Δευτέρα, 28 Μαρτίου 2011

Συνέπεια ρε μουνιά.

Ένα από τα πράγματα που με εκνευρίζουν πάρα πολύ στις προσωπικές μου σχέσεις είναι η ασυνέπεια, κυρίως όσον αφορά κανονίσματα για καφέδες, εξόδους, κτλ. Ειδικότερα, μπορώ να γίνω ταύρος εν υαλοπωλείω όταν τρώω πιστόλες και στησίματα, και ειδικότερα όταν τις τρώω τελευταία στιγμή. Για αυτόν τον λόγο, και εγώ προσπαθώ να είμαι Άγγλος στα ραντεβού μου, και συνήθως το πετυχαίνω.

Βέβαια τώρα θυμήθηκα ότι την τελευταία φορά που έκανα ένα αντίστοιχο ποστ, στον επόμενο μου καφέ άργησα να πάω για 10-15 λεπτά και για κακή μου τύχη ο Hopkins ήταν και αναγνώστης του blog μου και με τάραξε στο δούλεμα :Ρ

Ένηγουεη, το θέμα είναι ότι τις συντριπτικά περισσότερες φορές θα είμαι στο ραντεβού μου από 10 λεπτά πιο πριν, έως 10 λεπτά πιο μετά, μια λογικότατη νομίζω απόκλιση. Υπάρχουν φορές που νιώθω ότι εγώ σαν άνθρωπος δεν μπορώ να αργήσω σε ραντεβού. Όχι δεν πρέπει, απλά δεν μου είναι δυνατόν, εκτός αν βέβαια συμβεί κάτι σημαντικό.

Το τριήμερο που μας πέρασε το έζησα αυτό 2 φορές. Ακόμη και μια φορά θα ήταν αρκετή να μου χαλάσει την διάθεση. Πήγα στο πατρικό μου στην Θεσσαλονίκη, και, μιας και οι ώρες που θα έμενα εκεί δεν θα ήταν πολλές, προσπάθησα να γεμίσω τις ώρες μου με όσο το δυνατόν περισσότερους καφέδες με ανθρώπους που ήθελα πολύ να δω.

Στην πρώτη περίπτωση, κανόνισα έναν καφέ τρεις μέρες πιο πριν. Ο φίλος μου βέβαια, είχε μια αμφιβολία για την ώρα, λόγω δουλειάς, και έτσι κρατήσαμε σίγουρη την μέρα, με την ώρα να παίζει. Για την ακρίβεια, η ώρα θα ήταν 2 το μεσημέρι, με την επιφύλαξη να το κάνουμε στις 12. Η τοποθεσία του ραντεβού βόλευε πολύ τον φίλο μου, μιας και επρόκειτο να πάμε για καφέ πολύ κοντά στην δουλειά του, από την οποία θα σχολούσε. Μάλιστα, ο φίλος μου θα ειδοποιούσε και έναν ακόμη κοινό μας φίλο. Έκλεισα το τηλέφωνο με την φράση "ΟΚ, θα περιμένω να μου πεις σίγουρα για την ώρα".

Οι μέρες πέρασαν και έφτασε η μέρα του ραντεβού. Ξύπνησα το πρωί γύρω στις 10, και συνειδητοποίησα ότι ο φίλος μου δεν με είχε ενημερώσει για το πότε θα πιούμε καφέ. Έστειλα αμέσως ένα sms, ελπίζοντας σε μια γρήγορη απάντηση, έτσι ώστε να μπορώ να διαχειριστώ και εγώ τον λίγο μου χρόνο. Σε περίπτωση που δεν θα μπορούσε τελικά καθόλου ο φίλος μου, θα κανόνιζα να δω κάποιον άλλον. Η απάντηση ήρθε στις 2.15 και ήταν αρνητική. Ο καφές δεν θα πραγματοποιούταν, και ειλικρινά αμφιβάλλω αν ο κοινός μας φίλος ενημερώθηκε. Δεν μπήκα στον κόπο να το εξακριβώσω. Τελευταία στιγμή βέβαια, δεν ήταν κανείς άλλος διαθέσιμος, και έτσι έμεινα στο σπίτι.

Στην δεύτερη περίπτωση, τα πράγματα ήταν πολύ πιο άγρια. Δεν ήταν μόνο το στήσιμο πιο χοντρό, αλλά και η αγάπη που τρέφω για αυτόν που με έστησε πολύ μεγαλύτερη, με αποτέλεσμα μέσα μου να έχω τραγικά αντιφατικά συναισθήματα.

