Τετάρτη, 19 Σεπτεμβρίου 2012

Γράφει πουθενά στο κούτελο "μαλάκας";

Μετά από 4 μήνες αφλογιστίας στο μπλογκάκι τούτο, σήμερα ξαναβρίσκω την διάθεση για να γράψω. Δυστυχώς όμως, παρότι στο ενδιάμεσο συνέβησαν πάρα πολλά ευχάριστα πράγματα (με κορυφαίο γεγονός τον γάμο μας, στον οποίο περάσαμε τέλεια), η αφορμή για το σημερινό post δεν είναι έτσι.

Βέβαια, με τόσους μήνες απουσίας, είναι να απορεί κανείς ποιος σκατά θα το διαβάσει, αλλά και πάλι, το κίνητρο για μένα ποτέ δεν ήταν η επισκεψιμότητα. Θα τα πω για να τα βγάλω από μέσα μου, όπως κάποτε.

Ας τα πάρουμε από την αρχή.

Αρκετές μέρες πριν, ήρθα σε συνεννόηση με το φροντιστήριο στο οποίο δούλευα και πέρσι για τις ώρες και τα τμήματα που θα έχω και φέτος. Η συνεννόηση κατέληξε στο ότι θα έχω 6 τμήματα (ας τα πούμε Α, Β, Γ, Δ, Ε και Ζ) που θα μου βγάλουν στο σύνολο έναν λογαριασμό 15 με 18 ώρες εβδομαδιαίως. Αυτό, σε σχέση με πέρσι που είχα 3 ώρες, ήταν για μένα ένας προσωπικός θρίαμβος. Επιτέλους, σκέφτηκα, με 60 έως 70 ώρες τον μήνα, θα μπορώ να βγάζω από το φροντιστήριο τα χρήματα για τις καθημερινές μας ανάγκες.

Ο γάμος έγινε, και λίγες μέρες μετά τον γάμο, προέκυψε μια ακόμη ευκαιρία, σε πρωινή δουλειά αυτήν την φορά. Ολιγόμηνη σύμβαση, σχόλασμα νωρίς το μεσημέρι, μέτρια λεφτά. Άρπαξα την ευκαιρία και δέχτηκα αμέσως, σκεφτόμενος αφενός τα ένσημα, αφετέρου το ότι μια πρωινή δουλειά δεν θα με ενοχλούσε σε τίποτα στην εργασία μου στο φροντιστήριο. Θα τα προλάβαινα και τα δύο, ούτως ή άλλως η πρωινή δουλειά ήταν για λίγους μήνες, οπότε δεν έθεσα μέσα μου θέμα αντοχής. Για λίγους μήνες θα άντεχα, θα έπαιρνα τα λεφτά από την πρωινή δουλειά καβάτζα και θα συνέχιζα ακάθεκτος με το φροντιστήριο.

Βέβαια, για να μπορέσω να παίρνω μια ανάσα και μια μπουκιά από την πρωινή δουλειά πριν αρχίσω τα μαθήματα στο φροντιστήριο, ζήτησα από το φροντιστήριο να μην με βάλουν πρώτη και δεύτερη ώρα στο πρόγραμμα.

Κάποια στιγμή με πήρε το αφεντικό τηλέφωνο, και μου είπε πως, επειδή φέτος θα έχω πολλές ώρες, το πρόγραμμα δεν βγαίνει με μένα να λείπω από την 1η και την 2η ώρα. Το δίλημμα που μου ετέθη, ήταν, ή 5-6 ώρες με αυτό μου το αίτημα ικανοποιημένο ή 15-18 ώρες με μένα να ξεκινάω την 2η ώρα. Μάλιστα στην ουσία, και πολύ ευγενικά, μου είπε ότι αν δεν ξεκινάω την 2η ώρα του προγράμματος, τον κρεμάω, γιατί βασιζόταν πάνω μου, και για αυτόν τον λόγο με υπολόγιζε για τόσες ώρες.

