Τρίτη, 15 Φεβρουαρίου 2011

Οι πανελλήνιες εξετάσεις των γονέων.

Μπορεί φέτος να έχω μείνει εκτός ενεργής δράσης, όσον αφορά το ζήτημα της διδασκαλίας, αλλά οι μαθητές και ιδίως οι πανελλήνιες εξετάσεις δεν έχουν φύγει από το πεδίο των ενδιαφερόντων μου. Βλέπεις, κάτι που όλο και κάποιον κοντινό μου άνθρωπο ξέρω που δίνει εξετάσεις, κάτι που δίνω και εγώ φέτος, κάτι που σουλατσάρω σε διάφορα fora σχετικά με αυτές, δεν έχω χάσει την επαφή μου.

Έχω γράψει διάφορα posts κατά καιρούς σχετικά με την μαθητική ζωή και τις πανελλήνιες, αλλά δεν έχω ασχοληθεί ποτέ εκτενώς με τους δευτεραγωνιστές της όλης κατάστασης: Τους γονείς των παιδιών. Υπάρχουν ορισμένοι συνδυασμοί των χαρακτήρων γονέων-παιδιών που μπορούν να αποβούν πραγματικά μοιραίοι για το τελικό αποτέλεσμα. Φυσικά, πολλές φορές ο χαρακτήρας του γονέα επηρεάζει μέγιστα τον χαρακτήρα του παιδιού και εννοείται πως αυτό δεν γίνεται αντίστροφα. Έτσι, ο ρόλος του γονέα προφανώς και δεν είναι αμελητέος, όχι μόνο για την χρονιά που το παιδί προετοιμάζεται για τις πανελλήνιες, αλλά και για τα 17 χρόνια που έχουν προηγηθεί.

Φυσικά, με την παρακάτω κατηγοριοποίηση δεν φιλοδοξώ να καλύψω 100% το φάσμα όλων των ακραίων περιπτώσεων στις οποίες κάτι πηγαίνει λάθος. Αντιλαμβάνομαι πως υπάρχουν πάντα εξαιρέσεις όπως επίσης και επιπρόσθετες κατηγορίες, οπότε απλά διευκρινίζω πως όσα αναφέρω είναι από περιστατικά που τα έχω δει να γίνονται πραγματικότητα με τα μάτια μου.

Κατηγορία 1η: Πανέξυπνο παιδί- Υπερφίαλος/υπεραισιόδοξος γονέας.
Αυτός μάλιστα, είναι ο πιο θανατηφόρος συνδυασμός. Συνήθως, το παιδί έχει μεγαλώσει σε ένα περιβάλλον που κατά κύριο λόγο οι γονείς του, αλλά και το υπόλοιπο συγγενολόι, το έχουν πείσει ότι είναι το καλύτερο μυαλό του κόσμου. Αν ήταν χορευτής, θα ήταν ο επόμενος Νουρέγιεφ. Αν ήταν μουσικός, ο επόμενος Μότσαρτ. Αν ήταν δημοσιογράφος, ο επόμενος Larry King. Τώρα που είναι μαθητής και επίδοξος επιστήμονας, είναι ο επόμενος Newton/Einstein/Αριστοτέλης, και πάει λέγοντας. Γενικά, το next best thing που, όταν ωριμάσουν οι συνθήκες, θα απολαύσει όλη η υδρόγειος.

Αυτό το παιδί συνήθως, φτάνει ως την Γ' Λυκείου με σβηστές μηχανές. Όντως, το μυαλό του το έχει βοηθήσει πάρα πολύ, ώστε να παίρνει άνετα αρκετά καλούς βαθμούς χωρίς να σκοτώνεται στο διάβασμα. Συνήθως οι γονείς είναι αρκετά πρήχτες προς τους καθηγητές, τόσο που οι τελευταίοι, για να μην αρχίσουν οι γονείς το πρήξιμο, τους λένε όλο καλά λόγια για να τους ξεφορτωθούν. Μπορεί κάποια από αυτά να είναι αλήθεια, αλλά δεν είναι όλα.

