Παρασκευή, 7 Ιανουαρίου 2011

Εις την Πόλη, εις το επανιδείν.

Σε αυτές τις διακοπές βρέθηκα λοιπόν στην Κωνσταντινούπολη, παρέα με την Λίνα και άλλα 6 άτομα. Το ταξίδι αυτό λοιπόν, αν και σύντομο, ήταν ένα από τα πιο ξεχωριστά.

Θα αρχίσω με κάποια "τεχνικά" χαρακτηριστικά του ταξιδιού. Θέλοντας να επισκεφτούμε κάποιους φίλους στον Έβρο, συνδυάσαμε την επίσκεψη με το ταξίδι και έτσι, περάσαμε τα σύνορα από τις Καστανιές, γνωστές και από το φεστιβάλ του Άρδα. Φτάσαμε ως το τελωνείο με αυτοκίνητο και από εκεί είχαμε την μοναδική ευκαιρία να περάσουμε τα σύνορα με τα πόδια, ως το τουρκικό τελωνείο. Δείξαμε τις ταυτότητες μας και μπήκαμε στην γείτονα χώρα.

Από το τελωνείο πήραμε δυο ταξί μέχρι τα ΚΤΕΛ της Αδριανούπολης, των οποίων το συνολικό κόστος ήταν 35€. Βγάλαμε εισιτήριο για Κωνσταντινούπολη (6 ευρώ) και το ταξίδι διήρκεσε 2μιση ώρες. Πάνω στο λεωφορείο μάλιστα είχαμε... ΚΤΕΛοσυνοδό στα αεροπορικά πρότυπα, δηλαδή μας πότισαν καφέ, μας τάισαν κεηκ, κτλ. Ο άνθρωπος μόνο επίδειξη με σωσίβιο δεν έκανε!!! Μάλιστα, σε κάθε κάθισμα υπήρχε προσωπική οθόνη, που είχες επιλογή να δεις μεταξύ 7 διαφορετικών ταινιών, 4-5 τηλεοπτικών καναλιών, ή να ακούσεις μουσική.

Ναι. Στην Τουρκία όλα αυτά.

Από τα ΚΤΕΛ της Πόλης πήραμε ένα customer service βανάκι το οποίο μας πήγε σε μια κεντρική στάση τράμ, και απο κει βρεθήκαμε στο ξενοδοχείο. Το ξενοδοχείο μας ήταν το Hotel Petrol, ένα μέτριο αλλά πάμφθηνο (18€ το άτομο/βραδιά) και κεντρικότατο (είχαμε θέα το μπλε τζαμί, ήμασταν 3 λεπτά με τα πόδια από την Αγιά Σοφιά και η είσοδος του ξενοδοχείου από την είσοδο του τραμ απείχε 10 μέτρα) ξενοδοχείο.

Καθίσαμε 4 μέρες, και κάναμε το ταξίδι μας ανάποδα.

Τι είδαμε λοιπόν στην Πόλη που πατάει σε δυο ηπείρους;

Την μια και μοναδική ΑγιαΣοφιά. Δύσκολα μπορεί να βρει κανείς τα κατάλληλα λόγια για να εκφράσει τον θαυμασμό του όταν βλέπει από έξω αυτό το θεόρατο κτίριο. Και σίγουρα ακόμη πιο δύσκολα μπορεί κανείς να κρύψει την αμηχανία του όταν το βλέπει από μέσα. Δεν είμαι καθόλου θρήσκος και δηλώνω εντελώς άθεος, αλλά καθώς περπατούσα μέσα σε ένα κτίριο χιλίων πεντακοσίων και βάλε ετών, είδα τα σύμβολα δυο θρησκειών να συνυπάρχουν μεν, αλλά καθόλου αρμονικά δε. Η Αγιά Σοφιά, όπως την είδα, σήμερα είναι ενα γελοίο μπαστάρδεμα Χριστιανισμού και Μουσουλμανισμού. Παρόλαυτα, το μεγαλείο αυτού του κτιρίου είναι σε θέση να ξεπεράσει κάθε εμπόδιο και να σε αφήσει άφωνο. Άφωνους επίσης μας άφησε και ο Τούρκος ξεναγός μας, ο οποίος σε ορισμένες στιγμές είπε καμιά-δυο μαλακίες, αλλά τίποτα το πολύ σοβαρό. Ίσως σε όσους δεν είναι Έλληνες να λένε άλλα, ποιος ξέρει.