Σκέφτηκα λοιπόν τις δεκάδες των μηνών της ανεργίας μου που κουβαλούσα στην πλάτη μου, σκέφτηκα ότι έχω ξεκουραστεί αρκούντως ψυχικά όλο το καλοκαίρι, και αποφάσισα να βουτήξω στα βαθιά νερά. Συν τοις άλλοις, το επιχείρημα ότι τον κρεμάω είχε όντως λογική βάση και, προκειμένου να φανώ αναξιόπιστος ως άνθρωπος, είχα ακόμη ένα κίνητρο για να αποδείξω το αντίθετο.

Δέχτηκα τις 15-18 ώρες εβδομαδιαίως με εκκίνηση την 2η ώρα. Όσο κουραστικό και να ήταν, θα ήταν για λίγους μήνες. Το αφεντικό επίσης αναρωτήθηκε αν θα άντεχα όλη αυτήν την δουλειά, αλλά τον διαβεβαίωσα ότι δεν θα υπάρχει θέμα. Μάλιστα, συνεννοήθηκα και με την πρωινή δουλειά για να πηγαίνω μισή ώρα νωρίτερα και να σχολάω αντίστοιχα το ίδιο. Κέρδισα έτσι ένα πολύτιμο μισάωρο ξεκούρασης, ακριβώς πριν ξεκινήσω τα μαθήματα.

Η πρωινή δουλειά ξεκίνησε και δειλά δειλά ξεκίνησε και το φροντιστήριο. Τα πρώτα τμήματα από αυτά που είχαμε συμφωνήσει άρχισαν να σχηματίζονται, τα μαθήματα τους καταρτίζονταν, και το πρόγραμμα άλλαζε καθημερινώς, όπως συμβαίνει συνήθως. Εγώ λοιπόν, κάθε μέρα, μάθαινα ποιες ώρες θα έχω και σε ποια τμήματα. Ξεκίνησα με τα 3 από τα 6 τμήματα.

Και στα 3 τμήματα βρήκα θετική ανταπόκριση από τα παιδιά. Στα τμήματα -ας τα πούμε- Α και Β, τα παιδιά έδειχναν να μην έχουν σοβαρά κενά από τις προηγούμενες χρονιές, και μάλιστα απαντούσαν σωστά στις περισσότερες από τις ερωτήσεις μου, παρότι είχαν να αγγίξουν το μάθημα από πέρσι. Στο δε τμήμα Γ, πραγματικά το κλίμα ήταν συναρπαστικό.

Κάποια στιγμή, συζητώντας με μια συνάδελφο και φίλη, που κάνει μάθημα στο τμήμα Α και Β, μου είπε ότι έχει πάρει κομπλέ πρόγραμμα. Η εύλογη απορία μου, ενδόμυχα, ήταν γιατί εγώ δεν έχω πάρει πρόγραμμα και μαθαίνω κάθε μέρα τις ώρες μου. Δεν πρόλαβα καν να την εκφράσω, σκεφτόμενος ότι εντάξει, θα σταθεροποιηθεί το γαμημένο το πρόγραμμα. Όπως και έγινε.

Επίσης, άλλη συνάδελφος, ήρθε και μου είπε ότι τελικά τα τμήματα Δ και Ε θα τα μοιραστούμε μεταξύ μας, όπως και συνεννοηθήκαμε να κάνουμε. Εγώ πήρα το Δ, η συνάδελφος το Ε. Αυτό βέβαια θα μου αφαιρούσε 2 ώρες την εβδομάδα, αλλά σκέφτηκα ότι θα ήταν μικρό το κακό.

