Με 2 σπίτια και χωρίς.

Έχω να γράψω πάνω από 5 εβδομάδες εδώ μέσα. Είναι η πρώτη φορά που έχω παρατήσει τόσο πολύ αυτήν την διαδικτυακή γωνιά μου και νομίζω πως αυτό είναι λογικό αποτέλεσμα της ανακατωσούρας που επικρατεί στην ζωή μου αυτό το καλοκαίρι. Όλα ξεκίνησαν υπέροχα, με μένα και την Λίνα να παντρεύουμε ένα πολυαγαπημένο μας ζευγάρι. Έπονταν άλλοι 4 γάμοι, και θέλαμε να πάμε σε όλους. Βλέπεις, ήταν το πρώτο καλοκαίρι που άρχισαν να παντρεύονται παιδιά της δικής μας ηλικίας και, δεδομένου ότι ζούμε και εμείς τον πυρετό του δικού μας γάμου, πραγματικά ανυπομονούσαμε.

Και μετά, ήρθε το ατύχημα. Ευγνωμονώ την τύχη που όλοι όσοι εμπλεκόμασταν γλιτώσαμε τις ζωές μας. Πλέον όμως, με τα όσα συνεπάγονταν από το ατύχημα, έχω κουραστεί.

Εκτός από το ότι δεν μπορέσαμε να κάνουμε όσα θέλαμε ή τουλάχιστον όχι με την άνεση που θα μπορούσαμε κάποια από αυτά, είναι η πρώτη φορά από τότε που συζούμε με την Λίνα που νιώθω ότι για να ανταπεξέλθω, πρέπει να κοπώ σε 2 (τουλάχιστον) κομμάτια, ένα που θα μείνει στην Θεσσαλονίκη και να φροντίζει τις εκεί υποχρεώσεις με νοσοκομεία, ασφάλειες, αστυνομίες, αλλά και θα πηγαίνει για καφέ με αγαπημένα πρόσωπα, και ένα που θα μένει στην πόλη μας για να φροντίζει τις αντίστοιχες υποχρεώσεις, όπως ταχυδρομεία, προκυρήξεις, και τα γαμήλια ζητήματα.

Έχει μπει ο Σεπτέμβρης και από εκεί που περιμέναμε ότι θα έβγαιναν τα σίδερα από το χέρι της καλής μου, οι γιατροί μας είπαν ότι χρειάζεται και άλλος χρόνος. Πράγμα που σημαίνει παράταση και του διχασμού του χώρου της προσωπικής μας ζωής. Το χειρότερο είναι ότι δεν μας λένε καν μια έστω και ασαφή εκτίμηση για το πότε θα βγουν. Και έτσι δεν ξέρουμε αν έχουμε φάει τον γάιδαρο και μας μένει η ουρά, ή αν γίνεται το αντίθετο.

Ας είναι. Η νομαδική ζωή που κάνουμε κάποια στιγμή θα σταματήσει. Και τότε θα αναλάβω και πάλι το πληκτρολόγιο μου και θα ασχοληθώ με όσα με εντυπωσιάζουν, όπως κάνω καιρό τώρα. Αλήθεια, μου έλειψε αυτό το πράγμα, έγιναν τόσα πράγματα μέσα στον Αύγουστο για τα οποία θα ήθελα πολύ να μοιραστώ τις σκέψεις μου μαζί σας, αλλά δεν υπήρχε ούτε ο χρόνος, ούτε η διάθεση.

Καυτά φιλάκια σε όλους, ελπίζω να τα ξαναπούμε σύντομα ;)