Τρίτη, 31 Μαΐου 2011

Τέρμα στην ασυλία των συγγενών.

Όταν ήμουν πιτσιρικάς, σου μιλάω τώρα για ηλικίες μέχρι 12 χρόνων, είχα την εντύπωση ότι μεγάλωνα σε ένα σόι το οποίο ήταν ιδανικό. Βλέπεις, κάτι ο πατέρας μου που ήταν αρκετά συγγενόπιστος, κάτι που κρατούσαμε τις παραδόσεις και κάθε Πάσχα μαζευόμασταν όλοι, κάτι ο παππούς μου που ήταν πολύ αγαπητός, μου είχε δημιουργηθεί αυτή η εντύπωση.

Όταν μεγάλωσα λίγο και πήγα γυμνάσιο, άρχισα να διακρίνω τα πρώτα σύννεφα στις σχέσεις της οικογένειας μου με ορισμένους συγγενείς. Μάθαινα για ξαδέρφια των γονιών μου που έχουν να μιλήσουν χρόνια, για θείους της μάνας μου που δεν ήταν και οι καλύτεροι χαρακτήρες, και πάει λέγοντας. Στην πορεία, με τον θάνατο του πατέρα μου (όταν ήμουν 15) και του προαναφερθέντα παππού μου (όταν ήμουν 16), τα πράγματα πήραν περίεργη τροπή. Και δεν θα μιλήσω για μένα, όχι ακόμη τουλάχιστον.

Έβλεπα λοιπόν ότι με αυτούς τους δυο θανάτους άρχισαν να γίνονται πράγματα που ούτε φανταζόμουν. Είδα τον αδερφό του πατέρα μου να απουσιάζει -για αδιευκρίνιστο ακόμη λόγο- από τα 40, είδα τον αδερφό του παππού μου να ροχαλίζει δίπλα στο πτώμα, είδα γενικότερο μια πλευρά των συγγενών μου που δεν την είχα ξαναδει. Στην πορεία, εννοείται ότι έγιναν και άλλα, πολλά οικογνειακά επεισόδια.

Και μετά, αρχίσαμε σαν οικογένεια να απομακρυνόμαστε από συγκεκριμένους συγγενείς. Και αναρωτιόμουν εντάξει, μπορεί να έχουμε τις όποιες διαφορές, αλλά δεν μπορούμε να κάτσουμε να φάμε έστω ένα πιάτο μαζί με αυτούς τους συγγενείς; Έβλεπα μια απομάκρυνση που με ενοχλούσε, βλέπεις εγώ ως πιτσιρικάς έπαιρνα ως δεδομένη και την αγάπη των συγγενών μου προς εμένα, αλλά και το αντίστροφο.

Σήμερα, είμαι στο κατώφλι (αν δεν το έχω περάσει ήδη) της δικής μου ζωής. Πλέον, δεν είμαι το "Σουρωτηράκι" που το τσιμπούσαν στα μάγουλα οι συγγενείς, αλλά το "Σουρωτήρι", με το πτυχίο του, το τελειωμένο φανταρικό του, τον αρραβώνα του, το ξεχωριστό του σπίτι. Και αντιλαμβάνομαι ότι με ενοχλούν πράγματα που, όταν ήμουν μικρός, είτε δεν τα έβλεπα είτε εθελοτυφλούσα. Χμ. Τώρα που το σκέφτομαι, εθελοτυφλούσα.

Βλέπεις, αρχίζει και με ενοχλεί η γαιδουριά και η μεγαλομανία συγκεκριμένου θείου μου. Θεωρώ απαράδεκτο ότι γνώρισε την αρραβωνιαστικιά του παιδιού του νεκρού του αδελφού (στην κηδεία του οποίου υποσχόταν ότι θα στεκόταν δεύτερος πατέρας, μη χέσω) και δεν της απηύθυνε τον λόγο ούτε μια φορά μέσα σε 24 ώρες, αντίθετα εμείς μάθαμε τα πάντα για όλες του τις δραστηριότητες. Δηλαδή κάτσε ρε, δεν θέλεις να μάθεις ούτε τι δουλειά κάνει;

Αρχίζει και με ενοχλεί η αλαζονεία (και όχι μόνο) συγκεκριμένης ξαδέρφης, με την οποία μάλιστα μόλις πρόσφατα γίναμε μπίλιες.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα μπορούσα να συνεχίσω για κάμποσο ακόμη.