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο και τον Πατριάρχη αυτοπροσώπως. Λίγο πριν την Αγιά Σοφιά, είχαμε επισκεφτεί το Πατριαρχείο. Τα όσα λέγονται ότι το Πατριαρχείο είναι παραχωμένο και πως κανείς ντόπιος "δεν ξέρει" πως πηγαίνεις εκεί, αληθεύουν, παρόλο που είναι κοντά στο κέντρο, ή, αν μη τι άλλο, δεν είναι και στου διαόλου την μάνα.

Από έξω, τίποτα δεν υποδήλωνε ότι βρισκόμασταν στο σωστό σημείο, εκτός από έναν φρουρό, και τα ελληνικά που ακούγαμε με το που κατεβήκαμε από το ταξί. Μπαίνουμε στον προάυλιο χώρο, και ακούμε ψαλμωδίες από την εκκλησία. Μπαίνουμε στην εκκλησία, και αντιλαμβανόμαστε πως έχουμε πετύχει τον Πατριάρχη να χοροστατεί. Παρότι δεν είμαι καθόλου θρήσκος, η όλη ατμόσφαιρα με συνεπήρε τόσο πολύ, ίσως να ήταν και η πρώτη χριστιανική τελετή που είδα με τον σωστό τρόπο. Ομολογώ ότι από ένα σημείο και μετά πέρναγα καλά.

Παρατηρώ τους ανθρώπους γύρω μου. Τα πρόσωπα τους είναι καθηλωμένα στην τελετή. Κάποιοι δακρύζουν, άλλοι δείχνουν γαλήνιοι. Η τελετή σιγά σιγά τελειώνει, και ο Πατριάρχης αρχίζει να αγιάζει έναν-έναν τους πιστούς. Αποφασίζω να μπω στην ουρά, μην ξέροντας γιατί. Όταν άγιαζε τους μπροστινούς μου, συνειδητοποίησα πως ήμουν σε απόσταση 2-3 μέτρων από μια παγκόσμια προσωπικότητα, που, αν και περίμενα να μας το παίξει σουπερσταρ, ήταν πιο προσιτός και από τον περιπτερά της γειτονιάς μου. Λίγα λεπτά πριν έρθει η σειρά μου, παρατήρησα το πρόσωπο του. Ήταν γεμάτο με ηρεμία και αυτοπεποίθηση. Λίγα δευτερόλεπτα μετά, και αφού είχα αγιαστεί, ένας τούρκος μπράβος μας προέτρεψε να συντομεύουμε. Λίγα λεπτά μετά, και κυριολεκτικά με την αποχώρηση του Βαρθολομαίου, μερικά ηχεία στη διαπασών ακριβώς απέναντι ήχησαν το κάλεσμα του Χότζα για τους Μουσουλμάνους.

Άλλη μια μη αρμονική συνύπαρξη.

Επίσης πήγαμε στις δυο ξακουστές αγορές της Πόλης, την Σκεπαστή (που αριθμεί περί τα 4.000 μαγαζάκια) και την Αιγυπτιακή (από την οποία βγαίνεις μαστούρης από τις μυρωδιές των μπαχαρικών). Μιλάμε για δυο αγορές τεράστιες, πολύχρωμες και φουλ στην φολκλοριά. Απέτυχα παταγωδώς να κάνω παζάρια με τους Τούρκους εμπόρους ( :Ρ ), αλλά γούσταρα την ατμόσφαιρα, δεν θύμιζε σε τίποτα κάποια από τις αγορές που έχω δει. Κάναμε τα επιβεβλημένα ψώνια μας, και στον δρόμο μας για κάποια καφετέρια πέσαμε πάνω σε κάτι άθλιους κράχτες, που μπροστά τους οι πρήχτες της Άθωνος στην Θεσσαλονίκη μοιάζουν πραγματικά Άγγελοι.