Κανονίζω λοιπόν έναν καφέ για το πρωί της Κυριακής, στις 11.30. Το Σάββατο το βράδυ όμως με βρήκε να περνάω πάρα πολύ καλά, και σε συνδυασμό με το γεγονός ότι άλλαξε και η ώρα, έκλεισα τα μάτια μου για να κοιμηθώ στις 7 το πρωί. Παρόλαυτα, στις 11.15 ήμουν ήδη στο αυτοκίνητο, και στις 11.30 πάρκαρα ακριβώς έξω από την καφετέρια. Εκείνη την στιγμή χτύπησε το τηλέφωνο μου, και στην πορεία έφαγα μια ακόμη πιστολιά. Η κολλητή μου μόλις είχε ξυπνήσει και ήταν αρκετά μακριά, τόσο που θα της έπαιρνε περίπου μια ώρα να φτάσει. Ο καφές ακυρώθηκε, και έμεινα να αναρωτιέμαι πόσο πολύτιμο ύπνο έχασα (δεδομένου ότι μετά από λίγες ώρες θα είχα να κάνω και το ταξίδι του γυρισμού), τι θα γινόταν αν έμπαινα στην καφετέρια, παράγγελνα καφέ και η κολλητή μου ξυπνούσε πολύ αργότερα, και τα λοιπά.

Ευτυχώς, σε αυτήν την περίπτωση τουλάχιστον δέχτηκα μια μεγαλοπρεπέστατη συγνώμη που απάλυνε αρκετά τα νεύρα μου.


Όταν έχω ένα ραντεβού πραγματικά φροντίζω να φτάνω στην ώρα μου. Ξέρω από πριν πόση ώρα θα μου πάρει να ετοιμαστώ και να φτάσω στον προορισμό μου. Αν δω ότι το λεωφορείο που περιμένω δεν έρχεται, παίρνω ταξί. Δεν θέλω να περιαυτολογήσω, αλλά δεν θυμάμαι ποτέ να έχω αργήσει σε ραντεβού μου παραπάνω από 15 λεπτά, όταν φυσικά τύχει και αργήσω. Επίσης, μάλλον είμαι αρκετά τυχερός, και δεν μου έχει συμβεί ποτέ τίποτα απρόοπτο στην διαδρομή μου.

Θεωρώ μια καθυστέρηση των 10-15 λεπτών λογική για τον καθένα. Δεν είμαι τρελός, αντιλαμβάνομαι ότι μπορεί να προκύψουν απρόοπτα στον οποιονδήποτε. Επίσης όμως, δεν είμαι και χαζός, και έτσι αντιλαμβάνομαι ότι έχω φίλους που αργούν συστηματικά να εμφανιστούν, ακόμη και αν δώσουμε ραντεβού στην πόρτα του σπιτιού τους.

Όσο περνάει η ώρα, και ο φίλος μου δεν εμφανίζεται, υπάρχουν συγκεκριμένες σκέψεις που περνάνε από το μυαλό μου. Κυρίως, κάθε δευτερόλεπτο που περνάει με κάνει και νιώθω όλο και μεγαλύτερος Μαλάκας (ναι, με Μ κεφαλαίο), νιώθω ότι αυτός που περιμένω έχει καταχραστεί τον χρόνο μου και δεν τον σέβεται. Σκέφτομαι ότι πρέπει να είμαι πολύ μεγάλος μαλάκας που έχω φτάσει στην ώρα μου, σεβόμενος τον χρόνο κάποιου που δεν σέβεται τον δικό μου. Αν δε, έχω πάρει και ταξί για να προλάβω, τα πράγματα γίνονται χειρότερα.

Αρκετές φορές, δέχομαι με ευχαρίστηση ενα sms που με ενημερώνει ότι θα ο φίλος μου θα αργήσει λίγο. Βέβαια, αυτό δεν έχει καμία πρακτική σημασία όταν είμαι ήδη στο ραντεβού και περιμένω, γιατί και πάλι θα κάθομαι σαν τον μαλάκα να περιμένω, απλά θα ξέρω ότι θα περιμένω λίγο ακόμη. Παρόλαυτα, το θεωρώ ελάχιστο δείγμα ευγένειας, να ενημερώσεις τον άλλον έστω και την τελευταία στιγμή.

