Πέμπτη, 27 Ιανουαρίου 2011

Καλύτερα κακός, παρά μαλάκας.

Ας υποθέσουμε ότι είσαι αστυνομικός. Μπήκες στην αστυνομία επειδή είχες ένα όνειρο, να προσφέρεις τις υπηρεσίες σου στην διαφύλαξη του νόμου και της τάξης, στις υπηρεσίες του πολίτη. Κάθε τρεις και λίγο, ακούς συνθήματα του τύπου "Μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι" και αηδιάζεις. Νιώθεις αδικημένος. Ξέρεις ότι υπάρχουν συνάδελφοι σου που είναι γουρούνια, αλλά ξέρεις ότι και εσύ δεν είσαι έτσι. Όταν όμως βγαίνει στην επιφάνεια ένα θέμα που αφορά ένα "γουρούνι" που είναι δίπλα σου, στο ίδιο γραφείο με σένα, δεν λες τίποτα. Η υπόθεση συγκαλύπτεται ελέω "συναδελφικής αλληλεγγύης", και εσύ το δέχεσαι. Μπορεί να μην θέλεις να γίνεις κακός με τους συναδέλφους σου. Παραδέξου όμως ότι συμβάλλεις στην διαιώνιση της εικόνας των "γουρουνιών".

Ας υποθέσουμε ότι είσαι ταξιτζής. Ας πούμε ότι έγινες ταξιτζής επειδή σου αρέσει να οδηγάς, να εξυπηρετείς τον κόσμο και να έχεις συναναστροφές με αυτόν. Κάθε τρεις και λίγο ακούς το προσωνύμιο "ταρίφας" και αηδιάζεις. Νιώθεις αδικημένος. Ξέρεις ότι υπάρχουν συνάδελφοι σου που είναι "ταρίφες", αλλά πιστεύεις ότι εσύ δεν είσαι έτσι. Όταν όμως βγαίνει στην επιφάνεια ένα θέμα κάποιου ταρίφα, επιλέγεις να μην πάρεις θέση, λόγω "συναδελφικής αλληλεγγύης". Το δέχεσαι. Μπορεί να μην θέλεις να γίνεις κακός με τους συναδέλφους σου. Παραδέξου όμως ότι συμβάλλεις στην διαιώνιση της εικόνας των "ταριφών".

Ας υποθέσουμε ότι είσαι εκπαιδευτικός στο δημόσιο. Ας πούμε ότι έγινες εκπαιδευτικός επειδή σου αρέσει να μεταδίδεις γνώση, να πλάθεις τους χαρακτήρες των νέων παιδιών. Κάθε τρεις και λίγο ακούς το προσωνύμιο "τεμπέλης" και αηδιάζεις. Νιώθεις αδικημένος. Ξέρεις ότι υπάρχουν συνάδελφοι σου που είναι τεμπέληδες, αλλά πιστεύεις ότι εσύ δεν είσαι έτσι. Όταν όμως ο συνάδελφος του ίδιου σχολείου κάνει κοπάνα από το μάθημα, επιλέγεις να μην πάρεις θέση, λόγω "συναδελφικής αλληλεγγύης". Πιστεύεις ότι δεν θα αλλάξει τίποτα ό, τι και να κάνεις εσύ, για αυτό κάθεσαι και βράζεις στο ζουμί σου. Το δέχεσαι. Μπορεί να μην θέλεις να γίνεις κακός με τους συναδέλφους σου. Παραδέξου όμως ότι συμβάλλεις στην διαιώνιση της εικόνας του "τεμπέλη".

Ας υποθέσουμε ότι είσαι γιατρός. Έγινες γιατρός γιατί το θεωρείς ύψιστο λειτούργημα και νιώθεις πολύ ωραία όταν σώζεις τις ζωές που περνάνε από τα χέρια σου. Κάθε τρεις και λίγο ακούς το παρατσούκλι "φακελάκιας" και αηδιάζεις, νιώθεις αδικημένος. Ξέρεις ότι υπάρχουν "φακελάκηδες", αλλά εσύ δεν είσαι από αυτούς. Όταν όμως ο συνάδελφος του ίδιου ορόφου πάρει φακελάκι, δεν λες τίποτα λόγω "συναδελφικής αλληλεγγύης". Πιστεύεις ότι δεν θα αλλάξει τίποτα, γιαυτό το βουλώνεις. Μπορεί και να μην θέλεις να γίνεις κακός με τους συναδέλφους σου. Παραδέξου όμως ότι συμβάλλεις στην διαιώνιση της εικόνας του "φακελάκια".

Ας πούμε ότι είσαι πολιτικός. Θεωρείς μέγιστη υποχρέωσή σου την συμμετοχή στα κοινά, και ξεκίνησες την σταδιοδρομία σου θέλοντας να προσφέρεις στον τόπο σου. Ακούς να φωνάζουν τον κλάδου σου "κλέφτες", να σας βαράνε, να σας φτύνουν όπου σας βλέπουν και αηδιάζεις, νιώθεις αδικημένος. Ξέρεις ότι υπάρχουν πολλοί κλέφτες, αλλά δεν είσαι ένας από αυτούς. Όταν όμως ο συνάδελφος του ίδιου κόμματος κλέψει, δεν λες τίποτα λόγω "κομματικής γραμμής". Πιστεύεις ότι δεν θα αλλάξει τίποτα αν στρέψεις τα πυρά σου προς το ίδιο σου το κόμμα, χώρια που θα χάσεις και εσύ προσωπικά από αυτή την κίνηση. Παραδέξου όμως ότι συμβάλλεις στην διαιώνιση της εικόνας του κλέφτη.

...

Θα μπορούσα να συνεχίσω για πολύ ακόμη. Είμαι σίγουρος πως κι εσείς έχετε στο νου σας πολλούς κλάδους που έχετε να τους προσάψετε ένα κάρο πράγματα.

