Παρασκευή, 30 Σεπτεμβρίου 2011

Μερικές σκέψεις για τις μαθητικές καταλήψεις σχολικών κτιρίων.

Θέλω εδώ και κάποιες μέρες να γράψω για το θέμα των μαθητικών καταλήψεων σχολικών κτιρίων, ιδίως μετά από την είδηση για τον βανδαλισμό ενός κατειλημμένου σχολείου, το κόστος του οποίου αποτιμάται στα 100.000€.

Για αρχή, να πω ότι δεν είμαι κατά της αντίδρασης γενικότερα. Θεωρώ πως αν οι μαθητές νιώθουν ότι έχουν να αντιδράσουν σε κάτι, και είναι πολλοί αυτοί οι λόγοι ειδικά φέτος, το καλύτερο πράγμα που έχουν να κάνουν είναι να αντιδράσουν. Όχι όμως χωρίς να αναλαμβάνουν και κάποιες ευθύνες για την όποια αντίδραση. Όλα αυτά τα λέω λαμβάνοντας υπόψιν ότι οι αντιδράσεις των μαθητών υπάρχουν γιατί και οι ίδιοι οι μαθητές θέλουν καλύτερα σχολεία και όχι απλώς να χαβαλεδιάσουν για να χάσουν μάθημα, έτσι;

Αν θέλεις λοιπόν να βελτιώσεις κάτι, πρέπει να αγωνιστείς. Και για να αγωνιστείς πρέπει και εσύ, ο αγωνιστής, να θυσιάσεις κάτι. Ο απεργός δηλαδή πως θυσιάζει το μεροκάματό του; Έτσι και οι μαθητές θα πρέπει να θυσιάσουν κάτι. Θέλεις ρε μαθητή να αντιδράσεις; Κάνε αποχή, πάρε και τις απουσίες σου και αντέδρασε όσο θέλεις. Τι μου κάνεις κατάληψη;

Καταρχάς, όταν οι μαθητές ενός σχολείου αποφασίζουν να το καταλάβουν, είμαστε σίγουροι ότι πρόκειται για μια διαφανή διαδικασία; Γιατί εγώ στο σχολείο μου θυμάμαι 6-7 τσακαλάκια, που ήταν χωμένοι στα μέσα και στα έξω (ο νοών νοείτο) να ξεσηκώνουν άλλους 10-15 και αυτοί οι 20 να έρχονται και να μας απειλούν και να εκφοβίζουν για να ψηφίσουμε υπέρ της κατάληψης. Στην δε γενική συνέλευση (για τον νόμο Αρσένη, τότε) μας είπαν ένα κάρο μαλακίες που δεν έγιναν ποτέ από πλευράς της κυβέρνησης για να μας πείσουν να ψηφίσουμε και στο τέλος, σαν να μην έφταναν όλα αυτά, οι ψήφοι βγήκαν περισσότερες από τους μαθητές, όχι τους μαθητές που ψήφισαν, ΟΛΟΥΣ τους μαθητές του σχολείου. Αλλά ας πούμε ότι 10 περίπου χρόνια μετά τα πράγματα έχουν αλλάξει, και ότι αυτή η διαδικασία είναι μια πολιτισμένη, δημοκρατική διαδικασία.

Δεύτερον, όταν οι μαθητές αποφασίζουν κατάληψη, ξέρουν τι σημαίνει αυτό; Ξέρουν ότι κατάληψη είναι μια παράνομη πράξη, ξέρουν ότι αυτό σημαίνει ότι παίρνουν τον έλεγχο του κτιρίου στα χέρια τους και εμποδίζουν να χρησιμοποιηθεί το κτίριο για τον σκοπό για τον οποίο έχει χτιστεί (Καλά, το τελευταίο προφανώς και το ξέρουν); Νιώθουν άραγε την ευθύνη (όταν ψηφίζουν "ΝΑΙ" στην κατάληψη) να στηρίξουν την ψήφο τους με πράξεις, δηλαδή ρε φίλε, εφόσον ψήφισες κατάληψη, πρέπει -ηθικά, απέναντι σε όλους τους συμμαθητές σου- να το κάνεις κιόλας; Γιατί αν είναι να ψηφίζεις υπέρ της κατάληψης και να κοιμάσαι στο σπίτι σου (αυτό έγινε στο δικό μου σχολείο, είπαμε 10 χρόνια πριν, από την συντριπτική πλειοψηφία των μαθητών), σόρρι κιόλας, αλλά έχεις σοβαρό πρόβλημα συνείδησης. Αλλά ας υποθέσω ότι 10 χρόνια μετά, οι μαθητές είναι πιο συνειδητοποιημένοι από την δική μου γενιά και η πλειοψηφία τους όντως καταλαμβάνει το κτίριο.

