Τρίτη, 15 Φεβρουαρίου 2011

Οι πανελλήνιες εξετάσεις των γονέων.

Μπορεί φέτος να έχω μείνει εκτός ενεργής δράσης, όσον αφορά το ζήτημα της διδασκαλίας, αλλά οι μαθητές και ιδίως οι πανελλήνιες εξετάσεις δεν έχουν φύγει από το πεδίο των ενδιαφερόντων μου. Βλέπεις, κάτι που όλο και κάποιον κοντινό μου άνθρωπο ξέρω που δίνει εξετάσεις, κάτι που δίνω και εγώ φέτος, κάτι που σουλατσάρω σε διάφορα fora σχετικά με αυτές, δεν έχω χάσει την επαφή μου.

Έχω γράψει διάφορα posts κατά καιρούς σχετικά με την μαθητική ζωή και τις πανελλήνιες, αλλά δεν έχω ασχοληθεί ποτέ εκτενώς με τους δευτεραγωνιστές της όλης κατάστασης: Τους γονείς των παιδιών. Υπάρχουν ορισμένοι συνδυασμοί των χαρακτήρων γονέων-παιδιών που μπορούν να αποβούν πραγματικά μοιραίοι για το τελικό αποτέλεσμα. Φυσικά, πολλές φορές ο χαρακτήρας του γονέα επηρεάζει μέγιστα τον χαρακτήρα του παιδιού και εννοείται πως αυτό δεν γίνεται αντίστροφα. Έτσι, ο ρόλος του γονέα προφανώς και δεν είναι αμελητέος, όχι μόνο για την χρονιά που το παιδί προετοιμάζεται για τις πανελλήνιες, αλλά και για τα 17 χρόνια που έχουν προηγηθεί.

Φυσικά, με την παρακάτω κατηγοριοποίηση δεν φιλοδοξώ να καλύψω 100% το φάσμα όλων των ακραίων περιπτώσεων στις οποίες κάτι πηγαίνει λάθος. Αντιλαμβάνομαι πως υπάρχουν πάντα εξαιρέσεις όπως επίσης και επιπρόσθετες κατηγορίες, οπότε απλά διευκρινίζω πως όσα αναφέρω είναι από περιστατικά που τα έχω δει να γίνονται πραγματικότητα με τα μάτια μου.

Κατηγορία 1η: Πανέξυπνο παιδί- Υπερφίαλος/υπεραισιόδοξος γονέας.
Αυτός μάλιστα, είναι ο πιο θανατηφόρος συνδυασμός. Συνήθως, το παιδί έχει μεγαλώσει σε ένα περιβάλλον που κατά κύριο λόγο οι γονείς του, αλλά και το υπόλοιπο συγγενολόι, το έχουν πείσει ότι είναι το καλύτερο μυαλό του κόσμου. Αν ήταν χορευτής, θα ήταν ο επόμενος Νουρέγιεφ. Αν ήταν μουσικός, ο επόμενος Μότσαρτ. Αν ήταν δημοσιογράφος, ο επόμενος Larry King. Τώρα που είναι μαθητής και επίδοξος επιστήμονας, είναι ο επόμενος Newton/Einstein/Αριστοτέλης, και πάει λέγοντας. Γενικά, το next best thing που, όταν ωριμάσουν οι συνθήκες, θα απολαύσει όλη η υδρόγειος.

Αυτό το παιδί συνήθως, φτάνει ως την Γ' Λυκείου με σβηστές μηχανές. Όντως, το μυαλό του το έχει βοηθήσει πάρα πολύ, ώστε να παίρνει άνετα αρκετά καλούς βαθμούς χωρίς να σκοτώνεται στο διάβασμα. Συνήθως οι γονείς είναι αρκετά πρήχτες προς τους καθηγητές, τόσο που οι τελευταίοι, για να μην αρχίσουν οι γονείς το πρήξιμο, τους λένε όλο καλά λόγια για να τους ξεφορτωθούν. Μπορεί κάποια από αυτά να είναι αλήθεια, αλλά δεν είναι όλα.

Για ευνόητους λόγους λοιπόν, το παιδί φτάνει στην Γ' Λυκείου, έχοντας την εντύπωση πως θα είναι μια χρονιά όπως οι άλλες. Ναι βέβαια, έχει πολύ περισσότερες ώρες φροντιστηρίου, άρα πολλή περισσότερη δουλειά, και αυτό το ζορίζει. Ό, τι και αν πάει λάθος στην πορεία της χρονιάς (που θα πάει), είναι ευθύνη των καθηγητών, άποψη που ενστερνίζεται και ο γονέας. Το παιδί απλά είναι το μαγικό τοτέμ που περιμένει από τον καθηγητή να του μεταδώσει γνώση, χωρίς το ίδιο να χρειαστεί να ζοριστεί. Αν ο καθηγητής πει κάτι αντίθετο, κάνουμε παράπονα στον διευθυντή. Δεν ανεχόμαστε από κανέναν μαλάκα καθηγητάκο να μιλήσει άσχημα για το παιδί μας, που στο κάτω κάτω ΘΑ γίνει πολύ ανώτερο.

Εννοείται ότι οι προτιμήσεις των σχολών αυτού του παιδιού είναι "top-class". Ιατρικές, Νομικές, Παιδαγωγικά, Πληροφορικές, Οικονομικά, Πολυτεχνεία. Το δικό μας το παιδί δεν είναι για πιο κάτω. ΤΕΙ είπατε; Στα ΤΕΙ πάνε τα παιδάκια του απλού κοινού θνητού κοσμάκη, όχι το δικό μας το παιδί. Εμάς το παιδί μας θα πάει πανεπιστήμιο και στο 4ο έτος θα το "τσιμπήσουν από την Ευρώπη".

