Τρίτη, 31 Μαΐου 2011

Τέρμα στην ασυλία των συγγενών.

Όταν ήμουν πιτσιρικάς, σου μιλάω τώρα για ηλικίες μέχρι 12 χρόνων, είχα την εντύπωση ότι μεγάλωνα σε ένα σόι το οποίο ήταν ιδανικό. Βλέπεις, κάτι ο πατέρας μου που ήταν αρκετά συγγενόπιστος, κάτι που κρατούσαμε τις παραδόσεις και κάθε Πάσχα μαζευόμασταν όλοι, κάτι ο παππούς μου που ήταν πολύ αγαπητός, μου είχε δημιουργηθεί αυτή η εντύπωση.

Όταν μεγάλωσα λίγο και πήγα γυμνάσιο, άρχισα να διακρίνω τα πρώτα σύννεφα στις σχέσεις της οικογένειας μου με ορισμένους συγγενείς. Μάθαινα για ξαδέρφια των γονιών μου που έχουν να μιλήσουν χρόνια, για θείους της μάνας μου που δεν ήταν και οι καλύτεροι χαρακτήρες, και πάει λέγοντας. Στην πορεία, με τον θάνατο του πατέρα μου (όταν ήμουν 15) και του προαναφερθέντα παππού μου (όταν ήμουν 16), τα πράγματα πήραν περίεργη τροπή. Και δεν θα μιλήσω για μένα, όχι ακόμη τουλάχιστον.

Έβλεπα λοιπόν ότι με αυτούς τους δυο θανάτους άρχισαν να γίνονται πράγματα που ούτε φανταζόμουν. Είδα τον αδερφό του πατέρα μου να απουσιάζει -για αδιευκρίνιστο ακόμη λόγο- από τα 40, είδα τον αδερφό του παππού μου να ροχαλίζει δίπλα στο πτώμα, είδα γενικότερο μια πλευρά των συγγενών μου που δεν την είχα ξαναδει. Στην πορεία, εννοείται ότι έγιναν και άλλα, πολλά οικογνειακά επεισόδια.

Και μετά, αρχίσαμε σαν οικογένεια να απομακρυνόμαστε από συγκεκριμένους συγγενείς. Και αναρωτιόμουν εντάξει, μπορεί να έχουμε τις όποιες διαφορές, αλλά δεν μπορούμε να κάτσουμε να φάμε έστω ένα πιάτο μαζί με αυτούς τους συγγενείς; Έβλεπα μια απομάκρυνση που με ενοχλούσε, βλέπεις εγώ ως πιτσιρικάς έπαιρνα ως δεδομένη και την αγάπη των συγγενών μου προς εμένα, αλλά και το αντίστροφο.

Σήμερα, είμαι στο κατώφλι (αν δεν το έχω περάσει ήδη) της δικής μου ζωής. Πλέον, δεν είμαι το "Σουρωτηράκι" που το τσιμπούσαν στα μάγουλα οι συγγενείς, αλλά το "Σουρωτήρι", με το πτυχίο του, το τελειωμένο φανταρικό του, τον αρραβώνα του, το ξεχωριστό του σπίτι. Και αντιλαμβάνομαι ότι με ενοχλούν πράγματα που, όταν ήμουν μικρός, είτε δεν τα έβλεπα είτε εθελοτυφλούσα. Χμ. Τώρα που το σκέφτομαι, εθελοτυφλούσα.

Βλέπεις, αρχίζει και με ενοχλεί η γαιδουριά και η μεγαλομανία συγκεκριμένου θείου μου. Θεωρώ απαράδεκτο ότι γνώρισε την αρραβωνιαστικιά του παιδιού του νεκρού του αδελφού (στην κηδεία του οποίου υποσχόταν ότι θα στεκόταν δεύτερος πατέρας, μη χέσω) και δεν της απηύθυνε τον λόγο ούτε μια φορά μέσα σε 24 ώρες, αντίθετα εμείς μάθαμε τα πάντα για όλες του τις δραστηριότητες. Δηλαδή κάτσε ρε, δεν θέλεις να μάθεις ούτε τι δουλειά κάνει;

Αρχίζει και με ενοχλεί η αλαζονεία (και όχι μόνο) συγκεκριμένης ξαδέρφης, με την οποία μάλιστα μόλις πρόσφατα γίναμε μπίλιες.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα μπορούσα να συνεχίσω για κάμποσο ακόμη.

