε πανεπιστήμια ξανά, αλλά τι να κάνω, η Λίνα ήθελε να παντρευτεί πρωτοετή φοιτητή πιπίνι :ΡΡΡΡ

Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μου :)

Σήμερα λοιπόν, ξεκίνησα για να πάω να γραφτώ στο πανεπιστήμιο. Είχα φυσικά υπόψιν μου όλα όσα γίνονται στην διάρκεια των εγγραφών των πρωτοετών (μπορείτε να διαβάσετε τον σάλο που προέκυψε όταν παρουσίασα τις πρακτικές των φοιτητικών παρατάξεων και με ντοκουμέντα), οπότε σήμερα, είχα απλά περιέργεια να δω πως θα με αντιμετώπιζαν. Γιατί εντάξει, αν είσαι κομματόσκυλο, έχεις πολλά να περιμένεις από τον πρωτοετή που δεν ξέρει που πάνε τα 4 (σόρρυ παιδάκια, αλλά αυτό θα το καταλάβετε σε λίγα χρόνια γιατί ισχύει), έχεις αρκετά εν δυνάμει οφέλη από αυτόν. Αλλά από έναν άνθρωπο που τελείωσε το σχολείο πριν 10 χρόνια, έχει πάρει το πτυχίο του από άλλη σχολή και μένει και σε άλλη πόλη από αυτήν που είναι το πανεπιστήμιο (αυτός είμαι εγώ), τι να περιμένεις;

Έσκασα μύτη στο πάρκινγκ του πανεπιστημίου, πάρκαρα το αυτοκίνητο μου και βγήκα. Φορούσα μαύρα γυαλιά, κρατούσα έναν φραπέ στο ένα χέρι και έναν φάκελο με τα δικαιολογητικά στον άλλον.

Παρατηρώ από μακριά τα κομματόσκυλα. Διαπιστώνω ότι έχουν στήσει τρία μπλόκα. Ένα μπλόκο περίπου στα 50 μέτρα από την είσοδο, ένα στα 30 μέτρα και ένα ακριβώς στην είσοδο. Επιβραδύνω λοιπόν και περιμένω έναν από αυτούς να έρθει και να με ρωτήσει αν είμαι για εγγραφή. Εξάλλου, αυτό γινόταν ΚΑΘΕ χρόνο στην προηγούμενή μου σχολή.

Περνάω από το πρώτο μπλόκο, χωρίς να μου δώσουν καν σημασία. Λέω από μέσα μου ότι μπορεί να έκανα λάθος, ίσως είναι παρέα φοιτητών και όχι κομματόσκυλα. Πλησιάζω στο δεύτερο μπλόκο, επιβραδύνω κι άλλο, κάνω και καλά ότι κοιτάω σαν χαμένος, στα αρχίδια τους!!! Ρε πούστη, τι πρέπει να κάνει κανείς για να του έρθει αυτόκλητη βοήθεια, αναρωτιέμαι. Περνάω και το δεύτερο μπλόκο και πλησιάζω στην είσοδο, μια από τα ίδια. Για τα κομματόσκυλα ήμουν απλά ένας αόρατος άνθρωπος ή έστω, οτιδήποτε άλλο εκτός από πρωτοετής φοιτητής. Απλά δεν υπήρχα για αυτούς.

Μπαίνω μέσα στο φουαγιέ, που εννοείται ότι ήταν τίγκα στο κομματόσκυλο, ακολουθώ τις πινακίδες και κατευθύνομαι προς την γραμματεία. Του πούστη, αν δεν με πιάσει και τώρα κανένας, θα αναγκαστώ να ζητήσω την βοήθειά τους, σκέφτομαι. Ήρθα μέχρι εδώ, να μην το διασκεδάσω λίγο;

Να μην σας τα πολυλογώ, έφτασα στην πόρτα της γραμματείας ανενόχλητος. Μάλιστα, κάποιοι μου έκαναν και χώρο να περάσω...!!! Ε άει σιχτίρ δηλαδή. Πάω στο πρώτο τραπεζάκι που βρίσκω μπροστά μου, και κάνω την μαγική ερώτηση:

-Ρε παιδιά, αίτηση για εγγραφή από που παίρνω; (από την γραμματεία άχρηστε, απάντησα από μέσα μου στον εαυτό μου :ΡΡΡ)

-Για εγγραφή είστε...;!;!;!; (μου απάντησε μια λυγερόκορμη, ξανθιά με ντεκαπάζ κοπελίτσα. Αντιπαρέρχομαι τον πληθυντικό ευγενείας και της απαντάω, ενώ ταυτόχρονα, με την άκρη του ματιού μου, πιάνω το άγριο βλέμμα του αρχιτσομπάνου στις κοπελίτσες που έλεγε "καλά μωρή μαλακισμένες, πως σκατά σας ξέφυγε αυτός;")

-Ναι, για εγγραφή.

-Ναι, ελάτε από εδώ.

Πλησιάζει, με ακουμπάει με την παλάμη της στην ωμοπλάτη και με οδηγεί στην γραμματεία. Φτηνό το κολπάκι κοπελιά.

Παίρνω την αίτηση από την γραμματεία και επιστρέφω στο τραπεζάκι. Με παραλαμβάνει μια άλλη κοπελίτσα, λιγότερο πλαστική από την μπίμπο, καθόμαστε και αραδιάζουμε τα χαρτιά.

-Πως σε λένε;
-Sourotiri (σιγά μην σε ρωτήσω το ίδιο πράγμα, συζήτηση θα κάνουμε; Έλα να κάνουμε την αίτηση)
-Α εμένα με λένε Δάπω.
-Χάρηκα Δάπω.
-Λοιπόν εδώ συμπληρώνεις το όνο...

(Έχω ήδη αρχίσει να συμπληρώνω τα στοιχεία μου, πράγμα που έχω κάνει λίγες εκατοντάδες φορές παραπάνω από αυτήν :Ρ)

-Και για πες, δεύτερη σχολή είναι αυτή; (Όχι η πρώτη είναι, αλλά έχω πρόωρη ανάπτυξη)
-Ναι, δεύτερη.
-Ποια είναι η πρώτη σου σχολή;
-Η Τάδε.
-Και γιατί βρε Sourotiri παράτησες την Τάδε, μια χαρά σχολή!!! Όχι ότι η δική μας δεν είναι καλή βέβαια, είναι πολύ καλή σχολή και αυτή. (Ευτυχώς αυτή μου μιλάει στον ενικό, σκέφτομαι)
-Δεν την παράτησα βρε Δάπω, την τελείωσα.
-Αααα....

Κάπου μέσα στα χαρτιά μου παρατηρεί το πτυχίο μου.

-Αυτό είναι το πτυχίο σου;
-Ναι, πάρε να το δεις αν θέλεις (μιας και δεν έχεις δει πτυχίο ποτέ σου και έτσι πως έμπλεξες, παίζει να αργήσεις λίγο ακόμη)
-Αχ τι καλάααα... Και κάτσε, έκανες μηχανογραφικό με το 10%; (Ανενημέρωτη σε βρίσκω Δάπω, δεν έχω δικαίωμα να κάνω 10%, μιας και έχουν περάσει 2 τουλάχιστον χρόνια από την αποφοίτησή μου)
-Όχι, πανελλήνιες έδωσα (έχω αρχίσει να νιώθω ότι της προκαλώ απανωτά σοκ). Εξάλλου, τα μισά περίπου μαθήματα που έδωσα τα δίδασκα στο φροντιστήριο που δούλευα.

