Κυριακή, 1 Μαΐου 2011

Ταξίδι στην Ιβηρική Χερσόνησο: Μαδρίτη - Λισαβόνα.

Η αλήθεια είναι ότι ειλικρινά δεν ξέρω από που να αρχίσω και που να τελειώσω με αυτό το ταξίδι. Έχω έναν πειρασμό μέσα μου να κάνω ένα τιτανοτεράστιο post, αλλά μάλλον δεν θα υποκύψω γιατί θα χρειαστεί να γράφω για κανένα πεντάωρο :) Για αυτό, θα αποφύγω τις λεπτομερείς περιγραφές για τα αξιοθέατα των δυο αυτών πόλεων, που άλλωστε μπορεί κανείς εύκολα να βρει με ένα απλό google search, και θα μείνω στις πιο γενικές περιγραφές αυτών που είδαμε. Πάμε:

Μαδρίτη.

Φτάνοντας στην Μαδρίτη, το πρώτο σοκ που έπαθα ήταν ότι είναι πάρα πολλοί αυτοί που δεν μιλάνε αγγλικά. Αν θες να πας λοιπόν και δεν έχεις μαζί σου κάποιον που μιλάει την γλώσσα (όπως είχαμε εμείς δυο άτομα στην παρέα μας), καλύτερα πάρε και κανένα λεξικό τσέπης μαζί σου :)

Αντίκρισα μια μεγάλη πόλη αρχοντική, που κρατάει την βασιλική της φυσιογνωμία. Αυτό το νιώθεις παντού, καθώς βολτάρεις. Από τα κτίρια που σου προκαλούν δέος και είναι διάσπαρτα μέσα στην πόλη, τα καταπράσινα μεγάλα πάρκα που τα συναντάς συνεχώς, τις πλατείες τους, ακόμη και παρατηρώντας τους ανθρώπους. Οι Μαδριλένοι σου δίνουν την εντύπωση ότι είναι άνθρωποι με επίπεδο και ζουν σε μια πόλη που το υποστηρίζει αυτό.

Είδα μεγάλα βιβλιοπωλεία στο πιο κεντρικό σημείο της πόλης (την Puerta del Sol), την ίδια στιγμή που εμείς στο Σύνταγμα έχουμε McDonalds. Είδαμε να διοργανώνεται νύχτα βιβλίου με τον κόσμο να αγοράζει πολλά βιβλία. Είδαμε να κυκλοφορούν άτομα με φανέλες της -μισητής, υποτίθεται- Barcelona, να φωνάζουν στις πλατείες υπέρ της ομάδας τους, να φοράνε την φανέλα της Μπάρτσα στο αρκούδι-σύμβολο της Μαδρίτης, να πανηγυρίζουν στα μπαρ τα γκολ της ομάδας τους έξαλλα, και να μην γίνεται τίποτα, τί-πο-τα από την άλλη μεριά, όχι δεν μιλάω απλώς για ξύλο, αλλά ούτε να γυρίσουν να τους κοιτάξουν οι αντίπαλοι οπαδοί.

Φαντάζομαι μόνο να ανέβαινε κανένας γαύρος στον Λευκό Πύργο και να άπλωνε την σημαία του Ολυμπιακού τι είχε να γίνει. Και όταν γύρισα, είδα τα επεισόδια στον χθεσινό τελικό του Κυπέλλου. Ξενέρωσα.

Είδαμε φυσικά το γήπεδο της Ρεάλ Μαδρίτης, που είναι ένα υπόδειγμα για το πως μπορείς να βγάλεις πολλά λεφτά σαν ομάδα, το μουσείο Πράδο που είναι πολύ μεγάλο και ενδιαφέρον, το μουσείο τέχνης της Reina Sofia που προσωπικά δεν με ενθουσίασε, το μουσείο Thyssen, που με άφησε με ένα αίσθημα ικανοποίησης.