Επίσης, είδαμε και το Dolmabahce, ένα από τα πιο μεγαλόπρεπα παλάτια που έχουμε δει, αν όχι το πιο μεγαλόπρεπο. Έχω την εντύπωση ότι ξεπερνούσε όλα τα παλάτια της κεντρικής Ευρώπης που έχω δει.

Τα βράδια μας, ήταν επίσης ξεχωριστά. Ήπιαμε μπύρα σε ένα γαμάτο μπαράκι κοντά στην Αγια Σοφιά με την συνοδεία ναργιλέ, ο ιδιοκτήτης του οποίου ήταν ένας από τους πιο κεφάτους μαγαζάτορες που έχω δει, μας ζήτησε να γράψουμε τι τραγούδια θέλαμε να παίξει, και αφού μας τσαλάκωσε το χαρτάκι ξενερώνοντας μας, τα έπαιξε :Ρ Στο τέλος, καταλήξαμε να χορεύουμε μαζί του Michael Jackson...!!! Εκεί γνωρίσαμε και ένα ζευγάρι από την Αμερική (η κοπέλα μάλιστα σπούδαζε στην Πόλη, μην με ρωτάτε γιατί :Ρ), που αποκαλούσαν μάλιστα τον ναργιλέ...νάρτζαιλ :ΡΡΡ

Το επόμενο βράδυ ήπιαμε τα ποτά μας στην πλατεία Ταξίμ, μια από τις πιο μοντέρνες γωνιές της Πόλης, σε ένα ροκάδικο πολύ ζεστό. Παρεμπιπτόντως, το μισό λίτρο μπύρας έκανε 2,5 ευρώ :)

Η αποθέωση όμως ήρθε σε ένα μπελιντανσάδικο (μαγαζί με belly dance), το οποίο το πληρώσαμε 40€ έκαστος, τιμή που περιλάμβανε μεταφορά από και προς το δωμάτιο μας, πληρέστατο φαγητό, χορευτικό παραδοσιακό σώου και τραγούδια (ο τραγουδιστής βέβαια μάλλον θεώρησε καλή ιδέα να τραγουδήσει πολλά ελληνικά τραγούδια και έτσι δεν μας έδωσε την ευκαιρία να δούμε πως διασκεδάζουν οι ντόπιοι). Εκεί, ένας από την παρέα έδωσε κυριολεκτικά μια παράσταση που μας έκανε να κλαίμε από τα γέλια με την σιλικονάτη σταρ της βραδιάς, τόσο που κοντέψαμε να ζητήσουμε και πουρμπουάρ :)

Οι γεύσεις της Πόλης μπορώ να πω ότι δεν μας ενθουσίασαν, μιας και δεν ήταν κάτι διαφορετικό από αυτά που είχαμε συνηθίσει από την ελληνική κουζίνα. Σημαντικές εξαιρέσεις όμως ήταν ένας ΑΠΙΣΤΕΥΤΟΣ φυστικένιος μπακλαβάς που μας έκανε να νιώσουμε μερικούς μικρούς οργασμούς, και το πιο νόστιμο σαλέπι της ζωής μου από έναν πλανόδιο.