Από ένα σημείο και μετά, ακόμη και οι συγνώμες δεν μου αρκούν. Τι να την κάνω την συγνώμη σου ρε φίλε, όταν έχω χάσει ξέρω 'γω μισή ή μια ώρα από την ζωή μου για το τίποτα, για την δικιά σου μαλακία, και ειδικότερα όταν μου το κάνεις κατ' επανάληψη; Δεν θεωρώ λύση στο επόμενο ραντεβού μου να αργήσω σκόπιμα, πολύ απλά δεν μου πάει η καρδιά.

Αυτό που όμως δεν έχω κάνει ποτέ, και μάλλον θα πρέπει να αρχίσω να το κάνω, είναι να θέσω ένα όριο καθυστέρησης στον απέναντι μου. Δεν ξέρω πόσο πρέπει να είναι αυτό, αν θα είναι 10, 20 ή 30 λεπτά. Από κει και πέρα θα σηκώνομαι και θα φεύγω. Μου ακούγεται αρκετά κακιασμένο αυτό, αλλά πιστέψτε με, έχω δει έναν συνάδελφο να το κάνει, και τα αποτελέσματα είναι θεαματικά: Την επόμενη φορά που θα δώσει ραντεβού, όσοι εμπλέκονται σε αυτό σκίζουν τον κώλο τους να είναι συνεπείς και έτσι τα πράγματα λειτουργούν με τον δικό του τρόπο και όχι με των άλλων.

Ή, μπορεί να μου στρίψει, να σκεφτώ ότι δεν αξίζει τον κόπο να βασανίζομαι τόσο πολύ κάθε φορά που περιμένω κάποιον να έρθει, να γίνω και εγώ σταρχιδιστής και να βασανίζω εγώ τους άλλους.

26 σχολίασαν...:

next_day είπε...

Στο μόνο που θα διαφωνήσω είναι στην πρώτη περίπτωση, με το θέμα δουλειάς!
Το έχω κάνει κι εγώ! Να έχω ραντεβού στις 6, να σχολάω 5:30 και τελικά 5:15 να μου δίνουν δουλειά! Και σε μια εταιρεία που δεν σε παίρνει να πείς όχι, τότε το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να ακυρώνεις τον καφέ σου!
Βέβαια επειδη οι δικοί μου άνθρωποι το γνωρίζουν αυτό, δεν ξεκινούν ποτέ αν δεν εχω φύγει απο το γραφείο και είμαι ήδη στο αυτοκίνητο μου!

Sourotiri είπε...

Next Day, θα δικαιολογούσα απόλυτα κάποιον που πάθαινε ό,τι και εσύ. Μιας και όμως γνωρίζω ότι δεν προέκυψε έκτακτη δουλειά αλλά έκτακτη...εκδρομή, έχω τους λόγους μου ;)

Δηλαδή κάτσε ρε φίλε, 2.15 την κανόνισες την εκδρομή, ενώ έχουμε πει 12 ή 2 για καφέ; Αποκλείεται. Ενημέρωσε πιο πριν γαμώ το κέρατο μου!!!

next_day είπε...

ουπς... ναι, έτσι έχεις τα δίκια σου...
η λύση πάντως είναι ένα γερό χέσιμο και μετά βλέποντας και κάνοντας!

Ex Estrella είπε...

Μου τη δίνει απίστευτα όταν κανονίζω για ποτό και περιμένω 20 λεπτά τη φιλενάδα να βρει τι θα φορέσει. Είναι απίστευτο. Όμως έχω πλέον συνειδητοποιήσει πως υπάρχουν κάποια άτομα (όπως η φιλενάδα), που ειλικρινά δεν μπορούν (και να θέλουν) να κανονίσουν ραντεβού. Δεν μπορούν, ειλικρινά. Πάντα θα υπάρξει κάποιος λόγος και θα αργοπορήσουν. Έτσι έχω σταματήσει να κλείνω ραντεβού με τέτοιου είδους κόσμο και το αφήνω και εγώ στο φλου. Τα λιοντάρια (για να ξέρεις), αν σου πουν ναι θα είναι ναι αλλά αν σου πουν "δεν ξέρω...κατά τις..." και τέτοιες παπαριές, ή δεν θα έρθουν ή θα αργήσουν. (p.s. εγώ είμαι λιοντάρι και το λέω με σιγουριά).

ria είπε...

έχεις φορτώσει άγρια, το διαπιστώνει κανείς με τα γραφόμενά σου.
εγώ προσωπικά σε κατανοώ απόλυτα γιατί την ίδια μέντα έχω και εγώ...

μου ανάβουν τα γλομπάκια όταν εγώ περιμένω συνεπέστατη στο σημείο του ραντεβού και ο άλλος με έχει συνδεδεμένη με κάιρο!!!

sakidio είπε...