Το σκηνικό λοιπόν, όσες φορές το έχω δει, έχει πάντα την ίδια κατάληξη, ευτυχή αν θέλετε την γνώμη μου. Το παιδί, που δεν έχει κάνει και 100% σοβαρό διάβασμα, βγάζει γύρω στα 15 με 17 χιλιάδες μόρια, δηλαδή περίπου 20% κάτω από όσο υπολόγιζε, δεν πιάνει καμία σχολή από αυτές που δήλωνε ότι θα τις έπιανε μετά βαΐων και κλάδων, και αντιλαμβάνεται ότι περνάει σε μια κατώτερη βαθμολογικά σχολή. Όοοοοχι όμως, γονέας και μαθητής δεν βάζουν μυαλό ΟΥΤΕ τότε. Το παιδί θα πάει να σπουδάσει στο εξωτερικό -και μάλιστα σε πανεπιστήμιο που είναι "από τα καλύτερα στον τομέα του φυσικά"-, γιατί "ε μωρέ, πανεπιστήμια είναι αυτά που έχουμε στην Ελλάδα ή μπουρδέλα;".

Κατηγορία 2η: Παιδί ανεπίδεκτο μαθήσεως-Ηλίθιος γονέας που νομίζει ότι βρέχει.
Το παιδί ανεπίδεκτο μαθήσεως είναι από εκείνες τις κλασσικές περιπτώσεις των παιδιών που δεν έχουν ασχοληθεί ποτέ με το σχολείο για πολλούς και διάφορους λόγους. Μπορεί να μην βρέθηκε στον δρόμο τους κάποιος εκπαιδευτικός-πρότυπο, μπορεί να έγινε το αντίθετο, μπορεί απλά το παιδί να έχει άλλες κλίσεις, στις καλές τέχνες για παράδειγμα, ή πολύ απλά μπορεί να μην έχει μυαλό. Δεν είναι αυτό το θέμα μας όμως.

Το θέμα μας είναι ο γονέας αυτού του παιδιού, που 17 χρόνια τώρα δεν έχει πάρει χαμπάρι τι παιδί έχει. Θεωρεί αυτονόητο ότι θα βάλει το παιδί του να ανέβει τον γολγοθά των πανελληνίων, θα το στείλει σε φροντιστήρια ή θα του κάνει ιδιαίτερα, και από πάνω θα το πιέζει να διαβάσει, όπως πιέζει ο βιαστής το θύμα για να του σκίσει ό, τι έχει και δεν έχει. Ως επιστέγασμα όλων αυτών, όταν φυσικά δει ότι το παιδί δεν φέρνει τα αντίστοιχα αποτελέσματα, θα το ρωτήσει "Ε άμα είναι να μην διαβάζεις, άμα δεν θες να σπουδάσεις ρε παιδί μου, πες το μου να πάω να σε ξεγράψω από το φροντιστήριο". Το παιδί φυσικά, χεσμένο από τον φόβο του, τι θα πει, ναι; Λέει ένα "όχι μαμά/μπαμπά, θέλω να σπουδάσω", σχεδόν πεπεισμένο και το ίδιο ότι το εννοεί.

Το αποτέλεσμα είναι σχεδόν αστείο. Το παιδί, ειδικά με την κατάργηση της βάσης του 10, κάπου θα περάσει, είναι σχεδόν σίγουρο, και πιθανότατα πολύ μακριά από την πόλη του. Ο ηλίθιος γονέας θα το στείλει στα Μεσολόγγια, τα Γρεβενά, τις Άμφισσες και δεν ξέρω που αλλού, θα πληρώνει για τουλάχιστον 4 χρόνια τα κέρατά του σε νοίκια, λογαριασμούς, και τα λοιπά, το παιδί θα κάνει διακοπές γιατί την σχολή δεν θα μπορεί ή δεν θα θέλει να την βγάλει, και στο τέλος, τόσο το παιδί όσο και ο γονέας θα συνειδητοποιήσουν ότι έχουν χαθεί πολλά χρόνια στα οποία το παιδί θα μπορούσε να κάνει μια οποιαδήποτε χειρωνακτική εργασία και να βγάζει και γαμώ τα χρήματα από τα 18 του. Αν πάλι το παιδί καταφέρει και πάρει πτυχίο, αυτό το πτυχίο θα είναι κατά 90% λιγότερο χρήσιμο από ένα ρολό χαρτί υγείας, με τις κωλοσχολές που έχουμε γεμίσει.

Κατηγορία 3η: Μελετηρό παιδί και εξυπνούτσικο- Πιεστικός Γονέας
Εδώ κατά την γνώμη μου πρόκειται για την πιο άδικη -για το παιδί- κατάσταση. Έχουμε ένα παιδί που πάντα τα κατάφερνε στο σχολείο. Μπορεί ποτέ να μην ήταν ο πρώτος μαθητής της τάξης, αλλά πήγαινε πάντα διαβασμένο στο μάθημα. Φυσικά, αυτό έδινε τροφή για σχόλια στον γονέα, ο οποίος, βλέποντας ότι βαθμολογικά υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης, δηλαδή το 17 να γίνει 20, πίεζε το παιδί του να διαβάσει όλο και περισσότερο. Μέχρι ένα σημείο είναι και λογικό και θεμιτό αυτό.

Το παιδί συνήθως θα φτάσει στην Γ' Λυκείου χωρίς ιδιαίτερα κενά από τις προηγούμενες τάξεις. Θα έχει τους στόχους του, ξέρει τι μπορεί και τι δεν μπορεί να πετύχει. Όμως όχι, ο γονέας θα είναι εκεί, έτοιμος να κάνει την μαλακία του.