Το πιο εντυπωσιακό όμως, δεν είναι ότι έχω αρχίσει να εκνευρίζομαι με διάφορα πράγματα. Το πιο δύσκολο είναι ότι παρατηρώ στον εαυτό μου χαμηλά επίπεδα ανοχής σε όλα αυτά. Έτσι, τον συγκεκριμένο θείο για παράδειγμα ξέρω ότι θα τον δω σε κανέναν χρόνο από σήμερα, όταν θα παντρευτώ δηλαδή, και δεν θα επιδιώξω να τον ξαναδώ. Όσο για την ξαδέρφη, για κάποιον λόγο είμαι σίγουρος ότι θα έχουμε 2-3 ακόμη συγκρούσεις μέχρι να την στείλω οριστικά.

Και ξέρεις κάτι; Δεν με ενοχλεί και τόσο.

Τους συγγενείς λένε δεν τους διαλέγεις. Εκτός από τους κουμπάρους, θα συμπληρώσω εγώ. Ας κρατήσω τουλάχιστον την επιλογή σε ποιους θα μιλάω και σε ποιους όχι.

Και κάπως έτσι, αρχίζω και μου θυμίζω την μάνα μου.


Δευτέρα, 23 Μαΐου 2011

Αφιέρωμα στις γκάφες του Υπουργείου Παιδείας τον τελευταίο χρόνο. Αφιερωμένο.

Οι υποψήφιοι των Πανελληνίων Εξετάσεων του 2011 το έζησαν για τα καλά στο πετσί τους, συμμετέχοντας στις πιο κωμικοτραγικές εξετάσεις όλων των εποχών.

Η ανικανότητα της Υπουργού Παιδείας Άννας Διαμαντοπούλου και των συνεργατών της όμως, άρχισε να διαφαίνεται εδώ και τουλάχιστον έναν χρόνο, στην διάρκεια του οποίου συνέβησαν πράγματα και θαύματα. Πως θα μπορούσαμε αλήθεια να περιμένουμε την άρτια διεξαγωγή των Πανελληνίων Εξετάσεων, από ένα Υπουργείο που εδώ και έναν χρόνο πέφτει από την μια γκάφα στην άλλη;

ΠΟΤΕ ΠΡΙΝ, ένα Υπουργείο Παιδείας δεν υπέπεσε σε τόσες μαζεμένες γκάφες. ΠΟΤΕ.

Το Sourotiri κάνει μια αναδρομή στα όσα κωμικοτραγικά συνέβησαν τον τελευταίο χρόνο, αποδεικνύοντας πως, η Άννα Διαμαντοπούλου, μια Υπουργός Παιδείας που δείχνει αμετακίνητη από τον ίδιο τον πρωθυπουργό, είναι το λιγότερο ανίκανη να διοικήσει ένα από τα πιο ευαίσθητα Υπουργεία της χώρας.


Ιούνιος 2010.
Οι Πανελλήνιες Εξετάσεις 2010 έχουν διεξαχθεί ομαλά σε γενικές γραμμές και έχουν τελειώσει, ενώ τα γραπτά των παιδιών βρίσκονται στην φάση των διορθώσεων. Ξαφνικά, και εν μέσω των διορθώσεων, το Υπουργείο ανακοινώνει πως οι διορθωτές θα πληρωθούν σε δόσεις και κατά 63% λιγότερο σε σχέση με τα προ ολίγων ημερών συμφωνημένα [!!!], προκαλώντας την απεργία των καθηγητών-διορθωτών και φυσικά, την πρωτοφανή αναστάτωση των οικογενειών των 100.000 περίπου υποψηφίων. (Πηγή)

Φθινόπωρο 2010.
Η νέα σχολική χρονιά ξεκινάει, και όπως συνήθως, υπάρχουν πολλές ελλείψεις σε καθηγητικό προσωπικό και βιβλία. Αλλά αυτό θα μου πείτε είναι σύνηθες φαινόμενο και μάλλον αναμενόμενο. Μόνο επί Στυλιανίδη δεν είχαμε τέτοια φαινόμενα, και αυτό πρέπει να το αναγνωρίσουμε. Οι πηγές που καταδεικνύουν το πρόβλημα είναι πολλές, οπότε δεν έχει νόημα να τις αναφέρουμε εδώ.