Τρίτον, όταν οι μαθητές αποφασίζουν κατάληψη, είναι σίγουροι ότι μπορούν να πάρουν την ευθύνη να προστατεύσουν το κτίριο στο οποίο περνούν 6 ώρες κάθε μέρα; Γιατί εγώ να δεχτώ ότι η κατάληψη γίνεται με αγνές προθέσεις, γιατί η Παιδεία μας είναι χάλια, αλλά πέρα από το γενικό αυτό πλαίσιο, κάθε σχολείο έχει και τα δικά του προβλήματα, έτσι; Οι μαθητές λοιπόν, που θέλουν να αντιδράσουν για να βελτιώσουν τόσο την Παιδεία, όσο και το ίδιο τους το σχολείο, είναι σίγουροι ότι μπορούν να προστατεύσουν το κτίριο; Και εγώ δεν θα πω ότι οι ίδιοι οι μαθητές θα προκαλέσουν φθορές στο σχολείο τους, γιατί δέχομαι τις προθέσεις τους, αλλά δεν ξέρουν από πριν ότι υπάρχει κίνδυνος να τους επισκεφθούν μπαχαλάκηδες και να τα σπάσουν όλα; Μπορούν να τους αντιμετωπίσουν; Γιατί δεν νοείται να θέλεις να βελτιώσεις κάτι, να το παίρνεις υπό τον έλεγχό σου και να μην μπορείς να το προστατεύσεις. Αν δεν μπορείς, άστο ρε μαθητή, χειρότερο θα γίνει.

Τέταρτον, τους γονείς τους τους ρώτησαν; Αν εξαιρέσουμε τους μαθητές των εσπερινών λυκείων, η συντριπτική πλειοψηφία των μαθητών είναι ανήλικοι, και ο λογαριασμός των πράξεών τους πάει πάντα στους γονείς. Τους γονείς τους λοιπόν τους ρώτησαν αν συναινούν σε αυτήν την πράξη; Γιατί το να κάνεις κάτι ξέροντας ότι θα πληρώσει κάποιος άλλος, είναι αν μη τι άλλο εντελώς ύπουλη συμπεριφορά.

Πέμπτον, έχουν αναρωτηθεί ποτέ αν θα μπορούσαν να κάνουν κάτι άλλο, πριν την κατάληψη; Γιατί κανονικά, εγώ ξέρω ότι η κατάληψη είναι το τελευταίο μέσο πίεσης. Πρώτα πιέζεις με πιο ήπιους τρόπους και μετά, αν δεν ικανοποιηθεί το αίτημα σου, πας στην κατάληψη. Μα θα μου πεις, σιγά μην ιδρώσει το αυτί του Υπουργού με τους ήπιους τρόπους. Ναι ρε φίλε, αλλά ΕΣΥ πως το ξέρεις αυτό; Δοκίμασες; Και να σου πω και το άλλο; Αν έφταναν 600 επιστολές διαμαρτυρίας (τόσες είναι οι καταλήψεις σχολείων αυτήν την στιγμή) στο Υπουργείο πριν 20 μέρες, νομίζεις θα πέρναγαν εντελώς απαρατήρητες, ειδικά αν όλες αυτές οι επιστολές είχαν ως αποδέκτες και τα έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης;

Έκτον, άντε και την έκαναν την κατάληψη, έχουν αντιληφθεί ότι η κοινή γνώμη είναι σημαντικό να πάρει το μέρος τους; Και για να γίνει αυτό, χρειάζονται σωστά αιτήματα, όχι γενικές και αόριστες μαλακίες ή ειδικότερες μπούρδες. Ενδεικτικά, αναφέρω μερικά αιτήματα που τα βρήκα μέσω Google:

"Να μην δοθούν τα έξοδα των σχολείων στους δήμους και να φύγουν από το κράτος" (λες και ο δήμος δεν είναι κράτος),
"Αλλαγή υπουργού παιδείας",
"Βάση του 10" (τι; να καταργηθεί; να εφαρμοστεί; Ούτε μια πρόταση δεν είναι αυτό),
"Μείωση ωρών αρχαίων" (και να μπει μάθημα greeklish θα έλεγα εγώ),
"Δημιουργία καπνιστηρίου στο σχολείο για τους μαθητές" (άσχετα αν το κάπνισμα απαγορεύεται κάτω των 18, και το σχολείο ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ως θεσμός να δημιουργήσει έναν χώρο στον οποίο να τελείται μια παράνομη πράξη),
"Φθηνότερες τιμές στο κυλικείο" (να παίρνεις από το σπίτι σου, πιο υγιεινό είναι),
"Μόνο οι καλοί καθηγητές να διδάσκουν τις κατευθύνσεις" (γιατί φυσικά υπάρχει μονάδα μέτρησης της καλής διδασκαλίας),
Όλα όσα αφορούν τα πανεπιστήμια επίσης είναι συνήθως και αιτήματα σχολικών καταλήψεων, τι άλλο θα δούνε τα μάτια μου,
"Να αυξηθεί στο 10% του ΑΕΠ η χρηματοδότηση για την παιδεία" (λες και ξέρουν οι μαθητές τι είναι ΑΕΠ και τι σημαίνει 10% του ΑΕΠ και τι σημαίνει κοινωνικά αυτό το αίτημα),
"Να διατηρηθεί η κατάσταση με τα μηχανογραφικά μετά τις εξετάσεις" (κάτσε ρε φίλε, το άλλαξαν αυτό για να διαμαρτυρηθείς; Χαζός είσαι;),
"Επαναπροσδιορισμός των δρομολογίων των μέσων μεταφοράς για να μην αναγκάζονται οι μαθητές να τρέξουν για να προλάβουν τα λεωφορεία" (να είσαι στην ώρα σου),
"Να μην υπάρχουν 5λεπτα διαλείμματα" (δεν λέγεται διάλειμμα, λέγεται αλλαγή αίθουσας και υπάρχει παιδαγωγικός λόγος για αυτό),
"Τεχνολογική εξέλιξη του σχολείου" (για αυτό, ας σπάσουμε τους παλιούς υπολογιστές να μας φέρουν καινούργιους),
"Καλύτερη αντιμετώπιση από ορισμένους καθηγητές" (να πας στην δευτεροβάθμια να διαμαρτυρηθείς, εκεί θα πιάσει και τόπο τουλάχιστον),

και πάει λέγοντας.