Σήμερα, μετά το μάθημα μου το τμήμα Γ, με κάλεσε το αφεντικό στο γραφείο για να συζητήσουμε. Μετά τον πρόλογο για το πόσο με εκτιμάει ως άνθρωπο και καθηγητή, μου είπε ότι τα παιδιά του τμήματος Α και Β, μετά από 2 και 1 ώρα μαθήματος αντίστοιχα, παραπονέθηκαν ότι δεν με καταλαβαίνουν. Αυτός θα ήταν και ο λόγος που θα έπρεπε να σταματήσω να κάνω μάθημα σε αυτά τα τμήματα. Πραγματικά εντυπωσιασμένος (!), του είπα ότι τα παιδιά απαντούσαν σωστά στην συντριπτική πλειοψηφία των ερωτήσεων μου, δείγμα ότι έχουν καταλάβει πολύ καλά το μάθημα, πράγμα που όντως έτσι είχε γίνει.

Οι γενικόλογες δικαιολογίες που μου παρουσίασε εκ μέρους των παιδιών συνεχίστηκαν. Μου είπε ότι φοβάται μήπως του φύγουν τα παιδιά, για αυτόν τον λόγο, αποφάσισε να αλλάξει τον καθηγητή και πως, σε αυτά τα τμήματα, θα μπει μια κοπέλα, νέα στο φροντιστήριο. Μου είπε ότι την απόφαση για την αλλαγή του καθηγητή την παίρνει με βαριά καρδιά, πως ξέρει και αναγνωρίζει το έργο μου στο φροντιστήριο, πως αναγνωρίζει ότι όλα τα παιδιά που πέρασαν από τα χέρια μου μέχρι αυτήν την στιγμή έμειναν ικανοποιημένα, αλλά πως, σε αυτήν την περίπτωση, δεν μπορεί να κάνει αλλιώς.

Στην ερώτηση μου, ότι εντάξει, τα τμήματα Α και Β θα τα πάρει η νέα κοπέλα, τι θα γίνει με τα τμήματα Δ και Ζ τα οποία δεν τα έχω ξεκινήσει ακόμη, η απάντηση του ήταν, για το μεν τμήμα Δ ότι τα παιδιά δήλωσαν την επιθυμία να έχουν την συνάδελφο που πήρε και το Ε, για το δε τμήμα Ζ ότι δεν έχει σχηματιστεί ακόμη.

Δηλαδή, έμεινα μόνο με το τμήμα Γ, τουτέστιν 2 ώρες την εβδομάδα.

Το θέμα είναι ότι όλο αυτό το παραμύθι δεν το έχαψα.΄

Όχι επειδή τα παιδιά δεν κάνουν κουμάντο στο φροντιστήριο. Αυτό το ξέρω και μάλιστα από πρώτο χέρι, μιας και πέρσι, ξεκίνησα να δουλεύω ως αντικαταστάτης καθηγήτριας που έφυγε επειδή δεν την καταλάβαιναν τα παιδιά. Μου το έχουν πει και άλλοι συνάδελφοι ότι γίνεται αυτό το πράγμα. Για να είμαι δίκαιος, δεν αποκλείω το ενδεχόμενο όντως να έγινε έτσι και με μένα. Αλλά δεν το θεωρώ το πιο πιθανό σενάριο.

Γιατί ρε πούστη μου, κάποια ερωτήματα είναι δύσκολο να απαντηθούν.

Πως σκατά γίνεται κάποιο παιδί που δηλώνει ότι δεν κατάλαβε το μάθημα, αμέσως πριν να μου απαντάει σωστά στις περισσότερες ερωτήσεις του μαθήματος;

Πως σκατά γίνεται, εδώ και 5 μέρες, η συνάδελφος που έμπαινε στα τμήματα Α και Β να είχε πρόγραμμα για όλη την εβδομάδα και εγώ να μάθαινα κάθε μέρα τις ώρες που θα είχα την ίδια μέρα;

Πως σκατά γίνεται, σήμερα, να έχει βρεθεί ως δια μαγείας η νέα συνάδελφος που θα με αντικαταστήσει, όταν τα τελευταία μου μαθήματα με τα εν λόγω τμήματα να έγιναν χθες; Δηλαδή, από χθες, πρόλαβαν τα παιδιά και διαμαρτυρήθηκαν, ήρθε η νέα συνάδελφος, πέρασε συνέντευξη και κρίθηκε ικανή να ξεκινήσει τα μαθήματα άμεσα;