Αξίζει όμως, κλείνοντας την web ξενάγηση μου, να αναφέρω και το άσχημο πρόσωπο της Πόλης, που το είδαμε την τελευταία μέρα. Για να φτάσουμε λοιπόν στο ΚΤΕΛ και να φύγουμε, έπρεπε να ήμασταν σε ένα σημείο της πόλης που δεν ήταν καθόλου τουριστικό, να πάρουμε το customer service βαν και να μας πάει. Ε λοιπόν, το βανάκι άργησε μια ώρα, αφήνοντας μας να περιμένουμε μέσα στο ψιλόβροχο με τις βαλίτσες. Σαν να μην έφτανε αυτό, οι περαστικοί κοιτούσαν τις κοπέλες τις παρέας πολύ περίεργα, μάλλον τους έκανε άσχημη εντύπωση ότι μιλούσαν δυνατόφωνα. Το βανάκι ήρθε, κολλήσαμε στην κίνηση, ο εκνευρισμός είχε βαρέσει κόκκινο και μπορείτε να φανταστείτε πόσο μαλάκες νιώσαμε όταν μας άλλαξαν λεωφορείο χωρίς να μας πουν γιατί. Φτάσαμε στο ΚΤΕΛ έγκαιρα παρόλαυτα, κατεβήκαμε, αλλά εκεί δεν ήταν το λεωφορείο μας...!!! Εκεί ήρθε ένα άλλο (τρίτο) βαν που μας πήρε, μας πήγε στην έξοδο του ΚΤΕΛ, και απο εκεί μας πήρε το λεωφορείο, κυριολεκτικά από τον δρόμο. Whatever, αφού δεν χάσαμε το λεωφορείο (και μαζί τα αυγά και τα πασχάλια), no harm done.

Συνοπτικά, αν κάποιος το σκέφτεται να επισκεφτεί την Κωνσταντινούπολη, θα του το πρότεινα ανεπιφύλακτα. Εγώ ήδη σκέφτομαι πόσο πολύ θέλω να ξαναπάω, γιατί πραγματικά πέρασα πάρα πολύ καλά. Σε καμιά στιγμή δεν νιώσαμε κίνδυνο μη μας κλέψουν (στην Αθήνα ας πούμε είμαι πολύ πιο υποψιασμένος) ή μην μας κοροιδέψουν. Ίσως όμως το γεγονός ότι είχαμε τρομάξει από πριν με κάποιες μαρτυρίες τουριστών που διαβάσαμε στο internet, να μας έκανε καλό και να διώχναμε με την στάση μας τα επίδοξα λαμόγια. Φροντίστε όμως να πάτε Άνοιξη, για να μην φάτε την βροχή που φάγαμε εμείς, ούτε να πεθάνετε από την ζέστη, γιατί η Κωνσταντινούπολη, αν μη τι άλλο, θέλει ΠΟΛΥ περπάτημα. Α, και κάτι ακόμη εντυπωσιακό. Αν είστε καπνιστές, ετοιμαστείτε να σας μπουν τα δυο πόδια σε ένα παπούτσι, γιατί στην Πόλη ΔΕΝ ΚΑΠΝΙΖΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΣΕ ΚΛΕΙΣΤΟ ΧΩΡΟ. Ναι, κι όμως...!!!

Αυτή λοιπόν ήταν η περίφημη Πόλη. Μια Πόλη, που, ήθελα δεν ήθελα, με γέμισε με απίστευτες εικόνες, πρωτόγνωρα συναισθήματα, με τις αντιθέσεις της, τα χρώματα της, τις μυρωδιές της και τις γεύσεις της.

Εις το επανιδείν.

Υ.Γ. Φωτογραφίες δυστυχώς δεν διαθέτει το κατάστημα, γιατί στις πιο χαρακτηριστικές βρίσκονται οι φάτσες μας μέσα, οπότε σας αφήνω να μείνετε με την απορία :Ρ

17 σχολίασαν...:

Γαμάει και Δέρνει είπε...

Ιιιιιιιι...στην Πόληηηηηη; Θα πάω πρώτη φορά τέλος Μάρτη και θέλω οπωσδήποτε λεπτομέριες (που να μείνω, που να πιω, που να φάω, που να...ασε αυτο θα το βρω μόνη μου!). Μπακλαβα με φυστίκι ε;

Πάντα τέτοια εύχομαι μέσα από την καρδιά μου!

ephee είπε...