Το πιο εντυπωσιακό όμως, δεν είναι ότι έχω αρχίσει να εκνευρίζομαι με διάφορα πράγματα. Το πιο δύσκολο είναι ότι παρατηρώ στον εαυτό μου χαμηλά επίπεδα ανοχής σε όλα αυτά. Έτσι, τον συγκεκριμένο θείο για παράδειγμα ξέρω ότι θα τον δω σε κανέναν χρόνο από σήμερα, όταν θα παντρευτώ δηλαδή, και δεν θα επιδιώξω να τον ξαναδώ. Όσο για την ξαδέρφη, για κάποιον λόγο είμαι σίγουρος ότι θα έχουμε 2-3 ακόμη συγκρούσεις μέχρι να την στείλω οριστικά.

Και ξέρεις κάτι; Δεν με ενοχλεί και τόσο.

Τους συγγενείς λένε δεν τους διαλέγεις. Εκτός από τους κουμπάρους, θα συμπληρώσω εγώ. Ας κρατήσω τουλάχιστον την επιλογή σε ποιους θα μιλάω και σε ποιους όχι.

Και κάπως έτσι, αρχίζω και μου θυμίζω την μάνα μου.


30 σχολίασαν...:

Δέσποινα είπε...

Το κακό θα ήταν να άρχιζες να σου θυμίζεις τον θείο σου...

zapiski είπε...

Οι φίλοι είναι οι καλύτεροι συγγενείς, αδέρφια πραγματικά :)

ephee είπε...

Επειδή έτσι κι αρχίσω με το κουμπί που μου πάτησες θα σχολιάσω 3 πόστ, δε λέω τίποτα.
Μου επιβεβαιώνεις σκέψεις που έχω κάνει πολλάκις.
Το συμπέρασμά μου παραμένει πως όταν δεν περιμένεις τίποτα από κανέναν -κι όταν λέω τίποτα δεν αναφέρομαι αποκλειστικά σε υλικά αγαθά- ό,τι και νά'ρθει, καλοδεχούμενο είναι.

Evie είπε...

Στο γάμο και στη κηδεία βγαινει ο καλλίτερος χαρακτήρας των συγγενών. Εγώ δεν θα τους καλούσα στον γάμο μου εφόσον δεν θέλω επαφές. Γιατί να ξοδευτείς έστω και την μπουμπουνιερα σου πολύ τους είναι.

Lina είπε...

μου θυμίζεις τη μάνα σου, γι αυτό σ'αγαπάω!

ria είπε...

παλικάρι, πολύ ανοχή έχεις.

κανείς δε σε τάισε, δε σε χαρτζηλίκωσε όταν ήσουν φοιτητής ή φαντάρος, κανείς δε σε βοήθησε να βρεις δουλειά.

η μάνα σου και τα αδέρφια σου αν έχεις, σε βοήθησαν. γι αυτό, μη νερώνεις το κρασί σου.

τα ίδια συμβαίνουν σε όλες τις οικογένειες. μη νόμίζεις ότι απότελείς εξαίρεση...

Sourotiri είπε...

Δέσποινα, αυτό πραγματικά θα ήταν πολύ κακό :)

Zapiski, δεν έχεις καθόλου άδικο :)

Ephee, από κάποιους ανθρώπους περιμένω κάποια πράγματα, έστω τα ελάχιστα τυπικά. Και αυτό γίνεται πιο έντονο όταν ξέρω ότι και αυτοί αντίστοιχα περιμένουν κάποια πράγματα από μένα.