Χαμογελάει, έχει ήδη αρχίσει να καταλαβαίνει ότι δεν είμαι του χεριού της.

Προχωράμε την αίτηση, και φτάνω στο πεδίο "Θρήσκευμα".

-Αυτό γιατί υπάρχει εδώ;
-Ποιο καλέ, το θρήσκευμα; Βάλε χι όμικρον.
-Αυτό είναι προσωπικό δεδομένο, δεν πιστεύω να έχω πρόβλημα αν δεν το συμπληρώσω.
-Ε όχι δεν νομίζω... Δεν έχεις και άδικο. Και θα μετακομίσεις εδώ για να σπουδάσεις;
-Όχι, μένω στην παραδίπλα πόλη.
-Α, από εκεί είσαι;
-Όχι, Θεσσαλονικιός είμαι, αλλά μετακόμισα στην παραδίπλα πόλη λόγω αρραβώνα.

Βλέπω ότι προσέχει την βέρα. Είμαι σίγουρος ότι αρχίζει και αναρωτιέται τι δουλειά έχει αυτή με μένα. Είμαστε σε εντελώς άλλες φάσεις της ζωής μας και αυτό φαίνεται.

Συνεχίζουμε την αίτηση, ρωτάω κάποια πράγματα για τα οποία δεν ξέρει να μου απαντήσει, με αποτέλεσμα να έρθει και ο αρχιτσομπάνος. Έχω συμπληρώσει όλα τα έντυπα και είμαι έτοιμος να φύγω για την γραμματεία να τα καταθέσω. Όμως, δεν προλαβαίνω.

-Θα σου δώσω τώρα ένα ντοσιέ (βγάζει το ντοσιέ) που περιέχει μέσα πληροφορίες για την σχολή...

Βλέπω το ντοσιέ, αποφασίζω να το πάρω γιατί το site της σχολής δεν με ικανοποίησε, αλλά το βάζω μέσα στο άλλο ντοσιέ που είχα όλα τα χαρτιά μου. Σιγά μην το κουβαλάω φόρα παρτίδα να σας κάνω και διαφήμιση.

-...και αν θέλεις, μπορείς να μου δώσεις το τηλέφωνό σου;

Αυτή είναι η κρίσιμη στιγμή που κάθε πρωτοετής φοιτητής πρέπει να αποφύγει. Σε όσα παιδιά δεν θέλουν να δώσουν το τηλέφωνό τους, τους συμβουλεύω να πουν ότι δεν έχουν κινητό, ότι δεν το θυμούνται από έξω ή ότι δεν έχουν μπαταρία ή μονάδες για να κάνουν αναπάντητη στο κομματόσκυλο. Αντιλαμβάνομαι ότι δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει πιστευτή καμία από αυτές τις δικαιολογίες, αν τις ξεστομίσω εγώ. Πρέπει να βρω κάτι γρήγορα, αλλά στο τέλος απλά χαμογελάω με νόημα.

-Ε άστο μωρέ, ας σου δώσω εγώ το δικό μου καλύτερα. (Ευτυχώς)

Πάω στην γραμματεία και διαπιστώνω ότι η γραμματέας έχει μια κοπελίτσα μπροστά της, στην οποία μιλάει κάπως απαξιωτικά. Και εδώ τις ίδιες μαλακίες θα έχουμε, σκέφτομαι. Παίρνω το επίσημο προσωπείο μου, της μιλάω με το σεις και με το σας, και παραδόξως, η γραμματέας μου απαντάει σε ανάλογο ύφος.

Αρχίζει και σχηματίζεται ουρά από πίσω μου, από πρωτοετείς φοιτητές που περιμένουν να κάνουν την εγγραφή τους. Μάλλον ήμουν τυχερός και πέτυχα την γραμματεία κενή. Στον διάλογο που κάνω με την γραμματέα, αναγκαστικά αναφέρω κάποια πράγματα πάλι, όπως ότι έχω πτυχίο από άλλη σχολή, ότι έδωσα πανελλήνιες, κτλ. Συνειδητοποιώ ότι η ουρά αρχίζει στα 5 μέτρα από μένα, και αρχίζει να ακούγεται σούσουρο. Πιάνω μερικές ατάκες που με αφορούν, ενώ ταυτόχρονα, με την άκρη του ματιού μου πιάνω μερικά απορημένα βλέμματα. Τελειώνω και φεύγω.

Δεν μπορώ να πω, το διασκέδασα :)

Δευτέρα, 12 Σεπτεμβρίου 2011

...την ζωή ποδήλατο.

Αφορμή για αυτό το ποστ στάθηκαν μερικά περιστατικά που είδα στον δρόμο, με ποδηλάτες να κάνουν διάφορες καφρίλες. Είδα ποδηλάτες να περνάνε κόκκινα φανάρια, ο ένας εξ αυτών μάλιστα φορτσάτος, είδα ποδηλάτες να στέκονται μέσα στην μέση του δρόμου δημιουργώντας ουρά πίσω μου, ποδηλάτες να παραβιάζουν προτεραιότητες, και πάει λέγοντας.

Δεν έχω τίποτα φυσικά με το ποδηλατικό κίνημα, το οποίο ανθίζει σιγά-σιγά στην χώρα μας και μπορώ να πω ότι αν όλοι οδηγούσαμε ποδήλατα, ή έστω ένα μεγάλο ποσοστό από εμάς, οι πόλεις μας θα ήταν πολύ πιο όμορφες. Με τους μαλάκες ανεξέλεγκτους ποδηλάτες έχω πρόβλημα.

Αναρωτήθηκα λοιπόν με ένα μου tweet αν οι ποδηλάτες υποχρεούνται να έχουν δίπλωμα ή έστω να ξέρουν τα σήματα. Ρητορικό το ερώτημα βεβαίως. Στον διάλογο που ακολούθησε, αναγκάστηκα να ψάξω τον ΚΟΚ, γιατί ήταν το μόνο κείμενο που θα μπορούσε να μας διαφωτίσει.

Φυσικά, πέρα από το τι λέει ο ΚΟΚ, θεωρώ αυτονόητη υποχρέωση των ποδηλατών, ακόμη και αν δεν το ζητά ο νόμος, να γνωρίζουν τους κανόνες που διέπουν τον δρόμο. Κυρίως για την δική τους ασφάλεια φυσικά και δευτερευόντως για τους οδηγούς των άλλων οχημάτων. Αν κάποιος παίρνει ένα ποδήλατο και βγαίνει στον δρόμο χωρίς να γνωρίζει τους κανόνες που τον διέπουν, εκτός από επικίνδυνο, τον θεωρώ και βλάκα.

Τι λέει λοιπόν ο ΚΟΚ;

Αρχίζει με κάποιους ορισμούς. Στο άρθρο 2 λοιπόν, ο ΚΟΚ μας ορίζει κάποιες έννοιες (τα bold δικά μου, για έμφαση):

Oδηγός: Πρόσωπo τo oπoίo oδηγεί κάθε είδoυς όχημα ή ζώα μεμoνωμένα ή σε αγέλες και πoίμνια ή ζώα όταν χρησιμoπoιoύνται για έλξη, για τη μεταφoρά πρoσώπων ή πραγμάτων ή ίππευση.