Σε όλα τα παραπάνω παραδείγματα, ο αστυνομικός, ο ταξιτζής, ο εκπαιδευτικός, ο γιατρός και ο πολιτικός ξέρουν πολύ καλά ποιοι είναι οι συνάδελφοί τους που αμαυρώνουν τον κλάδο, που δημιουργούν μια άλφα εικόνα στην κοινή γνώμη. Εξοργίζονται όλοι από την αδικία, γιατί "δεν είναι όλοι έτσι".

Όταν όμως έρχεται η ώρα των πράξεων, βάζουν μπροστά την "συναδελφική αλληλεγγύη", τον ωχαδερφισμό του "έλα μωρέ, σιγά μην γίνει τίποτα", νιώθουν αδύναμοι γιατί πιθανόν το ίδιο το σύστημα να καταπνίξει την αντίδραση τους ή και εγώ δεν ξέρω για ποιον άλλον πιθανό λόγο, και το βουλώνουν, βοηθώντας στην διατήρηση της άδικης -κατ'αυτούς- εικόνας που υπάρχει.

Ε λοιπόν, όσο βοηθάει το "γουρούνι", ο "ταρίφας", ο "τεμπέλης", ο "φακελάκιας" ή ο "κλέφτης" σε αυτήν την εικόνα, τόσο βοηθάς και εσύ, "αστυνομικέ", "ταξιτζή", "εκπαιδευτικέ", "γιατρέ" και "πολιτικέ".

Με λίγα λόγια, το αξίζεις.

Υ.Γ. Bonus δώρο ένα στιχάκι από Active Member, από το τραγούδι "Για τα αδέρφια που χαθήκανε νωρίς":

Έμεινα εδώ να τραγουδάω και σας ρωτάω
τελικά από ποιους εκδίκηση ζητάω
από εκείνους που ξέρουμε ότι φταίνε
ή από εκείνους που τριγύρω πάλι κλαίνε.

Τετάρτη, 26 Ιανουαρίου 2011

Οι φάρσες του φοβερού και τρομερού Φαρσαντώνη (download links).

Χθες έπεσα πάνω στον Φαρσαντώνη στο twitter, και θυμήθηκα το κόλλημα που είχα φάει με τις φάρσες του. Για όποιον δεν ξέρει, ο Φαρσαντώνης είναι ραδιοφωνικός παραγωγός του Star FM Θεσσαλονίκης, και στήνει φάρσες σε ανυποψίαστους ανθρώπους, με συνεργούς κάποιος φίλους τους. Αυτό φυσικά σημαίνει ότι η φάρσα έχει πολύ προσωπικό χαρακτήρα, μιας και αφορά είτε την επαγγελματική ιδιότητα του θύματος, ή ένα θέμα που τον απασχολεί. Εννοείται ότι οι φάρσες του Φαρσαντώνη είναι κλάσεις ανώτερες από τις φάρσες με τις ακατάσχετες βρισιές του Φουσέκη ή του Μετζέλου, που δεν τις βρίσκω καν αστείες.

Κάποτε λοιπόν, είχα πάρα πολλές φάρσες του Φαρσαντώνη στον υπολογιστή μου. Μετά από κάποιο φορμάτ όμως δυστυχώς τις έχασα. Το ακόμη πιο δυσάρεστο της όλης υπόθεσης ήταν πως το site από το οποίο της είχα κατεβάσει δεν υπάρχει πλέον, και η σελίδα του ίδιου του Φαρσαντώνη έχει πολύ λίγες που είναι πλέον ενεργές και playable, όπως και το κανάλι του στο Youtube. Έτσι, μετά από ανελέητο ψάξιμο σε fora και άλλα sites, βρήκα κάποιον άνθρωπο που τις είχε και ήταν πρόθυμος να μου τις δώσει, πράγμα που έκανε, να'ναι καλά :). Το κακό είναι ότι μου τις έστειλε σε αρχείο iTunes και ήταν όλες οι φάρσες σε ένα αρχείο. Το πρόβλημα λύθηκε, κατεβάζοντας τους κατάλληλους converters και cutters, και έτσι σήμερα με υπερηφάνεια σας παρουσιάζω τις παλιές φάρσες του Φαρσαντώνη.

Εύχομαι να διαδοθούν και να ανέβουν σε άλλες σελίδες, για να μείνουν όσο το δυνατόν περισσότερο στο πάνθεον του ελληνικού internet, ίσως να τις ανεβάσει κάποιος φιλότιμος στο Youtube ή και εγώ δεν ξέρω πως αλλιώς, γιατί το αξίζουν. Αν κάποιος παρακινηθεί και τις ανεβάσει και αλλού, ας αφήσει εδώ ένα σχόλιο ή ας στείλει ένα mail στο Sourotiri παπάκι gmail τελεία com για να προσθέσω το link.

Για να πάρετε μια ιδέα περί τίνος πρόκειται, δείτε το παρακάτω βίντεο:


Νομίζω ότι μάλλον σας έπεισα :)

Για γέλιο μέχρι δακρύων λοιπόν, κατεβάστε το αρχείο με τις περίπου 70 φάρσες που το ανέβασα στο rapidshare, στο mediafire και στο megaupload. To αρχείο είναι zip, πράγμα που σημαίνει ότι πρέπει να το ξεζιπάρετε είτε με το WinRAR, ή με το WinZIP ή ακόμη νομίζω ότι γίνεται και απευθείας από τα Windows, με ένα διπλό κλικ. Τα mp3 είναι σε ποιότητα 64kbps, για πιο γρήγορο κατέβασμα.