Aν σε ξένισε το γεγονός πως στο τουρκικό ΚΤΕΛ σε ταΐζουν, σε ποτίζουν και σου βάζουν και ταινία, και πως δεν καπνίζουν σε κλειστούς χώρους, ή πως κοστίζει τόσο λίγο να μείνεις σε κεντρικό ξενοδοχείο, φαντάζομαι τι κοκομπλόκο θα πάθεις όταν δεις τον οικισμό με τα δεντρόσπιτα στην Όλυμπο..
(http://www.olymposturkmentreehouses.com/index.en.asp)
Να ένας τρόπος να φέρεις τουρισμό. Απαγορεύεις το τσιμέντο δια νόμου, και χτίζεις ξύλινα σπίτια μέσα σε πορτοκαλόδασος.
Τώρα για να πάρουν χαμπάρι οι δικοί μας πως πλαστικοξαπλώστρα και freddo just don't cut it anymore, θα περάσουν πολλάαααα χρόνια..
Άντε, εις το επανιδείν λεπόν!

nickpet είπε...

Ααααχ, όνειρο το έχω να πάω κι εγώ στην Πόλη, πιο πολύ για να χαζεύω με τις ώρες στις αγορές.... Έλα όμως που δε μπορώ να πείσω τη "Νίκαινα" γιατί ψιλοφοβάται....

Sourotiri είπε...

Γαμάει και Δέρνει, μόνη σου θα πας; Θα σου πω ό,τι θέλεις, στείλε μου μεηλ λίγο πριν πας ;)

Ephee, πραγματικά εντυπωσιακά τα δωμάτια που μου έστειλες!!! Αν και βέβαια όλα αυτά δεν με ξένισαν, αλλά με εντυπωσίασαν :)

Nickpet, είχαμε ακούσει και εμείς ιστορίες για την Πόλη και πήγαμε προετοιμασμένοι σχεδόν για πόλεμο. Τελικά, νιώσαμε κυριολεκτικά σαν στο σπίτι μας, πολύ πιο ασφαλείς από πολλές ελληνικές πόλεις. Προσέχαμε κιόλας βέβαια, αλλά μην φανταστείς τίποτα τρελό. Πείσε την Νίκαινα να πάτε, και ό,τι πληροφορία θέλεις, πες μου.

nefelokokkugia είπε...

Υπέροχο ταξίδι. Η Ανατολή είναι μαγική. Αντε...και σε άλλα.
Καλημέρα

ria είπε...

πολύ μου άρεσε η περιγραφή σου. σα να ήμουν μαζί σας ένιωσα. ίσως γιατί τουλάχιστον μέχρι το 2017 δεν μπορώ να επισκεφτώ την κωνσταντινούπολη η όποιο άλλο μέρος της τουρκίας.

κρίμα που δεν είχες να μας δείξεις φωτογραφίες.

ώστε έτσι το λεωφορείο από ανδριανούπολη ως την κωνσταντινούπολη! εντυπωσιάστηκα.

Νεφελη είπε...

Πωπωωωω θέλω να πάω Κων/πολη από τότε που είδα την Πολίτικη Κουζίνα!! Δυστυχώς δεν έχει τύχει ακόμα, αλλά έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου πως οι επόμενες διακοπές μου θα είναι εκεί.