Ποδήλατο: Το όχημα δύο τουλάχιστον τροχών το οποίο κινείται με τη μυϊκή δύναμη εκείνων που επιβαίνουν και μπορεί να υποβοηθείται με βοηθητικό ηλεκτροκινητήρα μέγιστης συνεχούς ονομαστικής ισχύος 0,25 KW και η ισχύς του οποίου μειώνεται σταδιακά και τελικά μηδενίζεται όταν η ταχύτητα του οχήματος φθάσει τα 25 χλμ/ώρα ή νωρίτερα, εάν σταματήσει η ποδηλάτηση.

Πoδηλατόδρoμoς: Οδός ή τμήμα οδού απoκλειστικής κυκλoφoρίας πoδηλάτων.

'Αρα, το ποδήλατο είναι όχημα, ο ποδηλάτης είναι οδηγός οχήματος, και ο ποδηλατόδρομος είναι το μέρος εκείνο που επιτρέπονται μόνο ποδήλατα. Αυτό το τελευταίο φυσικά δεν μας λέει ότι τα ποδήλατα δεν επιτρέπεται να κυκλοφορούν στο οδόστρωμα.

Πιο κάτω, στο άρθρο 13, ο ΚΟΚ μας λέει πως "Kάθε κινoύμενo όχημα ή συνδυασμός oχημάτων επιβάλλεται να έχει oδηγό". Μάλιστα, αυτός ο οδηγός "επιβάλλεται να έχει την, κατά τις σχετικές διατάξεις προβλεπόμενη άδεια οδήγησης", το κοινώς λεγόμενο και δίπλωμα.

Το πρώτο κενό που προκύπτει είναι ακριβώς εδώ. Δίπλωμα για ποδήλατο δεν υπάρχει, άρα τι μπορούμε να υποθέσουμε; Ότι εφόσον ο ποδηλάτης δεν (μπορεί να) έχει δίπλωμα οδήγησης ποδηλάτου, δεν μπορεί να οδηγήσει ποδήλατο;

Η υπόθεση αρχίζει να αποκτάει περισσότερο ενδιαφέρον στο άρθρο 88, που μιλάει για τις άδειες κυκλοφορίας: "Δεν επιτρέπεται μηχανoκίνητo όχημα, ρυμoυλκoύμενo, μoτoπoδήλατo ή ζωήλατo όχημα, να κυκλoφoρεί oπoυδήπoτε στη Χώρα, αν δεν έχει εκδoθεί γι’ αυτό άδεια κυκλoφoρίας". Εδώ ο ΚΟΚ μας λέει ότι το ποδήλατο δεν υποχρεούται να έχει άδεια κυκλοφορίας (που πέραν του χαρτιού που ονομάζεται άδεια κυκλοφορίας, αυτό στα νέα ελληνικά σημαίνει ότι δεν επιτρέπεται να κυκλοφορεί, έτσι;!;!;!;).

Κοινώς, ο ΚΟΚ δεν προβλέπει από την μια δίπλωμα για τον ποδηλάτη, ούτε άδεια κυκλοφορίας για το ποδήλατο, αλλά από την άλλη τα θεωρεί απαραίτητα για "κάθε όχημα και οδηγό". Δηλαδή τι σκατά είναι ο ποδηλάτης ρε παιδιά, όταν δεν κινείται σε ποδηλατόδρομο αλλά στον δρόμο; Τι είναι; Είναι οδηγός (άρα πρέπει να ξέρει πως να οδηγάει), είναι πεζός, τι είναι αυτός ο χρήστης του οδοστρώματος;

Ελπίζω να καλυφθεί γρήγορα αυτό το κενό του ΚΟΚ πάντως. Μέχρι τότε, οι οδηγοί να προσέχετε τους ποδηλάτες και οι ποδηλάτες τους οδηγούς.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θα ήθελα να είμαι στην θέση ούτε του ποδηλάτη, ούτε του οδηγού, ούτε του τροχονόμου στην περίπτωση ατυχήματος με υπαιτιότητα του ποδηλάτη.

Κυριακή, 4 Σεπτεμβρίου 2011

Με 2 σπίτια και χωρίς.

Έχω να γράψω πάνω από 5 εβδομάδες εδώ μέσα. Είναι η πρώτη φορά που έχω παρατήσει τόσο πολύ αυτήν την διαδικτυακή γωνιά μου και νομίζω πως αυτό είναι λογικό αποτέλεσμα της ανακατωσούρας που επικρατεί στην ζωή μου αυτό το καλοκαίρι. Όλα ξεκίνησαν υπέροχα, με μένα και την Λίνα να παντρεύουμε ένα πολυαγαπημένο μας ζευγάρι. Έπονταν άλλοι 4 γάμοι, και θέλαμε να πάμε σε όλους. Βλέπεις, ήταν το πρώτο καλοκαίρι που άρχισαν να παντρεύονται παιδιά της δικής μας ηλικίας και, δεδομένου ότι ζούμε και εμείς τον πυρετό του δικού μας γάμου, πραγματικά ανυπομονούσαμε.

Και μετά, ήρθε το ατύχημα. Ευγνωμονώ την τύχη που όλοι όσοι εμπλεκόμασταν γλιτώσαμε τις ζωές μας. Πλέον όμως, με τα όσα συνεπάγονταν από το ατύχημα, έχω κουραστεί.

Εκτός από το ότι δεν μπορέσαμε να κάνουμε όσα θέλαμε ή τουλάχιστον όχι με την άνεση που θα μπορούσαμε κάποια από αυτά, είναι η πρώτη φορά από τότε που συζούμε με την Λίνα που νιώθω ότι για να ανταπεξέλθω, πρέπει να κοπώ σε 2 (τουλάχιστον) κομμάτια, ένα που θα μείνει στην Θεσσαλονίκη και να φροντίζει τις εκεί υποχρεώσεις με νοσοκομεία, ασφάλειες, αστυνομίες, αλλά και θα πηγαίνει για καφέ με αγαπημένα πρόσωπα, και ένα που θα μένει στην πόλη μας για να φροντίζει τις αντίστοιχες υποχρεώσεις, όπως ταχυδρομεία, προκυρήξεις, και τα γαμήλια ζητήματα.

Έχει μπει ο Σεπτέμβρης και από εκεί που περιμέναμε ότι θα έβγαιναν τα σίδερα από το χέρι της καλής μου, οι γιατροί μας είπαν ότι χρειάζεται και άλλος χρόνος. Πράγμα που σημαίνει παράταση και του διχασμού του χώρου της προσωπικής μας ζωής. Το χειρότερο είναι ότι δεν μας λένε καν μια έστω και ασαφή εκτίμηση για το πότε θα βγουν. Και έτσι δεν ξέρουμε αν έχουμε φάει τον γάιδαρο και μας μένει η ουρά, ή αν γίνεται το αντίθετο.

Ας είναι. Η νομαδική ζωή που κάνουμε κάποια στιγμή θα σταματήσει. Και τότε θα αναλάβω και πάλι το πληκτρολόγιο μου και θα ασχοληθώ με όσα με εντυπωσιάζουν, όπως κάνω καιρό τώρα. Αλήθεια, μου έλειψε αυτό το πράγμα, έγιναν τόσα πράγματα μέσα στον Αύγουστο για τα οποία θα ήθελα πολύ να μοιραστώ τις σκέψεις μου μαζί σας, αλλά δεν υπήρχε ούτε ο χρόνος, ούτε η διάθεση.