Για ευνόητους λόγους λοιπόν, το παιδί φτάνει στην Γ' Λυκείου, έχοντας την εντύπωση πως θα είναι μια χρονιά όπως οι άλλες. Ναι βέβαια, έχει πολύ περισσότερες ώρες φροντιστηρίου, άρα πολλή περισσότερη δουλειά, και αυτό το ζορίζει. Ό, τι και αν πάει λάθος στην πορεία της χρονιάς (που θα πάει), είναι ευθύνη των καθηγητών, άποψη που ενστερνίζεται και ο γονέας. Το παιδί απλά είναι το μαγικό τοτέμ που περιμένει από τον καθηγητή να του μεταδώσει γνώση, χωρίς το ίδιο να χρειαστεί να ζοριστεί. Αν ο καθηγητής πει κάτι αντίθετο, κάνουμε παράπονα στον διευθυντή. Δεν ανεχόμαστε από κανέναν μαλάκα καθηγητάκο να μιλήσει άσχημα για το παιδί μας, που στο κάτω κάτω ΘΑ γίνει πολύ ανώτερο.

Εννοείται ότι οι προτιμήσεις των σχολών αυτού του παιδιού είναι "top-class". Ιατρικές, Νομικές, Παιδαγωγικά, Πληροφορικές, Οικονομικά, Πολυτεχνεία. Το δικό μας το παιδί δεν είναι για πιο κάτω. ΤΕΙ είπατε; Στα ΤΕΙ πάνε τα παιδάκια του απλού κοινού θνητού κοσμάκη, όχι το δικό μας το παιδί. Εμάς το παιδί μας θα πάει πανεπιστήμιο και στο 4ο έτος θα το "τσιμπήσουν από την Ευρώπη".

Το σκηνικό λοιπόν, όσες φορές το έχω δει, έχει πάντα την ίδια κατάληξη, ευτυχή αν θέλετε την γνώμη μου. Το παιδί, που δεν έχει κάνει και 100% σοβαρό διάβασμα, βγάζει γύρω στα 15 με 17 χιλιάδες μόρια, δηλαδή περίπου 20% κάτω από όσο υπολόγιζε, δεν πιάνει καμία σχολή από αυτές που δήλωνε ότι θα τις έπιανε μετά βαΐων και κλάδων, και αντιλαμβάνεται ότι περνάει σε μια κατώτερη βαθμολογικά σχολή. Όοοοοχι όμως, γονέας και μαθητής δεν βάζουν μυαλό ΟΥΤΕ τότε. Το παιδί θα πάει να σπουδάσει στο εξωτερικό -και μάλιστα σε πανεπιστήμιο που είναι "από τα καλύτερα στον τομέα του φυσικά"-, γιατί "ε μωρέ, πανεπιστήμια είναι αυτά που έχουμε στην Ελλάδα ή μπουρδέλα;".

Κατηγορία 2η: Παιδί ανεπίδεκτο μαθήσεως-Ηλίθιος γονέας που νομίζει ότι βρέχει.
Το παιδί ανεπίδεκτο μαθήσεως είναι από εκείνες τις κλασσικές περιπτώσεις των παιδιών που δεν έχουν ασχοληθεί ποτέ με το σχολείο για πολλούς και διάφορους λόγους. Μπορεί να μην βρέθηκε στον δρόμο τους κάποιος εκπαιδευτικός-πρότυπο, μπορεί να έγινε το αντίθετο, μπορεί απλά το παιδί να έχει άλλες κλίσεις, στις καλές τέχνες για παράδειγμα, ή πολύ απλά μπορεί να μην έχει μυαλό. Δεν είναι αυτό το θέμα μας όμως.