Ή μήπως, έγιναν τα παρακάτω;

Το αφεντικό, δεν πίστεψε ότι μπορώ σωματικά να ανταπεξέλθω και στην πρωινή δουλειά και στην απογευματινή, παρόλες τις διαβεβαιώσεις μου. Θυμίζω, αυτή η κουβέντα έχει πολλές μέρες που έγινε. Ή μπορεί να μην του έβγαινε το πρόγραμμα. Ή μπορεί, έχοντας μείνει με την εντύπωση ότι τον κρεμάω να μην πείστηκε.

Έτσι, στο μεσοδιάστημα, ξεψάχνισε όλα τα βιογραφικά που είχε στο συρτάρι του, και καλούσε κόσμο για συνέντευξη. Προφανώς όμως, μιας και το φροντιστήριο έπρεπε να δουλέψει, έβαλε εμένα να κάνω τις πρώτες ώρες, και μόλις βρήκε αντικαταστάτη, τσουπ, μου τις αφαίρεσε. Πέταξε και την ευθύνη στα παιδιά, και όλα καλά -για αυτόν.

Όχι, αν έχει μείνει έστω και ένας αναγνώστης σε αυτό το μπλογκ, ας ζυγίσει τα 2 σενάρια, και ας μου πει πραγματικά, πιο θεωρεί πιο πιθανό.

Τρίτη, 22 Μαΐου 2012

Πολιτικό.

Πάει πολύς καιρός από τότε που έγραψα το τελευταίο πολιτικού περιεχομένου μου κείμενο. Δεν είναι ότι δεν έχω τι να πω, αλλά βλέπεις, θες λίγο οι καταιγιστικές εξελίξεις του τελευταίου χρόνου, λίγο τα ίδια τα κόμματα που δεν ξέρουν που πάνε τα 4, λίγο οι πολίτες που έχουν τρελαθεί με την όλη κατάσταση, είναι σαν να έχω σηκώσει μια άμυνα απέναντι σε όλο αυτό.

Τι μπορεί να πει κανείς αλήθεια για την πολιτική, όταν βλέπεις ότι οι έννοιες της Αριστεράς, της Δεξιάς, του Σοσιαλισμού ή οτιδήποτε άλλο έχουν καταρρεύσει πλήρως; Τι μπορεί κανείς να πει για κόμματα, όταν πλέον έχουν πέσει οι μάσκες;

Να πεις για το ΚΚΕ, που αρνείται να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων; Που αρνείται, ακόμη κι αν ψηφιστεί έτσι, να κυβερνήσει; Που έστω, ακόμη και τώρα, διατηρεί την ίδια βλακώδη επιμονή στα ίδια παντελώς άκαιρα ζητήματα;

Να πεις τι, για την Χρυσή Αυγή, που κάποιοι της έδωσαν το θάρρος με την ψήφο τους και αυτοί το εξέλαβαν ως θράσσος; Τι μπορεί να πει κανείς για την Χρυσή Αυγή αλήθεια, πέρα από το να σταθεί αμήχανος και ντροπιασμένος μπροστά στην είσοδό της -έστω και για μια μέρα- στην Βουλή; Είναι από τις φορές που, όσες λέξεις κι αν γράψεις, δεν μπορείς να περιγράψεις το συναίσθημα.