Είδαμε ότι στα μουσεία τους οι κατηγορίες που μπαίνουν δωρεάν είναι πάρα πολλές (δάσκαλοι, καθηγητές, πολύτεκνοι, μονογονεικές οικογένειες, άνεργοι, νέοι κάτω των 18 και γέροι άνω των 65, φοιτητές τέχνης, κτλ). Μέσα στα μουσεία είδαμε ολόκληρες τάξεις σχολείων να κάθονται στο πάτωμα μπροστά από πίνακες και την δασκάλα να κάνει κανονικό μάθημα, είδαμε καλλιτέχνες να φτιάχνουν μπροστά στα μάτια μας αντίγραφα από πίνακες.

Πήγαμε και είδαμε Flamengo σε ένα κεντρικό θέατρο της πόλης (με είσοδο 20€ μόνο), με χορευτές ντυμένους με παραδοσιακές στολές, να μας προσφέρουν ένα κανονικό υπερθέαμα μιάμισης ώρας και αναρωτηθήκαμε αν μπορεί κάποιος τουρίστας να δει παραδοσιακούς χώρους στην Αθήνα.

Περπατήσαμε αμέτρητα χιλιόμετρα, γιατί η Μαδρίτη είναι πόλη για ανελέητο περπάτημα, και δεν νιώσαμε ούτε στιγμή να βιαζόμαστε, ή να πρέπει να τρέξουμε. Είναι και αυτό ένα στοιχείο της πόλης.

Βρεθήκαμε σε πολλές πλατείες (Plaza del Sol, Plaza Espagna, Plaza Mayor, Plaza Cibeles οι πιο γνωστές), αράξαμε στα πάρκα της πόλης, κάναμε πικνικ, φάγαμε τις τοπικές σπεσιαλιτέ (ειδικά η Παέγια τα σπάει), ήπιαμε τα ποτά μας, διασκεδάσαμε, κάναμε τα ψώνια μας.

Η Μαδρίτη με έχει αφήσει με ένα αίσθημα πληρότητας, είναι πολύ διαφορετική από πολλές πόλεις που έχω επισκεφτεί.

Κάπου στο ενδιάμεσο από όλα αυτά, κάναμε και ένα ταξίδι μέσα στο ταξίδι προς Λισαβόνα.

Μιλάμε για μια πόλη με απαράμιλλη ομορφιά, που μου έμοιασε πάρα πολύ με την Θεσσαλονίκη. Ο κεντρικός της πεζόδρομος προς την παραλία (Rua Augusta) είναι πανομοιότυπος με την οδό Αριστοτέλους και καταλήγει στην πλατεία του εμπορίου, που είναι πανομοιότυπη με την πλατεία Αριστοτέλους, η παλιά πόλη και το κάστρο της επίσης μοιάζουν πολύ με της Θεσσαλονίκης, ενώ το φρούριο - φυλακές της Belem εσωτερικά μοιάζει πάρα πολύ με τον Λευκό Πύργο. Με την διαφορά ότι οι Πορτογάλοι έβγαζαν πολλά λεφτά από αυτά.

Η Λισαβόνα σου δίνει την αίσθηση της μεγαλόπρεπης πόλης των μεγάλων θαλασσοπόρων. Είναι έρωτας με την πρώτη ματιά, σε αντίθεση με την Μαδρίτη, που όσο την ανακαλύπτεις σιγά-σιγά, τόσο πιο πολύ την ερωτεύεσαι.

Οι δε Πορτογάλοι, ίδιοι με εμάς. Ξεσκίζουν τους τουρίστες και χέζονται στο τάληρο, σε ενημερώνουν μόνο για τις ακριβές σου επιλογές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η βόλτα με το ιστορικό τραμ της πόλης, για το οποίο το εισιτήριο πάνω στο τραμ κάνει 2,5€, ενώ αν έχεις από πριν εισιτήριο κάνει 0,90€...!!! (Αυτό για να μην παραπονιόμαστε στην Θεσσαλονίκη για τα 10 λεπτά της διαφοράς που έχουν τα εισιτήρια πάνω και κάτω από το λεωφορείο). Το δε λεωφορείο από και προς το αεροδρόμιο κάνει 3,5€, ενώ ένα άλλο, που δεν έχει τον τίτλο "Aerobus", κοστίζει 2€ λιγότερα, και κάνει πανομοιότυπη διαδρομή. Γενικά τις μεταφορές μας τις πληρώσαμε πανάκριβα, γιατί κάναμε την μαλακία να μην βγάλουμε ημερήσιες κάρτες.