Το θέμα μας είναι ο γονέας αυτού του παιδιού, που 17 χρόνια τώρα δεν έχει πάρει χαμπάρι τι παιδί έχει. Θεωρεί αυτονόητο ότι θα βάλει το παιδί του να ανέβει τον γολγοθά των πανελληνίων, θα το στείλει σε φροντιστήρια ή θα του κάνει ιδιαίτερα, και από πάνω θα το πιέζει να διαβάσει, όπως πιέζει ο βιαστής το θύμα για να του σκίσει ό, τι έχει και δεν έχει. Ως επιστέγασμα όλων αυτών, όταν φυσικά δει ότι το παιδί δεν φέρνει τα αντίστοιχα αποτελέσματα, θα το ρωτήσει "Ε άμα είναι να μην διαβάζεις, άμα δεν θες να σπουδάσεις ρε παιδί μου, πες το μου να πάω να σε ξεγράψω από το φροντιστήριο". Το παιδί φυσικά, χεσμένο από τον φόβο του, τι θα πει, ναι; Λέει ένα "όχι μαμά/μπαμπά, θέλω να σπουδάσω", σχεδόν πεπεισμένο και το ίδιο ότι το εννοεί.

Το αποτέλεσμα είναι σχεδόν αστείο. Το παιδί, ειδικά με την κατάργηση της βάσης του 10, κάπου θα περάσει, είναι σχεδόν σίγουρο, και πιθανότατα πολύ μακριά από την πόλη του. Ο ηλίθιος γονέας θα το στείλει στα Μεσολόγγια, τα Γρεβενά, τις Άμφισσες και δεν ξέρω που αλλού, θα πληρώνει για τουλάχιστον 4 χρόνια τα κέρατά του σε νοίκια, λογαριασμούς, και τα λοιπά, το παιδί θα κάνει διακοπές γιατί την σχολή δεν θα μπορεί ή δεν θα θέλει να την βγάλει, και στο τέλος, τόσο το παιδί όσο και ο γονέας θα συνειδητοποιήσουν ότι έχουν χαθεί πολλά χρόνια στα οποία το παιδί θα μπορούσε να κάνει μια οποιαδήποτε χειρωνακτική εργασία και να βγάζει και γαμώ τα χρήματα από τα 18 του. Αν πάλι το παιδί καταφέρει και πάρει πτυχίο, αυτό το πτυχίο θα είναι κατά 90% λιγότερο χρήσιμο από ένα ρολό χαρτί υγείας, με τις κωλοσχολές που έχουμε γεμίσει.

Κατηγορία 3η: Μελετηρό παιδί και εξυπνούτσικο- Πιεστικός Γονέας
Εδώ κατά την γνώμη μου πρόκειται για την πιο άδικη -για το παιδί- κατάσταση. Έχουμε ένα παιδί που πάντα τα κατάφερνε στο σχολείο. Μπορεί ποτέ να μην ήταν ο πρώτος μαθητής της τάξης, αλλά πήγαινε πάντα διαβασμένο στο μάθημα. Φυσικά, αυτό έδινε τροφή για σχόλια στον γονέα, ο οποίος, βλέποντας ότι βαθμολογικά υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης, δηλαδή το 17 να γίνει 20, πίεζε το παιδί του να διαβάσει όλο και περισσότερο. Μέχρι ένα σημείο είναι και λογικό και θεμιτό αυτό.

Το παιδί συνήθως θα φτάσει στην Γ' Λυκείου χωρίς ιδιαίτερα κενά από τις προηγούμενες τάξεις. Θα έχει τους στόχους του, ξέρει τι μπορεί και τι δεν μπορεί να πετύχει. Όμως όχι, ο γονέας θα είναι εκεί, έτοιμος να κάνει την μαλακία του.

Έτσι, έχουμε έναν γονέα που χρονομετράει το διάβασμα του παιδιού του, πιάνει τα βιβλία για να το εξετάσει (ΗΛΙΘΙΕ, πληρώνεις κάποιους για αυτήν την δουλειά, που είναι πιο ειδικοί από σένα), ενώ αν το παιδί έχει ξεχάσει ένα κόμμα, ο γονέας, σαν σωστός δικαστής, το τιμωρεί. Θα του περιορίσει στο ελάχιστο τις εξόδους του, να μην βλέπει τους φίλους του, θα του κόψει ό ,τι άνεση μπορεί, ενώ όταν θα πάει για ενημέρωση από τους καθηγητές του παιδιού του, θα πασχίσει να εκμαιεύσει από τους καθηγητές το παραμικρό αρνητικό στοιχείο για το ίδιο του το παιδί, για να του το χτυπάει, "για να στρώσει". Είχα μαθητή του 19, που έχανε από πολύ μικρές λεπτομέρειες, και όταν μίλησα με τον γονέα, αν μας άκουγε κανείς, θα νόμιζε ότι μιλάμε για τον χειρότερο μαθητή της τάξης.