Να μιλήσει κανείς για ποιον, για τον Τσίπρα; Που κάποτε φαινόταν ως η μόνη αξιόπιστη φωνή -προσέξτε, φωνή, όχι λύση- και πλέον, με τις δικές του αριστερόστροφες εμμονές και την ημιμάθεια που τον διακατέχει, θέλει να... "επανιδρύσει την μεγάλη δημοκρατική παράταξη" (;;; Γουάταφακ ρε παιδιά;;;), να κάνει το νέο ΠΑΣΟΚ αλά νέος Ανδρέας Παπανδρέου;

Να μιλήσει κανείς για ποιον, για το ΠΑΚΙΣΟΚ; Που πραγματικά απορώ ποιοι είναι αυτοί που το ψηφίζουν, εκτός από τους Πακιστανούς, βεβαίως βεβαίως; Το πρόβλημα με το ΠΑΚΙΣΟΚ δεν είναι ότι πλέον δεν λέει την αλήθεια στον λαό. Εγώ προσωπικά, αν απομονώσω τις κουβέντες του Βενιζέλου, μπορώ να πω ότι πιστεύω πολλές από αυτές. Το πρόβλημα είναι στο πρόσωπο που τις λέει, στο "ένδοξο" παρελθόν του, όπως φυσικά και στις τρομακτικές πρακτικές του κόμματος.

Να μιλήσεις για την γαλάζια πολυκατοικία ΝΔ-Ντόρα-ΛΑΟΣ; Τι να πεις για αυτούς που την απαρτίζουν, που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι οι αλλαξωκωλιές, του όπου μας συμφέρει πάμε, άσχετα με το τι λέγαμε όχι πριν χρόνια, αλλά πριν μήνες;

Να μιλήσεις για τον Καμμένο που φαίνεται ότι λαϊκίζει αβίαστα, χωρίς καν να βουτάει την γλώσσα του στο μυαλό του πριν μιλήσει; Για ποιον; Για τους Οικολόγους; Για την Δημιουργία Ξανά που, ακόμη δεν έκλεισε χρόνο ως κόμμα (με πολύ ενδιαφέρουσες θέσεις, ομολογώ), πρόλαβε ήδη να κάνει κωλοτούμπα; Ή μήπως για την ΔημΑρ, που φάνηκε τελικά ποιος ήταν ο σκοπός του;

Λίγες μέρες πριν αναρωτιόμουν τι θα ψήφιζα. Ταξίδεψα λοιπόν ως την Θεσσαλονίκη και ψήφισα. Και ένιωσα πολύ μεγάλος μαλάκας, όταν κατάλαβα ότι ψήφισα κόμμα που τελικά δεν μπήκε στην βουλή, όταν κατάλαβα ότι έριξα την ψήφο μου στο Α κόμμα και ο εκλογικός νόμος την πήγε στον Σαμαρά. Και από πάνω να έχω και τον κάθε ανίδεο, ανιστόρητο και ημιμαθή να με αμφισβητεί όταν έλεγα ότι "Λευκό-Άκυρο-Αποχή-Ψήφος σε κόμμα εκτός βουλής" ευνοεί τον πρώτο, αμφισβητώντας τα απλά μαθηματικά.

Πάντως, από ό,τι φάνηκε από το αποτέλεσμα των εκλογών, μάλλον δεν ήμουν ο μόνος ψηφοφόρος που ήμουν σε σύγχυση. Το εκλογικό αποτέλεσμα έδειξε επιτέλους κάποια πράγματα, αν και δεν το κόβω να κρατάνε μέχρι τις επόμενες εκλογές.

Σε κάθε περίπτωση, δεν μπορώ να αδικήσω κανέναν που ψήφισε, πρώτον και κύριον γιατί τραβήχτηκε ως την κάλπη και το έριξε. Και στεναχωριέμαι πάρα πολύ που, για οικονομικούς λόγους δεν θα μπορέσω μάλλον να ψηφίσω στις 17 Ιουνίου.

Όλοι οι υπόλοιποι, μην ξεχνάτε:

Αν το Λευκό, το Άκυρο και η Αποχή άλλαζαν κάτι, θα ήταν παράνομα. (Και μην ακούσω ότι η Αποχή είναι όντως παράνομη, γιατί δεν νοείται παρανομία χωρίς να έχει κυρώσεις, όπως συμβαίνει με την αποχή).