Φυσικά, ανάμεσα στα αιτήματα υπάρχουν και σωστά πράγματα, για να είμαστε δίκαιοι, αλλά και μόνο η ύπαρξη αρκετών γελοίων αιτημάτων δείχνει αφενός την επιπολαιότητα που οι ίδιοι οι μαθητές έχουν όσον αφορά την κατάληψη, αφετέρου φαίνεται ξεκάθαρα ότι αυτά τα γελοία αιτήματα είναι για να γεμίζουν την σελίδα.

Στα δικά μου χρόνια πάντως, στο δικό μου σχολείο, κάναμε κατάληψη για να χάσουμε μάθημα. Εύκολα, γρήγορα, χωρίς απουσίες, ύπνο μέχρι τις 2 το μεσημέρι. Αν είναι έτσι, ας μας το πουν οι μαθητές για να μην κουραζόμαστε. Αλλά φαντάζομαι ότι, όπως και εμείς τότε, δεν θα δεχτούν ούτε ότι οι καταλήψεις (οι περισσότερες, τουλάχιστον) είναι υποκινούμενες, ούτε ότι γίνονται για να χαθεί το μάθημα, ούτε για χαβαλέ. Θα κάνουν τα πάντα για να σε πείσουν ότι αγωνίζονται, όπως κι εμείς. Μόνο που ρε παιδιά, οι πράξεις δείχνουν περισσότερα από τα λόγια.

Και φυσικά, όλη αυτή η φαρσοκωμωδία τελειώνει με την εμφάνιση κανενός αστυνομικού ή εισαγγελέα, όταν καμιά φορά πιάνουν μερικούς καταληψίες και τους πάνε στο τμήμα για να περάσουν να τους παραλάβουν η μαμάκα και ο μπαμπάκας (γιατί είπαμε, σε αυτούς πάει ο λογαριασμός), τότε βλέπεις όλους αυτούς τους κουραδόμαγκες να κλαίνε με μύξες και να αναρωτιούνται αν άξιζε τον κόπο όλο αυτό.

Πάνω σε αυτό, καταλαβαίνω ότι είναι πολύ σκληρό για κάποιους να βλέπουν την αστυνομία στα σχολεία να συλλαμβάνει ανήλικους μαθητές, αλλά ρωτάω κι εγώ με την σειρά μου, αν οι ανήλικοι έχουν το ακαταλόγιστο, τόσο εντός όσο και εκτός σχολείου. Δηλαδή αν έρθει ένας 16χρονος και με μαχαιρώσει και με ληστέψει, πρέπει να μην τον πιάσει η αστυνομία; "Με τους μαθητές κάνεις διάλογο, όχι συλλήψεις", άκουσα μια γνώμη. Και συμφωνώ φυσικά, αλλά αν δεν πάει η αστυνομία στους ίδιους τους μαθητές θα πρέπει να πάει στους γονείς τους κατευθείαν, έτσι;

Παρακαλούνται όσοι είναι ή υπήρξαν μαθητές σε σχολεία που έχουν ή είχαν κατάληψη, να πουν την γνώμη τους και τις εμπειρίες τους. Προσοχή όμως, θα παρακαλούσα να μην βγούμε από το θέμα, το οποίο είναι καθαρά η κατάληψη σχολείου σαν μέσο πίεσης.

Τετάρτη, 28 Σεπτεμβρίου 2011

#Sourocontest - τα αποτελέσματα!

H αλήθεια είναι πως το είχα βαρεθεί το παλιό μου avatar. Ψάχνοντας όμως στο google να βρω μια άλλη εικόνα ενός σουρωτηριού, καμία δεν με ικανοποιούσε. Καταρχάς και μόνο που έπρεπε να ψάξω "collander" στα αγγλικά, με ξενέρωνε. Άσε που όλες οι φώτο που έβρισκα ήταν απλές φώτο από σουρωτήρια, χωρίς φαντασία.

Έτσι λοιπόν, και ενώ βρισκόμουν μπροστά σε αυτό το πολύ μεγάλο υπαρξιακό μου πρόβλημα, είπα, μεταξύ σοβαρού και αστείου, στο twitter ότι διοργανώνω έναν διαγωνισμό. Ο διαγωνισμός λεγόταν #Sourocontest και όσοι λάμβαναν μέρος θα έπρεπε να βγουν μια φωτογραφία με ένα σουρωτήρι, χωρίς κανέναν περιορισμό. Και καλά.