Ο φόβος της αποτυχίας στο μυαλό του παιδιού φυσικά θα γιγαντωθεί, και όσο πλησιάζουν οι εξετάσεις, το παιδί, που έχει δυνατότητες να γράψει καλά, θα έχει αγχωθεί τόσο πολύ που θα τρέμει σαν το ψάρι, αν δεν το πιάσουν άλλα ψυχοσωματικά προβλήματα. Στις εξετάσεις το παιδί θα γράψει ένα κλικ πιο κάτω από τις δυνατότητες του, και το μηχανογραφικό θα του το συμπληρώσει στην ουσία ο γονέας του.


Φυσικά, υπάρχουν και οι γονείς εκείνοι που κρατάνε την διαχείριση των πανελληνίων εξετάσεων μέσα σε λογικά πλαίσια. Εννοείται ότι δεν τα κάνουν όλα τέλεια, αλλά δεν νομίζω ότι υπάρχει γονέας που να μην κάνει λάθη. Το ζήτημα είναι να μην κάνεις χτυπητά λάθη, όπως στις 3 κατηγορίες που προανέφερα. Λογικό είναι ένας γονέας, μέχρι ενός σημείου, να θέλει το παιδί του να αποδώσει στο μέγιστο των δυνατοτήτων του, και για αυτό τον λόγο να το παρακινεί ή να το πιέζει για να πιάσει αυτόν τον στόχο.

Το θέμα είναι όμως, ότι, όπως και να το κάνουμε, ο πρωταγωνιστής των πανελληνίων εξετάσεων είναι ο μαθητής. Αν θέλει ο μαθητής να διαβάσει και να ασχοληθεί με το πανηγυράκι των πανελληνίων εξετάσεων, θα το κάνει, ό, τι γονέα και αν έχει από πάνω του. Αν ο μαθητής δεν γουστάρει ή αν δεν μπορεί, και πάλι, προκοπή δεν πρόκειται να δει.

Και αυτό, ας το βάλουν καλά οι γονείς στο μυαλό τους.

Πέμπτη, 10 Φεβρουαρίου 2011

Η mini οδύσσεια μιας φορητότητας.

Εδώ και καιρό άκουγα πολλούς ανθρώπους γύρω μου να λένε ότι έχουν εκβιάσει τις εταιρείες κινητής τηλεφωνίας για να πάρουν καλύτερη επιδότηση και -άρα- καλύτερη συσκευή. Αυτό που ακολουθεί δεν είναι κάτι διαφορετικό. Είναι η δικιά μου προσπάθεια να κάνω το ίδιο πράγμα.

Το συμβόλαιο μου με την Vodafone έληξε πριν καμιά εικοσαριά μέρες. Εγώ δεν το είχα καν πάρει είδηση, αλλά ήξερα ότι πλησίαζε ο καιρός για να πάρω την επιδότηση. Είχα ήδη αρχίσει να ψάχνω τις συσκευές κινητής που μου έδινε η Vodafone και είχα καταλήξει σε αυτήν. Πήρα εντελώς ενημερωτικά τηλέφωνο στο τμήμα εξυπηρέτησης πελατών για να ρωτήσω πότε λήγει το συμβόλαιο μου και πόση είναι η επιδότηση. Η κοπέλα μου είπε πως το συμβόλαιο μου έχει ήδη λήξει και πως η επιδότηση μου είναι 61€. Μετά από την ερώτηση που της έκανα γιατί είναι τόσο μικρή, μου είπε πως θα μπορούσαν να μου δώσουν 74€.