Καυτά φιλάκια σε όλους, ελπίζω να τα ξαναπούμε σύντομα ;)

Παρασκευή, 29 Ιουλίου 2011

Είναι οι μελλόνυμφοι μια... κοινωνική αίρεση;

Οι ετοιμασίες του γάμου (τουλάχιστον όσες μπορούν να γίνουν από τώρα) συνεχίζονται με γρήγορους ρυθμούς. Προχθές που λέτε, συζητώντας για αυτές, βρέθηκα μπροστά σε εναν αναπάντεχο προβληματισμό. Μπορεί, την ώρα που θα περνάμε το κατώφλι της εκκλησίας, να έχουμε ξεμείνει από φίλους (ελπίζω να παραμείνουν οι κουμπάρες :ΡΡΡ).

Βλέπεις, οι μελλόνυμφοι, δείχνουν να είναι μια ξεχωριστή κοινωνική αίρεση. Είναι εκεί έξω, τρώνε, πίνουν, διασκεδάζουν, κάνουν ταξίδια. Κυκλοφορούν ανάμεσά μας. Όταν όμως είσαι 27 και είσαι ο πρώτος από τον στενό φιλικό σου κύκλο που παντρεύεται, τότε υπάρχει πρόβλημα. Γιατί εντάξει, είναι κατανοητό ο μελλόνυμφος να θέλει να μιλάει για αυτό το μεγάλο πανηγύρι που ετοιμάζει, αλλά όταν έχει φίλους που οι μισοί δεν έχουν καν σχέση και οι άλλοι μισοί έχουν σχέση μεν, αλλά δεν έχουν σκεφτεί ούτε κατά διάνοια τον γάμο δε, οι άνθρωποι βαριούνται.

Βάλε στην εξίσωση τον υποφαινόμενο και την υποφαινόμενη, που ετοιμάζουν τον γάμο τους 1+ χρόνο πριν, παρατείνοντας την περίοδο βαρεμάρας των φίλων τους :Ρ

Αρχίζω και νιώθω πραγματικά εξωγήινος, μεταλλάσσομαι σε κάτι που δεν το πίστευα μέχρι πρότινος. Πήγα για καφέ με έναν φίλο μου πριν καμιά εβδομάδα, και όταν έκανε το λάθος να με ρωτήσει "τι νέα ρε μαλάκα;", το μόνο νέο που είχα να του πω αφορούσε τον γάμο. Κάποια στιγμή χτύπησε το κινητό του, διακόπτοντας τα όσα σημαντικά είχα να πω, και όταν το έκλεισε, με πρόλαβε με την ατάκα "Και που λες μαλάκα, στην δουλειά...".

Είναι τελικά οι μελλόνυμφοι μια κοινωνική αίρεση, εκτός πραγματικότητας;

Και αν είναι, ποιοι άλλοι θα μπορούσαν να μπουν στην ίδια κατηγορία;

Οι έγκυες;
Όσοι ασχολούνται με το ψάρεμα και το κυνήγι;
Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά;
Οι φαντάροι;

(Πάντως να ξέρετε, η στήλη "The Wedding Series" θα συνεχιστεί με αμείωτο ρυθμό, όπως ακριβώς και το "Ημερολόγιο ενός Φαντάρου", και όσοι πιστοί, προσέλθετε :ΡΡΡ)

Τρίτη, 19 Ιουλίου 2011

The Wedding Series, Part 2: Ο προϋπολογισμός.

Μετά την εμπέδωση της γαμήλιας θεωρίας, καθίσαμε με την Λίνα τις προάλλες και βάλαμε κάτω τα έξοδα του γάμου, ή τουλάχιστον, όσα εμείς προβλέπουμε ότι θα ξοδέψουμε. Βλέπεις, άλλο πράγμα να τα λες όλα στον αέρα, και άλλο πράγμα να τα βλέπεις όλα γραμμένα και συγκεντρωμένα. Παραδόξως, το ποσό που βγήκε στο τέλος ήταν περίπου όσο υπολογίζαμε. Φυσικά, βγάλαμε δυο βερσιόν του προϋπολογισμού, μια νορμάλ και μια φθηνότερη, και πιστεύουμε ότι τελικά θα παίξουμε κάπου εκεί μέσα.

Για την οικονομία της συζήτησης, να προσθέσω απλά ότι έχουμε καταλήξει (=εμείς και οι γονείς μας) σε θρησκευτικό, ανοιχτό γάμο (για πολλούς και διάφορους λόγους) και αυτό απλά το λέω για να προλάβω όσους, με καλή ή κακή πρόθεση, θέλουν να συμβουλεύσουν "κλειστό γάμο ρε, με 5-10 φίλους", "πολιτικό γάμο ρε, με μια μικρή δεξίωση σε μια ταβέρνα", κτλ. Μην αγχώνεστε, τα έχουμε σκεφτεί και εμείς όλα τα ενδεχόμενα, και τα έχουμε συζητήσει διεξοδικά με τους γονείς μας, πριν από σας, για μας :)

Πάμε λοιπόν, να επιχειρήσουμε να απαντήσουμε στο καυτό ερώτημα: Πόσο μπορεί να κοστίζει ένας γάμος;

(Όλα τα ποσά αφορούν γάμο σε μικρή επαρχιακή πόλη, αυτό για όσους πέσουν πάνω σε αυτό το κείμενο από το Google)

1) Η εκκλησία.
Πρόσφατα γίναμε κουμπάροι και, αν δεν κάνουμε λάθος το κόστος της ήταν περίπου 100€. Αν σε αυτό συνυπολογίσουμε ότι ο παπάς είναι συγγενής, δεν πιστεύουμε ότι θα ξεπεράσει αυτό το ποσό.

2) Το κέντρο.
Στην περιοχή μας τα κέντρα κυμαίνονται γύρω στα 20-23€ το άτομο, οπότε με τους 500-600 καλεσμένους που υπολογίζουμε ότι θα έρθουν, μιλάμε για ένα εύρος από 11 μέχρι 14 χιλιάρικα.

3) Βίντεο-Φωτογραφία.
Έχουμε ήδη κάνει συζητήσεις με βιντεάδες και φωτογράφους, και είναι οι επαγγελματίες εκείνοι που θέλουμε να κάνουν καλή δουλειά, στο κάτω κάτω αν κάτι μείνει στον χρόνο, αυτό θα είναι η δουλειά τους. Μιλάμε για φωτορεπορτάζ, θέλουμε να πιαστούν "στιγμές" και όχι στημένες πόζες. Θέλουμε όλο το υλικό, καθώς επίσης και διάφορα παράπλευρα προϊόντα (βίντεοκλιπ και φώτοκλιπ κυρίως, τα άλμπουμ δεν μας πολυενδιαφέρουν) και ευελπιστούμε ότι θα βρούμε αυτό που θέλουμε και ότι θα μείνουμε μέσα στο εύρος των 2.300€ με 2.700€ που υπολογίζουμε.

4) Κομμώτρια-Μακιγιάζ για τη νύφη τα υπολογίζουμε περίπου στα 500€.