Και εκεί που πίστευα ότι ολόκληρη η κωμόπολη που με ακολουθεί θα πιάσει την πλάκα ή ότι έστω θα το βρουν έναν αποτυχημένο τρόπο να κάνω χιούμορ, μερικοί τρελάρες άρχισαν να κάνουν αυτό που τους ζήτησα!!! Οι πρώτες homemade φωτογραφίες με σουρωτήρια έφταναν, αφήνοντάς με χωρίς επιλογή, όπως καταλαβαίνετε. Αφού το ξεκίνησα, έπρεπε να το τραβήξω μέχρι τέλους :)

Γέλασα πάρα πολύ είναι η αλήθεια με την ευρηματικότητα ορισμένων, αλλά πιο πολύ γούσταρα για το τζέρτζελο που είχε η όλη φάση :) Ευχαριστώ τους περίπου 40 θεότρελους followers μου που μπήκαν στον κόπο να συμμετάσχουν στο #Sourocontest και όλους τους υπόλοιπους που τους σπάμμαρα :)

Όλες οι συμμετοχές του #Sourocontest είναι διαθέσιμες εδώ. Καθώς λάμβανα όλο και περισσότερες συμμετοχές, αποφάσισα πως θα ήταν άδικο να υπάρχει μόνο ένας νικητής. Έτσι, αποφάσισα να υιοθετήσω ξεχωριστό avatar για το twitter, για το Google+ και για το blog :) Επίσης, τιμής ένεκεν, όλες οι συμμετοχές βρίσκονται ως κολλάζ στο background του προφίλ μου στο Twitter (μια ιδέα της @Schnooglie).

Πάμε λοιπόν να δούμε τους νικητές!!!





(drum roll)







(drum roll)







(drum roll)







Ντσσσσσσ!!!!!!!


Κατηγορία 1η: Νικητής Twitter!

Εδώ έχουμε την συμμετοχή από την αξιολάτρευτη @Costadaki. Όλα μοιάζουν σωστά. Το πράσινο της Πανάθας χρώμα του σουρωτηρίου. Το ίδιο το σουρωτήρι που σούρωσε τα μακαρόνια που με ανέθρεψαν (ναι, έχουμε ακριβώς το ίδιο στο πατρικό μου :))). Και εννοείται η ατάκα "αϊ tweet ε λοτ" που ήταν το κερασάκι στην τούρτα :)


Κατηγορία 2η: Νικητής Google+!!!

Εδώ έχουμε την συμμετοχή από την @specialexaki. Μιλάμε για ολόκληρη χειροτεχνία όπως βλέπετε. Το μήνυμα εδώ είναι σαφές, σας μιλάει ένα σουρωτήρι. Και είναι ωραία μέρα να είσαι Σουρωτήρι :) Γλυκύτατη συμμετοχή που δεν με άφησε ασυγκίνητο ;)

Κατηγορία 3η: Νικητής Blog!

E εντάξει, ό,τι και να πω για την συμμετοχή της @xrysaram1 θα είναι λίγο!!! Η κοπέλα διάβασε τα Wedding Series και γούσταρε! Γούσταρα κι εγώ όμως με την ευρηματικότητά της, τόσο που θα της προτείνω να κάνει σουρωτήρια-μπομπονιέρες και να τα πουλάει στο eBay!!! Χαχαχαχα :)

Ευχαριστώ και πάλι όσους συμμετείχαν στην μαλακία που με δέρνει :) Ειλικρινά το απόλαυσα :)

Πέμπτη, 15 Σεπτεμβρίου 2011

Πρωτοετής Φοιτητής, μια εγγραφή λίγο διαφορετική από τις άλλες.

Για όσους δεν το γνωρίζουν (εντάξει, δεν το διατυμπάνισα είναι η αλήθεια), φέτος έδωσα και εγώ πανελλήνιες εξετάσεις μαζί με τους 18χρονους υποψηφίους. Τα πράγματα πήγαν λίιιιγο χειρότερα από το επιθυμητό (όσον αφορά κάποιους βαθμούς που έγραψα), αλλά οι βάσεις ήρθαν φέρνοντάς μου μια γλυκιά ανακούφιση. Τελικά πέρασα στην 2η μου επιλογή. Τώρα θα μου πείτε τι δουλειά έχει ένας αρραβωνιασμένος άνθρωπος να πηγαίνει σε πανεπιστήμια ξανά, αλλά τι να κάνω, η Λίνα ήθελε να παντρευτεί πρωτοετή φοιτητή πιπίνι :ΡΡΡΡ

Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μου :)

Σήμερα λοιπόν, ξεκίνησα για να πάω να γραφτώ στο πανεπιστήμιο. Είχα φυσικά υπόψιν μου όλα όσα γίνονται στην διάρκεια των εγγραφών των πρωτοετών (μπορείτε να διαβάσετε τον σάλο που προέκυψε όταν παρουσίασα τις πρακτικές των φοιτητικών παρατάξεων και με ντοκουμέντα), οπότε σήμερα, είχα απλά περιέργεια να δω πως θα με αντιμετώπιζαν. Γιατί εντάξει, αν είσαι κομματόσκυλο, έχεις πολλά να περιμένεις από τον πρωτοετή που δεν ξέρει που πάνε τα 4 (σόρρυ παιδάκια, αλλά αυτό θα το καταλάβετε σε λίγα χρόνια γιατί ισχύει), έχεις αρκετά εν δυνάμει οφέλη από αυτόν. Αλλά από έναν άνθρωπο που τελείωσε το σχολείο πριν 10 χρόνια, έχει πάρει το πτυχίο του από άλλη σχολή και μένει και σε άλλη πόλη από αυτήν που είναι το πανεπιστήμιο (αυτός είμαι εγώ), τι να περιμένεις;

Έσκασα μύτη στο πάρκινγκ του πανεπιστημίου, πάρκαρα το αυτοκίνητο μου και βγήκα. Φορούσα μαύρα γυαλιά, κρατούσα έναν φραπέ στο ένα χέρι και έναν φάκελο με τα δικαιολογητικά στον άλλον.