Νοέμβριος 2010.
Το Υπουργείο Παιδείας ανοίγει τον χορό της συζήτησης σχετικά με το πότε θα υποβληθεί το μηχανογραφικό δελτίο των υποψηφίων των Πανελληνίων, αν δηλαδή αυτό θα γίνει μετά τις Εξετάσεις ή πριν από αυτές. Η "συζήτηση" βέβαια, περιλαμβάνει μόνο ένα κείμενο που αναφέρει τα υπέρ της κατάθεσης του μηχανογραφικού ΠΡΙΝ από τις εξετάσεις, ενώ πουθενά δεν αναφέρεται το ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ της κατάστασης, να έχει ξεκινήσει η χρονιά και να γίνεται συζήτηση για ουσιαστικές αλλαγές μετά την έναρξή της, προκαλώντας αναστάτωση στους υποψηφίους. Το Υπουργείο Παιδείας, καταλαβαίνοντας το αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει, αναγκάζεται εκ νέου σε... μαργαριτάρι μέσω του Υφυπουργού κ. Πανάρετου, που δηλώνει πως "οι υποψήφιοι θα κάνουν δυο μηχανογραφικά τον χρόνο"...!!!!!!!!! Τελικά, ευτυχώς κυριαρχεί η λογική, έστω και την ύστατη στιγμή.

Δεκέμβριος 2010.
Αποφασίζεται ο "Καλλικράτης" στην εκπαίδευση, με κύρια δράση του τις συγχωνεύσεις σχολείων. Σαφώς και πρόκειται για ένα σχέδιο που ξεκίνησε με πολλές προσδοκίες, την Υπουργό να δηλώνει πως είναι ντροπή να υπάρχουν ολιγοθέσια σχολεία στην Ελλάδα του σήμερα, καταργούνται περίπου 2.000 ολιγοθέσια σχολεία, η Υπουργός -που δεν έχει μπει ποτέ της σε τάξη και δεν έχει ΚΑΜΙΑ σχέση με το αντικείμενο- δηλώνει πως η ιδανική τάξη έχει 25 με 30 μαθητές [!!!], και το καλύτερο είναι πως όλα αυτά τα πράγματα προβλέπονται να γίνουν με τις υπάρχουσες κτιριακές υποδομές (;;;). Το ακόμη καλύτερο πάντως δεν έχει αναφερθεί ακόμη. Πρόκειται για εκπαιδευτικούς σε όλη την χώρα, μόνιμους και διορισμένους φυσικά, που λόγος για τους αναπληρωτές, που, με τις συγχωνεύσεις των σχολείων ΠΕΡΙΣΣΕΥΟΥΝ. Το τι θα γίνει με την τύχη τους, θα το δούμε μέσα στους επόμενους μήνες.

Φεβρουάριος 2011.
Ο Φεβρουάριος έχει μπει για τα καλά, και σε όλα τα Λύκεια της χώρας αντιλαμβάνονται ότι δεν έχει σταλεί ακόμη η εγκύκλιος για την συμμετοχή των υποψηφίων στις πανελλήνιες εξετάσεις. Η εγκύκλιος αποστέλλεται στις 8 Φεβρουαρίου και ορίζει ως έναρξη υποβολής δηλώσεων συμμετοχής την 10η Φεβρουαρίου. Και καθυστερημένα λοιπόν, και δίνοντας λίγο χρόνο αντίδρασης και οργάνωσης της διαδικασίας στα Λύκεια.

Μάρτιος 2011.
Παρουσιάζεται το "Νέο Λύκειο" από την Υπουργό. Η παρουσίαση αφήνει άφωνους όλους τους παρευρισκομένους, μιας και το "Νέο Λύκειο" ναι μεν έχει κάποια θετικά στοιχεία (όπως την θέσπιση του ειδικού μαθήματος για την εκπόνηση εργασιών από τους μαθητές), αλλά παραγκωνίζει ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΟΤΑΤΑ και υποβαθμίζει κάποια σύγχρονα, επίκαιρα και στην τελική ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ μαθήματα, όπως η Πληροφορική και φυσικά, αφήνει ακλόνητα τα... Θρησκευτικά. Ταυτόχρονα, μειώνει τα πανελληνίως εξεταζόμενα σε μαθήματα σε 4, πηγαίνοντας σε ένα σύστημα εξετάσεων ΚΑΡΜΠΟΝ με τις Δέσμες, γυρίζοντας πίσω την χώρα 10-15 χρόνια, ένα σύστημα εξετάσεων που θα εξετάζει...όλη την ύλη του Λυκείου σε αυτά τα 4 μαθήματα, πράγμα που όλοι καταλαβαίνουν τι χάδι εεε συγνώμη χτύπημα επιφέρει στην... "παραπαιδεία" των φροντιστηρίων.