Στην Λισαβόνα επίσης είδαμε Fado, που εμένα με άφησε με ανάμεικτα θετικά και αρνητικά συναισθήματα, διασκεδάσαμε στην παλιά πόλη (Bairro Alto), είδαμε την πόλη από ψηλά (εκεί ήταν πραγματικά να χαρεί το μάτι σου), φάγαμε τοπικές σπεσιαλιτέ (εντύπωση μας έκανε το πόσο πολλά φρούτα βάζουν στην κουζίνα τους), βολτάραμε και πάλι ανελέητα, πήγαμε στην Σίντρα, ένα χωριό καμιά 40χλμ από την Λισαβόνα που είναι πανέμορφο, και κάναμε μέχρι και μπλογκοσυνάντηση με τον ταξιδιάρη zouri, που είναι τυπάς από τους λίγους :)

Βέβαια, είχαμε και κάποια δυσάρεστα γεγονότα σε όλες αυτές τις μέρες, όπως ότι όταν γυρνούσαμε από Λισαβόνα προς Μαδρίτη οι βαλίτσες μας έμειναν στην Λισαβόνα εξαιτίας της μαλακίας που δέρνει την TAP Portugal Airlines, όπως ότι στο Hostel που μείναμε στο δεύτερο τριήμερο στην Μαδρίτη χαλούσε κάθε τρεις και λίγο το ασανσερ και αναγκαστήκαμε να ανεβάσουμε τα πράγματα μας με τα πόδια μέχρι τον τέταρτο, αλλά σε γενικές γραμμές μπορώ να πω ότι δεν αξίζει να κρατήσω αυτές τις στιγμές, που πλέον μου φαίνονται πολύ μικρές μπροστά στην γενική εικόνα.

Πάρτε και μερικές φωτογραφίες να ανοίξει το ματάκι σας ;)

Εξωτερική όψη του γηπέδου της Real Madrid.
...και το γήπεδο από μέσα.
Ένα πραγματικά πρωτότυπο κύπελλο.
Θέα του παλατιού της βασιλικής οικογένειας.
Έχετε δει ποτέ διπλό μαξιλάρι; Εμείς όχι, μέχρι εκείνη την στιγμή :Ρ
Παζάρι βιβλίου στο κέντρο της Μαδρίτης
Συνάντηση κορυφής: Ο Ιησούς Χριστός συναντάει τον Μπομπ Σφουγγαράκη στην Πλατεία Σολ της Μαδρίτης :Ρ
Τέτοια παρκάκια με λουλουδάκια έβλεπες πολύ συχνά καθώς βόλταρες στην Μαδρίτη.
Γκουέρνικα.
Σούπερ-Χαμπουργκερ :Ρ
Βασιλικός κήπος (κοντά στο παλάτι)
Μπαλκονάκι :)
Κιτς αλλά πανέμορφο ισπανικό ταβερνάκι :)
Προσέξτε τι έχουν κάνει οι άνθρωποι με τους κορμούς των δέντρων!!! (Πλάθα Εσπάνια)
Προσέξτε καλά: Ένα σχεδόν κινητό βενζινάδικο :Ρ
Δεν είναι κτίριο, είναι ζωγραφιά :)
Λισαβόνα, παλιά πόλη: Μια κυριά απλώνει την μπουγάδα της :)
Άποψη της Λισαβόνας από το κάστρο.
Άποψη της Λισαβόνας από ένα καφέ της παλιάς πόλης, περιοχή Αλφάμα.
Άποψη του κάστρου της Λισαβόνας από τον ανελκυστήρα της Γιούστα.
Σίντρα, μια ομορφιά σκέτη.
Μανάβικο στην Πορτογαλία :)
Πλατεία εμπορίου παύλα Αριστοτέλους :Ρ
Ο Ανελκυστήρας της Γιούστα, από τον οποίο τραβήχτηκε η φωτογραφία πριν :)
Πύργος της Μπελέμ.

17 σχολίασαν...:

Marina είπε...

Ωραία βόλτα πήγατε. Εκπληκτικές οι φωτογραφίες.