Παρατηρώ από μακριά τα κομματόσκυλα. Διαπιστώνω ότι έχουν στήσει τρία μπλόκα. Ένα μπλόκο περίπου στα 50 μέτρα από την είσοδο, ένα στα 30 μέτρα και ένα ακριβώς στην είσοδο. Επιβραδύνω λοιπόν και περιμένω έναν από αυτούς να έρθει και να με ρωτήσει αν είμαι για εγγραφή. Εξάλλου, αυτό γινόταν ΚΑΘΕ χρόνο στην προηγούμενή μου σχολή.

Περνάω από το πρώτο μπλόκο, χωρίς να μου δώσουν καν σημασία. Λέω από μέσα μου ότι μπορεί να έκανα λάθος, ίσως είναι παρέα φοιτητών και όχι κομματόσκυλα. Πλησιάζω στο δεύτερο μπλόκο, επιβραδύνω κι άλλο, κάνω και καλά ότι κοιτάω σαν χαμένος, στα αρχίδια τους!!! Ρε πούστη, τι πρέπει να κάνει κανείς για να του έρθει αυτόκλητη βοήθεια, αναρωτιέμαι. Περνάω και το δεύτερο μπλόκο και πλησιάζω στην είσοδο, μια από τα ίδια. Για τα κομματόσκυλα ήμουν απλά ένας αόρατος άνθρωπος ή έστω, οτιδήποτε άλλο εκτός από πρωτοετής φοιτητής. Απλά δεν υπήρχα για αυτούς.

Μπαίνω μέσα στο φουαγιέ, που εννοείται ότι ήταν τίγκα στο κομματόσκυλο, ακολουθώ τις πινακίδες και κατευθύνομαι προς την γραμματεία. Του πούστη, αν δεν με πιάσει και τώρα κανένας, θα αναγκαστώ να ζητήσω την βοήθειά τους, σκέφτομαι. Ήρθα μέχρι εδώ, να μην το διασκεδάσω λίγο;

Να μην σας τα πολυλογώ, έφτασα στην πόρτα της γραμματείας ανενόχλητος. Μάλιστα, κάποιοι μου έκαναν και χώρο να περάσω...!!! Ε άει σιχτίρ δηλαδή. Πάω στο πρώτο τραπεζάκι που βρίσκω μπροστά μου, και κάνω την μαγική ερώτηση:

-Ρε παιδιά, αίτηση για εγγραφή από που παίρνω; (από την γραμματεία άχρηστε, απάντησα από μέσα μου στον εαυτό μου :ΡΡΡ)

-Για εγγραφή είστε...;!;!;!; (μου απάντησε μια λυγερόκορμη, ξανθιά με ντεκαπάζ κοπελίτσα. Αντιπαρέρχομαι τον πληθυντικό ευγενείας και της απαντάω, ενώ ταυτόχρονα, με την άκρη του ματιού μου, πιάνω το άγριο βλέμμα του αρχιτσομπάνου στις κοπελίτσες που έλεγε "καλά μωρή μαλακισμένες, πως σκατά σας ξέφυγε αυτός;")

-Ναι, για εγγραφή.

-Ναι, ελάτε από εδώ.

Πλησιάζει, με ακουμπάει με την παλάμη της στην ωμοπλάτη και με οδηγεί στην γραμματεία. Φτηνό το κολπάκι κοπελιά.

Παίρνω την αίτηση από την γραμματεία και επιστρέφω στο τραπεζάκι. Με παραλαμβάνει μια άλλη κοπελίτσα, λιγότερο πλαστική από την μπίμπο, καθόμαστε και αραδιάζουμε τα χαρτιά.

-Πως σε λένε;
-Sourotiri (σιγά μην σε ρωτήσω το ίδιο πράγμα, συζήτηση θα κάνουμε; Έλα να κάνουμε την αίτηση)
-Α εμένα με λένε Δάπω.
-Χάρηκα Δάπω.
-Λοιπόν εδώ συμπληρώνεις το όνο...

(Έχω ήδη αρχίσει να συμπληρώνω τα στοιχεία μου, πράγμα που έχω κάνει λίγες εκατοντάδες φορές παραπάνω από αυτήν :Ρ)

-Και για πες, δεύτερη σχολή είναι αυτή; (Όχι η πρώτη είναι, αλλά έχω πρόωρη ανάπτυξη)
-Ναι, δεύτερη.
-Ποια είναι η πρώτη σου σχολή;
-Η Τάδε.
-Και γιατί βρε Sourotiri παράτησες την Τάδε, μια χαρά σχολή!!! Όχι ότι η δική μας δεν είναι καλή βέβαια, είναι πολύ καλή σχολή και αυτή. (Ευτυχώς αυτή μου μιλάει στον ενικό, σκέφτομαι)
-Δεν την παράτησα βρε Δάπω, την τελείωσα.
-Αααα....