Έτσι, έχουμε έναν γονέα που χρονομετράει το διάβασμα του παιδιού του, πιάνει τα βιβλία για να το εξετάσει (ΗΛΙΘΙΕ, πληρώνεις κάποιους για αυτήν την δουλειά, που είναι πιο ειδικοί από σένα), ενώ αν το παιδί έχει ξεχάσει ένα κόμμα, ο γονέας, σαν σωστός δικαστής, το τιμωρεί. Θα του περιορίσει στο ελάχιστο τις εξόδους του, να μην βλέπει τους φίλους του, θα του κόψει ό ,τι άνεση μπορεί, ενώ όταν θα πάει για ενημέρωση από τους καθηγητές του παιδιού του, θα πασχίσει να εκμαιεύσει από τους καθηγητές το παραμικρό αρνητικό στοιχείο για το ίδιο του το παιδί, για να του το χτυπάει, "για να στρώσει". Είχα μαθητή του 19, που έχανε από πολύ μικρές λεπτομέρειες, και όταν μίλησα με τον γονέα, αν μας άκουγε κανείς, θα νόμιζε ότι μιλάμε για τον χειρότερο μαθητή της τάξης.

Ο φόβος της αποτυχίας στο μυαλό του παιδιού φυσικά θα γιγαντωθεί, και όσο πλησιάζουν οι εξετάσεις, το παιδί, που έχει δυνατότητες να γράψει καλά, θα έχει αγχωθεί τόσο πολύ που θα τρέμει σαν το ψάρι, αν δεν το πιάσουν άλλα ψυχοσωματικά προβλήματα. Στις εξετάσεις το παιδί θα γράψει ένα κλικ πιο κάτω από τις δυνατότητες του, και το μηχανογραφικό θα του το συμπληρώσει στην ουσία ο γονέας του.


Φυσικά, υπάρχουν και οι γονείς εκείνοι που κρατάνε την διαχείριση των πανελληνίων εξετάσεων μέσα σε λογικά πλαίσια. Εννοείται ότι δεν τα κάνουν όλα τέλεια, αλλά δεν νομίζω ότι υπάρχει γονέας που να μην κάνει λάθη. Το ζήτημα είναι να μην κάνεις χτυπητά λάθη, όπως στις 3 κατηγορίες που προανέφερα. Λογικό είναι ένας γονέας, μέχρι ενός σημείου, να θέλει το παιδί του να αποδώσει στο μέγιστο των δυνατοτήτων του, και για αυτό τον λόγο να το παρακινεί ή να το πιέζει για να πιάσει αυτόν τον στόχο.

Το θέμα είναι όμως, ότι, όπως και να το κάνουμε, ο πρωταγωνιστής των πανελληνίων εξετάσεων είναι ο μαθητής. Αν θέλει ο μαθητής να διαβάσει και να ασχοληθεί με το πανηγυράκι των πανελληνίων εξετάσεων, θα το κάνει, ό, τι γονέα και αν έχει από πάνω του. Αν ο μαθητής δεν γουστάρει ή αν δεν μπορεί, και πάλι, προκοπή δεν πρόκειται να δει.

Και αυτό, ας το βάλουν καλά οι γονείς στο μυαλό τους.

25 σχολίασαν...:

ephee είπε...

Στο επόμενο περιμένω και τις πανελλήνιες των καθηγητών. Καλός καλός, αλλά χώσε και τίποτα σε κανένα συνάδελφο.. Ό,τι έχω διαβάσει μέχρι τώρα είναι αποκλειστικά για τις ευθύνες μαθητών και γονέων.
Εγώ δέκα χρόνια τώρα έχω φρίξει από συμπεριφορές καθηγητών, ουκ ολίγες φορές.

Sourotiri είπε...

Έφη, μάλλον δεν έχεις διαβάσει διεξοδικά το blog μου :) Η αλήθεια είναι ότι συγκεντρωμένο "χώσε" post δεν έχω κάνει, επιφυλάσσομαι όμως. Το δύσκολο σε αυτήν την περίπτωση βέβαια, είναι ότι δεν μπορώ να κρίνω κάποιον καθηγητή όσον αφορά το γνωστικό κομμάτι (εκτός αν κάτι βγάζει μάτι), παρά μόνο κάποιον της ίδιας ειδικότητας. Οπότε, αναγκαστικά, θα πρέπει να μείνω στα συμπεριφορικά χαρακτηριστικά.

Μέχρι να ξεβαρεθώ όμως και να το κάνω αυτό το ποστ, πολύ θα γούσταρα να ακούσω τι συμπεριφορές καθηγητών σε έχουν κάνει να φρίξεις, με τον δικό σου πάντα, απολαυστικό τρόπο :)

ephee είπε...

Χμ.. Κοίτα, ξεκίνησα για σχόλιο, αλλά επειδή ξέφυγε θα το κάνω ποστ. Δεν είναι ένα, δεν είναι δύο, θα τραβάς τις μασχαλότριχές σου έτσι και διαβάσεις τι έχουν δει τα μάτια μου..
Μπιχόλντ!

Sourotiri είπε...

Ε ναι ρε, σε ποστ το εννοούσα και εγώ :) Περιμένω με αγωνία και λαχτάρα :)

nickpet είπε...

Κατηγορία 2: Η πιο επικίνδυνη! Κι αν είναι και γνωστός ο γονέας, τότε είναι σκατά η όλη κατάσταση...Λίγο πολύ, όταν έρθει εκείνη η ώρα των αποτελεσμάτων, θα ρίξει το φταίξιμο σ' εσένα...

ria είπε...

κατηγορία τέταρτη

γονείς που δε θέλουν να δημιουργήσουν άγχος στο παιδί. το φροντίζουν, πληρώνουν τα μαλλιοκέφαλά τους στα φροντιστήρια, πληρώνουν εξόδους και εκδρομές πενθήμερες και παράλληλα λένε κομψά κομψά ότι πρέπει να φορτσάρουν για την τελική ευθεία.