(Για αναγνώστες από το μακρινό μέλλον: δεν γνωρίζω αν τα links θα παραμείνουν ενεργά και για πόσο καιρό. Αν δεν μπορείτε να κατεβάσετε κάποιο από τα δύο αρχεία, αφήστε ένα σχόλιο ή στείλτε ένα mail στο Sourotiri παπάκι gmail τελεία com για να σας εξυπηρετήσω).

Enjoy :)

Σάββατο, 22 Ιανουαρίου 2011

Ένα "What the fuck?!?!?" τηλεφώνημα :) Enjoy :)

Σήμερα δέχτηκα ένα από τα πιο περίεργα τηλεφωνήματα της ζωής μου. Όταν χτύπησε το κινητό, με έκπληξη είδα το όνομα που με καλούσε. Ήταν η μητέρα ενός παλιού μου μαθητή, με την οποία είχα να μιλήσω από το τέλος της προηγούμενης σχολικής περιόδου. Πρόκειται για μια γυναίκα που μεγαλώνει τα παιδιά της μόνη της, χωρισμένη από τον άντρα της. Υπέθεσα ότι πήρε τηλέφωνο για να δει τι κάνω. Αλλά, αν ήταν έτσι τα πράγματα, δεν θα επρόκειτο για ένα από τα πιο περίεργα τηλεφωνήματα που έχω δεχτεί ποτέ.

Μετά τα καθιερωμένα χρόνια πολλά, μου εξήγησε πως μια γειτόνισσα της είχε προβλήματα με τον άντρα της, ο οποίος την απατάει. Μάλιστα, μου είπε πως αυτός ο τύπος είναι έτοιμος να φύγει μέσα στην επόμενη εβδομάδα από την χώρα, μαζί με την γκόμενα, και να παρατήσει στα κρύα του λουτρού την γυναίκα του. "Και αυτή η καημένη τώρα, ξέρεις, προσπαθεί να συμμαζέψει τον άντρα της και να σώσει το σπίτι της, καταλαβαίνεις", μου είπε. Στην πορεία, η γνωστή μου μου έδωσε και την μάνα της, για να μου τα πει κι αυτή. Όντως, η μάνα της μου είπε τα ίδια πράγματα, διανθισμένα με αρκετή σάλτσα, φροντίζοντας να χτυπήσει στο συναίσθημά μου.

Όση ώρα άκουγα την ιστορία της γειτόνισσας, είχα πραγματικά μια τεράστια απορία, γιατί στον πούτσο θα έπρεπε να ενδιαφέρει εμένα όλο αυτό. Όχι απλώς δεν με αφορούσε, αλλά και σαν ιστορία με άφηνε παγερά αδιάφορο. Από ένα σημείο και μετά, κατάλαβα πως πήγαινε να με πιάσει νευρικό γέλιο, γιατί από το πουθενά, μετά από 6-7 μήνες, το συγκεκριμένο δίδυμο μάνας-κόρης με έπαιρνε τηλέφωνο για να μου πει μια πικάντικη, κουτσομπολίστικη ιστορία.

Τα πράγματα άρχισαν να γίνονται ακόμη πιο περίεργα όταν μου ζήτησαν μια χάρη: Να πάρω τηλέφωνο με απόκρυψη στο τηλέφωνο του γκομενιάρη άντρα και να του πω ότι ξέρω πολύ καλά ότι έχει σκοπό να φύγει στο εξωτερικό, να του πω ότι θα το μετανιώσει και ότι η γκόμενα του είναι μια τσούλα. Όλο αυτό, μου είπε, θα γινόταν με την συγκατάθεση της γυναίκας του, η οποία έσπευσε σε αυτές για να την βοηθήσουν. Ήθελε να κάνω το τηλεφώνημα με "σταθερή, μπάσα και αντρίκια φωνή".

Αναρωτήθηκα αν είμαι ο πρώτος άντρας που είχαν σκεφτεί, και γιατί δεν έκαναν αυτήν την απίστευτη πρόταση σε κάποιον του στενότερου κύκλου τους. Πριν προλάβω καν να εκφράσω αυτήν μου την απορία, μου είπε πως ο γκομενιάρης άντρας γνώριζε όλους τους άντρες του στενού περιβάλλοντος και υπήρχε κίνδυνος να αναγνωρίσει τον καλούντα από την φωνή.

Δεδομένου ότι τον τελευταίο καιρό έχω καταπιαστεί με τα αστυνομικά μυθιστορήματα, για μια στιγμή ένιωσα πραγματικά σαν ήρωας βιβλίου. Ευτυχώς όμως, αυτό το συναίσθημα έφυγε ταχύτατα και συνειδητοποίησα το γελοίο του όλου πράγματος. Της είπα ότι αυτό που μου ζητάει είναι πολύ περίεργο, και ευτυχώς, δεν με πίεσε ιδιαίτερα. Έκλεισα το τηλέφωνο προσπαθώντας να χωνέψω αυτό που είχαν ακούσει τα αυτάκια μου λίγα δευτερόλεπτα νωρίτερα.

Αργότερα, με πήρε τηλέφωνο ο γκόμενος μιας πολύ καλής μας φίλης, η οποία κάνει ακόμη μαθήματα με τον παλιό μου μαθητή. Μου έκανε πλάκα και μου είπε την ατάκα που μου προτάθηκε να πω στον γκομενιάρη άντρα. Γέλασα με την ψυχή μου, και μετά, όταν μίλησα με την φίλη μου και καθηγήτρια του παιδιού, αυτή μου είπε τα ίδια. Ότι δηλαδή την ρώτησαν αν έχει κάποιον άντρα στο στενό της περιβάλλον, μάλλον αποκρύπτοντας της τον σκοπό για τον οποίο τον ήθελαν. Όταν έκανε το λάθος και ψέλλισε "ναι, έχω έναν φίλο", την πίεσαν να πάρει τηλέφωνο αυτόν τον φίλο της εκείνη την στιγμή (!), μίλησαν μαζί του (!!!) και προσπαθούσαν να τον ψήσουν. Ευτυχώς το παιδί αρνήθηκε, και μετά σκέφτηκαν να πάρουν εμένα τηλέφωνο.