Κάπου μέσα στα χαρτιά μου παρατηρεί το πτυχίο μου.

-Αυτό είναι το πτυχίο σου;
-Ναι, πάρε να το δεις αν θέλεις (μιας και δεν έχεις δει πτυχίο ποτέ σου και έτσι πως έμπλεξες, παίζει να αργήσεις λίγο ακόμη)
-Αχ τι καλάααα... Και κάτσε, έκανες μηχανογραφικό με το 10%; (Ανενημέρωτη σε βρίσκω Δάπω, δεν έχω δικαίωμα να κάνω 10%, μιας και έχουν περάσει 2 τουλάχιστον χρόνια από την αποφοίτησή μου)
-Όχι, πανελλήνιες έδωσα (έχω αρχίσει να νιώθω ότι της προκαλώ απανωτά σοκ). Εξάλλου, τα μισά περίπου μαθήματα που έδωσα τα δίδασκα στο φροντιστήριο που δούλευα.

Χαμογελάει, έχει ήδη αρχίσει να καταλαβαίνει ότι δεν είμαι του χεριού της.

Προχωράμε την αίτηση, και φτάνω στο πεδίο "Θρήσκευμα".

-Αυτό γιατί υπάρχει εδώ;
-Ποιο καλέ, το θρήσκευμα; Βάλε χι όμικρον.
-Αυτό είναι προσωπικό δεδομένο, δεν πιστεύω να έχω πρόβλημα αν δεν το συμπληρώσω.
-Ε όχι δεν νομίζω... Δεν έχεις και άδικο. Και θα μετακομίσεις εδώ για να σπουδάσεις;
-Όχι, μένω στην παραδίπλα πόλη.
-Α, από εκεί είσαι;
-Όχι, Θεσσαλονικιός είμαι, αλλά μετακόμισα στην παραδίπλα πόλη λόγω αρραβώνα.

Βλέπω ότι προσέχει την βέρα. Είμαι σίγουρος ότι αρχίζει και αναρωτιέται τι δουλειά έχει αυτή με μένα. Είμαστε σε εντελώς άλλες φάσεις της ζωής μας και αυτό φαίνεται.

Συνεχίζουμε την αίτηση, ρωτάω κάποια πράγματα για τα οποία δεν ξέρει να μου απαντήσει, με αποτέλεσμα να έρθει και ο αρχιτσομπάνος. Έχω συμπληρώσει όλα τα έντυπα και είμαι έτοιμος να φύγω για την γραμματεία να τα καταθέσω. Όμως, δεν προλαβαίνω.

-Θα σου δώσω τώρα ένα ντοσιέ (βγάζει το ντοσιέ) που περιέχει μέσα πληροφορίες για την σχολή...

Βλέπω το ντοσιέ, αποφασίζω να το πάρω γιατί το site της σχολής δεν με ικανοποίησε, αλλά το βάζω μέσα στο άλλο ντοσιέ που είχα όλα τα χαρτιά μου. Σιγά μην το κουβαλάω φόρα παρτίδα να σας κάνω και διαφήμιση.

-...και αν θέλεις, μπορείς να μου δώσεις το τηλέφωνό σου;

Αυτή είναι η κρίσιμη στιγμή που κάθε πρωτοετής φοιτητής πρέπει να αποφύγει. Σε όσα παιδιά δεν θέλουν να δώσουν το τηλέφωνό τους, τους συμβουλεύω να πουν ότι δεν έχουν κινητό, ότι δεν το θυμούνται από έξω ή ότι δεν έχουν μπαταρία ή μονάδες για να κάνουν αναπάντητη στο κομματόσκυλο. Αντιλαμβάνομαι ότι δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει πιστευτή καμία από αυτές τις δικαιολογίες, αν τις ξεστομίσω εγώ. Πρέπει να βρω κάτι γρήγορα, αλλά στο τέλος απλά χαμογελάω με νόημα.

-Ε άστο μωρέ, ας σου δώσω εγώ το δικό μου καλύτερα. (Ευτυχώς)

Πάω στην γραμματεία και διαπιστώνω ότι η γραμματέας έχει μια κοπελίτσα μπροστά της, στην οποία μιλάει κάπως απαξιωτικά. Και εδώ τις ίδιες μαλακίες θα έχουμε, σκέφτομαι. Παίρνω το επίσημο προσωπείο μου, της μιλάω με το σεις και με το σας, και παραδόξως, η γραμματέας μου απαντάει σε ανάλογο ύφος.

Αρχίζει και σχηματίζεται ουρά από πίσω μου, από πρωτοετείς φοιτητές που περιμένουν να κάνουν την εγγραφή τους. Μάλλον ήμουν τυχερός και πέτυχα την γραμματεία κενή. Στον διάλογο που κάνω με την γραμματέα, αναγκαστικά αναφέρω κάποια πράγματα πάλι, όπως ότι έχω πτυχίο από άλλη σχολή, ότι έδωσα πανελλήνιες, κτλ. Συνειδητοποιώ ότι η ουρά αρχίζει στα 5 μέτρα από μένα, και αρχίζει να ακούγεται σούσουρο. Πιάνω μερικές ατάκες που με αφορούν, ενώ ταυτόχρονα, με την άκρη του ματιού μου πιάνω μερικά απορημένα βλέμματα. Τελειώνω και φεύγω.