αλλά από μέσα τους, κάθονται σε αναμένα κάρβουνα. ξυπνούν από αγωνία τη νύχτα. ανησυχούν, ελπίζουν και φοβούνται την αποτυχία.

απ' έξω όμως δίνουν κουράγιο και ελπίδα στο παιδί. είναι δίπλα του όποτε τους χρειαστεί. να το ακούσουν, να γελάσουν ή να κλάψουν μαζί του.

αλλά ακούν τη λέξη πανελλήνιες και τους ανεβαίνει η πίεση και οι σφύξεις. νιώθουν ένα βάρος στο στήθος και βλέπουν αστράκια.

μάντεψε σε ποια κατηγορία ανήκω...
δίνει το καμάρι μου φέτος στη νομική... ωχ παναγία μου!!!!!!!!!!

Miss_wesley είπε...

Ωραια τα ειπες συναδερφε, ολα αυτα απο την ζωη βγαλμενα ειναι και μαλιστα ελεγα να κανω και εγω ενα τετοιο ποστ κατα το Πασχα. Με προλαβες, αλλα χαλαλι, γιατι τα ειπες πετυχημενα!

Η χειροτερη κατηγορια ειναι ο γονιος που θελει παση θυσια το παιδι του να περασει οπουδηποτε. Ειναι ο γονιος που θα στειλει τον κακο μαθητη γιο του στα Τρικαλα να σπουδασει κατι παντελως αχρηστο αλλα επισης ειναι και ο γονιος που θα στειλει το παιδι του σε κατι σουπερ γαματο, το οποιο ομως δεν εχει τοση απορροφηση στην χωρα μας.

Γενικα, η μεγαλυτερη μαστιγμα της παιδειας ειναι η πληρης απαξιωση της χειρονακτικης δουλειας και η αναγωγη του πανεπιστημιου σε στοχο ζωης.

Νεφελη είπε...

Λοιπόν επειδή έδωσα πέρσι Πανελλήνιες βρίσκω πλέον τα ποστ και γενικά τα κείμενα αυτού του περιεχομένου πολύ διασκεδαστικά. Νομίζω πως οι γονείς μου ήταν πολύ φυσιολογικοί απέναντι στο θέμα, ούτε στο βαθμό του "χέστηκα" ούτε στο βαθμό του "ΤΙ?? ΚΑΘΕΣΑΙ ΣΤΟΝ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ ΚΑΙ ΔΕ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ??? ΘΕΣ ΝΑ ΚΑΤΑΝΤΗΣΕΙΣ ΚΑΘΑΡΙΣΤΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΛΟΙΠΗ ΖΩΗ ΣΟΥ???" Το όλο θέμα είναι η αλήθεια πως το φρόντισα μόνη μου κυρίως και οι γονείς μου με βοήθησαν με ένα βασικό και πάρα πολύ αποτελεσματικό τρόπο: Έκατσαν στα αυγά τους και έκαναν ησυχία.

Γι' αυτό και αυτό μου το σχόλιο απευθύνεται σε όσους γονείς τυχόν διαβάζουν το ποστ και έχουν καμάρια στο γυμνάσιο ή το λύκειο. Ήμουν πάντα μια μαθήτρια καλή (18) με περιθώρια βελτίωσης, τα οποία συνειδητά δεν εκμεταλλεύτηκα ποτέ γιατί αποφάσισα για τον εαυτό μου πως είναι καλό να είμαστε καλοί μαθητές, αλλά είναι καλό να ζούμε κιόλας. Δε στόχευσα ποτέ να μπω ούτε στη νομική ούτε στην ιατρική, αλλά αν το έκανα πιστεύω πως θα τα κατάφερνα. Ολοκλήρωσα και τα 12 σχολικά μου χρόνια χωρίς κανένα φροντιστήριο ή ιδιαίτερο μάθημα, το μόνο που έκανα αραιά και πού ήταν κάποιες ώρες ενισχυτική διδασκαλία στο σχολείο. You know...αυτό που νομίζουν όλοι ότι κάθονται μόνο οι μαλάκες..? Εγώ εκεί έμαθα μερικά χρήσιμα επιπρόσθετα πραγματάκια. Στις πανελλήνιες εξετάσεις συμμετείχα χωρίς να πεθάνω, με αποτέλεσμα 18χιλιάδες μόρια, σταθερά δηλαδή ο βαθμός που είχα πάντα. Πέρασα με άνεση στη σχολή που είχα δηλώσει ως πρώτη επιλογή και την είχα δηλώσει γιατί εκεί που μια μέρα 6 μήνες περίπου πριν τις εξετάσεις ήμουν παντελώς αδιάφορη απέναντι σε όλες τις υπάρχουσες σχολές, έπεσε στα χέρια μου αυτό το απολύτως αντιαισθητικό και υπερεκτιμημένο χαρτί με τις βάσεις, τη στάμπαρα και λέω "να, αυτό μ' αρέσει". Και αυτό έβαλα.

Νεφελη είπε...