Τρίτη, 15 Μαΐου 2012

Γιαγιά.

Ένα από τα πράγματα που έχω να θυμάμαι τόσο από την παιδική, όσο και από την εφηβική μου ηλικία, είναι το σπίτι της γιαγιάς μου στο χωριό. Ένα σπίτι που, με την άφιξη μας, έμοιαζε το καλύτερο τουριστικό θέρετρο για ένα παιδί: Η γιαγιά που μας περίμενε, είχε ήδη φροντίσει να φτιάξει τα χωριάτικα καλούδια της (αυτό σημαίνει αμέτρητες πίτες και πιτάκια με διάφορες γεμίσεις, πίτσα, σαρμαδάκια, και κάθε λογής λιχουδιές). Το σπίτι λαμποκοπούσε, τα κρεβάτια μας μας περίμεναν, έτοιμα στρωμένα, όλα ήταν στην εντέλεια.

Η ίδια η γιαγιά, εκείνες τις μέρες που ήμασταν στο χωριό, έπαιρνε το ρόλο της πολύ πολύ σοβαρά. Ήθελε να είναι πάντα στην υπηρεσία μας, να μην μας λείψει τίποτα, το μόνο που ζητούσε ήταν να της κάνουμε τα ψώνια. Σε κάθε μας βήμα, από την στιγμή που θα ξυπνούσαμε μέχρι την στιγμή που θα πέφταμε πάλι για ύπνο, η γιαγιά ήταν από πίσω μας (ορισμένες φορές και κυριολεκτικά) να "διορθώνει" ό,τι εμείς "χαλούσαμε". Και ακόμη κι αν καμιά φορά εμείς τα εγγόνια την προφταίναμε από το να στρώσει το κρεβάτι μας ή να πλύνει τα πιάτα, πάντα την θυμάμαι να μην μας αφήνει μεν, αλλά να γκρινιάζει δε. Μάλλον στα μάτια της, έπρεπε να μας μαλώσει για να μάθουμε να είμαστε καθαροί και συμμαζεμένοι, αλλά όχι εκείνη την στιγμή. Εκείνη την στιγμή, στο δικό της το σπίτι, θα τα έκανε όλα αυτή, με τον τρόπο που αυτή ήξερε και την βόλευε, και ας μην ήταν πάντα ο πιο πρακτικός τρόπος.

Μπορεί να πήγαινε κούτσα-κούτσα όλη μέρα, αλλά πήγαινε, κώλο δεν έβαζε κάτω. Όταν το βράδυ επέστρεφα από τις εξόδους μου, 3 ή 4 η ώρα, με το που έκλεινα την πόρτα πάντα ήξερα ότι θα ακούσω την ερώτηση της "Sourotiri γύρισες;", και ενώ ήξερα ότι εκείνη την στιγμή δεν φοράει ακουστικό και δεν μπορεί να με ακούσει, απαντούσα καταφατικά και εμφανιζόμουν στην πόρτα του δωματίου της για να δει το περίγραμμα μου και να ηρεμήσει. Μετά έσβηνα το φως του χωλ (που μάλλον αυτή ήταν η λειτουργία του, να μπορεί να δει το περίγραμμα μου μες στη νύχτα, δεν εξηγείται αλλιώς να καίει όλη νύχτα το φως!!!), και ετοιμαζόμουν για ύπνο.