εγώ κάνω και τα δύο οπότε είμαι εντάξει μέσα μου πια. το παράδειγμα του συναδέλφου είναι το καλύτερο.

An-Lu είπε...

Μαλλον το οριο θα δουλεψει...

Low Inertia είπε...

Amen to that!

Μετά από 2-3 φορές, καταλαβαίνεις ότι ο άλλος δεν αργοπορεί, απλά σε γράφει στα αρκίντια του.
Aargh!

NtiNti είπε...

Καλό και το όριο, αλλά βάλε και καμιά φωνή, κι ας μην θες να τσακωθείς. Ειδικά αν δεν το συνηθίζεις,αν ο άλλος έχει ελάχιστη τσίπα, θα καταλάβει το μέγεθος της ενόχλησής σου ;-)

nefelokokkugia είπε...

χαχα τα λες αυτά γιατί δεν είχες στο σόι σου 2 από τις πρώτες μου ξαδέλφες.
Τηλεφωνούσαν να μάθουν αν είμαι σπίτι.
Μου έλεγαν: "καλούμε ταξί και ερχόμαστε σε 10 λεπτα"
Δεν εμφανίζονταν ποτέ. Το φαντάζεσαι? Και αυτό έχει συμβεί πάνω από 10 φορές. Χωρίς να μπουν στον κόπο να δικαιολογηθούν.
Έμαθα να μην ασχολούμαι πιά μαζί τους.
Χαλάρωσε. Κάποιοι άνθρωποι απλά δεν αλλάζουν.

Sourotiri είπε...

Ex Estrella, δεν υπάρχει "δεν μπορώ να κανονίσω". Υπάρχει "δεν θέλω", "δεν το κάνω γιατί είμαι σταρχιδιστής", "δεν με νοιάζει να το κάνω γιατί δεν σέβομαι τον άλλον". Δηλαδή συγνώμη, όλοι αυτοί που "δεν μπορούν" να κανονίσουν, δεν ξυπνούσαν ποτέ να πάνε σχολείο; Δεν είχαν ποτέ να πάνε σε κανέναν γάμο; Στην δουλειά τους φτάνουν πάντα αργοπορημένοι; Και παρεμπιπτόντως, σε λάθος άνθρωπο βρήκες να μιλήσεις για τα ζώδια :) Δεν πιστεύω ότι υπάρχει βάση σε αυτά ;)

Ria, welcome to the club ;)

sakidio, και τα δυο ρε είναι αντιφατικά μεταξύ τους :Ρ

An-Lu, άντε να δούμε :)

Low Inertia, πραγματικά είναι λυπηρό, όταν το διαπιστώνεις.

NtiNti, το θέμα είναι ότι μάλλον δεν το κάνω αρκετά, ή αρκετά έντονα...

nefelokokkugia, καλά αυτές οι ξαδέρφες σου ρε είναι βλαμμένες έτσι πως τα λες.

Ανώνυμος είπε...

κοψε τους καφεδες

ephee είπε...

Ήθελα να σε πετύχω στο chat για να αποφύγεις το σεντόνι, αλλά δεν έκατσε, οπότε σκεπάσου και διάβαζε:

Το πόσο πολύ ταυτίζομαι και σε νιώθω δεν περιγράφεται.
Το ενδεχόμενο που δεν είχα συνυπολογίσει ποτέ στη ζωή μου είναι να ανήκω σε μια κατηγορία "αόρατων ανθρώπων" που αγνοούσα και την ύπαρξή της.
Οι αόρατοι που λες, είναι αυτοί που θα τους κλείσεις ραντεβού, αλλά μέχρι τη στιγμή που θα'ναι να βρεθείτε, θα τους έχεις ξεχάσει τελείως και θα κανονίσεις κάτι άλλο, με κάποιον λιγότερο "αόρατο".
Αυτό που σε κάνει αόρατο τώρα, μπορεί να είναι από τη φάτσα σου, από τη φωνή σου, από το αν έχεις όχημα ή όχι, ή ακόμα και η συμπεριφορά σου απέναντι στους ανθρώπους που (νόμιζες πως) ήθελαν να σε δουν, αλλά το ξέχασαν ή/και σ'έστησαν.
Στην ανάρτηση τι μας λες πάνω κάτω; Πως έλαβες μια μεγαλόπρεπη συγνώμη από "κολλητή" που κανόνισε εκδρομή ενώ είχε να σε δει καιρό;
Δε θέλεις να ξεκινήσω να σου λέω πόσους τέτοιους "κολλητούς" έχω γαμωσταυρίσει κι έχω βάλει στην κατηγορία κλήσεων "πεθαμένοι".
Καταλαβαίνω απόλυτα πως επειδή δεν είμαστε όλοι ίδιοι ίσως εσύ να μη μπορείς να φερθείς έτσι, αλλά αν τρέφεις απατηλές ελπίδες πως υπάρχει τρόπος να αλλάξεις αυτά τα άτομα ώστε να μη φέρονται τόσο απαίσια, χαιρέτα μου τον πλάτανο!
Ακόμα κι αν σηκώνεσαι να φύγεις και σε παίρνουν τηλέφωνο να σου ζητήσουν συγνώμη, προσωπικά δε θα σήμαινε τίποτα. Η αδιαφορία παραμένει αδιαφορία.

Στην τελική ανάλυση αυτό που περνάει (και ίσως αρχίσουν να αναθεωρούν συμπεριφορές στο μέλλον) είναι να διαγράψεις τον άλλο, θεωρώντας την απώλεια της σχέσης, καθαρά δική του υπόθεση.
Πίστεψέ με, με τον καιρό, νιώθεις καλύτερα που απαλλάχτηκες.
Χίλιες φορές 1-2 άτομα που μετράνε, παρά 40 εκ των οποίων οι 38 μουλάρια!

ephee είπε...

Φτου γαμώτο, πάλι το ξεφτίλισα! Ε, μα εσύ φταις, μου πατάς τον κάλλο!

Sourotiri είπε...

Ανώνυμε, το βρήκες :)

Ephee, έχεις μπερδέψει δυο περιπτώσεις. Μια περίπτωση είναι αυτή που κανόνισε την εκδρομή και μια άλλη περίπτωση αυτή που ζήτησε την μεγαλοπρεπέστατη συγνώμη.

sakidio είπε...

μπα δεν αντιφάσκω τόσο. απλά επιλέγω με ποια άτομα είμαι συνεπής. είναι συνεπή; είμαι. δεν είναι; καλή τους τύχη.

nefelokokkugia είπε...

...και λίγα λες. Πρέπει να κάνω ανάρτηση ειδικά γι΄αυτές μια μέρα. Τίτλος " Οι πουτάνες και οι τρελλές, έχουν τις τύχες τις καλές"

anisixos είπε...

ti sapio post.

ephee είπε...

lmaoysst

Lina είπε...

ρε ... φιλήσυχε la del barrio, σάλτα και κανε καμια βόλτα με τη Μαρία Χοακίνα στη Σάντα Μπάρμπραρα να ησυχάσεις.

hopkins είπε...

Hopkins is watching you...

Ανώνυμος είπε...

η lina γιατί πετάγεται συνεχεια σαν την...;

Sourotiri είπε...

Ανώνυμε ανήσυχε, τα κουβαδάκια σου και σε άλλη παραλία, κατά προτίμηση ηλιόλουστη, ξέρεις εσύ, με sol.

Nat είπε...

Νομίζω πως οι άνθρωποι συγχέουν την οικειότητα με την αγένεια πολλές φορές. Παλιότερα, που δεν είχα 50 τόνους νεύρα, έκανα αρκετή υπομονή όσον αφορά την αργοπορία. Υπήρξε μάλιστα φορά που περίμενα μια ολόκληρη ώρα την φίλη μου, και όταν επιτέλους έφτασε, η δικαιολογία της ήταν πως μιλούσε στο τηλέφωνο με τον γκόμενο και ξεχάστηκε. Πλεόν δίνω ένα περιθώριο των 15 λεπτών στην κατηγορία των ανθρώπων αυτών που θεωρούν περιττό να ενημερωσουν πως θα αργήσουν, και ύστερα φέυγω. Και στις περισσότερες των περιπτώσεων πιάνει, και συνετίζονται.

Sourotiri είπε...

Νat, δηλαδή μου συστήνεις να το αρχίσω, ε; Τι να πω ρε παιδιά, θα το δοκιμάσω :Ρ

zouri1 είπε...

μονιμα ειμαι στημενος,αλλα τοχω ξεπερασει και δεν με νοιαζει πια.Το θεμα απλα ειναι οτι οι ιδιοι που αργοπορουν (για πανω απο μιση ωρα)με παιρνουν τηλ και μου λενε ,περναμε να σε παρουμε σε 5 λεπτα.Υποθετουν οτι εγω ειμαι σε μια μονιμη επιφυλακη