Απ' ολα μου φάνηκε πολύ περίεργο το διπλό μαξιλάρι..και αν ο ένας το τραβάει απο τη μιά ο άλλος απο την άλλη..τι γίνεται; Γεμίζετε πούπουλα;

zouri1 είπε...

ειμαι πολυ χαρουμενος που σας γνωρισα μετα απο τοσα χρονια που σας διαβαζα.Ειμαι ομως διπλα χαρουμενος γιατι ειστε πολυ υπεροχα ατομα και ειλικρινα περασα καλα μαζι σας,σαν να ειχα συναντησει καλους και παλιους φιλους.Ελπιζω να ξανασυναντηθουμε!

ephee είπε...

Δεν αναφέρεσαι καθόλου στην κατάθλιψη του γυρισμού. Σ'έπιασε ή ακόμα;
Η ΤΑΡ όπως και η ΤΑΜ (η αντίστοιχη εταιρεία για λατινική Αμερική) είναι για κλάματα, έχω προσωπική εμπειρία δυστυχώς.
Καλά να είστε να ξαναπάτε, και να ξαναφέρετε φωτογραφίες :)

DaNaH είπε...

Ωραίο ταξιδάκι! Στο πάρκο Retiro στη Μαδρίτη δεν προλάβατε να πάτε; Είναι πραγματικά ένα όνειρο!

Όσο για τη Λισαβόνα είναι ένας από τους μελλοντικούς προορισμούς μας. Θα θέλαμε γενικώς να κάνουμε τον γύρο της Πορτογαλίας κάποια στιγμή! :)

Καλό μήνα σου εύχομαι!

nefelokokkugia είπε...

Αχχχ...
Καλώς ήρθατε και καλό μήνα.

Sourotiri είπε...

Marina, τελικά δεν ήταν τόσο άβολο όσο φαίνεται!!! Αλλά και πάλι, το σοκ ήταν μεγάλο :Ρ

Ζούρι, όπως είπαμε, θα τα πούμε σε καμιά Μόσχα ;) Κι εμείς χαρήκαμε πάρα πολύ που σε γνωρίσαμε :)

Ephee, εννοείται ότι με έπιασε... Όσο για την ΤΑΜ, θα την έχω υπόψιν :)

Δανάη, όχι, στο Ρετίρο δεν πήγαμε, αλλά θα πάμε την επόμενη φορά που θα βρεθούμε Μαδρίτη :)

Νεφελοκοκκυγία, καλως σας βρήκαμε και καλό μήνα :)

An-Lu είπε...

Πάντα τέτοια και καλύτερα αγάπες μου!

newagemama.com είπε...

Tι ωραίο που γυρνάτε γεμάτοι στην ψυχή! Κι άλλα τετοια σύντομα ευχομαι!

Γαμάει και Δέρνει είπε...

Αααχχχχ...τί μου θύμησες τώρα!!!!! Είχα γνωρίσει κάποτε έναν Ισπανόοοο...

Πάντα τέτοια Σουρωτήρι και πάντα με ανθρώπους που σε κάνουν να περνάς καλά!

Sourotiri είπε...

An-Lu, από το keyboard σου και στων αεροπορικών και στην ξενοδοχείων το αυτί :)

newagemama, να'σαι καλά :)

Γαμάει και Δέρνει, δεν τολμώ να φανταστώ τι εννοείς με την λέξη "γνώρισα" :)

dsquared είπε...

Παέγια και τορτίγια φαγατε στην Μαδριτη????


din

Lina είπε...

oh yes!!!

Ex Estrella είπε...

Να σου πω ότι δεν ζήλεψα τώρα, ψέματα θα πω αλλά και εγώ έχω ετοιμάσει ταξιδάκι (εν όψη κρίσης) και θα το χαρώ πολύ, καλώς εχόντων των πραγμάτων.

Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία) είπε...

Αργησα να δω το άθλιο ποστ σου αλλά δεν πειράζει, ποτέ δεν είναι αργά. Η Λισαβόνα μωρη χαζή δεν είναι για χαζοτουριστάκια σαν εσένα. Αει τραβα σε καμια Βαρκελωνη βουρλο και σε κανένα παρισι. ΑΝ μωρη βλαχα θεσσαλονικια η Praca do Comercio ηταν σαν την Αριστοτελους μεχρι κι εσυ θα ειχες οργασμο καμια φορά.