5) Όργανα.
Δεν είμαστε σίγουροι αν τα μαγαζιά που θα επισκεφτούμε περιλαμβάνουν τα όργανα στην τιμή, αλλά επειδή θεωρούμε καλό να πάρουμε το χειρότερο σενάριο ως δεδομένο (ότι δεν θα τα περιλαμβάνουν δηλαδή), υπολογίζουμε περίπου 3.000€ με 3.500€ για τα όργανα.

6) Το ντύσιμο της νύφης.
Μιλάμε κυρίως για ράψιμο, μαζί με τα παπούτσια και τα λοιπά ψιψόνια, από 1500€ μέχρι 2000€.

7) Το ντύσιμο του γαμπρού.
Εδώ τα πράγματα είναι πιο απλά, κοστούμι-πουκάμισο-παπούτσι, το υπολογίζουμε περίπου στα 600€ με 900€ (εννοείται ότι δεν έχω σκοπό να πω ότι είναι γαμπριάτικο).

8) Μπομπονιέρες.
Αντί να πάμε στους κλέφτες που υπάρχουν στην αγορά, θα ψάξουμε τρόπους και πρώτες ύλες ώστε να φτιάξουμε τις μπομπονιέρες μας με τα χεράκια μας. Υπολογίζουμε να κάνουμε περίπου 1000 μπομπονιέρες και δεν πιστεύουμε ότι το κόστος θα βγει πάνω από 700€ (και κάτω από 300€, προφανώς) :)

9) Κουφέτα.
Αυθαίρετα, με υπολογισμένη τιμή το 12€ ανά κιλό, μιλάμε για περίπου 300€ στο τέλος.

10) Τούρτα.
Εδώ έχουμε πλήρη άγνοια για τις τιμές, οπότε αυθαίρετα βάλαμε ένα χιλιάρικο στην σούμα.

11) Προσκλητήρια.
Και εδώ ισχύει το ίδιο με τις μπομπονιέρες. Σιγά να μην δώσουμε 1,5 ή 2€ ανά προσκλητήριο, ενώ μπορούμε να το κάνουμε μόνοι μας, και να έχει και το προσωπικό μας στυλ. Υπολογίζουμε περίπου 300€ (μαζί με τους φάκελους).

12) Στέφανα.
Σε πολύ πρόσφατο γάμο αγαπημένων μας ανθρώπων (τους οποίους και παντρέψαμε) κόστισαν 180€, και μιλάμε για ασήμι και φτιαγμένα από τεχνίτη. Αν πάλι πάμε στα ψεύτικα στέφανα, θα τα πάρουμε από το ίντερνετ. Σε κάθε περίπτωση, έχουμε ένα εύρος 50€ με 200€.

13) Βέρες.
Εδώ υπολογίζουμε ένα 500€ :)

14) Δίσκος-Ποτήρι-Καράφα για την εκκλησία. Μιλάμε για τα αντικείμενα με το λιγότερο value/price. 100€ και πολλά είναι, για μια χρήση είναι στο κάτω-κάτω.

15) Λαμπάδες για την εκκλησία.
Άλλα δυο αντικείμενα με χαμηλο value/price. 200€ και πολλά είναι.

16) Διακόσμηση εκκλησίας (σχεδόν ανύπαρκτη), κέντρου και αυτοκινήτου.
Όλα χειροποίητα, και αυτήν την στιγμή που μιλάμε θα εκπλαγούμε αν ξεπεράσουμε τα 800€ κόστος. (και πάλι, με πρώτες ύλες αγορασμένες από εμάς και εμπρός καλά μας χεράκια, εννοείται)

17) Ανθοδέσμη.
Δεν έχουμε σκοπό να κάνουμε την μαλακία να πούμε ότι πρόκειται για γάμο, οπότε νομίζω ότι τα 20-30€ που υπολογίζουμε δεν είναι άσχημα :)

18) Ξενοδοχεία για τους κοντινούς συγγενείς και φίλους που θα έρθουν από μακριά.
Εδώ έχουμε ένα θέμα, γιατί δεν ξέρουμε ακριβώς τι τιμή θα πάρουμε, αλλά πιστεύουμε ότι θα είμαστε μεταξύ 1000€ και 1500€.

19) Ευχαριστήριες Κάρτες-Εκτυπώσεις φωτογραφιών-Ταχυδρομεία
Εδώ αυτά τα υπολογίζουμε γύρω στο 600€.

20) Πουρμπουάρ που ίσως χρειαστεί να δώσουμε, γύρω στο 400€.

21) Διάφορα άλλα έξοδα, περίπου στο χιλιάρικο.

Όλα αυτά, μας κάνουν από περίπου 26.500€ μέχρι 31.500€.

Αν έχετε οποιαδήποτε ένσταση ή παρατήρηση ή εμπειρία που θέλετε να μοιραστείτε, όσον αφορά το ύψος των εξόδων, πολύ θα ήθελα να διαβάσω μια εμπεριστατωμένη γνώμη :) Επίσης, αν πιστεύει κανείς ότι έχουμε ξεχάσει κάτι βασικό, θα ήθελα να μας το πει, γιατί στίβουμε το κεφάλι μας και δεν μπορούμε να σκεφτούμε κάτι άλλο :)

Τετάρτη, 6 Ιουλίου 2011

Μαθήματα πληροφορικής ιστορίας

Με αφορμή την έλευση του Google+ (για όσους δεν γνωρίζουν, πρόκειται για το νέο, πάρα πολύ καλό social network της Google), και την επανάσταση που αυτό έφερε στα κοινωνικά δίκτυα, άνοιξα χθες μια συζήτηση με την αδερφή μου και την Λίνα σχετικά με τις επαναστάσεις στον κόσμο της πληροφορικής. Έτσι λοιπόν, ξεκίνησα να θυμάμαι πάρα πολλά πράγματα από την... πληροφορική μου σταδιοδρομία, επαναστάσεις επί επαναστάσεων, που το ομολογώ, με συγκίνησαν τόσο πολύ, που θέλω να τα μοιραστώ μαζί σας :)

Βρισκόμαστε κάπου στο 1992 ή 1993, εγώ είμαι 8 ή 9 χρονών παιδάκι, και μπαίνει στο σπίτι μας ένα μαραφέτι σαν αυτό:

Πρόκειται για έναν υπολογιστή, μοντέλο 286. Ο επεξεργαστής του τρέχει στα 16 Megaherz (σήμερα μιλάμε για περίπου 2 έως 6 χιλιάδες από αυτά), έχει 512 kilobyte ή 1 megabyte μνήμη RAM (σήμερα μιλάμε για χιλιάδες megabytes RAM), σκληρό δίσκο 10 (!) megabytes. Μάλιστα, το δικό μου PC είχε και μια ένδειξη που έδειχνε τα Megaherz και δίπλα ένα κουμπί "TURBO" που, αν το πατούσες, τα Megaherz γίνονταν 25 -και ήταν πολύ μεγάλη υπόθεση αυτό.

Προσέξτε την οριζόντια θέση που έχει το CPU. Την απουσία ποντικιού. Το μέγεθος της οθόνης. Το πληκτρολόγιο. Και φυσικά, αυτήν την σχισμή που έχει εκεί στα δεξιά. Όχι, δεν μπαίνει κάποιου είδους CD εκεί. Δισκέτα μπαίνει, και μάλιστα των 5,25 ιντσών!!! Ιδού:

Η χωρητικότητά της είναι 720 kilobyte (κάτι λιγότερο από 1 megabyte), είναι πολύ μαλακιά και φυσικά, τέρμα ευαίσθητη. Τότε κουβαλούσα τις δισκέτες σαν να είχα κάποιο θησαυρό πάνω μου, γιατί αν έκανα την παραμικρή άτσαλη κίνηση, πήγαινε χαμένο το παιχνίδι μου!!!

