Τρίτη, 11 Ιανουαρίου 2011

Χένινγκ Μανκέλ - Πριν πέσει η παγωνιά (Βιβλιοκριτική)


Μετά την ανακάλυψη του Χένινγκ Μανκέλ και το πολύ καλό "Firewall" που είχα διαβάσει, έπεσε στα χέρια μου το τελευταίο μεταφρασμένο βιβλίο του, το "Πριν πέσει η παγωνιά". Η υπόθεση του έχει ως εξής:

Η Λίντα Βαλάντερ βαριέται. Μόλις έχει αποφοιτήσει από την αστυνομική ακαδημία και ανυπομονεί να πιάσει δουλειά στο αστυνομικό τμήμα του Ίσταντ. Στο μεταξύ, μένει με τον πατέρα της και τρελαίνουν ο ένας τον άλλον. Και ούτε πρόκειται να γλιτώσουν ποτέ, αφού ο Κουρτ Βαλάντερ θα είναι και συνάδελφός της. Η ανία της Λίντα δεν κρατάει πολύ, γιατί σύντομα θα εμπλακεί στην εξαφάνιση της παιδικής φίλης της, της 'Αννας. Αρχικά, κανείς δεν πιστεύει ότι της έχει συμβεί κάτι σοβαρό. Όταν όμως στην υπόθεση τελετουργικής θανάτωσης ζώων που ερευνά ο πατέρας της εμφανίζεται και το όνομα της 'Αννας, τα πράγματα αλλάζουν -και γίνονται πολύ πιο επικίνδυνα απ' όσο θα μπορούσαν ποτέ να φανταστούν οι Βαλάντερ...

Ο Χένινγκ Μάνκελ εγκαινιάζει μια καινούργια σειρά αστυνομικών μυθιστορημάτων με πρωταγωνίστρια την κόρη του πασίγνωστου Κουρτ Βαλάντερ, φέρνοντας στο φως τη νέα γενιά πεισματάρηδων και ταλαντούχων Σουηδών ντετέκτιβ.

Θα έλεγα πως αυτό το βιβλίο είναι σημαντικά κατώτερο από το Firewall, αν και το σώζει ο τρόπος γραφής του συγγραφέα: Όπως και στο Firewall, ο Μανκέλ με ταξίδεψε με τις περιγραφές που κάνει, τόσο όσον αφορά τα τοπία και τα μέρη στα οποία βρίσκονται οι πρωταγωνιστές του, όσο και στα στοιχεία που περίτεχνα ξετυλίγει αναφορικά με τα εγκλήματα που συντελούνται. Το κλασσικό τρικ στο τέλος κάθε κεφαλαίου να σου πετάει μια πληροφορία που σου γαμάει το μυαλό επίσης λειτούργησε θετικά.

Νομίζω όμως πως το ίδιο το σενάριο που προσπάθησε να στήσει έπασχε. Υπήρχαν στιγμές που οι συνδέσεις μεταξύ των στοιχείων που συντελούσαν μια ολόκληρη υπόθεση ήταν τόσο αδύναμες, που μόνο στο μυαλό του αναγνώστη (που είχε ούτως ή άλλως σφαιρική άποψη) μπορούσαν να σταθούν, και σε καμία περίπτωση στο μυαλό του επιθεωρητή Βαλάντερ και της κόρης του, αν αυτοί φυσικά ζούσαν στην πραγματικότητα. Κάποια πράγματα συνέβαιναν ως δια μαγείας, και πολλές συμπτώσεις φαίνονταν πολύ βολικές για να είναι αληθινές. Ή έτσι νομίζω εγώ τέλος πάντων.

Σε καμιά περίπτωση, δεν ξεπέρασε, αλλά ούτε και έφτασε στο μικρό δαχτυλάκι του Verdon, που με προκάλεσε να "Σκεφτώ έναν αριθμό" πριν λίγο καιρό. Θα δώσω μια ακόμη ευκαιρία στον Μανκέλ, μάλλον με το "Ένα βήμα πίσω". Για να δούμε λοιπόν.

0 σχολίασαν...: