Κυριακή, 4 Σεπτεμβρίου 2011

Με 2 σπίτια και χωρίς.

Έχω να γράψω πάνω από 5 εβδομάδες εδώ μέσα. Είναι η πρώτη φορά που έχω παρατήσει τόσο πολύ αυτήν την διαδικτυακή γωνιά μου και νομίζω πως αυτό είναι λογικό αποτέλεσμα της ανακατωσούρας που επικρατεί στην ζωή μου αυτό το καλοκαίρι. Όλα ξεκίνησαν υπέροχα, με μένα και την Λίνα να παντρεύουμε ένα πολυαγαπημένο μας ζευγάρι. Έπονταν άλλοι 4 γάμοι, και θέλαμε να πάμε σε όλους. Βλέπεις, ήταν το πρώτο καλοκαίρι που άρχισαν να παντρεύονται παιδιά της δικής μας ηλικίας και, δεδομένου ότι ζούμε και εμείς τον πυρετό του δικού μας γάμου, πραγματικά ανυπομονούσαμε.

Και μετά, ήρθε το ατύχημα. Ευγνωμονώ την τύχη που όλοι όσοι εμπλεκόμασταν γλιτώσαμε τις ζωές μας. Πλέον όμως, με τα όσα συνεπάγονταν από το ατύχημα, έχω κουραστεί.

Εκτός από το ότι δεν μπορέσαμε να κάνουμε όσα θέλαμε ή τουλάχιστον όχι με την άνεση που θα μπορούσαμε κάποια από αυτά, είναι η πρώτη φορά από τότε που συζούμε με την Λίνα που νιώθω ότι για να ανταπεξέλθω, πρέπει να κοπώ σε 2 (τουλάχιστον) κομμάτια, ένα που θα μείνει στην Θεσσαλονίκη και να φροντίζει τις εκεί υποχρεώσεις με νοσοκομεία, ασφάλειες, αστυνομίες, αλλά και θα πηγαίνει για καφέ με αγαπημένα πρόσωπα, και ένα που θα μένει στην πόλη μας για να φροντίζει τις αντίστοιχες υποχρεώσεις, όπως ταχυδρομεία, προκυρήξεις, και τα γαμήλια ζητήματα.

Έχει μπει ο Σεπτέμβρης και από εκεί που περιμέναμε ότι θα έβγαιναν τα σίδερα από το χέρι της καλής μου, οι γιατροί μας είπαν ότι χρειάζεται και άλλος χρόνος. Πράγμα που σημαίνει παράταση και του διχασμού του χώρου της προσωπικής μας ζωής. Το χειρότερο είναι ότι δεν μας λένε καν μια έστω και ασαφή εκτίμηση για το πότε θα βγουν. Και έτσι δεν ξέρουμε αν έχουμε φάει τον γάιδαρο και μας μένει η ουρά, ή αν γίνεται το αντίθετο.

Ας είναι. Η νομαδική ζωή που κάνουμε κάποια στιγμή θα σταματήσει. Και τότε θα αναλάβω και πάλι το πληκτρολόγιο μου και θα ασχοληθώ με όσα με εντυπωσιάζουν, όπως κάνω καιρό τώρα. Αλήθεια, μου έλειψε αυτό το πράγμα, έγιναν τόσα πράγματα μέσα στον Αύγουστο για τα οποία θα ήθελα πολύ να μοιραστώ τις σκέψεις μου μαζί σας, αλλά δεν υπήρχε ούτε ο χρόνος, ούτε η διάθεση.

Καυτά φιλάκια σε όλους, ελπίζω να τα ξαναπούμε σύντομα ;)

10 σχολίασαν...:

NtiNti είπε...

Περαστικά γρήγορα και να επανέλθεις δριμύτερος! :-**

mahler76 είπε...

πάνω από όλα περαστικά. Καλό σου βράδυ :)

ria είπε...

περαστικά στο κορίτσι!
οσο για τα άλλα, τίποτα δεν είναι πιο σημαντικό από την υγέια και την αποκατάστασή της!

περαστικά.

Ανώνυμος είπε...

καλή ανάρρωση.
κρίμα που έχεις χρόνο για το twitter και όχι για εδώ.
Ως παλιός αναγνώστης θέλω να σου πω πως σε προτιμώ εδώ.
Είσαι έξυπνος άνθρωπος και εκεί την βγάζεις πολύ επιθετικά την εξυπνάδα σου.

An-Lu είπε...

Καλη δυναμη παιδια...

Sourotiri είπε...

Ntinti, mahler, ria, An-Lu σας ευχαριστώ για τα λόγια σας ;)

Ανώνυμε, αν θέλεις μου λες και το ψευδονοματάκι σου.

Ex Estrella είπε...

Μην άγχεσαι, κοιτάξτε να γίνεται καλά και όλα θα επανέλθουν στην αρχική μορφή τους. Κουράγιο.

Lali είπε...

Αν δεν κανεις γαμο και δε χτισεις σπίτι, δεν καταλαβαίνεις τι εστι ζωή, έλεγαν οι παλιοι. Εσεις είχατε ΚΑΙ το ατύχημα. Υπομονη..

υγ αρχισε να κοβεις τα "καυτα φιλακια" σιγα σιγα, παντρεμενος άνθρωπος θα 'σαι σε λιγο, ντροπή.

Low Inertia είπε...

Καλή ανάρρωση στην κοπελιά και σε περιμένουμε!

Just an Ordinary Pontios είπε...

υπομονη κ επιμονή my friend