Το συγκεκριμένο ποσό φυσικά και δεν με ικανοποιούσε, μιας και η συσκευή που ήθελα να πάρω είχε 240€ αρχική τιμή. Αυτό σήμαινε πως θα έπρεπε να βάλω από την τσέπη μου 165€, ποσό που δεν μου περίσσευε. Θα ήθελα να πάρω μια επιδότηση γύρω στα 200€ και να δώσω από την τσέπη μου ένα ποσό γύρο στα 50€.

Με αυτά κατά νου, το επόμενο πρωί κίνησα στην αγορά, να δω τι έχουν να μου πουν και οι άλλες εταιρείες περί αυτού. Στην Cosmote η αλήθεια είναι ότι τα πράγματα ήταν απογοητευτικά. Καταρχάς δεν είχαν την συσκευή που ήθελα και δεύτερον μου έδιναν ακριβώς την ίδια επιδότηση με την Vodafone. Άσε που η υπάλληλος του Γερμανού συμπεριφερόταν λες και δεν ήθελε να μου πουλήσει τίποτα, μιλούσε βαριεστημένα και με κοίταζε κάπου στον λαιμό και όχι στα μάτια. Σε κάποια στιγμή πρέπει να αφαιρέθηκε κιόλας και εγώ της μιλούσα χωρίς να παίρνω απάντηση. Όλη η συνάντηση ήταν απλά ένα τραγικό fail, μπορώ να πω.

Η επόμενη μου στάση ήταν η Wind. Ευτυχώς όταν μπήκα μέσα, το κατάστημα ήταν άδειο. Με περιέλαβε μια κοπελίτσα, καμιά σχέση με την άλλη της Cosmote. Την ενημερώνω ότι είμαι συνδρομητής Vodafone, ότι έχει λήξει το συμβόλαιο μου, ότι δεν είμαι ευχαριστημένος από την επιδότηση που μου δίνουν, ότι θέλω την τάδε συσκευή και την ρωτάω τι επιδότηση μπορούν να μου κάνουν αυτοί. Πάει η κοπελίτσα στην υπεύθυνη του καταστήματος, της λέει όλο το story και γυρίζει πίσω και μου ανακοινώνει ότι μου δίνουν 175€ επιδότηση, δηλαδή, 100€ παραπάνω από την Vodafone.

Επιλέγω να μην αποδεχτώ την προσφορά της Wind αμέσως, και έτσι πετάγομαι στο κατάστημα της Vodafone. Η αλήθεια είναι πως είμαι ευχαριστημένος από το δίκτυο τους, το σήμα τους και γενικά από αυτά που μου προσφέρουν, και πως αν η Vodafone μου έκανε πλέον την ίδια προσφορά με την Wind, θα έμενα ασυζητητί. Από το κατάστημα μου λένε πως μπορούν να δώσουν απλά τα 75€, και αν θέλω να κάνω κάποια ιδιαίτερη συνεννόηση, αρμόδιο είναι το τμήμα στα κεντρικά γραφεία.

Έρχομαι σπίτι, κάνω ένα καφεδάκι κι ένα τσιγάρο και παίρνω τηλέφωνο το τμήμα εξυπηρέτησης πελατών της Vodafone. Εξηγώ όλη την ιστορία, και καταλήγω ότι η Wind μου δίνει 100€ παραπάνω από εσάς ρε παιδιά, μπορούμε να κάνουμε κάτι καλύτερο; Η κοπέλα μου λέει ότι θα με καλέσουν σε μισή ώρα για να μου απαντήσουν. Πράγμα που όντως γίνεται. Και μου λένε ότι δεν μπορούν να μου δώσουν ούτε 1€ παραπάνω από την επιδότηση. Τόση είναι, κι αν την θέλετε. Δηλαδή τους λέω, να πάω να κάνω την αίτηση φορητότητας στην Wind; Αυτό είναι δικό σας θέμα, μου απάντησε η τηλεφωνήτρια.