Πολύ προβλεπόμενο ότι τα περάσατε καλά, μπράβο σας! Επίσης, να σου δώσω συγχαρητήρια για την πολύ διακριτική σου στάση στο ποστ απέναντι στους μουσουλμάνους. Παρ' όλο που πολλοί δηλώνουν μη θρήσκοι, ευκαιρία ψάχνουν να τα χώσουν στους βάρβαρους, ασεβείς, μπήξε δείξε Τούρκους που βανδάλησαν την Αγιά Σοφιά και μπλα μπλα μπλα. Συμφωνώ ότι θα έπρεπε να υπάρχει λίγος παραπάνω σεβασμός και λίγο λιγότερη επίδειξη "δυνάμεων", αλλά δε νομίζω οι Ορθόδοξοι να έδειχναν συμπόνοια στο Μπλε τζαμί αν κάποια μέρα έπαιρναν την Πόλη. Ας υπάρχει λίγος συμβιβασμός κι απ' τις δύο πλευρές και ας μη τα θέλουμε όοοοολα δικά μας...Αυτά τα ηθικοκοινωνικά σχόλια. :)

Καλή συνέχεια!!

ephee είπε...

Σουρωτήρι, αν μου επιτρέπεις την παρέμβαση στο σχόλιο της Νεφέλης, οι Χριστιανοί έχουν κάνει καριέρα και όνομα για το βανδαλισμό ναών, δε θα έκαναν σεφτέ με το Μπλέ Τζαμί..
Με τι υλικά νομίζεις ότι χτίστηκαν οι πρώτες εκκλησίες στην Αθήνα αν όχι με τα μάρμαρα αρχαίων ναών;

Lina είπε...

παρ'όλα αυτά και χωρίς να διαφωνώ κάθετα, να ενημερώσω αμφότερες ότι τζαμιά υπάρχουν σε πόλεις της Ελλάδας και λειτουργούν κανονικότατα, με το νόμο και χωρίς "φρουρούς" βεβαίως, βεβαίως.
Να αναγνωρίζουμε τα λάθη μας, αλλά μην προβαίνουμε σε υπερβολικές υποθέσεις.

Sourotiri είπε...

nefelokokkugia, σκοπεύω να ακολουθήσω την παρότρυνσή σου για τα "άλλα" ταξίδια ;)

Ρια, βάλτο στο πρόγραμμα λοιπόν, σε 6 χρονάκια έφυγες! Και εμένα με εντυπωσίασαν τα λεωφορεία, πραγματικά ήταν κάτι που δεν περιμένα με τίποτα...

Όσον αφορά την κοινωνικο-θρησκευτικο-πολιτική συζήτηση που πάει να ανοίξει, απλά να πω πως ίσως δεν με ενόχλησαν κάποια πράγματα γιατί δεν ενστερνίζομαι φράσεις του τύπου "πάλι με χρόνια με καιρούς...". Η προπαγάνδα καλά κρατεί και στις δυο χώρες, αυτό όμως δεν αναιρεί ότι η Αγία Σοφία, ένα κτίριο 1500 ετών, σήμερα δείχνει πραγματικά ένα γελοίο μπαστάρδεμα όπως έγραψα και στο ποστ μου.

Το ότι η τουρκική πολιτική στα θέματα που άπτονται στο Πατριαρχείο ή στην Αγία Σοφία είναι σκληρότερη από ό,τι η ελληνική πολιτική στα θέματα που άπτονται στους μουσουλμάνους της Θράκης, είναι επίσης γεγονός.

Δεν έχει ιδιαίτερο νόημα για μένα να αναδείξω το ποιος είναι ο πιο βάρβαρος ή το ποιος θα έκανε τι αν είχε την ευκαιρία, γιατί έχω την εντύπωση ότι μου λείπει η επαρκής πληροφόρηση.

Νομίζω πως το καλύτερο είναι να έχουμε ένα μέτρο και μια στάθμη για όλα, επίσης πιστεύω ότι είναι πολύ δύσκολο αυτό.

zouri1 είπε...