Η γιαγιά ήταν πάντα πνεύμα ανεξάρτητο. Δεν ήθελε να χαλάσει την ρουτίνα της για κανέναν λόγο, και ας ήξερε ότι από ένα σημείο και μετά δεν την βαστάνε τα πόδια της. Απλά θα τα έκανε όλα πιο αργά. Και ας της έλεγαν όλοι, παιδιά και εγγόνια, ότι δεν χρειάζεται να έχει 5 μπρίκια διαφορετικού στυλ και μεγεθών, ότι δεν χρειάζεται να κρατάει παμπάλαιες κατσαρόλες και τηγάνια, ότι έχει πάρα πολλά πιάτα και πιατάκια και φλυτζανάκια, ότι όλα αυτά έπιαναν πολύ χώρο και την κούραζαν. Αυτή εκεί, αγύριστο κεφάλι, ήθελε να έχει την καβάτζα της μην τυχόν και χαλάσει το τάδε σκεύος και ξεμείνει. Και όσο για τα πιάτα και τα μαχαιροπήρουνα, νομίζω ότι πάντα μέσα της είχε την κρυφή ελπίδα, στο επόμενο Πάσχα να μαζευτούμε όλοι, παιδιά, γαμπροί, νύφες και εγγόνια στο σπίτι της, 25-30 άτομα συναπάντημα, όπως παλιά.

Για όλους αυτούς τους λόγους, μπορώ να πω πως η τελευταία μου επίσκεψη, μέσα στο Πάσχα, με πόνεσε. Εκεί είδα για πρώτη φορά (ή μάλλον συνειδητοποίησα;) το σπίτι της γιαγιάς να παραπαίει. Εκτός των λιχουδιών που είχε έτοιμες, δεν συνέβαινε τίποτα από όσα γίνονταν παλιά. Η γιαγιά δεν έφερνε καμία αντίσταση στο να πλύνουμε τα πιάτα, να στρώσουμε το κρεβάτι ή να συμμαζέψουμε. Γυρίσαμε το βράδυ από την έξοδο μας και το πρωί μας είπε ότι δεν κατάλαβε πότε ήρθαμε. Για πρώτη φορά είδα ιστούς από αράχνες σε γωνίες, για πρώτη φορά το σπίτι δεν μοσχοβολούσε. Και δεν είναι φυσικά ότι με πείραξε το ότι τα κάναμε όλα εμείς, εξάλλου εδώ και χρόνια την παρακαλούσαμε να μας αφήσει να τα κάνουμε για να την ξεκουράσουμε.

Είναι ότι, εφόσον και η ίδια έδειχνε παραιτημένη από το να τα κάνει όλα αυτά, μάλλον καταλαβαίνει καλά ότι γέρασε. Και πίστεψε με, για να έχει πιστέψει αυτή η γιαγιά ότι γέρασε και να το δείχνει ΚΑΙ με την γλώσσα του σώματος, πάει να πει ότι γέρασε και μάλιστα πολύ.

Κυριακή, 29 Απριλίου 2012

Η κακομοίρα η κότα, αβγό δεν κάνει.

Η κακομοιριά είναι ένα στοιχείο δεν εκτιμάω στους ανθρώπους που είναι γύρω μου. Βέβαια, δεν εκτιμάω ιδιαίτερα και την υπερβολική περηφάνια, για την οποία θεωρώ ότι μπορεί να σε οδηγήσει σε παράλογες επιλογές. Αλλά η κακομοιριά είναι κάτι που δεν μπορώ να το αντέξω ρε παιδάκι μου.

Μπορείς να είσαι για πολλούς λόγους κακομοίρης. Ο πιο πρόσφατος που παρουσιάστηκε μπροστά μου ήταν -μέσες άκρες, για να μην το αναλύσω και πολύ, δεν είναι αυτό το θέμα μας- η απουσία κάποιας σοβαρής σχέσης από την ζωή κάποιου. Όχι, δεν μιλάω για την αγαμία, για την οποία πιστεύω ότι πρόκειται για ψυχολογικό τραύμα, αλλά για την κακομοιριά.