Evie, πίστεψέ με, αν ήταν 100% στο χέρι μου, η λίστα των καλεσμένων θα ήταν λίγο διαφορετική. Αλλά προφανώς δεν είναι 100% στο χέρι μου, καλώς ή κακώς.

Lina, :******

Ria, έχεις άδικο. Υπήρξε περίοδος που λίγο πολύ όλοι οι συγγενείς και με τάισαν, και με χαρτζιλίκωσαν, και τα λοιπά. Όχι φυσικά συνεχόμενα, έτσι; Όπως και να'χει, κάποια πράγματα που είναι να γίνουν, θα γίνουν, κι ό,τι βρέξει ας κατεβάσει.

NtiNti είπε...

(Λίγο εκτός κλίματος, ως συνήθως, να σου πω ότι λυπήθηκα πολύ γι'αυτό που διάβασα για τον μπαμπά σου).

Κατά τ'άλλα, είναι γνωστό το εργάκι με τους συγγενείς, ασχολήσου όσο γίνεται λιγότερο :-)

waaaaaaaaaaaas είπε...

κακή χρήση του ρήματος εθελοτυφλώ.

Low Inertia είπε...

Απειρο δίκιο. Αυτό. Τίποτα άλλο.

zouri1 είπε...

εγω απο χρονια εχω σταματησει να προσεχω ακομα και τις συμπεριφορες τους,οχι μονο των συγγενων αλλα και καποιων που τυχαια βρεθηκαν στο περιβαλλον μου.Και απο τοτε εγινα αλλος ανθρωπος!

Litanie des Saints είπε...

Χαχα, πέθανα με την καταληκτική ατάκα! Να της το πεις να χαρεί. :)

Sourotiri είπε...

Ntinti, μάλλον έχουμε παραπάνω κοινά από όσα αφήνει ο χαβαλεδιάρης εαυτός μου να φανούν :) Όσο για τους συγγενείς, εκεί θα καταλήξω μου φαίνεται.

waaaaaaaas, αν νομίζεις ότι θα σε ρωτήσω γιατί κάνω λάθος ή ποια θα ήταν η σωστή λέξη, πλανάσαι.

Low Inertia, χαίρομαι που συμφωνείς :)

zouri, το φαντάζομαι ότι είναι μεγάλη ανακούφιση. Ε ναι ρε πούστη, στην τελική όποιος σε αφήνει τον αφήνεις. Και το αντίστροφο, βεβαίως.

Litanie des Saints, ρε κούκλα, εσένα σε σκεφτόμουν σήμερα!!! Κοιτούσα το μπλογκρολ μου κι έλεγα που χάθηκες!!! Σκέφτηκα προς στιγμήν να σε σβήσω κιόλας, πόσο είχες να γράψεις, κανένα 7μηνο; Χαίρομαι που επέστρεψες!!!

Όσο για την μάνα μου, νομίζω το ξέρει ήδη :Ρ

Nat είπε...

Διαβάζοντας το ποστ σου θυμήθηκα έναν θείο μου που δεν μπόρεσε να έρθει στην κηδεία του πατέρα μου επειδή ήταν βαριά άρρωστος, όπως μας ενημέρωσε απο το τηλέφωνο. Επειδή όμως ο κόσμος είναι όντως πολύ μικρός, όπως έμαθα εκ των υστέρων απο γνωστό που τον είδε εκείνη την μέρα, "βαριά άρρωστος" = πάω για μπάνιο στην Χαλκιδική.

Sourotiri είπε...

Nat, τον αδικείς τον θείο. Δεν ξέρεις ότι η θάλασσα, λόγω του ιωδίου που έχει, γιατρεύει πιο γρήγορα τις αρρώστιες; Αμαν πια με την κακεντρέχεια σου :ΡΡΡ

[ΠΟΣΟ γαμάτο είναι όταν συμβαίνει αυτό; Εμένα ένας οικογενειακός γλείφτης επέμενε ότι είχε δει τον πατέρα μου 2 μέρες μετά τον θάνατό του, που όμως, αγνοούσε. Μάλιστα μου έλεγε πόσο γερό "παλικάρι" είναι. Περιττό να σου πω πόσο ξεφτίλα τον έκανα.]

nefelokokkugia είπε...