πολυ ωραια η περιγραφη σου.Τα ιδια εοιωσα και γω για το πατριαρχειο που απλα ειναι μια εκκλησια με ενα κτιριο.Ισως να περιμεναμε να δουμε κατι πιο βυχαντινο.Η αιγυπτιακη αγορα σε τρελαινει με τα χρωματα και φυσικα must ειναι μια βολτα στα νησακια.Φυσικ η θεα απο το παλατι τομ καπι που ειναι μοναδικη,αλλα και ολη το παλτι μοναδικο,αλλα στην εισοδο ειναι χωμενη μια εκκλησια.το κοματι της Αγιας σοφιας ειναι μοναδικο η υπολοιπη δεν με ενθουσιασε.Ειναι παντως κατα την γνωμη μου ενα ωραιο ταξιδι.

μια γάτα που μαθαίνει ξένες γλώσσες είπε...

Το ΚΤΕΛ μου θυμίζει αεροπλάνο της Emirates :-P
Στην Κων/πολη είχα πάει κ εγώ κάποτε, αλλά Πάσχα κ στο Πατριαρχείο βρέθηκα την Ανάσταση κ δεν ένιωσα όλη τη συγκίνηση κ την κατάνυξη που περιγράφετε εσύ κ η Λίνα αφού γινόταν ο κακός χαμός από κόσμο τότε.
Το φαγητό ούτε εμένα με εντυπωσίασε, με εξαίρεση την Κυριακή του Πάσχα που είχαμε φάει στο "Σπίτι της Λωξάντρας" κ το κανταΐφι τους (ήταν γεμιστό με ένα ειδικό γλυκόξινο κασέρι) με έστειλε! Από τότε το λιγουρεύομαι ακόμα!
Καλή χρονιά με πολλά ταξίδιαααα!

Νεφελη είπε...

Δεν είχα καμία πρόθεση να δημιουργήσω θέμα, απλά σχολίασα κάτι που προσωπικά θεώρησα σημανικό. Το Μπλε τζαμί το έθεσα μόνο σαν παράδειγμα, επειδή τυχαίνει να βρίσκεται στο ίδιο μέρος. Δεν ξέρω τί κάνουν ή τί δεν κάνουν οι χριστιανοί και οι μουσουλμάνοι, ήθελα μόνο να μεταδώσω ένα μήνυμα αλληλοκατανόησης μεταξύ των δύο (και καλά) διαφορετικών θρησκειών.

Καλό βράδυ. :)

Sourotiri είπε...

Ζούρι, ήμουν σίγουρος ότι έχεις πάει ;) Έχεις καμιά συμβουλή για Μαδρίτη και Λισαβόνα;

Γάτα, ναι φαντάζομαι ότι το Πάσχα γίνεται της μουρλής. Το γλυκό που λες λέγεται κιουνεφέ και το δοκιμάσαμε και εμείς. Όντως ξεκωλιάζει!!!

Νεφέλη, δεν χρειάζεται να απολογείσαι ντήαρ :)

zouri1 είπε...

Η Μαδριτη μ αρεσε ως προς τα μουσεια,εχω παει 2 φορες,απο εκει και περα δεν ειμαι τρελος με αυτη την πολη.Λισσαβωνα θαμαι το Πασχα .

Ex Estrella είπε...

Εμένα μου φαίνεται πως έχει πέραση Τουρκία και η Πόλη, να κανονίσουμε κανα blogoταξίδι εκεί. Οι τρελοί Έλληνες blogger βγήκαν στη Πόλη βόλτα. Τώρα τα έγραφα και στη Λίνα. Θέλω να επισκεφτώ το σόι στη Πόλη αλλά δεν μου κάθεται, ευκαιρία ψάχνω και λίγο μαρούλι.

Sourotiri είπε...

zouri1, λες να βρεθούμε το Πάσχα στην Λισαβόνα; :ΡΡ

Ex Estrella, να πας, οπωσδήποτε. Είναι κοντά και θα σου βγει φτηνά. Θα σου έλεγα πριν πας να μου στείλεις μεηλ να σου δώσω κατευθύνσεις, αλλά η θεία σου μάλλον θα ξέρει περισσότερα από μένα. Ή μπορούμε να το κανονίσουμε με το τουρκικό "Πάμε πακέτο" :ΡΡΡ