Δεν μπορώ να πω, το διασκέδασα :)

Δευτέρα, 12 Σεπτεμβρίου 2011

...την ζωή ποδήλατο.

Αφορμή για αυτό το ποστ στάθηκαν μερικά περιστατικά που είδα στον δρόμο, με ποδηλάτες να κάνουν διάφορες καφρίλες. Είδα ποδηλάτες να περνάνε κόκκινα φανάρια, ο ένας εξ αυτών μάλιστα φορτσάτος, είδα ποδηλάτες να στέκονται μέσα στην μέση του δρόμου δημιουργώντας ουρά πίσω μου, ποδηλάτες να παραβιάζουν προτεραιότητες, και πάει λέγοντας.

Δεν έχω τίποτα φυσικά με το ποδηλατικό κίνημα, το οποίο ανθίζει σιγά-σιγά στην χώρα μας και μπορώ να πω ότι αν όλοι οδηγούσαμε ποδήλατα, ή έστω ένα μεγάλο ποσοστό από εμάς, οι πόλεις μας θα ήταν πολύ πιο όμορφες. Με τους μαλάκες ανεξέλεγκτους ποδηλάτες έχω πρόβλημα.

Αναρωτήθηκα λοιπόν με ένα μου tweet αν οι ποδηλάτες υποχρεούνται να έχουν δίπλωμα ή έστω να ξέρουν τα σήματα. Ρητορικό το ερώτημα βεβαίως. Στον διάλογο που ακολούθησε, αναγκάστηκα να ψάξω τον ΚΟΚ, γιατί ήταν το μόνο κείμενο που θα μπορούσε να μας διαφωτίσει.

Φυσικά, πέρα από το τι λέει ο ΚΟΚ, θεωρώ αυτονόητη υποχρέωση των ποδηλατών, ακόμη και αν δεν το ζητά ο νόμος, να γνωρίζουν τους κανόνες που διέπουν τον δρόμο. Κυρίως για την δική τους ασφάλεια φυσικά και δευτερευόντως για τους οδηγούς των άλλων οχημάτων. Αν κάποιος παίρνει ένα ποδήλατο και βγαίνει στον δρόμο χωρίς να γνωρίζει τους κανόνες που τον διέπουν, εκτός από επικίνδυνο, τον θεωρώ και βλάκα.

Τι λέει λοιπόν ο ΚΟΚ;

Αρχίζει με κάποιους ορισμούς. Στο άρθρο 2 λοιπόν, ο ΚΟΚ μας ορίζει κάποιες έννοιες (τα bold δικά μου, για έμφαση):

Oδηγός: Πρόσωπo τo oπoίo oδηγεί κάθε είδoυς όχημα ή ζώα μεμoνωμένα ή σε αγέλες και πoίμνια ή ζώα όταν χρησιμoπoιoύνται για έλξη, για τη μεταφoρά πρoσώπων ή πραγμάτων ή ίππευση.

Ποδήλατο: Το όχημα δύο τουλάχιστον τροχών το οποίο κινείται με τη μυϊκή δύναμη εκείνων που επιβαίνουν και μπορεί να υποβοηθείται με βοηθητικό ηλεκτροκινητήρα μέγιστης συνεχούς ονομαστικής ισχύος 0,25 KW και η ισχύς του οποίου μειώνεται σταδιακά και τελικά μηδενίζεται όταν η ταχύτητα του οχήματος φθάσει τα 25 χλμ/ώρα ή νωρίτερα, εάν σταματήσει η ποδηλάτηση.

Πoδηλατόδρoμoς: Οδός ή τμήμα οδού απoκλειστικής κυκλoφoρίας πoδηλάτων.

'Αρα, το ποδήλατο είναι όχημα, ο ποδηλάτης είναι οδηγός οχήματος, και ο ποδηλατόδρομος είναι το μέρος εκείνο που επιτρέπονται μόνο ποδήλατα. Αυτό το τελευταίο φυσικά δεν μας λέει ότι τα ποδήλατα δεν επιτρέπεται να κυκλοφορούν στο οδόστρωμα.

Πιο κάτω, στο άρθρο 13, ο ΚΟΚ μας λέει πως "Kάθε κινoύμενo όχημα ή συνδυασμός oχημάτων επιβάλλεται να έχει oδηγό". Μάλιστα, αυτός ο οδηγός "επιβάλλεται να έχει την, κατά τις σχετικές διατάξεις προβλεπόμενη άδεια οδήγησης", το κοινώς λεγόμενο και δίπλωμα.

Το πρώτο κενό που προκύπτει είναι ακριβώς εδώ. Δίπλωμα για ποδήλατο δεν υπάρχει, άρα τι μπορούμε να υποθέσουμε; Ότι εφόσον ο ποδηλάτης δεν (μπορεί να) έχει δίπλωμα οδήγησης ποδηλάτου, δεν μπορεί να οδηγήσει ποδήλατο;

Η υπόθεση αρχίζει να αποκτάει περισσότερο ενδιαφέρον στο άρθρο 88, που μιλάει για τις άδειες κυκλοφορίας: "Δεν επιτρέπεται μηχανoκίνητo όχημα, ρυμoυλκoύμενo, μoτoπoδήλατo ή ζωήλατo όχημα, να κυκλoφoρεί oπoυδήπoτε στη Χώρα, αν δεν έχει εκδoθεί γι’ αυτό άδεια κυκλoφoρίας". Εδώ ο ΚΟΚ μας λέει ότι το ποδήλατο δεν υποχρεούται να έχει άδεια κυκλοφορίας (που πέραν του χαρτιού που ονομάζεται άδεια κυκλοφορίας, αυτό στα νέα ελληνικά σημαίνει ότι δεν επιτρέπεται να κυκλοφορεί, έτσι;!;!;!;).