Η Λίνα φυσικά, μου είπε πως υποπτεύεται ότι ο γκομενιάρης άντρας της γειτόνισσας δεν υπάρχει, και πως το τηλεφώνημα προοριζόταν για τον πρώην άντρα της γνωστής μου, και πατέρα του παλιού μου μαθητή. Αυτή η υπόθεση έβγαζε πολύ μεγαλύτερο νόημα, αλλά και πάλι, δεν μπορούμε να ξέρουμε.

Κάπως έτσι έχει η ιστορία λοιπόν. Εμένα δεν μου φτάνουν οι λέξεις για να σχολιάσω όλο αυτό το σκηνικό. Σας το περιέγραψα όσο πιο λεπτομερώς μπορούσα, και, ίσως για πρώτη φορά, πεθαίνω από ανυπομονησία να διαβάσω τα σχόλιά σας :)

Απλά θα πω, πως, ακόμη και τώρα, αναρωτιέμαι αν όλο αυτό το πράγμα έγινε.

Δευτέρα, 17 Ιανουαρίου 2011

Στιγκ Λάρσον - Το κορίτσι με το τατουάζ (Βιβλιοκριτική)


Την Παρασκευή το πρωί πήρα στα χέρια μου "Το κορίτσι με το τατουάζ" του Στιγκ Λάρσον, κατόπιν παραγγελίας, μετά το "Πριν πέσει η Παγωνιά" του Χένινγκ Μανκέλ, που είχα τελειώσει την περασμένη Τρίτη. Στο ενδιάμεσο, είχα κάνει μια ερώτηση στο twitter για το συγκεκριμένο βιβλίο και είχα πάρει διθυραμβικά σχόλια ως απαντήσεις. Η αλήθεια είναι ότι ένιωσα αρκετά μαλάκας, λες και ήμουν ο μόνος που δεν είχα διαβάσει το συγκεκριμένο βιβλίο. Βέβαια, τόσο ο τίτλος, όσο και το εξώφυλλο μου θύμιζαν βιβλίο από τις διαφημίσεις του Alter, ενώ και η περιγραφή στο οπισθόφυλλο αδικεί το βιβλίο. Έτσι, ενώ έπιασα στα χέρια μου το βιβλίο αρκετές φορές τον τελευταίο καιρό, δεν το πήρα ποτέ.

Όλοι οι φίλοι συν-twitter-άδες μου καλλιέργησαν τεράστιες προσδοκίες όχι μόνο για αυτό το βιβλίο, αλλά και για ολόκληρη την τριλογία, της οποίας το "Κορίτσι με το τατουάζ" αποτελεί το πρώτο μέρος (το δεύτερο μέρος είναι "Το κορίτσι που έπαιζε με την φωτιά" και το τρίτο μέρος "Το κορίτσι στη φωλιά της σφήγκας").

Το βιβλίο λοιπόν, ξεπέρασε κατά πολύ τις υψηλές προσδοκίες που μου είχαν δημιουργηθεί. Αλλά δεν έκανε μόνο αυτό. Πολλές φορές, κατά την διάρκεια των 660 [!] σελίδων του, έπιασα τον εαυτό μου να αντιδράει πρωτόγνωρα στην ανάγνωση. Σε πολλά σημεία του γούρλωνα τα μάτια και ξαναδιάβαζα τις τελευταίες αράδες κάποιου κεφαλαίου για να βεβαιωθώ για αυτό που διάβαζα. Σε άλλες περιπτώσεις τελείωνα κάποιο κεφάλαιο με αναστεναγμούς αγωνίας και ξεφυσούσα γεμάτος άγχος. Προς το τέλος κόντεψα να καταστρέψω το ποντίκι μου σαν τον τύπο στην διαφήμιση του GetItNow που αναφωνεί "Ναι ρε, αυτό είναι μαγαζί". Αφού διάβασα και την τελευταία πρόταση του βιβλίου, ένιωσα την ανάγκη να χειροκροτήσω δυνατά, πράγμα που έκανα. Ευτυχώς που δεν ήταν η Λίνα εδώ, γιατί θα με έπαιρνε για χαζό.

Αλλά αυτό το βιβλίο, νομίζω με άλλαξε και ως αναγνώστη. Έπιασα τον εαυτό μου πολλές φορές να έχω το τρομακτικό δίλημμα από την μια να μην θέλω να σταματήσω το διάβασμα για να δω τι γίνεται στη συνέχεια, από την άλλη όμως ήξερα πως αυτή η ενέργεια θα είχε ως αποτέλεσμα να φτάσω πιο κοντά στο τέλος του βιβλίου. Αυτό το βιβλίο δεν ήθελα να τελειώσει ποτέ. Κι όμως, ένιωσα μια απίστευτη ολοκλήρωση όταν το τελείωσα, ίσως επειδή ήξερα ότι υπάρχουν άλλες δυο συνέχειες της ιστορίας. Σε κάποια σημεία του βιβλίου [ειδικά στο πρώτο μισό] ένιωσα τον συγγραφέα να πλατειάζει αναλύοντας κάποιους χαρακτήρες, αλλά με είχε πείσει πως όλα τα στοιχεία που αράδιαζε ήταν απαραίτητα για την μετέπειτα εξέλιξη της πλοκής. Και όντως, έτσι ήταν.