Έχουμε Μάιο του 2011, τα σχολεία διενεργούν τις ενδοσχολικές εξετάσεις για τις μικρές τάξεις και από την Πέμπτη αυτό θα γίνει και για την Γ΄Λυκείου, με λίγα λόγια τα παιδιά έχουν φύγει από τις τάξεις, και ακόμη δεν έχει φτάσει ΕΝΑ ρημάδι έγγραφο στα λύκεια που να ενημερώνει τους διευθυντές ΠΩΣ σκατά να προετοιμάσουν την επόμενη χρονιά, που θα έχει μεγάλες αλλαγές για την Α' Λυκείου. Αυτό φανταζόμαστε θα γίνει τον Σεπτέμβριο που μας έρχεται, με προφανές αποτέλεσμα την επιπλέον αναστάτωση, την προχειροδουλειά του ποδαριού και την καθυστερημένη ουσιαστική εκκίνηση των μαθημάτων. Ή μήπως όχι;



Απρίλιος 2011.
Ανακοινώνεται το πρόγραμμα των πανελληνίων εξετάσεων, καμιά εικοσαριά μέρες αργότερα σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά και ορίζει την έναρξη των εξετάσεων μια εβδομάδα νωρίτερα σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά. Το θεωρούμε στάλα στην απύθμενη βλακεία των παραγόντων του Υπουργείου αυτό. Αυτό που όμως δεν θεωρείται σε καμία περίπτωση μικρό, είναι η ανακοίνωση του μειωμένου αριθμού των θέσεων εισακτέων στα πανεπιστήμια, που γίνεται μόλις 2 μέρες πριν την έναρξη των εξετάσεων (!!!), και αλλάζει άρδην τα δεδομένα. Εξάλλου, σύμφωνα με την πάνσοφο Υπουργό, "οι θέσεις των εισακτέων δεν έχουν καμία σχέση με τις πανελλήνιες εξετάσεις", οπότε, ποιος ο λόγος να ανακοινωθούν νωρίτερα; Αφού δεν πήραν την απόφαση να τις ανακοινώσουν μετά τις βάσεις, πάλι καλά να λέμε.

Μάιος 2011.
Το υπουργείο ανακοινώνει...έγκαιρα ότι δίνει την δυνατότητα στους μαθητές να πάρουν απολυτήριο λυκείου χωρίς εξετάσεις, αλλά παραβλέπει να ενημερώσει πως οι μαθητές που θα πάρουν αυτό το απολυτήριο δεν θα γίνουν δεκτοί από σχεδόν κανένα ευρωπαϊκό πανεπιστήμιο.

Μάιος 2011. Το φιάσκο των πανελληνίων εξετάσεων.
Με αυτά και με εκείνα, αρχίζουν οι πανελλήνιες εξετάσεις με το μάθημα της Έκθεσης. Το Υπουργείο, προφανώς για λόγους οικονομίας, συγχωνεύει τις επιτροπές Ημερησίων και Εσπερινών Λυκείων σε μια επιτροπή θεμάτων, αυτή η επιτροπή πρέπει να βγάλει δυο θέματα σε ένα βράδυ, ενώ επίσης υποχρεώνονται οι υποψήφιοι των Εσπερινών Λυκείων να δίνουν εξετάσεις το...πρωί, μαζί με τους υποψήφιους των Ημερησίων. Η γκάφα δεν αργεί να γίνει και μάλιστα στο πρώτο μάθημα (Έκθεση), και έτσι, σε Εσπερινό Λύκειο μοιράζονται τα θέματα των Ημερησίων, τα παιδιά γράφουν κανονικότατα και όλοι αντιλαμβάνονται το λάθος...μετά!!!