Αγαπητοί γονείς που διαβάζετε το σχόλιό μου, θα ήθελα με την εμπειρία που έχω από τα σχολικά μου χρόνια και απο την τελευταία μου με τις πανελλαδικές εξετάσεις, να σας δώσω μια συμβουλή που θεωρώ πως ήταν αυτό που με έκανε να νιώθω πάντα καλά με τον εαυτό μου, ακόμα και όταν είχα μπροστά μου 30 κείμενα αρχαίων να μεταφράσω. Αφήστε στα παιδιά σας ΧΩΡΟ. Καταλαβαίνω πόσο τα αγαπάτε και θέλετε το καλό τους, αλίμονο αν δεν το κάνατε. Όμως το παιδί κάποια στιγμή σταματάει να είναι εντελώς παιδί και δε χρειάζεται πάντα 100% καθοδήγηση, μερικές φορές και το 50% είναι πολύ. Στα 18 του χρόνια ένας άνθρωπος θεωρείται σε πολύ μεγάλο βαθμό υπεύθυνος για τον εαυτό του. Εσείς μπορεί να νομίζετε πως δεν έχουν βγει απ' το αυγό τους, τα σχολικά χρόνια όμως είναι σκληρά και, πιστέψτε με, σε κάνουν να σκεφτείς πολλά. Ένα παιδί λοιπόν στην 3η λυκείου να είστε σίγουροι πως όλο και κάτι ξέρει για τον εαυτό του. Και όταν λέω για τον εαυτό του, εννοώ για το πώς θα χειριστεί την κατάσταση των εξετάσεων. Εάν δε θέλει να διαβάσει και να γράψει 20, δεν θα το κάνει, αγαπητοί γονείς. Δεν πα' να του κόψετε τα πόδια. Εάν θέλει να γράψει σε όλα 20, πιστέψτε με, θα πάρει βραβείο πανελλαδικά για τα τέλεια γραπτά του. Εάν δεν ξέρει τί θέλει, με την πίεση μόνο χειρότερα μπορεί να γίνει. Αυτό θέλει χρόνο και ψυχραιμία και εσείς οφείλετε να είστε μια διακριτική παρουσία πίσω του που θα το στηρίζει σε όλα. Προσέξτε, στηρίζει είπα, όχι καθορίζει.

Νεφελη είπε...

Οι μαθητές σήμερα στο σχολείο περνάνε δύσκολα επειδή πολλοί και διάφοροι τους ζητάνε περισσότερα από αυτά που μπορούν και θέλουν να κάνουν. Δε θέλω να σας στενοχωρήσω αγαπητοί μου, μα εσείς είστε συχνά μέρος αυτών των πολλών. Ένας άνθρωπος δε γίνεται πιο ευτυχισμένος επειδή πήρε πτυχίο, αλλά επειδή στη ζωή του έκανε αυτό που ήθελε και του άρεσε. Εμένα μ' άρεσε το διάβασμα και διάλεξα μόνη μου ότι ήθελα να διαβάσω για τις εξετάσεις. Αν δεν το 'θελα δε θα το 'κανα. Και θα ήταν πολύ καλύτερο για μένα απ' το να βασανίζω τον εαυτό μου. Ανησυχείτε για τη δουλειά και για τα λεφτά..? Δουλειά είναι ο δικηγόρος, δουλειά και ο υδραυλικός. Δουλειά η καθηγήτρια πανεπιστημίου, δουλειά και η κομμώτρια. Απλά ο δικηγόρος και η καθηγήτρια έχουν status, βγαίνεις έξω και λες "είμαι δικηγόρος" και λένε "αααααα". Αυτός είναι ο στόχος λοιπόν...?

Η άποψή μου ως πρώην μαθήτρια και επιτυχούσα σε όλους τους σχολικούς τομείς της μέχρι τώρα ζωής μου, είναι αυτή. Δώστε στα παιδιά σας χώρο και χρόνο. Το εκπαιδευτικό σύστημα δεν το κάνει, αυτό όμως δε σας αναγκάζει να πάτε με τα νερά του. Το καλό το παλλικάρι ξέρει κι άλλο μονοπάτι, όχι ένα, πολλά.

Με όλο το σεβασμό στον κόπο σας και στην αγάπη που έχετε στα παιδιά σας.
Σουρωτήρι χίλια συγγνώμη για την έκθεση, μα ένιωσα πως έπρεπε να τα γράψω αυτά.

Και μην ξεχάσω, καλησπέρα από μένα! :)

Sourotiri είπε...

Nickpet, νομίζω ότι και οι 3 κατηγορίες μπορούν να αποβούν πολύ επικίνδυνες για το παιδί. Όσο για την 2η κατηγορία που λες, έχει συμβεί αυτό που λες, και μάλιστα ουκ ολίγες φορές, τόσο σε μένα, όσο και σε συναδέλφους.

Ria, οι κατηγορίες των γονέων (γενικά) είναι αναρίθμητες. Οι 3 που παρουσίασα είναι απλά οι πιο ακραίες :) Είναι δύσκολη η χρονιά και για τους γονείς, φυσικά! Αν και στο έχω ξαναπεί, καλή τύχη στο καμάρι σου :) Αλήθεια, θέλει μόνο Νομικές; Θα δηλώσει και άλλες εκτός από της Αθήνας;

Μiss Wesley, η τελευταία σου πρόταση τα είπε όλα. Μεγάλη κουβέντα.

Νεφέλη, δεν έχω τίποτα να πω μετά το κατεβατό σου :) Τα είπες όλα εσύ :)

φιλόλογος είπε...

Πωπω! Διαβάζοντας το ποστ σου συνειδητοποίησα ότι ως μαθήτρια ανήκα στην πρώτη κατηγορία. Και μου ήρθε ξαφνικά η αιτία της αποτυχίας μου στις πανελλήνιες! Πάντα νόμιζα ότι είχα κλατάρει από το διάβασμα τα προηγούμενα χρόνια και τα ψιλοφόρτωσα. Η αλήθεια είναι ότι έβγαλα το Λύκειο όπως λες, με "σβηστές μηχανές", βασιζόμενη μόνο στο μυαλό μου. Αυτή είναι η μεγάλη παγίδα που πέφτουν όσοι έχουν έναν επαρκή βαθμό ευφυίας: η τεμπελιά... Οι απαιτήσεις της Γ' Λυκείου μου ήταν θεωρητικά γνωστές, αλλά όταν ήρθε η ώρα να τις αντιμετωπίσω δεν ήμουν ιδιαίτερα πρόθυμη να στρωθώ. Ευτυχώς οι γονείς μου δεν ήταν υπερφίαλοι ή υπεραισιόδοξοι (ευτυχώς ανήκαν μάλλον στην κατηγορία της rias) και δεν είπαν τίποτα, αλλά στήριξαν και δεύτερη προσπάθεια. Πάντως πέρασα φιλολογία την επόμενη χρονια, έβγαλα τη σχολή στο χαλαρό, φόρτσαρα στο μεταπτυχιακό και στα 27 ήμουν και διορισμένη, οπότε πάντα υπάρχει ελπίδα να διορθωθείς και να λειτουργήσεις ανάλογα με τις δυνατότητες σου. Αρκεί να μην εθελοτυφλείς εσύ ή οι γύρω σου για το τι μπορείς να πετύχεις (αυτό νομίζω είναι και η κοινή συνισταμένη των 3 περιπτώσεων που αναφέρεις).

nefelokokkugia είπε...