Ο τρόπος γραφής του Στιγκ Λάρσον έχει πολλές όψεις. Κρατάει ένα σταθερό τέμπο στην αφήγηση, πράγμα που από την μια είναι καλό, αλλά από την άλλη σε κάνει να θέλεις να ουρλιάξεις γιατί νομίζεις ότι αργεί να πάει παρακάτω. Όταν όμως η πλοκή αρχίζει και αγριεύει, το σταθερό αυτό τέμπο είναι που σε κάνει να απολαμβάνεις την ανάγνωση και να νιώθεις μικρούς οργασμούς στα μάτια σου.

Ένα ακόμη εντυπωσιακό στοιχείο του βιβλίου είναι η ίδια η ζωή του συγγραφέα. Αντιγράφω από τον πρόλογο:

"Ο Λάρσον [...] παρέδωσε τα χειρόγραφα και των τριών μυθιστορημάτων του μαζί, το 2004. Έξι μήνες μετά πέθανε από καρδιακή ανακοπή. [...] Όσο για τα πνευματικά δικαιώματα, [...] η σύντροφος του, με την οποία ήταν μαζί χωρίς γάμο πάνω από τριάντα χρόνια δεν παίρνει τίποτα. Το μόνο που έχει στα χέρια της και -δικαίως!- αρνείται πεισματικά να παραδώσει είναι το λάπτοπ του αποθανόντος που περιέχει, λένε -ολοκληρωμένο;- το τέταρτο μυθιστόρημα της σειράς.

Εγώ ένα έχω να πω σε αυτήν την τύπισσα λοιπόν:

ΚΑΡΓΙΟΛΑ ΔΩΣΤΑ ΟΛΑ!!!

Θα αναφέρω και μια non-spoiler περίληψη του βιβλίου, σε περίπτωση που κάποιος δεν το έχει διαβάσει, γιατί η περίληψη του ίδιου του βιβλίου, όπως είπα και πιο πάνω, το αδικεί.

Η ιστορία έχει τρεις κεντρικούς πυλώνες-ήρωες.

Ο Μίκαελ, ένας πενηντάρης δημοσιογράφος, συνιδιοκτήτης του περιοδικού Millenium, που βρίσκεται σε μια δικαστική διαμάχη με έναν τεράστιο επιχειρηματία της Σουηδίας.

Ο Χένρικ, ένας γέρος επιχειρηματίας (διαφορετικός από αυτόν με τον οποίο ο Μίκαελ είναι στα δικαστήρια, προς αποφυγή παρεξηγήσεων), μεγαλομέτοχος ενός πάλαι ποτέ τεράστιου επιχειρηματικού ομίλου που ανήκει στην οικογένεια του. Αυτό που τον βασανίζει στα γεράματα είναι η εξαφάνιση μιας αγαπημένης του ανηψιάς πριν από 36 χρόνια, όπως επίσης και ένα μυστήριο γεγονός που λαμβάνει χώρα κάθε χρόνο στα γενέθλια του και σχετίζεται με την ανηψιά του.

Η Λίσμπετ (αυτή είναι το κορίτσι με το τατουάζ), μια 25άρα περιθωριακή, που το κράτος της συμπεριφέρεται ως καθυστερημένη, αλλά στην πραγματικότητα είναι από εκείνα τα παιδιά που είναι πολύ χαρισματικά μέχρι παρεξηγήσεως και επίσης ένας άσος στου υπολογιστές και το hacking.

Τα υπόλοιπα, θα σας αφήσω να τα διαβάσετε μόνοι σας. Εγώ τώρα πάω να παραγγείλω το δεύτερο και το τρίτο μέρος της τριλογίας.

Υ.Γ. Τα βιβλία έχουν γίνει και ταινίες, (εδώ είναι η πρώτη, καθώς και το remake της που θα βγει φέτος, εδώ είναι η δεύτερη, καθώς και το remake της που θα βγει του χρόνου, και εδώ είναι η τρίτη). Δεν έχω σκοπό να δω καμία από αυτές. Είμαι της άποψης πως, αν κάποιος θέλει να το γυρίσει σε ταινία, ας το κάνει σωστά: Σε ολόκληρη σειρά με 5-6 seasons.

Τρίτη, 11 Ιανουαρίου 2011

Χένινγκ Μανκέλ - Πριν πέσει η παγωνιά (Βιβλιοκριτική)


Μετά την ανακάλυψη του Χένινγκ Μανκέλ και το πολύ καλό "Firewall" που είχα διαβάσει, έπεσε στα χέρια μου το τελευταίο μεταφρασμένο βιβλίο του, το "Πριν πέσει η παγωνιά". Η υπόθεση του έχει ως εξής:

Η Λίντα Βαλάντερ βαριέται. Μόλις έχει αποφοιτήσει από την αστυνομική ακαδημία και ανυπομονεί να πιάσει δουλειά στο αστυνομικό τμήμα του Ίσταντ. Στο μεταξύ, μένει με τον πατέρα της και τρελαίνουν ο ένας τον άλλον. Και ούτε πρόκειται να γλιτώσουν ποτέ, αφού ο Κουρτ Βαλάντερ θα είναι και συνάδελφός της. Η ανία της Λίντα δεν κρατάει πολύ, γιατί σύντομα θα εμπλακεί στην εξαφάνιση της παιδικής φίλης της, της 'Αννας. Αρχικά, κανείς δεν πιστεύει ότι της έχει συμβεί κάτι σοβαρό. Όταν όμως στην υπόθεση τελετουργικής θανάτωσης ζώων που ερευνά ο πατέρας της εμφανίζεται και το όνομα της 'Αννας, τα πράγματα αλλάζουν -και γίνονται πολύ πιο επικίνδυνα απ' όσο θα μπορούσαν ποτέ να φανταστούν οι Βαλάντερ...

Ο Χένινγκ Μάνκελ εγκαινιάζει μια καινούργια σειρά αστυνομικών μυθιστορημάτων με πρωταγωνίστρια την κόρη του πασίγνωστου Κουρτ Βαλάντερ, φέρνοντας στο φως τη νέα γενιά πεισματάρηδων και ταλαντούχων Σουηδών ντετέκτιβ.