Αλήθεια, θα εμπιστευόσασταν ποτέ ένα λειτουργικό σύστημα με αυτό το λογότυπο;

MS-DOS και τα μυαλά στα κάγκελα. Για ρίξτε μια ματιά στο πως φαινόταν:

Αφού ο υπολογιστής άνοιγε, κατέληγε σε μια τέτοια εικόνα. C:\> και ένας κέρσορας να αναβοσβήνει. Το PC περίμενε να πληκτρολογήσεις την εντολή σου, ήταν ο απόλυτος δούλος σου. Δεν έκανε ΤΙΠΟΤΑ αν δεν του το έλεγες εσύ. Για να παίξω λοιπόν το παιχνίδι που ήθελα, πατούσα τις εξής εντολές:

CD Games (CD = Choose Directory)
CD football
football.exe

και έπαιζα! Αντίστοιχα υπήρχαν και άλλες εντολές (md, del, dir, copy, κτλ) με τις οποίες χειριζόσουν τα αρχεία και τους φακέλους σου. Τα παράθυρα τότε τα είχαμε για να χαζεύουμε την βροχή.

Σε εκείνες τις εποχές, το ποδοσφαιράκι που θα θυμούνται αρκετοί είναι φυσικά το ΘΡΥΛΙΚΟ Italia '90:

Τα εικονιζόμενα σχήματα είναι ποδοσφαιριστές. Με το enter έκανες σουτ, με το space έδινες πάσα και με τα βελάκια έτρεχες!!! Τόσο απλό, και όμως, τόσο καυλιάρικο!!!

Με την πάροδο του χρόνου, γύρω στο 1995, ήρθε η ώρα να αλλάξω υπολογιστή. Το νέο μου απόκτημα, ένας υπερσύγχρονος 486, έμοιαζε με κάτι τέτοιο:


Το tower μου βέβαια ήταν αρκετά μικρότερο από το εικονιζόμενο. Προσέξτε την παρουσία ποντικιού. Την αλλαγή του πληκτρολογίου. Τα 60 (ναι 60!!!) ολόκληρα, κατάδικά σου MegaHerz!!! Την οθόνη πολλών χρωμάτων (VGA;;;). Την ταυτόχρονη ύπαρξη δυο οδηγών δισκέτας, μια των 5,25 ιντσών (όπως και στον 286) και μια των 3,5 ιντσών:

Αυτές οι νέες δισκέτες, ήταν σκληρές, είχαν το μισό μέγεθος από τις παλιές, αλλά την διπλάσια χωρητικότητα (1,44 megabyte!!!). Αυτό το χαρακτηριστικό, δεν το χωρούσε το μυαλό μου. Που να ήξερα τι ερχόταν...

Εκείνος ο 486 που είχαμε πάρει, δεν είχε CD-ROM. Ακόμη θυμάμαι την επίσκεψη που έκανα με τον πατέρα μου στην Infosystem για να πάρουμε CD-ROM, περίπου 6 μήνες μετά την απόκτηση του υπολογιστή, και την χαρά που είχα γιατί θα έπαιρνα CD-ROM 4πλης ταχύτητας (μόλις είχαν βγει), έναντι των... παλιών 2πλης ταχύτητας που υπήρχαν τότε! Το CD-ROM το πήραμε, το βάλαμε στο... συνεργείο, αλλά δεν υπήρχαν CD για να βάλω, παρά μόνο μουσικής. Μάλιστα, εκείνο το CD-ROM, είχε πάνω 2 κουμπάκια, ένα για να ανοιγοκλείνει το πορτάκι και ένα "PLAY" για αυτόματη αναπαραγωγή της μουσικής!!!

Το περιοδικό Computer για όλους αν θυμάμαι καλά, που μέχρι τότε με κάθε τεύχος του έδινε μια δισκέτα δώρο με διάφορα προγραμματάκια, έκανε το μεγάλο μπαμ: Κυκλοφόρησε το πρώτο CD που πήρα στα χέρια μου, αφήνοντας με πραγματικά άφωνο με τα 650 megabytes του. ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ. Από την δισκέτα των 1,44 megabytes, είχα στα χέρια μου ένα δισκάκι κοντά 500 φορές μεγαλύτερο. Θυμάμαι ακόμη να παίρνω το CD στο σχολείο για να το δείξω στους συμμαθητές μου. Όχι όλους, φυσικά. Δεν καταλάβαιναν όλοι για τι πράγμα μιλούσα. (Φυσικά δεν μιλάμε καν για CD-Recorder, έτσι; CD-Recorder πήρα πολύ αργότερα, εκεί να δείτε χαρά!!!)

O ασκός του αιόλου είχε ανοίξει.

Στον 486 μου, που παρεμπιπτόντως είχε και 365 megabytes σκληρού δίσκου, είχα τα MS-DOS, αλλά ΚΑΙ Windows. Τα Windows βέβαια, δεν ήταν το πρωτεύων λειτουργικό του σύστημα. Η έκδοση τους, Windows 3.1, όταν τα άνοιγες, σου έδειχνε τα εξής:

Ξεχωρίζουν τα εικονίδια File Manager, Control Panel, Read Me (!!!), MS-DOS prompt, Accessories, Games!!! Δεν χρειάζεται να περιγράψω το τι πασιέντζες είχα ρίξει :) Και μετά γυρνούσα στα MS-DOS για να παίξω τα άλλα παιχνίδια! Βλέπεις, κάποια παιχνίδια έπαιζαν μόνο σε MS-DOS και κάποια μόνο σε Windows!

Το μεγάλο πατατράκ στον τομέα των λειτουργικών ήρθε με τα Windows 95, που ήταν ο προπομπός ΟΛΩΝ των μετέπειτα windows. ΑΥΤΗ ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ. Ρίξτε μια ματιά:
Δεν γαμάνε; Όχι πείτε μου, δεν γαμάνε; Για πρώτη φορά μπορούσα να παίζω ναρκαλιευτή ΚΑΙ να ακούω μουσική από τον υπολογιστή και μάλιστα ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ. Beat that bitchez!!!

Εννοείται ότι ένα από τα παιχνίδια στα οποία καιγόμουν ήταν το Fifa 1994. Με αυτό και αν είχα φάει κόλλημα:


Αν προσέξετε κάπου στο παραπάνω desktop, θα δείτε ένα εικονίδιο "The Internet". Για να μπεις στο ίντερνετ τότε, έπρεπε να έχεις ένα modem (το δικό μου ήταν 56άρι). Έβγαζες λοιπόν το καλώδιο από το τηλέφωνο, το έβαζες στο modem, πατούσες "Σύνδεση", και ο υπολογιστής έκανε κλήση στον πάροχο και συνδεόσουν. Ακούστε και εσείς τι άκουγα ο δύσμοιρος για να συνδεθώ:


Όποιος το έχει ζήσει, είμαι σίγουρος ότι έχει βουρκώσει :)

Φυσικά, όσην ώρα "μιλούσα" στο ίντερνετ, το τηλέφωνο ήταν κατειλημένο. Η χρέωση ήταν μια αστική μονάδα σε κάθε ξεκινημένο πεντάλεπτο. Η ταχύτητα, 56 kbps, σε αντίθεση με τα δεκάδες χιλιάδες σημερινά. Για να σου ανοίξει μια σελίδα περίμενες ένα πεντάλεπτο. Τι να λέμε τώρα...Και φυσικά, περιττό να σας πω πόσες φορές με πετούσε οφλάιν, και άντε ξανά από την αρχή...