Κοινώς, ο ΚΟΚ δεν προβλέπει από την μια δίπλωμα για τον ποδηλάτη, ούτε άδεια κυκλοφορίας για το ποδήλατο, αλλά από την άλλη τα θεωρεί απαραίτητα για "κάθε όχημα και οδηγό". Δηλαδή τι σκατά είναι ο ποδηλάτης ρε παιδιά, όταν δεν κινείται σε ποδηλατόδρομο αλλά στον δρόμο; Τι είναι; Είναι οδηγός (άρα πρέπει να ξέρει πως να οδηγάει), είναι πεζός, τι είναι αυτός ο χρήστης του οδοστρώματος;

Ελπίζω να καλυφθεί γρήγορα αυτό το κενό του ΚΟΚ πάντως. Μέχρι τότε, οι οδηγοί να προσέχετε τους ποδηλάτες και οι ποδηλάτες τους οδηγούς.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θα ήθελα να είμαι στην θέση ούτε του ποδηλάτη, ούτε του οδηγού, ούτε του τροχονόμου στην περίπτωση ατυχήματος με υπαιτιότητα του ποδηλάτη.

Κυριακή, 4 Σεπτεμβρίου 2011

Με 2 σπίτια και χωρίς.

Έχω να γράψω πάνω από 5 εβδομάδες εδώ μέσα. Είναι η πρώτη φορά που έχω παρατήσει τόσο πολύ αυτήν την διαδικτυακή γωνιά μου και νομίζω πως αυτό είναι λογικό αποτέλεσμα της ανακατωσούρας που επικρατεί στην ζωή μου αυτό το καλοκαίρι. Όλα ξεκίνησαν υπέροχα, με μένα και την Λίνα να παντρεύουμε ένα πολυαγαπημένο μας ζευγάρι. Έπονταν άλλοι 4 γάμοι, και θέλαμε να πάμε σε όλους. Βλέπεις, ήταν το πρώτο καλοκαίρι που άρχισαν να παντρεύονται παιδιά της δικής μας ηλικίας και, δεδομένου ότι ζούμε και εμείς τον πυρετό του δικού μας γάμου, πραγματικά ανυπομονούσαμε.

Και μετά, ήρθε το ατύχημα. Ευγνωμονώ την τύχη που όλοι όσοι εμπλεκόμασταν γλιτώσαμε τις ζωές μας. Πλέον όμως, με τα όσα συνεπάγονταν από το ατύχημα, έχω κουραστεί.

Εκτός από το ότι δεν μπορέσαμε να κάνουμε όσα θέλαμε ή τουλάχιστον όχι με την άνεση που θα μπορούσαμε κάποια από αυτά, είναι η πρώτη φορά από τότε που συζούμε με την Λίνα που νιώθω ότι για να ανταπεξέλθω, πρέπει να κοπώ σε 2 (τουλάχιστον) κομμάτια, ένα που θα μείνει στην Θεσσαλονίκη και να φροντίζει τις εκεί υποχρεώσεις με νοσοκομεία, ασφάλειες, αστυνομίες, αλλά και θα πηγαίνει για καφέ με αγαπημένα πρόσωπα, και ένα που θα μένει στην πόλη μας για να φροντίζει τις αντίστοιχες υποχρεώσεις, όπως ταχυδρομεία, προκυρήξεις, και τα γαμήλια ζητήματα.

Έχει μπει ο Σεπτέμβρης και από εκεί που περιμέναμε ότι θα έβγαιναν τα σίδερα από το χέρι της καλής μου, οι γιατροί μας είπαν ότι χρειάζεται και άλλος χρόνος. Πράγμα που σημαίνει παράταση και του διχασμού του χώρου της προσωπικής μας ζωής. Το χειρότερο είναι ότι δεν μας λένε καν μια έστω και ασαφή εκτίμηση για το πότε θα βγουν. Και έτσι δεν ξέρουμε αν έχουμε φάει τον γάιδαρο και μας μένει η ουρά, ή αν γίνεται το αντίθετο.

Ας είναι. Η νομαδική ζωή που κάνουμε κάποια στιγμή θα σταματήσει. Και τότε θα αναλάβω και πάλι το πληκτρολόγιο μου και θα ασχοληθώ με όσα με εντυπωσιάζουν, όπως κάνω καιρό τώρα. Αλήθεια, μου έλειψε αυτό το πράγμα, έγιναν τόσα πράγματα μέσα στον Αύγουστο για τα οποία θα ήθελα πολύ να μοιραστώ τις σκέψεις μου μαζί σας, αλλά δεν υπήρχε ούτε ο χρόνος, ούτε η διάθεση.

Καυτά φιλάκια σε όλους, ελπίζω να τα ξαναπούμε σύντομα ;)