Αθάνατη ελληνική οικογένεια.

Λοιπόν. Για πες...
"Βρε ουστ".
Κάνε πρόβες στον καθρέφτη. Την πρώτη φορά θα σου φανεί κάπως να το ξεστομίσεις. Μετά θα το διασκεδάζεις.
Φιλιά και καλημέρες

An-Lu είπε...

Επειδη περασα παρομοια σταδια κι εγω και ο αντρας μου, με τους συγγενεις μας (λογω ορφανιας αμφοτεροι-τυχαιο; δεο νομιζω-), καναμε την επιλογη μας πιο "κυνικη": στο γαμο μας ηταν παροντες μονο οι μαμαδες μας και οι μαρτυρες-φιλοι μας.

Sourotiri είπε...

Νεφελοκοκκυγία, αυτή ακριβώς η φράση τέθηκε σε εφαρμογή :) Αυτή ακριβώς όμως :)

Αν-λου, ευτυχώς δεν έχω τόσο πολλούς ξινούς συγγενείς, οπότε θα καλέσω πολύ περισσότεροι κόσμο από αυτό που λες. Ε, και μαζί με τα χλωρά θα έρθουνε και τα ξέρα.

Crazy Tourists είπε...

Να ξερες πόσο σε καταλαβαίνω...
Μετά από ένα θάνατο πέφτουν πολλές μάσκες...
Και ενώ στην αρχή στενοχωριέσαι για τις συγκρούσεις και την αδιαφορία κλπ μετά διαπιστώνεις πως ίσως καλύτερα έτσι...
Τελικά πολλές φορές οι φίλοι είναι πάνω από όλους...

Τρελοτουρίστρια

Sourotiri είπε...

Crazy Tourist, όντως είναι καλύτερα έτσι. Και για μένα και για τον απέναντι. Το δύσκολο είναι τι γίνεται με τις υπόλοιπες σχέσεις που τις παίρνει η μπάλα λίγο ή πολύ, π.χ. αν εγώ πλακωθώ με τον Χ συγγενή, πως θα επηρρεάσει την σχέση μου με την μάνα του, τον αδερφό του ή ξέρω εγώ ποιον άλλον, τον οποίο πιθανά να συμπαθώ κιόλας, έτσι;

Crazy Tourists είπε...

Αυτό είναι αλήθεια, συνήθως η μπάλα παίρνει κι άλλους που δε φταίνε...Δύσκολο να κρατηθούν τέτοιες ισορροπίες...

Τρελοτουρίστρια

DaNaH είπε...

Δυστυχώς όντως τους συγγενείς δεν τους διαλέγεις. Αυτό που μπορείς να διαλέξεις όμως είναι η σχέση και η επαφή που θα έχεις με τον εκάστοτε συγγενή, ανάλογα με τη στάση και τη συμπεριφορά που κρατάει απέναντί σου.

Ούτε εγώ έχω πάρε-δώσε με συγγενείς. Πιστεύω επηρεάζει ως ένα σημείο και η σχέση που έχουν οι γονείς μας με το σόι τους. Αν πχ δεν μιλιέται ο ένας γονέας με κάποιον ξάδελφο/-η του, δε νομίζω ότι εσύ θα αναλάμβανες την πρωτοβουλία να έρθεις σε επαφή με τα παιδιά τους για να κάνεις παρέα. Γενικά μιλάω ε, δεν έχει συμβεί κάτι τέτοιο στη δική μου περίπτωση, απλά λέω!

Να προσθέσω και εγώ με τη σειρά μου ότι λυπήθηκα που διάβασα για τον πατέρα σου. Θα πρέπει να ήταν δύσκολο να τον χάσεις, ειδικά σε μια τέτοια ηλικία, στην εφηβεία! :(

Pame Thessaloniki είπε...

Σε κάτι τέτοια, εύχομαι και εγώ να μπορούσα να μοιάσω τη μάνα μου! Την καλησπέρα μου!