Δυο μέρες μετά, εξετάζονται τα Μαθηματικά γενικής παιδείας, τα θέματα αποστέλλονται και 5 λεπτά μετά την διανομή τους στους μαθητές ...αποσύρονται κατεπειγόντως, και έτσι, υπάρχουν μαθητές που έχουν δει τα θέματα και τα συζητάνε με τους φίλους τους σε κάποια σχολεία, ενώ σε άλλα σχολεία οι υποψήφιοι αναγκάζονται να περιμένουν 45 λεπτά βουβοί για να τηρηθεί το...αδιάβλητο των εξετάσεων. Τα νέα θέματα έρχονται με μια γελοία διαφορά σε σχέση με τα πρωτότυπα, που θα μπορούσε να προστεθεί και με μια απλή διευκρίνηση, πράγμα που μας κάνει να αναρωτιόμαστε για τον ερασιτεχνισμό της επιτροπής και φυσικά, για τα περίπου 300.000 φύλλα Α4 που ΤΖΑΜΠΑ καταστράφηκαν μέσα σε μια στιγμή.

Συν τοις άλλοις, η δυσκολία των θεμάτων στα Μαθηματικά και την Φυσική κατεύθυνσης είναι χαρακτηριστική, ενώ ακόμη δεν έχει ολοκληρωθεί η διαδικασία των πανελληνίων εξετάσεων, πράγμα που μας κάνει ειλικρινά να απορούμε για το τι ακόμη έχουν να δουν τα μάτια μας.


Και ρωτάω εγώ, ο άμοιρος... Τι ακόμη πρέπει να γίνει για να φύγει η κυρία Διαμαντοπούλου από την θέση της;;;

Πέμπτη, 12 Μαΐου 2011

Δύο θάνατοι και μισός.

Τρία γεγονότα με χρονολογική σειρά:

Νεκρός έπεσε στο κέντρο της Αθήνας από τις μαχαιριές αγνώστων ένας 44χρονος άνδρας την ώρα που ετοιμαζόταν να μεταφέρει την ετοιμόγεννη γυναίκα του στο μαιευτήριο.
"Μαχαίρωσέ τον, έχει κάμερα."

"Τα μουνιά, έχουν γεμίσει την Ελλάδα μας, μας παίρνουν τις δουλειές και μας σκοτώνουν. Μαχαίρωσέ τον, είναι ξένος".

"Με μένα θα τα βάλεις ρε μπάσταρδε διαδηλωτή, αριστερέ του πούτσου, εσύ και οι όμοιοι σου έχουν φέρει την χώρα ως εδώ. Φάε δέκα ανάποδες με το γκλομπ, για να μάθεις".


Σε εποχές που η ανέχεια πραγματικά μαστίζει ένα πολύ μεγάλο ποσοστό των πολιτών της χώρας, πολύ φοβάμαι πως τα παρόμοια με τα παραπάνω σκηνικά όλο και θα αυξάνονται.

Δεν μπορώ να καταλάβω κανέναν, ούτε τα αρχίδια που σκότωσαν τον άντρα της ετοιμόγεννης, ούτε τους σκατοκέφαλους που σκότωσαν τον μετανάστη, ούτε τους κωλόμπατσους που έστειλαν σε κώμα τον διαδηλωτή. Είναι όλοι τους πεπεισμένοι, είμαι σίγουρος για αυτό, ότι είχαν δίκιο.

Η βία φέρνει βία. Και όταν είσαι πεπεισμένος ότι νομιμοποιείσαι να ασκήσεις βία σε κάποιον άλλο, όσο πιο δύσκολα είναι τα πράγματα γενικότερα, τόσο πιο έντονα θα την ασκήσεις. Ο σώζων εαυτόν σωθήτω.

Μαζί με την οικονομική κατάρρευση της χώρας, έχουμε χίλιες δυο ακόμη καταρρεύσεις. Δεν είναι ότι μας τελείωσαν τα λεφτά, αυτό γίνεται σε κάθε καπιταλιστικό κράτος. Είναι ότι τρέφαμε την αξιοπρέπεια μας με αυτά, και τώρα που τελειώνουν τα χρήματα, νιώθουμε όλοι ταπεινωμένοι. Και μας φταίνε όλα και όλοι (οι άλλοι). Και κάπου πρέπει να ξεσπάσουμε.