Θα έλεγα πως αυτό το βιβλίο είναι σημαντικά κατώτερο από το Firewall, αν και το σώζει ο τρόπος γραφής του συγγραφέα: Όπως και στο Firewall, ο Μανκέλ με ταξίδεψε με τις περιγραφές που κάνει, τόσο όσον αφορά τα τοπία και τα μέρη στα οποία βρίσκονται οι πρωταγωνιστές του, όσο και στα στοιχεία που περίτεχνα ξετυλίγει αναφορικά με τα εγκλήματα που συντελούνται. Το κλασσικό τρικ στο τέλος κάθε κεφαλαίου να σου πετάει μια πληροφορία που σου γαμάει το μυαλό επίσης λειτούργησε θετικά.

Νομίζω όμως πως το ίδιο το σενάριο που προσπάθησε να στήσει έπασχε. Υπήρχαν στιγμές που οι συνδέσεις μεταξύ των στοιχείων που συντελούσαν μια ολόκληρη υπόθεση ήταν τόσο αδύναμες, που μόνο στο μυαλό του αναγνώστη (που είχε ούτως ή άλλως σφαιρική άποψη) μπορούσαν να σταθούν, και σε καμία περίπτωση στο μυαλό του επιθεωρητή Βαλάντερ και της κόρης του, αν αυτοί φυσικά ζούσαν στην πραγματικότητα. Κάποια πράγματα συνέβαιναν ως δια μαγείας, και πολλές συμπτώσεις φαίνονταν πολύ βολικές για να είναι αληθινές. Ή έτσι νομίζω εγώ τέλος πάντων.

Σε καμιά περίπτωση, δεν ξεπέρασε, αλλά ούτε και έφτασε στο μικρό δαχτυλάκι του Verdon, που με προκάλεσε να "Σκεφτώ έναν αριθμό" πριν λίγο καιρό. Θα δώσω μια ακόμη ευκαιρία στον Μανκέλ, μάλλον με το "Ένα βήμα πίσω". Για να δούμε λοιπόν.

Παρασκευή, 7 Ιανουαρίου 2011

Εις την Πόλη, εις το επανιδείν.

Σε αυτές τις διακοπές βρέθηκα λοιπόν στην Κωνσταντινούπολη, παρέα με την Λίνα και άλλα 6 άτομα. Το ταξίδι αυτό λοιπόν, αν και σύντομο, ήταν ένα από τα πιο ξεχωριστά.

Θα αρχίσω με κάποια "τεχνικά" χαρακτηριστικά του ταξιδιού. Θέλοντας να επισκεφτούμε κάποιους φίλους στον Έβρο, συνδυάσαμε την επίσκεψη με το ταξίδι και έτσι, περάσαμε τα σύνορα από τις Καστανιές, γνωστές και από το φεστιβάλ του Άρδα. Φτάσαμε ως το τελωνείο με αυτοκίνητο και από εκεί είχαμε την μοναδική ευκαιρία να περάσουμε τα σύνορα με τα πόδια, ως το τουρκικό τελωνείο. Δείξαμε τις ταυτότητες μας και μπήκαμε στην γείτονα χώρα.

Από το τελωνείο πήραμε δυο ταξί μέχρι τα ΚΤΕΛ της Αδριανούπολης, των οποίων το συνολικό κόστος ήταν 35€. Βγάλαμε εισιτήριο για Κωνσταντινούπολη (6 ευρώ) και το ταξίδι διήρκεσε 2μιση ώρες. Πάνω στο λεωφορείο μάλιστα είχαμε... ΚΤΕΛοσυνοδό στα αεροπορικά πρότυπα, δηλαδή μας πότισαν καφέ, μας τάισαν κεηκ, κτλ. Ο άνθρωπος μόνο επίδειξη με σωσίβιο δεν έκανε!!! Μάλιστα, σε κάθε κάθισμα υπήρχε προσωπική οθόνη, που είχες επιλογή να δεις μεταξύ 7 διαφορετικών ταινιών, 4-5 τηλεοπτικών καναλιών, ή να ακούσεις μουσική.

Ναι. Στην Τουρκία όλα αυτά.

Από τα ΚΤΕΛ της Πόλης πήραμε ένα customer service βανάκι το οποίο μας πήγε σε μια κεντρική στάση τράμ, και απο κει βρεθήκαμε στο ξενοδοχείο. Το ξενοδοχείο μας ήταν το Hotel Petrol, ένα μέτριο αλλά πάμφθηνο (18€ το άτομο/βραδιά) και κεντρικότατο (είχαμε θέα το μπλε τζαμί, ήμασταν 3 λεπτά με τα πόδια από την Αγιά Σοφιά και η είσοδος του ξενοδοχείου από την είσοδο του τραμ απείχε 10 μέτρα) ξενοδοχείο.

Καθίσαμε 4 μέρες, και κάναμε το ταξίδι μας ανάποδα.

Τι είδαμε λοιπόν στην Πόλη που πατάει σε δυο ηπείρους;

Την μια και μοναδική ΑγιαΣοφιά. Δύσκολα μπορεί να βρει κανείς τα κατάλληλα λόγια για να εκφράσει τον θαυμασμό του όταν βλέπει από έξω αυτό το θεόρατο κτίριο. Και σίγουρα ακόμη πιο δύσκολα μπορεί κανείς να κρύψει την αμηχανία του όταν το βλέπει από μέσα. Δεν είμαι καθόλου θρήσκος και δηλώνω εντελώς άθεος, αλλά καθώς περπατούσα μέσα σε ένα κτίριο χιλίων πεντακοσίων και βάλε ετών, είδα τα σύμβολα δυο θρησκειών να συνυπάρχουν μεν, αλλά καθόλου αρμονικά δε. Η Αγιά Σοφιά, όπως την είδα, σήμερα είναι ενα γελοίο μπαστάρδεμα Χριστιανισμού και Μουσουλμανισμού. Παρόλαυτα, το μεγαλείο αυτού του κτιρίου είναι σε θέση να ξεπεράσει κάθε εμπόδιο και να σε αφήσει άφωνο. Άφωνους επίσης μας άφησε και ο Τούρκος ξεναγός μας, ο οποίος σε ορισμένες στιγμές είπε καμιά-δυο μαλακίες, αλλά τίποτα το πολύ σοβαρό. Ίσως σε όσους δεν είναι Έλληνες να λένε άλλα, ποιος ξέρει.