Ξεκινάω λοιπόν για το κατάστημα της Wind, όπου με συνοπτικές διαδικασίες υπογράφω την αίτηση φορητότητας και παίρνω την συσκευή. Εδώ να σημειώσω ότι αυτό το κομμάτι μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση, πως γίνεται δηλαδή μια εταιρεία να μου δίνει συσκευή χωρίς να έχω υπογράψει συμβόλαιο μαζί της, αλλά απλά την αίτηση ότι θέλω να μεταφερθώ σε αυτήν. Εκτός και αν υπέγραψα και συμβόλαιο και δεν το κατάλαβα. Η αλήθεια είναι ότι αυτήν την κίνηση δεν την περίμενα, γιατί είχα υπόψιν ότι η Vodafone, με το που δει την αίτηση φορητότητας, θα μου έκανε μια ισάξια ή καλύτερη προσφορά, την οποία φυσικά και θα αποδεχόμουν.

Τώρα όμως ήξερα ότι έχω πληρώσει 65€ για μια συσκευή στην Wind, που στην περίπτωση που αποδεχόμουν την αντιπρόταση της Vodafone, δεν πρόκειται να πάρω πίσω. Εκτός των άλλων, εγώ με τι μούτρα θα πήγαινα στο κατάστημα της Wind και θα τους έλεγα πάρτε πίσω ένα σφραγισμένο κινητό που το άνοιξα, του πέρασα ονόματα και τηλέφωνα, το ρύθμισα, κτλ; Με απλά λόγια, η Wind, δίνοντας μου αμέσως την συσκευή έχει προσπαθήσει να με εγκλωβίσει ηθικά, πράγμα που διαπιστώνω ότι το έχει καταφέρει.

Το καλό φυσικά είναι ότι έχω κερδίσει 100€ παραπάνω έκπτωση για την συσκευή που ήθελα να αγοράσω και, δεδομένου ότι δεν είμαι και κανένας άσος στα παζάρια, με ικανοποιούσε πλήρως. Το κακό είναι ότι δεν μπορούσα πλέον να διεκδικήσω παραπάνω. Και μεταξύ μας, δεν έχω και την όρεξη να το κάνω.

Το απόγευμα της ίδιας μέρας δέχτηκα ένα τηλέφωνο από την Vodafone, πράγμα που περίμενα. Αυτό που δεν περίμενα όμως ήταν να με πάρει τηλέφωνο ένας τύπος που μου το έπαιζε ο-μάγκας-ο-πολλά-βαρύς. Το λεξιλόγιο του βεβαίως και ήταν εντός των ορίων της ευγένειας, αλλά το ύφος του πρόδιδε έναν άνθρωπο το λιγότερο εκνευρισμένο με την πάρτη μου. Στην αρχή, μέχρι να συνειδητοποιήσω το γελοίο της όλης κατάστασης, ψάρωσα, αλλά μετά πέρασα στην αντεπίθεση. Ακολούθησε λοιπόν ο εξής διάλογος:

-Παρακαλώ;
-Γεια σας, ο κύριος Sourotiri;
-Ο ίδιος.
-Καλησπέρα σας κύριε Sourotiri, είμαι ο κύριος -ας τον πούμε- Εκνευρισμένος από την Vodafone και σας παίρνω τηλέφωνο γιατί βλέπω ότι έχετε υποβάλλει μια αίτηση φορητότητας από το δίκτυο μας προς την Wind.
-Σωστά.
-Α, αληθεύει δηλαδή.
-Βεβαίως.
-Γιατί έτσι κύριε Sourotiri;;;
-Γιατί η Wind μου δίνει 100€ μεγαλύτερη έκπτωση από εσάς για αγορά νέας συσκευής.
-Ναι, αλλά πόσο πάγιο θα πληρώνετε;
-29€. Και σε σας για το ίδιο πάγιο μιλούσαμε.
-Μπορείτε να μου πείτε κάτι; Μήπως σας προσέγγισε κανένας από την Wind για να αλλάξετε δίκτυο;
-Όχι φυσικά, μόνος μου πήγα.
-Μάλιστα... Κοιτάξτε να δείτε... Αυτή η κίνηση της Wind όπως καταλαβαίνετε έγινε γιατί υπάρχει μεγάλος ανταγωνισμός... Και εσείς δεν θεωρήσατε σωστό να μας ενημερώσετε πριν αιτηθείτε να αλλάξετε δίκτυο;
-Μα το έκανα.
-Το κάνατε;
-Βεβαίως. Και η απάντηση σας ήταν ότι η επιδότηση παραμένει η ίδια.
-Που πήρατε τηλέφωνο;
-Στην εξυπηρέτηση πελατών.
-Ναι, μα η εξυπηρέτηση είναι κάτι ενημερωτικό...
-Ναι, και η κοπέλα που μου μίλησε μου είπε ότι θα διερευνήσει το θέμα και θα με πάρει σε λίγη ώρα, πράγμα που έγινε. Και δεν μου αυξήσατε την επιδότηση.
-Δεν το ήξερα αυτό. Εν πάσει περιπτώσει, εγώ τώρα έχω να κάνω μια αντιπροσφορά...

Μου αναλύει την αντιπροσφορά και διαπιστώνω ότι είναι ίδια με της Wind.

-Συγνώμη, να σας κάνω μια ερώτηση; Έπρεπε να δείτε την αίτηση φορητότητας για να μου κάνετε καλύτερη προσφορά; Δηλαδή πριν δεν είχατε και τώρα έχετε;
-Κοιτάξτε να δείτε, καταλαβαίνετε πως αν οι εταιρείες έδιναν όση επιδότηση θέλουν οι πελάτες, θα είχαν όλοι iPhone και οι εταιρείες θα ήταν χρεωκοπημένες.
-Ναι, αλλά αυτό δεν αφορά εμένα. Εγώ βλέπω ότι στην παρούσα στιγμή, η Wind μου έδωσε αμέσως καλύτερη τιμή και μάλιστα χωρίς παρακάλια.
-Δεν είναι έτσι κύριε Sourotiri, τα βλέπετε πολύ στεγνά τα πράγματα (!!!!!!).
-Τα βλέπω στεγνά;;;
-Ναι, δεν είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα...
-Αλήθεια; Και πως είναι;
-Εμείς αυτήν την προσφορά την κάνουμε γιατί σας έκανε η Wind τέτοια προσφορά. Και θα δείτε ότι του χρόνου, η Wind θα σας δώσει μικρότερη επιδότηση και θα ζητήσετε προσφορά και από εμάς.
-Εγώ αυτό που βλέπω, είναι ότι είμαι 11 χρόνια συνδρομητής σας, πάντα πληρώνω τους λογαριασμούς μου στην ώρα τους, και κάθε χρόνο δεν διαμαρτυρήθηκα ποτέ για τις πενιχρές σας επιδοτήσεις. Δηλαδή αν έρθει ένας συνδρομητής της Wind και σας πει ότι θέλει να έρθει σε σας, θα του δώσετε καλύτερη προσφορά από αυτήν της Wind, αυτό θέλετε να πείτε;
-Ναι, αυτή ειναι η πολιτική της εταιρείας.
-Ωραία τότε, τα λέμε σε έναν χρόνο πάλι. Παρακαλώ αποδεχτείτε την αίτηση φορητότητας προς το παρόν.
-Καλώς κύριε Sourotiri. Γεια σας.

Την επόμενη μέρα με ξαναπήραν τηλέφωνο από την Vodafone. Αυτήν την φορά μίλησα με μια γλυκύτατη κοπελίτσα που μου έκανε την ίδια ακριβώς προσφορά. Αρνήθηκα χωρίς παρατράγουδα αυτήν την φορά, και από σήμερα άλλαξα δίκτυο.

Και μόλις διαπίστωσα ότι μέσα στο σπίτι το σήμα είναι καμπάνα, σε αντίθεση με αυτό της Vodafone. Καλή αρχή κάναμε, δεν μπορώ να πω :)