Ο μετανάστης σε αυτόν που κρατάει κάμερα, ο χρυσαυγίτης στον μετανάστη, ο μπάτσος στον διαδηλωτή. Από την μια μεριά αυτοί που σιχαίνονται, και από την άλλη μεριά δυο νεκροί και μισός.

Τα έχουμε κάνει σαν τα μούτρα μας. Αυτοί είμαστε σαν λαός, αυτά μας αξίζουν.

Και μη χειρότερα.

Κυριακή, 1 Μαΐου 2011

Ταξίδι στην Ιβηρική Χερσόνησο: Μαδρίτη - Λισαβόνα.

Η αλήθεια είναι ότι ειλικρινά δεν ξέρω από που να αρχίσω και που να τελειώσω με αυτό το ταξίδι. Έχω έναν πειρασμό μέσα μου να κάνω ένα τιτανοτεράστιο post, αλλά μάλλον δεν θα υποκύψω γιατί θα χρειαστεί να γράφω για κανένα πεντάωρο :) Για αυτό, θα αποφύγω τις λεπτομερείς περιγραφές για τα αξιοθέατα των δυο αυτών πόλεων, που άλλωστε μπορεί κανείς εύκολα να βρει με ένα απλό google search, και θα μείνω στις πιο γενικές περιγραφές αυτών που είδαμε. Πάμε:

Μαδρίτη.

Φτάνοντας στην Μαδρίτη, το πρώτο σοκ που έπαθα ήταν ότι είναι πάρα πολλοί αυτοί που δεν μιλάνε αγγλικά. Αν θες να πας λοιπόν και δεν έχεις μαζί σου κάποιον που μιλάει την γλώσσα (όπως είχαμε εμείς δυο άτομα στην παρέα μας), καλύτερα πάρε και κανένα λεξικό τσέπης μαζί σου :)

Αντίκρισα μια μεγάλη πόλη αρχοντική, που κρατάει την βασιλική της φυσιογνωμία. Αυτό το νιώθεις παντού, καθώς βολτάρεις. Από τα κτίρια που σου προκαλούν δέος και είναι διάσπαρτα μέσα στην πόλη, τα καταπράσινα μεγάλα πάρκα που τα συναντάς συνεχώς, τις πλατείες τους, ακόμη και παρατηρώντας τους ανθρώπους. Οι Μαδριλένοι σου δίνουν την εντύπωση ότι είναι άνθρωποι με επίπεδο και ζουν σε μια πόλη που το υποστηρίζει αυτό.

Είδα μεγάλα βιβλιοπωλεία στο πιο κεντρικό σημείο της πόλης (την Puerta del Sol), την ίδια στιγμή που εμείς στο Σύνταγμα έχουμε McDonalds. Είδαμε να διοργανώνεται νύχτα βιβλίου με τον κόσμο να αγοράζει πολλά βιβλία. Είδαμε να κυκλοφορούν άτομα με φανέλες της -μισητής, υποτίθεται- Barcelona, να φωνάζουν στις πλατείες υπέρ της ομάδας τους, να φοράνε την φανέλα της Μπάρτσα στο αρκούδι-σύμβολο της Μαδρίτης, να πανηγυρίζουν στα μπαρ τα γκολ της ομάδας τους έξαλλα, και να μην γίνεται τίποτα, τί-πο-τα από την άλλη μεριά, όχι δεν μιλάω απλώς για ξύλο, αλλά ούτε να γυρίσουν να τους κοιτάξουν οι αντίπαλοι οπαδοί.

Φαντάζομαι μόνο να ανέβαινε κανένας γαύρος στον Λευκό Πύργο και να άπλωνε την σημαία του Ολυμπιακού τι είχε να γίνει. Και όταν γύρισα, είδα τα επεισόδια στον χθεσινό τελικό του Κυπέλλου. Ξενέρωσα.

Είδαμε φυσικά το γήπεδο της Ρεάλ Μαδρίτης, που είναι ένα υπόδειγμα για το πως μπορείς να βγάλεις πολλά λεφτά σαν ομάδα, το μουσείο Πράδο που είναι πολύ μεγάλο και ενδιαφέρον, το μουσείο τέχνης της Reina Sofia που προσωπικά δεν με ενθουσίασε, το μουσείο Thyssen, που με άφησε με ένα αίσθημα ικανοποίησης.