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο και τον Πατριάρχη αυτοπροσώπως. Λίγο πριν την Αγιά Σοφιά, είχαμε επισκεφτεί το Πατριαρχείο. Τα όσα λέγονται ότι το Πατριαρχείο είναι παραχωμένο και πως κανείς ντόπιος "δεν ξέρει" πως πηγαίνεις εκεί, αληθεύουν, παρόλο που είναι κοντά στο κέντρο, ή, αν μη τι άλλο, δεν είναι και στου διαόλου την μάνα.

Από έξω, τίποτα δεν υποδήλωνε ότι βρισκόμασταν στο σωστό σημείο, εκτός από έναν φρουρό, και τα ελληνικά που ακούγαμε με το που κατεβήκαμε από το ταξί. Μπαίνουμε στον προάυλιο χώρο, και ακούμε ψαλμωδίες από την εκκλησία. Μπαίνουμε στην εκκλησία, και αντιλαμβανόμαστε πως έχουμε πετύχει τον Πατριάρχη να χοροστατεί. Παρότι δεν είμαι καθόλου θρήσκος, η όλη ατμόσφαιρα με συνεπήρε τόσο πολύ, ίσως να ήταν και η πρώτη χριστιανική τελετή που είδα με τον σωστό τρόπο. Ομολογώ ότι από ένα σημείο και μετά πέρναγα καλά.

Παρατηρώ τους ανθρώπους γύρω μου. Τα πρόσωπα τους είναι καθηλωμένα στην τελετή. Κάποιοι δακρύζουν, άλλοι δείχνουν γαλήνιοι. Η τελετή σιγά σιγά τελειώνει, και ο Πατριάρχης αρχίζει να αγιάζει έναν-έναν τους πιστούς. Αποφασίζω να μπω στην ουρά, μην ξέροντας γιατί. Όταν άγιαζε τους μπροστινούς μου, συνειδητοποίησα πως ήμουν σε απόσταση 2-3 μέτρων από μια παγκόσμια προσωπικότητα, που, αν και περίμενα να μας το παίξει σουπερσταρ, ήταν πιο προσιτός και από τον περιπτερά της γειτονιάς μου. Λίγα λεπτά πριν έρθει η σειρά μου, παρατήρησα το πρόσωπο του. Ήταν γεμάτο με ηρεμία και αυτοπεποίθηση. Λίγα δευτερόλεπτα μετά, και αφού είχα αγιαστεί, ένας τούρκος μπράβος μας προέτρεψε να συντομεύουμε. Λίγα λεπτά μετά, και κυριολεκτικά με την αποχώρηση του Βαρθολομαίου, μερικά ηχεία στη διαπασών ακριβώς απέναντι ήχησαν το κάλεσμα του Χότζα για τους Μουσουλμάνους.

Άλλη μια μη αρμονική συνύπαρξη.

Επίσης πήγαμε στις δυο ξακουστές αγορές της Πόλης, την Σκεπαστή (που αριθμεί περί τα 4.000 μαγαζάκια) και την Αιγυπτιακή (από την οποία βγαίνεις μαστούρης από τις μυρωδιές των μπαχαρικών). Μιλάμε για δυο αγορές τεράστιες, πολύχρωμες και φουλ στην φολκλοριά. Απέτυχα παταγωδώς να κάνω παζάρια με τους Τούρκους εμπόρους ( :Ρ ), αλλά γούσταρα την ατμόσφαιρα, δεν θύμιζε σε τίποτα κάποια από τις αγορές που έχω δει. Κάναμε τα επιβεβλημένα ψώνια μας, και στον δρόμο μας για κάποια καφετέρια πέσαμε πάνω σε κάτι άθλιους κράχτες, που μπροστά τους οι πρήχτες της Άθωνος στην Θεσσαλονίκη μοιάζουν πραγματικά Άγγελοι.

Επίσης, είδαμε και το Dolmabahce, ένα από τα πιο μεγαλόπρεπα παλάτια που έχουμε δει, αν όχι το πιο μεγαλόπρεπο. Έχω την εντύπωση ότι ξεπερνούσε όλα τα παλάτια της κεντρικής Ευρώπης που έχω δει.

Τα βράδια μας, ήταν επίσης ξεχωριστά. Ήπιαμε μπύρα σε ένα γαμάτο μπαράκι κοντά στην Αγια Σοφιά με την συνοδεία ναργιλέ, ο ιδιοκτήτης του οποίου ήταν ένας από τους πιο κεφάτους μαγαζάτορες που έχω δει, μας ζήτησε να γράψουμε τι τραγούδια θέλαμε να παίξει, και αφού μας τσαλάκωσε το χαρτάκι ξενερώνοντας μας, τα έπαιξε :Ρ Στο τέλος, καταλήξαμε να χορεύουμε μαζί του Michael Jackson...!!! Εκεί γνωρίσαμε και ένα ζευγάρι από την Αμερική (η κοπέλα μάλιστα σπούδαζε στην Πόλη, μην με ρωτάτε γιατί :Ρ), που αποκαλούσαν μάλιστα τον ναργιλέ...νάρτζαιλ :ΡΡΡ