Εγώ πάλι, πάντα ήμουν τρεις λαλούν και δυο χορεύουν. Με θεωρούσαν όλοι καμένο χαρτί γιατί διάβαζα μόνο όταν είχα κέφια (που σπάνια είχα) και οι γονείς μου δεν ήξεραν ούτε σε ποια σχολή ήθελα να μπω. Μη σου πω...ούτε σε ποιό λύκειο φοιτούσα. Καλά...ούτε εγώ ήμουν σίγουρη.
Τζόκερ στο μηχανογραφικό. Δεν μετάνιωσα για την επιλογή μου πάντως. Πέρασα με την πρώτη, τελειώσα σχεδόν στην ώρα μου, δόξα το θεό δουλειά έχω.
Στα παιδιά μου είμαι χαλαρή. Απαιτώ να διαβάζουν αλλιώς τους είπα ότι στα φανάρια έχει καλό μεροκάματο. Αλλά μόνο τις σχολικές τους υποχρεώσεις. Ούτε αγγλικά ακόμα, ούτε φροντιστήρια.
Είμαστε βέβαια μακριά από τις πανελλήνιες, αλλά σημασία δεν έχει να βγάλουμε ευτυχισμένους ανθρώπους με αυτοεκτίμηση? Ή σκέτο επιστήμονες? Βαρέθηκα να βλέπω παιδάκια δημοτικού να μου λένε περήφανα οι γονείς τους ότι πήραν το ECDL. Και? Τι θα το κάνει κυρά μου στο δημοτικό το ecdl? Πότε θα παίξει μωρή άσχετη?
...Μην ανοίγετε τέτοια θέματα, συγχίζομαι.

ria είπε...

ευχαριστώ για τις ευχές.
θα δηλώσει όλες τις νομικές, με βλέπω στη βορειο ελλάδα. ελπίζω όχι θεσσαλονίκη γιατί ως πόλη είναι φοβερά ξελογιάστρα και θα τελειώσει σε δέκα χρόνια.

βέβαια θα δηλώσει και φιλοσοφική αλλά αν περάσει στη φιλοσοφική, θα ξαναδώσει απ΄ ότι λέει. το όνειρό του είναι να αγορεύει στο δικαστήριο. το χει κιόλας. αλλα΄ξέρεις ποιος βαθμολογεί και πως;

εμένα αυτο με αγχώνει. αν βαθμολογούσαν οι ίδιοι όλα τα γραπτά θα υπήρχε αξιοκρατια. τι γίνεται όμως όταν εγώ σήμερα έχω τα νεύρα μου γιατί τσακώθηκα με τον γκόμενο και η μέρα μου είναι μέσα στα νεύρα; αν βγάζω στη βαθμολογία όλη την τσατίλα μου; και μη μου πεις ότι δε γίνεται, γιατί οι μπαρμπάδες μου είναι εκτός από ένα δικηγόρο, όλοι φιλόλογοι. οπότε γνωρίζω κάτι παραπάνω απο το παιδί και γιαυτό μου ανεβαίνει η πίεση.

ωχ παναγία μου...

newagemama.com είπε...

Aμαν τι διαβαζω! Εχω δυο παιδιά στην αρχή της υποχρεωτικής εκπαιδευσης, οπότε οι όποιες πανελλήνιες είναι ακόμα μακριά. Τίθεται ένα ευρύτερο θέμα: Τι στάση κρατάει το σπίτι απέναντι στη μελέτη και στις υποχρεωσεις που γεννά το σχολείο. Ποιο είναι βρε παιδιά το σωστό? Το αφήνεις να μάθει να διαβάζει μόνο του και το βοηθάς αν το ζητήσει και όπου χρειάζεται? Το κυνηγάς και το ελέγχεις? Το αφήνεις να φάει τα μούτρα του καναδυο φορές για να μάθει?

Σουρωτήρι and others θέλω τη γνώμη σας για το ποια είναι η σωστή "πολιτική". Απο κεί θα κριθεί και η στάση στις όποιες πανελλήνιες

Sourotiri είπε...

Φιλόλογε, αυτό το σενάριο το έχω δει πολλές φορές. Λίγα είναι τα έξυπνα παιδιά που διαβάζουν σαν σκύλοι, και αυτό το βρίσκω πολύ δίκαιο. Δεν πρέπει να επιβραβεύεται μόνο το μυαλό, αλλά και η εργατικότητα. Αν βέβαια οι γονείς σου ήταν υπερφίαλοι, νομίζω ότι τα περιθώρια βελτίωσης σου θα ήταν πολύ λιγότερα.

Νεφελοκοκκυγία, είναι αλήθεια πως το πρόγραμμα του μέσου παιδιού είναι τραγικά επιβαρυμένο. Σημασία έχει να κάνουμε τα παιδιά μας να πηγαίνουν χαρούμενα στο σχολείο, πιστεύω πως μόνο έτσι θα μπορέσουν να ανταπεξέρθουν στα βάρη. Βέβαια αυτό δεν είναι και απλό πράγμα. Το παιχνίδι πάντως, δεν πρέπει να λείπει από κανένα παιδί, όπως και να'χει. Ειναι βασικό συστατικό της ανάπτυξής του.