Είδαμε ότι στα μουσεία τους οι κατηγορίες που μπαίνουν δωρεάν είναι πάρα πολλές (δάσκαλοι, καθηγητές, πολύτεκνοι, μονογονεικές οικογένειες, άνεργοι, νέοι κάτω των 18 και γέροι άνω των 65, φοιτητές τέχνης, κτλ). Μέσα στα μουσεία είδαμε ολόκληρες τάξεις σχολείων να κάθονται στο πάτωμα μπροστά από πίνακες και την δασκάλα να κάνει κανονικό μάθημα, είδαμε καλλιτέχνες να φτιάχνουν μπροστά στα μάτια μας αντίγραφα από πίνακες.

Πήγαμε και είδαμε Flamengo σε ένα κεντρικό θέατρο της πόλης (με είσοδο 20€ μόνο), με χορευτές ντυμένους με παραδοσιακές στολές, να μας προσφέρουν ένα κανονικό υπερθέαμα μιάμισης ώρας και αναρωτηθήκαμε αν μπορεί κάποιος τουρίστας να δει παραδοσιακούς χώρους στην Αθήνα.

Περπατήσαμε αμέτρητα χιλιόμετρα, γιατί η Μαδρίτη είναι πόλη για ανελέητο περπάτημα, και δεν νιώσαμε ούτε στιγμή να βιαζόμαστε, ή να πρέπει να τρέξουμε. Είναι και αυτό ένα στοιχείο της πόλης.

Βρεθήκαμε σε πολλές πλατείες (Plaza del Sol, Plaza Espagna, Plaza Mayor, Plaza Cibeles οι πιο γνωστές), αράξαμε στα πάρκα της πόλης, κάναμε πικνικ, φάγαμε τις τοπικές σπεσιαλιτέ (ειδικά η Παέγια τα σπάει), ήπιαμε τα ποτά μας, διασκεδάσαμε, κάναμε τα ψώνια μας.

Η Μαδρίτη με έχει αφήσει με ένα αίσθημα πληρότητας, είναι πολύ διαφορετική από πολλές πόλεις που έχω επισκεφτεί.

Κάπου στο ενδιάμεσο από όλα αυτά, κάναμε και ένα ταξίδι μέσα στο ταξίδι προς Λισαβόνα.

Μιλάμε για μια πόλη με απαράμιλλη ομορφιά, που μου έμοιασε πάρα πολύ με την Θεσσαλονίκη. Ο κεντρικός της πεζόδρομος προς την παραλία (Rua Augusta) είναι πανομοιότυπος με την οδό Αριστοτέλους και καταλήγει στην πλατεία του εμπορίου, που είναι πανομοιότυπη με την πλατεία Αριστοτέλους, η παλιά πόλη και το κάστρο της επίσης μοιάζουν πολύ με της Θεσσαλονίκης, ενώ το φρούριο - φυλακές της Belem εσωτερικά μοιάζει πάρα πολύ με τον Λευκό Πύργο. Με την διαφορά ότι οι Πορτογάλοι έβγαζαν πολλά λεφτά από αυτά.

Η Λισαβόνα σου δίνει την αίσθηση της μεγαλόπρεπης πόλης των μεγάλων θαλασσοπόρων. Είναι έρωτας με την πρώτη ματιά, σε αντίθεση με την Μαδρίτη, που όσο την ανακαλύπτεις σιγά-σιγά, τόσο πιο πολύ την ερωτεύεσαι.

Οι δε Πορτογάλοι, ίδιοι με εμάς. Ξεσκίζουν τους τουρίστες και χέζονται στο τάληρο, σε ενημερώνουν μόνο για τις ακριβές σου επιλογές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η βόλτα με το ιστορικό τραμ της πόλης, για το οποίο το εισιτήριο πάνω στο τραμ κάνει 2,5€, ενώ αν έχεις από πριν εισιτήριο κάνει 0,90€...!!! (Αυτό για να μην παραπονιόμαστε στην Θεσσαλονίκη για τα 10 λεπτά της διαφοράς που έχουν τα εισιτήρια πάνω και κάτω από το λεωφορείο). Το δε λεωφορείο από και προς το αεροδρόμιο κάνει 3,5€, ενώ ένα άλλο, που δεν έχει τον τίτλο "Aerobus", κοστίζει 2€ λιγότερα, και κάνει πανομοιότυπη διαδρομή. Γενικά τις μεταφορές μας τις πληρώσαμε πανάκριβα, γιατί κάναμε την μαλακία να μην βγάλουμε ημερήσιες κάρτες.