υγ. Δε λεμε Γιουστα αγράμματο που εμαθες κι εσυ ισπανικα μετα το 2004 οπως ολοι αλλα Ζουστα. Αυτά

Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία) είπε...

Καταρχήν...
Οι Πορτογ'αλοι είναι φτωχοί κι αξιοπρεπείς άνθρωποι. Επίσης επειδή είσαι και αγράμματη, δε λέμε η μεγαλόπρεπη όπως η μεγαλόχαρη! Η λέξη είναι μεγαλοπρεπής και η γενική της είναι της μεγαλοπρεπούς. Κωλοέλληνες βλάχοι οπου κι αν πάτε.

Sourotiri είπε...

Maria_Adouaneta (Δεν με λένε Μαρία), μπορώ να πω ότι τα σχόλια σου με καταδιασκέδασαν. Σ'χώρα με που δεν πήγα Βαρκελώνη και Παρίσι, σ'χώρα με που δεν ξέρω ούτε ισπανικά ούτε πορτογαλικά, και άνοιξε κανένα λεξικό γιατί εκτός από την λέξη "η μεγαλοπρεπής" υπάρχει και η λέξη "η μεγαλόπρεπη". Τους χαρακτηρισμούς σου θα σου τους επιστρέψω :)

Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία) είπε...

Δε συχωρώ ποτέ τους βλάχους πουλάκι μου. Πώς μπορείς να λες οτι οι άνθρωποι τ' αρπάζουν? Εχεις ζησει εκεί? Ξέρεις εσύ αν τ' αρπάζουν? Επειδή πήγες σα βλαχοτουρίστας και πλήρωνες τα τραμ? Σε πληροφορώ πως η διαδρομη απο και προς το αεροδρομιο με ταξι κοστίζει 8 ευρώ τη στιγμή που στην Ελλάδα έχει ταρίφα 35! Οι Πορτογάλοι είναι τίμιοι άνθρωποι. Φτωχοί καβλιάρηδες και τιμιοι, αγαπουν την πολη τους υπερβολικά και τη χώρα τους χωρίς να εχουν το κομπλεξ πως αν το δειξουν θα χαρακτηριστούν εθνικιστές. Οι ανθρωποι βλέπουν τα πράγματα άσχημα η ομορφα ανάλογα με τα μάτια που τα βλέπουν. Τωρα αν εσυ πηγες σαν το στραβαδι σε ολη την τουριστιλα Belem-Sintra κλπ δε σου φταιει κανεις. Σου θυμίζω πως στο Arcada το οποιο υπαρχει εκει απο το 1700 ο καφές κοστίζει 1 ευρώ τη στιγμή που στη Θεσσαλονικη στην Αριστοτελους κανει 6!!!!!!Συν του οτι στην αριστοτελους βλεπεις ολες τις σκυλουδες θεσσαλονικιες ( μην τσιτωσεις κι εγω απο κει ειμαι), και οτι τσοκαρο περναει και υπάρχει για να φαίνεται. Αυτά τα λίγα. Εϊναι τοσα πολλά έτσι κι αλλιώς που δεν θα τελειώσουμε εδωπέρα. Απλά η πόλη αυτή δεν είναι για τουρίστες. Γι αυτό ξενέρωσες.Η ομορφιά της είναι πολύ πιο ουσιαστική απο όσο νομίζεις. Το οτι οι άνθρωποι επισης "εκμεταλλεύονται" τα μνημεία τους για ΚΟΙΝΟ οφελος ειναι καλο. Ααααα κοντά στη ΜΠελεμ εγώ δεν είδα κιτς μαγαζιά, ούτε βλαχοκαφετεριες που χρεωνουν τον καφε 10 ευρω. Στη Θεσσαλονικη το ειδα. Η παρομοιωση σου ειναι για γελια και για κλαματα. ΕΙναι σα να μου λες οτι η φωνη της Νινα Σιμον σου θυμίζει τη δικιά μας Ελενα Παπαριζου. Ημαρτον!!!!!!!!!!!