Ρια, η αλήθεια είναι ότι ειδικά στην Θεωρητική κατεύθυνση, η βαθμολόγηση των γραπτών εγκυμονεί αρκετές εκπλήξεις. Δεν μπορώ να γνωρίζω πως ακριβώς γίνεται η βαθμολόγηση (μιας και δεν είμαι φιλόλογος), σε αυτό μπορούν να σε κατατοπίσουν περισσότερο οι μπαρμπάδες σου. Πάντως, γενικός κανόνας είναι πως πρέπει να πέσεις στην περίπτωση, με την έννοια ότι το να πάρεις λιγότερο από όσο αξίζεις είναι -ευτυχώς- η εξαίρεση. Στο 95% των περιπτώσεων τα παιδιά παίρνουν πάνω-κάτω όσο έχουν γράψει.

NewAgeMama, πιστεύω ότι αν φτιάξεις ένα παιδί που να είναι φιλομαθές, που να χαίρεται να πηγαίνει σχολείο, έχεις λύσει το πρόβλημά σου. Τώρα, όσον αφορά τους τρόπους που θα χρησιμοποιήσεις, νομίζω ότι είναι ευθέως αντίστοιχοι με τον χαρακτήρα του παιδιού που έχεις. Εγώ ας πούμε λειτουργούσα μόνο υπό το καθεστώς ελέγχου. Η αδερφή μου πάλι, το αντίθετο. Καλό είναι βέβαια να φάει τα μούτρα του ένα παιδί, και όχι 1-2, αλλά πολύ περισσότερες φορές.

Αν θέλεις, μπορείς να απευθυνθείς και στην Λίνα (skepsisekmistirefsis.blogspot.com)που είναι δασκάλα δημοτικού και ίσως έχει να σου πει πιο συγκεκριμένα πράγματα.

Miss_wesley είπε...

newagemama.com

Το καθε παιδι πρεπει να το αντιμετωπιζεις αναλογα με τον χαρακτηρα του οσο αφορα το διαβασμα.

Εγω εβγαλα διαβασμα για σχολειο, φιλοσοφικη και ΑΣΕΠ μονη μου αλλα οποτε ειχα να μαθω πολλα πραγματα παντα εδινα στο τελος το βιβλιο στη μανα μου για επιβεβαιωση. Προφανως τα ηξερα ηδη, δε μου τα μαθαινε, αλλωστε δεν μπορουσε να μου τα εξηγησει, αλλα μου δινε τεραστια αυτοπεποιθηση η ενθαρρυνση και το μπραβο που ακουγα.

Εχω φιλες που δουλευαν οι γονεις τους και διαβαζαν μονοι τους με φοβερα αποτελεσματα.

Εχω μαθητρια που της τα λεω εγω απεξω 4-5 φορες και μετα τα επαναλαμβανει γιατι της αρεσει να τα ακουει.

Αλλα παιδια, θελουν καθοδηγηση απο δασκαλο η γονιο καθε μερα σε καθε μαθημα γιατι δεν μπορουν να τα καταλαβουν μονα τους η δεν εχουν την υπομονη να λυσουν κατι δεκα φορες μεχρι να βρουν το λαθος.

@ρια

Καλη επιτυχια στο καμαρι σου, ευχομαι καθε επιτυχια, αφου το θελει. Αν με ρωτας για την φιλολογια, been there done that, ειναι μια εξαιρετικη σχολη, διευρυνει τους οριζοντες, σε δινει αλλη οπτικη, οσο ρομαντικο και αν ακουγεται αυτο. ΑΛΛΑ.
Αν δεν διοριστεις, πραγμα δυσκολο γιατι δινουμε καθε φορα χιλιαδες ανθρωποι, η μονη λυση ειναι ιδιαιτερα/φροντιστηρια(αν σε παρουν) ή ασχετες δουλειες.
Τα ιδιαιτερα δινουν καλα λεφτα(αν εχεις δουλεια βεβαια) αλλα θελει πολυ τρεξιμο, πολυ ανασφαλεια καθε αρχη χρονιας αν θα βρεις και φυσικα ειναι χωρις ενσημα και ασφαλιση. Οι ασχετες δουλειες παλι, δυστυχως περιοριζονται πολυ γιατι ενα πτυχιο φιλολογιας δεν ειναι και ιδιαιτερα χρησιμο αν πας να δουλεψεις σε μαγαζι ή σαν γραμματεας.

Οταν ερθει η ωρα του μηχανογραφικου, καθηστε, σκεφτειτε και αν θεος φυλαξοι δε πιασει νομικη, πριν το ακυρωσει και πει ξανα εξετασεις εξεταστε τι αλλες επιλογες υπαρχουν. Εγω προσωπικα, δηλωσα την σχολη, το απογευμα πριν δωσω το μηχανογραφικο. Δυο μερες πριν αν με ρωτουσες θα ελεγα τσιριζοντας οτι ΕΓΩ ΣΕ ΣΧΟΛΗ ΜΕ ΤΟΣΑ ΑΡΧΑΙΑ ΔΕ ΠΑΩ> Και το αποφασισα, μονη μου, ξαφνικα, ετσι απλα. Και ερωτευτηκα!

sakidio είπε...

προσωπικά ενώ μου αρέσει να διαβάζω, το σχολείο το μισούσα. αν υπάρχει μία περίοδος της ζωής μου που δεν θέλω να γυρίσει πίσω είναι σίγουρα αυτή. ακόμη η λέξη "εξετάσεις" μου φέρνει ταχυκαρδία, ενώ σε συνδυασμό με τις "πανελλήνιες" πάω για εγκεφαλικό.