Στην Λισαβόνα επίσης είδαμε Fado, που εμένα με άφησε με ανάμεικτα θετικά και αρνητικά συναισθήματα, διασκεδάσαμε στην παλιά πόλη (Bairro Alto), είδαμε την πόλη από ψηλά (εκεί ήταν πραγματικά να χαρεί το μάτι σου), φάγαμε τοπικές σπεσιαλιτέ (εντύπωση μας έκανε το πόσο πολλά φρούτα βάζουν στην κουζίνα τους), βολτάραμε και πάλι ανελέητα, πήγαμε στην Σίντρα, ένα χωριό καμιά 40χλμ από την Λισαβόνα που είναι πανέμορφο, και κάναμε μέχρι και μπλογκοσυνάντηση με τον ταξιδιάρη zouri, που είναι τυπάς από τους λίγους :)

Βέβαια, είχαμε και κάποια δυσάρεστα γεγονότα σε όλες αυτές τις μέρες, όπως ότι όταν γυρνούσαμε από Λισαβόνα προς Μαδρίτη οι βαλίτσες μας έμειναν στην Λισαβόνα εξαιτίας της μαλακίας που δέρνει την TAP Portugal Airlines, όπως ότι στο Hostel που μείναμε στο δεύτερο τριήμερο στην Μαδρίτη χαλούσε κάθε τρεις και λίγο το ασανσερ και αναγκαστήκαμε να ανεβάσουμε τα πράγματα μας με τα πόδια μέχρι τον τέταρτο, αλλά σε γενικές γραμμές μπορώ να πω ότι δεν αξίζει να κρατήσω αυτές τις στιγμές, που πλέον μου φαίνονται πολύ μικρές μπροστά στην γενική εικόνα.

Πάρτε και μερικές φωτογραφίες να ανοίξει το ματάκι σας ;)

Εξωτερική όψη του γηπέδου της Real Madrid.
...και το γήπεδο από μέσα.
Ένα πραγματικά πρωτότυπο κύπελλο.
Θέα του παλατιού της βασιλικής οικογένειας.
Έχετε δει ποτέ διπλό μαξιλάρι; Εμείς όχι, μέχρι εκείνη την στιγμή :Ρ
Παζάρι βιβλίου στο κέντρο της Μαδρίτης
Συνάντηση κορυφής: Ο Ιησούς Χριστός συναντάει τον Μπομπ Σφουγγαράκη στην Πλατεία Σολ της Μαδρίτης :Ρ
Τέτοια παρκάκια με λουλουδάκια έβλεπες πολύ συχνά καθώς βόλταρες στην Μαδρίτη.
Γκουέρνικα.
Σούπερ-Χαμπουργκερ :Ρ
Βασιλικός κήπος (κοντά στο παλάτι)
Μπαλκονάκι :)
Κιτς αλλά πανέμορφο ισπανικό ταβερνάκι :)
Προσέξτε τι έχουν κάνει οι άνθρωποι με τους κορμούς των δέντρων!!! (Πλάθα Εσπάνια)
Προσέξτε καλά: Ένα σχεδόν κινητό βενζινάδικο :Ρ
Δεν είναι κτίριο, είναι ζωγραφιά :)
Λισαβόνα, παλιά πόλη: Μια κυριά απλώνει την μπουγάδα της :)
Άποψη της Λισαβόνας από το κάστρο.
Άποψη της Λισαβόνας από ένα καφέ της παλιάς πόλης, περιοχή Αλφάμα.
Άποψη του κάστρου της Λισαβόνας από τον ανελκυστήρα της Γιούστα.
Σίντρα, μια ομορφιά σκέτη.
Μανάβικο στην Πορτογαλία :)
Πλατεία εμπορίου παύλα Αριστοτέλους :Ρ
Ο Ανελκυστήρας της Γιούστα, από τον οποίο τραβήχτηκε η φωτογραφία πριν :)
Πύργος της Μπελέμ.