Το επόμενο βράδυ ήπιαμε τα ποτά μας στην πλατεία Ταξίμ, μια από τις πιο μοντέρνες γωνιές της Πόλης, σε ένα ροκάδικο πολύ ζεστό. Παρεμπιπτόντως, το μισό λίτρο μπύρας έκανε 2,5 ευρώ :)

Η αποθέωση όμως ήρθε σε ένα μπελιντανσάδικο (μαγαζί με belly dance), το οποίο το πληρώσαμε 40€ έκαστος, τιμή που περιλάμβανε μεταφορά από και προς το δωμάτιο μας, πληρέστατο φαγητό, χορευτικό παραδοσιακό σώου και τραγούδια (ο τραγουδιστής βέβαια μάλλον θεώρησε καλή ιδέα να τραγουδήσει πολλά ελληνικά τραγούδια και έτσι δεν μας έδωσε την ευκαιρία να δούμε πως διασκεδάζουν οι ντόπιοι). Εκεί, ένας από την παρέα έδωσε κυριολεκτικά μια παράσταση που μας έκανε να κλαίμε από τα γέλια με την σιλικονάτη σταρ της βραδιάς, τόσο που κοντέψαμε να ζητήσουμε και πουρμπουάρ :)

Οι γεύσεις της Πόλης μπορώ να πω ότι δεν μας ενθουσίασαν, μιας και δεν ήταν κάτι διαφορετικό από αυτά που είχαμε συνηθίσει από την ελληνική κουζίνα. Σημαντικές εξαιρέσεις όμως ήταν ένας ΑΠΙΣΤΕΥΤΟΣ φυστικένιος μπακλαβάς που μας έκανε να νιώσουμε μερικούς μικρούς οργασμούς, και το πιο νόστιμο σαλέπι της ζωής μου από έναν πλανόδιο.

Αξίζει όμως, κλείνοντας την web ξενάγηση μου, να αναφέρω και το άσχημο πρόσωπο της Πόλης, που το είδαμε την τελευταία μέρα. Για να φτάσουμε λοιπόν στο ΚΤΕΛ και να φύγουμε, έπρεπε να ήμασταν σε ένα σημείο της πόλης που δεν ήταν καθόλου τουριστικό, να πάρουμε το customer service βαν και να μας πάει. Ε λοιπόν, το βανάκι άργησε μια ώρα, αφήνοντας μας να περιμένουμε μέσα στο ψιλόβροχο με τις βαλίτσες. Σαν να μην έφτανε αυτό, οι περαστικοί κοιτούσαν τις κοπέλες τις παρέας πολύ περίεργα, μάλλον τους έκανε άσχημη εντύπωση ότι μιλούσαν δυνατόφωνα. Το βανάκι ήρθε, κολλήσαμε στην κίνηση, ο εκνευρισμός είχε βαρέσει κόκκινο και μπορείτε να φανταστείτε πόσο μαλάκες νιώσαμε όταν μας άλλαξαν λεωφορείο χωρίς να μας πουν γιατί. Φτάσαμε στο ΚΤΕΛ έγκαιρα παρόλαυτα, κατεβήκαμε, αλλά εκεί δεν ήταν το λεωφορείο μας...!!! Εκεί ήρθε ένα άλλο (τρίτο) βαν που μας πήρε, μας πήγε στην έξοδο του ΚΤΕΛ, και απο εκεί μας πήρε το λεωφορείο, κυριολεκτικά από τον δρόμο. Whatever, αφού δεν χάσαμε το λεωφορείο (και μαζί τα αυγά και τα πασχάλια), no harm done.

Συνοπτικά, αν κάποιος το σκέφτεται να επισκεφτεί την Κωνσταντινούπολη, θα του το πρότεινα ανεπιφύλακτα. Εγώ ήδη σκέφτομαι πόσο πολύ θέλω να ξαναπάω, γιατί πραγματικά πέρασα πάρα πολύ καλά. Σε καμιά στιγμή δεν νιώσαμε κίνδυνο μη μας κλέψουν (στην Αθήνα ας πούμε είμαι πολύ πιο υποψιασμένος) ή μην μας κοροιδέψουν. Ίσως όμως το γεγονός ότι είχαμε τρομάξει από πριν με κάποιες μαρτυρίες τουριστών που διαβάσαμε στο internet, να μας έκανε καλό και να διώχναμε με την στάση μας τα επίδοξα λαμόγια. Φροντίστε όμως να πάτε Άνοιξη, για να μην φάτε την βροχή που φάγαμε εμείς, ούτε να πεθάνετε από την ζέστη, γιατί η Κωνσταντινούπολη, αν μη τι άλλο, θέλει ΠΟΛΥ περπάτημα. Α, και κάτι ακόμη εντυπωσιακό. Αν είστε καπνιστές, ετοιμαστείτε να σας μπουν τα δυο πόδια σε ένα παπούτσι, γιατί στην Πόλη ΔΕΝ ΚΑΠΝΙΖΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΣΕ ΚΛΕΙΣΤΟ ΧΩΡΟ. Ναι, κι όμως...!!!

Αυτή λοιπόν ήταν η περίφημη Πόλη. Μια Πόλη, που, ήθελα δεν ήθελα, με γέμισε με απίστευτες εικόνες, πρωτόγνωρα συναισθήματα, με τις αντιθέσεις της, τα χρώματα της, τις μυρωδιές της και τις γεύσεις της.

Εις το επανιδείν.

Υ.Γ. Φωτογραφίες δυστυχώς δεν διαθέτει το κατάστημα, γιατί στις πιο χαρακτηριστικές βρίσκονται οι φάτσες μας μέσα, οπότε σας αφήνω να μείνετε με την απορία :Ρ