Για αυτό και η κάβλα μου ήταν ακόμη μεγαλύτερη όταν βάλαμε ISDN σύνδεση, στα 64 kbps (αυτά τα 8 παραπάνω kbps ήταν πολύτιμα, πιστέψτε με) και η σύνδεση ήταν πιο σταθερή.

Με την ISDN σύνδεση λοιπόν, γνώρισα -στην ουσία- τον μαγικό κόσμο του ίντερνετ. Κοιτάξτε τι έβλεπαν τα ματάκια μου:
MSN :)


Napster!!! Το πρώτο πρόγραμμα για download!!! Φυσικά, κατεβάζαμε ένα τραγούδι την εβδομάδα, και όταν έφτανε στο 100% και το βάζαμε να παίξει και ήταν το σωστό τραγούδι, κλαίγαμε από χαρά!!!

mIRC!!! Το πρώτο (πιο πριν και από το MSN) ευρέως διαδεδομένο πρόγραμμα chat!!! Θυμάται κανείς το #Hellas; :)))


Internet Explorer!!! (Εδώ η Wikipedia, στην πρωτόλεια μορφή της). Τα tabs μας τότε ήταν... ανοιγμένοι explorers, 3-4 κάθε φορά :)

Τα υπόλοιπα, όσα έγιναν μετά, νομίζω τα ξέρουν πολύ περισσότεροι. Αλλά όπως και να'χει, στα χρόνια μετά το 1998 με 2000, δεν συντελέστηκε καμία τόσο τεράστια επανάσταση, όσο αυτές που είχαν γίνει έως τότε, παρά μόνο, μικρά και σταθερά βήματα προόδου. Η μόνη εξαίρεση που υπάρχει σε αυτόν τον κανόνα, είναι η έλευση των aDSL συνδέσεων, με ταχύτητες σχεδόν δεκαπλάσιες από τις προϋπάρχουσες.

Εννοείται, πως όποιος θέλει να καταθέσει τις δικές του αναμνήσεις από εκείνες τις εποχές, ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ να το κάνει στα σχόλια :) Οι νεότεροι, απλά παρακολουθείστε :)

Τρίτη, 21 Ιουνίου 2011

Αδιαβάθμητη έλλειψη αυτογνωσίας.

Ας πούμε ότι έχεις να αξιολογήσεις 10 ανθρώπους, και για αυτόν τον λόγο τους βάζεις να συμμετάσχουν σε έναν γραπτό διαγωνισμό. Θέλεις η διαδικασία να είναι δίκαια και διαφανής. Έτσι, τους βάζεις κάποιες ερωτήσεις, που σε ενδιαφέρει να εξετάζουν φυσικά το αντικείμενο για το οποίο τους θέλεις. Εσύ, σαν θεματοδότης, θέλεις να ξεχωρίσεις τον κακό, τον καλό, τον άριστο. Αν λοιπόν βάλεις σωστά διαβαθμισμένα θέματα, είναι αρκετά πιθανό οι βαθμοί των 10 εξεταζομένων να έχουν μια διασπορά ανάμεσα στο 0 και το 100. Αν η διαβάθμισή σου είναι τέλεια, ο ένας από τους 10 θα είναι στην κλίμακα 0-10, ο δεύτερος στο 10-20, και τα λοιπά.

Με λίγα λόγια, το 10% των υποψηφίων θα πάρουν το 10% των καλύτερων βαθμών, οι μισοί θα είναι πάνω από την μέση και οι άλλοι μισοί κάτω, και τα λοιπά. Σε αυτήν την περίπτωση, θα έχεις καταφέρει να ξεχωρίσεις όλους τους υποψηφίους, με τον τρόπο που πρέπει.

Όταν μιλάμε για πανελλήνιες εξετάσεις, μπαίνει στην μέση βέβαια και το θέμα των βαθμολογητών. Μπορεί να μπουν παλούκια θέματα, αλλά με επιεική βαθμολόγηση να απαλυνθεί ο...πόνος. Και το αντίθετο φυσικά. Αυτά όμως, η δυσκολία των θεμάτων και ο τρόπος βαθμολόγησης, είναι δυο μεγέθη που δεν είναι μετρήσιμα. Μετρήσιμα όμως, είναι τα στατιστικά των εξετάσεων.

Αν λοιπόν παρατηρήσει κανείς τα ποσοστά των αποτελεσμάτων, με ψύχραιμο μάτι πάντα, θα διαπιστώσει ότι φέτος έχουν μειωθεί τα ποσοστά των αριστούχων (βαθμοί 18-20) σε αρκετά μαθήματα, ενώ σε κάποια λιγότερα έχει ανέβει. Θα επικεντρωθώ στα ποσοστά που αφορούν τους αριστούχους (18-20, δηλαδή το 10% των καλύτερων βαθμών) και στους μεσαίους προς καλούς βαθμούς (15-18, δηλαδή στο 15% των δεύτερων καλύτερων βαθμών). Κάνοντας αυτήν την μελέτη, κατέληξα σε ένα πολύ χρήσιμο συμπερασμα:

Παρόλη την τρομολαγνεία των ΜΜΕ περί "των πιο δύσκολων θεμάτων της δεκαετίας", περί "άγριας σφαγής των μαθητών" και τα συναφή, διαπιστώνουμε ότι η βαθμολόγηση ήταν αρκετά επιεικής. Πιο κάτω είναι κάποια χτυπητά παραδείγματα.

Στην έκθεση, είχαμε μόλις το 1% σε αριστούχους. Το οποίο βέβαια είναι κάτι λογικό, αν κρίνουμε και από τα περσινά, πιο εύκολα θέματα, που είχαμε πάλι το ίδιο ποσοστό. Στο 15% των δεύτερων καλύτερων βαθμών, είχαμε το 21% των υποψηφίων. Κάτω από την βάση βρέθηκε μόλις το 20% των παιδιών. Που είναι η σφαγή;

Στα μαθηματικά γενικής παιδείας, το 10% των καλύτερων βαθμών τους πήρε το 20% των παιδιών. Κάτω από την βάση είχαμε το 43% των παιδιών. Που είναι η σφαγή;

Στην βιολογία γενικής παιδείας, το 10% των καλύτερων βαθμών τους πήρε το 19% των παιδιών. Μόλις το 34% κάτω από την βάση. Που είναι η σφαγή;

Στα αρχαία της θεωρητικής, τα ποσοστά είναι παρόμοια με πέρσι, πράγμα που δείχνει ότι οι υποψήφιοι ήξεραν τι να περιμένουν και τα αποτελέσματα είναι αναμενόμενα.

Στα λατινικά της θεωρητικής, ισχύει ακριβώς το ίδιο, μόνο που εδώ οι βαθμοί είναι και καλύτεροι από πάνω. Το 16% των υποψηφίων πήρε το 10% των καλύτερων βαθμών. Μόλις το 37% ήταν κάτω από την βάση.