Sourotiri είπε...

Danah, εγώ το βρίσκω λίγο χαζό αυτό, να μην μιλάνε οικογένειες ολόκληρες μεταξύ τους, αν και αναγνωρίζω το πόσο περίεργη είναι μια τέτοια κατάσταση :)

Pame Thessaloniki, θέλει να το κάνεις μια-δυο φορές, να αρχίσεις να νιώθεις καλύτερα, και μετά να δεις τι ωραία που θα συνεχίσεις να το κάνεις :)

Laburdius είπε...

Καλήμερα. Δεν έχει σημασία αν είναι κάποιος αδελφός, θείος, πατέρας κάτι. Σημασία έχει να είναι άνθρωπος. Εγώ έτσι ξεχωρίζω τον κόσμο. Αν είναι μαλάκας ο αδερφός μου θα του το πω και θα δώσω δίκιο στον ξένο. Όσο για το γάμο εγώ θα σου πρότεινα να καλέσεις μόνο αυτούς που θες κι ας παρεξηγηθείς...

sunny είπε...

Τους συγγενείς ναι μεν τους παραλαμβάνεις πακέτο με το που βρίσκεις τον εαυτό σου να είναι μέρος μίας οικογένειας. Όμως πιστεύω πως δεν έχουμε καμία απολύτως υποχρέωση να τους δίνουμε 'ασυλία' μόνο και μόνο επειδή είναι συγγενείς.Είμαι σίγουρη πως όλοι μας έχουμε φίλους που τους θεωρούμε πιο πολύ 'συγγενείς' από κάποιους συγγενείς μας.
Προσωπικά δεν θα τους καλούσα στον γάμο μου, όσο κι αν επέμεναν οι γονείς

sunny είπε...

(συγγνώμη, κόπηκε το σχόλιο)..
..ή άλλοι συγγενείς, όμως η θεωρία από τη πράξη απέχουν αρκετα οπότε δεν θα έβαζα και το χέρι μου στη φωτιά :)

Εφη είπε...

Μου αρέσει ο τρόπος σκέψης σου...έπεσα πάνω σου τυχαία ύστερα από χθεσινή πίεση....40-45 χτύπησα..δεν χτύπησα....τελικά βλέπω ότι δεν είμαι μόνο εγώ....

Ανώνυμος είπε...

Γεια ειμΑι η Ειρήνη . Η ανάρτηση είναι πάλια αλλα δεν μπορω να μην γράψω ελπίζω να μου απαντήσει κάποιος ... Λοιπόν είχα και εγω την ίδια δυστυχώς εμπειρία πρόσφατα , ειμΑι 19 και απο τους συγγενείς εκτός απο αδιαφορία ( ούτε ένα τηλέφωνο) είχα επιθέσεις !! Ενω τοσΑ χρόνια και καλα είμασταν αγαπημένοι και μας αγαπαγανε πολυ και εμένα και τον Αδερφό μου και Απο τοτε που πέθανε ο πατέρας μου ούτε
Ένα τηλέφωνο . Μόνο ενοχές προσπαθούν να μου δημιουργήσουν ότι δεν ήμουν καλη κόρη και την προσπάθεια την άρχισαν μια μέρα μετα την κηδεία! Και εγω μεγαλώνοντας είδα ότι είχα μεγαλοποιησει την καλοσύνη τους και την αγνότητα τους που τελικά απλά δεν υπήρχε ... Και απο της καταρχάς μου που πάντα με μισουσε χωρίς λόγο και με περνάει και μια δεκαετία έχει στρέψει αυτή και η μάνα της ( θεία μου αδερφή του Μπαμπα μου δυστυχώς καμία σχέση μαζι του ευτυχώς ) όλους εναντίον μου ... Πραγματικά ένα δεν θέλω να πειραζω ούτε μυρμηγκι αυτήν θέλω να την εκδικηθω ρηχό αλλα το θελωω!!!

Ανώνυμος είπε...

Όχι καταρχάς * λάθος λέξη ξαδερφες εννοούσα