δεν μπορώ να πω ότι έφταιγαν οι γονείς μου. οι καταστάσεις ήταν περίεργες. ήταν που πάντα είχα το πρόβλημα να μπλοκάρει το μυαλό μου στις εξετάσεις. όσο για την σχολή μπήκα στην τελευταία που όμως την αγάπησα στα μέσα της.

θεία ελένη είπε...

Kαλή επιτυχία στα παιδάκια όλου του κόσμου. Τα μεγαλύτερα λάθη οι γονείς τα κάνουν!

marionettie είπε...

Αχ, στην τρίτη κατηγορία ήταν οι γονείς μου εμένα και εγώ σε δική μου κατηγορία. Τελοσπάντων, περασμένα ξεχασμένα.
Να κάνω μια εφελή ερώτηση; Δε σε κουράζει να έχεις μαθητές τρίτης λυκείου; Ψυχολογικά πάντα. Το σκεφτόμουν και με τους καθηγητές μου. Γιατί τα παιδιά περνάν μια φορά πανελλήνιες, οι καθηγητές κάθε χρόνο, έμμεσα πάντα, γιατί είναι αυτή η δουλειά τους. Είναι πολύ αγχωτικό. Με το που τελειώνεις τον Ιούνιο και χαίρεσαι ή δε χαίρεσαι με τα παιδιά για ένα μήνα μέχρι τα μηχανογραφικά έρχονται τέλη Αυγούστου οι καινούργιοι και άντε πάλι από την αρχή. Σαν εργοστάσιο ένα πράγμα. Χαρά στο κουράγιο σου, και σ' όλους τους καθηγητές, αλλά εγώ δε θα το άντεχα, όση χαρά και αν είχα που βοηθούσα τα παιδιά να περάσουν και πρόσφερα.

Μπες και δες το ποστ μου για τον Jackson, γιατί από σένα είχα αρχίσει να βλέπω σχετικά βιντεάκια παλιά :)

Sourotiri είπε...

Marionettie, όχι, δεν με κουράζει. Είναι τόσο μεγάλη η ικανοποίηση που παίρνεις στο τέλος από τους μαθητές που έχουν πετύχει, που στα ξεπληρώνουν όλα.

Ανώνυμος είπε...

Καλά εντάξει, υπάρχουν και άπειρες άλλες κατηγορίες (αυτές που έχουν περιγραφεί μάλλον μπαίνουν στην γενικότερη κατηγορία "αυτοί που δεν πέτυχαν εκεί που ήθελαν") γιατί υπάρχουν και πολλοί άλλοι, με στόχους και μυαλό (λιγότερο ή περισσότερο δεν έχει και τόσο σημασία) και γονείς νορμάλ που στηρίζουν χωρίς να κανακεύουν και χωρίς να καταπιέζουν και πετυχαίνουν και συνεχίζουν......
Απλά ρώτα τους φοιτητές και αποφοίτους πχ του Καποδιστριακού και του ΕΜΠ,οι περισσότεροι είναι αρκετά έως πολλοί ικανοποιημένοι. Εγώ πέρασα από εκεί όπως και εκατοντάδες πτυχιούχοι και μια χαρά ξύπνιο αλλά και προσγειωμένο κόσμο συνάντησα.

ElenaKat είπε...

Χειρότερο είδος: Οι ψωνισμένοι γονείς που ντρέπονται να πουν ότι το παιδί του απέτυχε. Είχα φίλη η οποία έλεγε οτι περασε Πολυτεχνειο ενω ειχε αποτυχει στις Πανελληνιες (με τα δικα της κριτηρια) και το ιδιο εκανε και η αδερφη της. Οι γονεις τους συνεχισαν να λενε ψεματα οτι τα βλασταρια τους σπουδαζουν την πρωτη τους επιλογη-φυσικα τα βλασταρια εδωσαν κρυφα δευτερη φορα πανελληνιες. (εφαγα τους τονους λογω βιασυνης :Ρ)

Sourotiri είπε...

ElenaKat, αυτό το είδος δεν το έχω παρατηρήσει από κοντά, ή τουλάχιστον δεν το αντιλήφθηκα, δηλαδή μπορεί να έγινε αυτό σε κάποιον γνωστό μου και να έφαγα παραμύθι :) Πάντως όντως, είναι το χειρότερο είδος.

Ανώνυμος είπε...

Polu kalo to keimeno pou dimosiefsate..
Ego proswpika pistevo oti gia ola euthynontai oi goneis k to ekepedeftiko systyma se autin tin xwra...Apo tin stigmi pou gennietai ena paidi k megalwnei prepei o gonios na to tinei swsta gia to ti thelei na akolouthisei stin zwi tou ...An tou aresei na diavazei as diavazei an tou aresei na ginei zwgrafos as ginei..To thema einai to eksis: E an kapoios gonios askei piesi se ena paidi to opoio anagazetai na kanei pragmata pou den thelei tote tha apotyxei......Emena h mitera mou den me piese pote alla o pateras mou me ithele prwti sto sxoleio alla k ston athlitismo..k ws apotelesma exasa olo to noima tis zwis..Den piga sto panepistimio eno mesa mou to ithela...Evgala texniko lykeio pliroforikis k meta piga se iek. Den htan kali epoxi gia diavasma efoson den iksera ti ithela akoma.. k hmoun se ena keno. Vevea den einai panta thema goniou alla k thema enos kalou kathigiti pou borei na prwothisei to paidi na kanei pragmata..Exei polu megali simasia ti aksies k ti anatrofi pairnoume apo to spiti mas...dioti ena hremo oikogenikao perivallon me swsti kathodigisi apoferei polla stin zwi enos anthropou.
Kleinontas tha ithela na po se olous tous goneis oti tha eprepe na apodexthoun to paidi tous me ta ellatwma kai ta proterimata tous. H ypertimisi h ypotimisi fernei polla asxima apotelesmasta sto mellon enos anthropou.