Στην λογοτεχνία της θεωρητικής, η ομοιότητα με τα περσινά ποσοστά είναι τρομακτική. Οι υποψήφιοι, άρα, δεν δέχτηκαν καμία κεραμίδα στο κεφάλι τους.

Στην βιολογία της θετικής, το 20% των υποψηφίων που πηρε το 10% των καλύτερων βαθμών μοιάζει πιο φυσιολογικό από το περσινό εξωπραγματικό 43%. Μόλις το 17% κάτω από την βάση.

Στα μαθηματικά της θετικής έχουμε το πρώτο δείγμα πολύ καλής διαβάθμισης, μιας και το 10% των παιδιών πήραν το 10% των καλύτερων βαθμών, το 15% των παιδιών πήραν το 15% των αμέσως επόμενων καλύτερων βαθμών, κτλ.

Τα ίδια ισχύουν και την φυσική της θετικής.

Στην Χημεία της Θετικής, τα ποσοστά των βαθμών μαρτυρούν εξωπραγματικές επιδόσεις. Το 61% των παιδιών είναι πάνω από το 15...!!! Τα ίδια βλέπουμε και στο μάθημα της Ηλεκτρολογίας αλλά και της Βιοχημείας.

Πολύ καλή διαβάθμιση έχουμε και στα μαθηματικά της τεχνολογικής 1, που το 9% των παιδιών παίρνει το 10% των καλύτερων βαθμών, το 14% των παιδιών παίρνει το 15% των αμέσως καλύτερων βαθμών, οι μισοί είναι πάνω και οι μισοί κάτω από την βάση. Στην ίδια κατεύθυνση, παρόμοια είναι τα πράγματα και στην φυσική.

Στην τεχνολογική 2 (="του λαού"), στα μαθηματικά έχουμε μόλις το 3% των παιδιών πάνω από το 18. Αλλά κρίνοντας από το περσινό αντίστοιχο 6%, μάλλον καταλαβαίνουμε ότι αυτή η κατεύθυνση γενικά δεν τα πάει καλά με τα μαθηματικά. Αυτό φαίνεται και από τα ποσοστά των υποψηφίων που έγραψαν κάτω από την βάση, φέτος και πέρσι. Μια από τα ίδια και για την Φυσική.

Στις ΑΟΔΕ της ίδιας κατεύθυνσης τα παιδιά φαίνεται ότι πήγαν αρκετά καλά, στα ίδια επίπεδα με πέρσι, όπως και στον προγραμματισμό.

Τέλος, στις ΑΟΘ, βλέπουμε μεν πιο χαμηλούς βαθμούς, αλλά και πάλι, η συγκέντρωση των υποψηφίων είναι στους πιο ψηλούς βαθμούς.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά;

Είναι πολύ εύκολο, αν είσαι υποψήφιος που έχεις βγάλει μικρότερο βαθμό από αυτόν που νόμιζες ότι αξίζεις, ή ο γονιός του, να γκρινιάζεις για σφαγή. Όμως, πρέπει να παραδεχτείς ότι κάποια παιδιά έγραψαν καλύτερα από σένα. Και από την στιγμή που αυτοί μπόρεσαν, θα μπορούσες και εσύ. Δεν μιλάμε για ανθρώπους με υπερφυσικές δυνάμεις, αλλά για 18χρονους μαθητές. Εφόσον υπάρχουν αυτοί, πάει να πει ότι τα θέματα λύνονταν, και ότι μπορούσες να πετύχεις τον ίδιο βαθμό και εσύ. Από την στιγμή που δεν το έκανες, κάτι πήγε στραβά. Και το στραβό είναι στην δική σου αρμοδιότητα να το βρεις, όχι να ρίξεις το φταίξιμο σε κάτι άλλο.

ΝΑΙ, οι πανελλήνιες, με τον τρόπο που γίνονται, δεν εξετάζουν ουσιαστικά πράγματα. ΝΑΙ, πολλές φορές κάνουν το ακριβώς αντίθετο. Όμως, αν δεν ήθελες να κριθείς από ένα τέτοιο σύστημα, ας μην έδινες. Ή μάλλον, μην του δίνεις και τόση σημασία. Πήγαινε έξω και σπούδασε, αν έχεις την δυνατότητα. Μην γκρινιάζεις όμως για σφαγή, γιατί είμαι σίγουρος ότι καταλαβαίνεις ότι πρέπει να υπάρχει σαφής διαβάθμιση.

Ακούω μαθητές και γονείς να λένε ότι πήραν ξέρω 'γω χαμηλότερο βαθμό στο Χ μάθημα από όσο περίμεναν. Δεν μπορεί 2 (ή και 3) βαθμολογητές (=επιστήμονες άνθρωποι και μάλιστα καθηγητές στο αντικείμενο που σε εξετάζουν) να κάνουν λάθος και να είσαι εσύ ο σωστός, τι να κάνουμε. Ή δεν θυμάσαι κάποια από τα πράγματα που έγραψες, ή δεν ξέρεις να κρίνεις πόσο πιάνει το γραπτό σου, ή δεν έχεις αυτογνωσία, ή χίλια δυο. Το ίδιο σύστημα βαθμολόγησε τον παραδίπλα σου και του έβαλε 20. Αφου έγινε σε αυτόν, θα μπορούσε να γίνει και σε σένα.

Καταλαβαίνω ότι πολλές φορές βλέπουμε τα πράγματα όπως μας συμφέρει. Ρώτησα ένα παιδί που περίμενε να βγάλει 18 και έβγαλε 15, πως τα πήγαν οι συμμαθητές του. "Όλοι χάλια" μου είπε. Τύχαινε να ξέρω 2 από τους συμμαθητές του και σας πληροφορώ ότι και οι 2 έβγαλαν πάνω από 18.

Καταλαβαίνω τους μαθητές που νιώθουν ότι πήγαν χαμένοι οι κόποι τους, καταλαβαίνω την απογοήτευση, την στεναχώρια, όλα. Αλλά παιδιά, σταθείτε τουλάχιστον στο ύψος των περιστάσεων και μην τα ρίχνετε όλα αλλού, γιατί εκτίθεστε. Είναι χίλιες φορές προτιμότερο να ψάξετε που σκατά χάσατε μόρια και μονάδες, από το να βρίζετε τους βαθμολογητές. Σε αυτά τα θέματα, απλά, δεν γράψατε όσο καλά νομίζατε ότι μπορούσατε να γράψετε. Τέλος.

Στην τελική, έχετε υπόψιν σας, πως οι πανελλήνιες είναι ένας διαγωνισμός. Δεν έχει σχέση πως έχετε γράψει σε σχέση με το 20, αλλά σε σχέση με τους άλλους. Με τις βάσεις ξυρίζουν τον γαμπρό, όχι με τα μόρια.

Τώρα λοιπόν που θα κάνετε το μηχανογραφικό σας, κάντε το με ηρεμία. Εδώ υπάρχουν μερικές χρήσιμες συμβουλές. Ποτέ δεν ξέρετε πόσο πολύ μπορεί να σας αρέσει τελικά μια σχολή ή όχι. Κάντε το μηχανογραφικό σας ψύχραιμα. Και αν δείτε ότι δεν γουστάρετε τελικά, πάντα υπάρχουν κι άλλες εναλλακτικές επιλογές. Στο χέρι σας είναι να τις ψάξετε και να τις ανακαλύψετε.