Μπορείς λοιπόν να ρίξεις την ευθύνη για το "κακό" που σου συμβαίνει σε πάρα πολλούς λόγους. Θα μπορούσες να πεις πως θεωρείς ότι είσαι ένα μπάζο και μισό (στο ανεβασμένο επίπεδο κακομοιριάς αυτό το κάνεις δημοσίως, για να ακούσεις τους υπόλοιπους να σου λένε ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα), θα μπορούσες να πεις ότι έχεις τον μαλακομαγνήτη (αυτή η εφεύρεση παρεμπιπτόντως, τι ωραίο άλλοθι που έχει δώσει σε ένα σωρό ανθρώπους), ή θα μπορούσες να πεις ότι όλοι του αντίθετου φύλου είναι μαλάκες/πουτάνες.

Θα μπορούσες όμως να αναγνωρίσεις και ίσως το μόνο που είναι αλήθεια, ότι δηλαδή έχεις μπλέξει σε έναν φαύλο κύκλο που το αίτιο και το αποτέλεσμα είναι όπως το αβγό και η κότα: Είσαι όντως μπάζο και δεν έχεις γκόμενο ή δεν έχεις γκόμενο επειδή έχεις χαμηλή αυτοεκτίμηση (και αυτό βγαίνει);

Τείνω να πιστέψω ότι στο 95% των περιπτώσεων συμβαίνει το τελευταίο. Και πριν βιαστείς να μου πεις ότι ανήκεις στην σκοτεινή εξαίρεση του 5%, να σου πω πως σε αυτό το ποσοστό δικαιολογώ αρκετά ξεχωριστές περιπτώσεις.

Και πριν βιαστείς να πεις ότι λέω μαλακίες, να σου πω ότι έχω βρεθεί στην θέση σου, έχοντας στο κεφάλι πολλά περισσότερα προβλήματα, εκτός της χαμηλής αυτοεκτίμησης. Σήμερα λοιπόν που κάθομαι και κοιτάω προς τα πίσω εκείνη την εποχή, δεν δικαιολογώ στον εαυτό μου αυτό το 5%, ξέρω ότι ήταν θέμα αυτοεκτίμησης.

Είναι τοσο απλό. Δεν έχει σημασία αν η κότα έκανε το αβγό ή το αβγό την κότα. Απλά παίρνεις το γαμημένο το αβγό και το τρως.

Πέμπτη, 5 Απριλίου 2012

Περιμένοντας έξω από μια Εθνική Τράπεζα

Τελικά έχει τρελό ενδιαφέρον να παρατηρείς μια μάζα ανθρώπων που δεν έχουν κανένα κοινό μεταξύ τους. Σήμερα λοιπόν, περίμενα έξω από μια Εθνική Τράπεζα για αρκετούτσικη ώρα. Από ό,τι έμαθα, σήμερα πληρώνονταν τα δώρα του Πάσχα στους συνταξιούχους του Δημοσίου και σε συνδυασμό με τις κωλοπόρτες που έχουν οι τράπεζες, που πρέπει να πατάς το κουμπί, να μπαίνεις μέσα, να κλείνει η πόρτα, να πατάς το άλλο κουμπί και μετά να ανοίγεις την δεύτερη πόρτα (πανέξυπνος ο designer), οι ουρές των ανθρώπων που περίμεναν ΕΞΩ από την τράπεζα ήταν εντυπωσιακές.

Τι είδα λοιπόν;

Είδα τον λεφτά επιχειρηματία και το wannabe κακέκτυπο του. Την διαφορά τους την καταλαβαίνεις εύκολα. Ο wannabe λεφτάς θα έχει την εμφάνιση του λεφτά, με το κοστούμι, το γυαλισμένο παπούτσι, το γαμάτο γυαλί ηλίου. Αλλά μπαίνοντας στην τράπεζα, θα τον ακούσεις να μιλάει δυνατόφωνα στο κινητό του για "40-50 ψωροχιλιάρικα που πάει να στείλει στους μαλάκες τους προμηθευτές του". Θα κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για να σε πείσει ότι είναι λεφτάς. Ο πραγματικός λεφτάς από την άλλη, θα μπει στην τράπεζα ήρεμα και ωραία, θα πάει κατευθείαν στον διευθυντή του καταστήματος και θα κάνει την δουλειά του αθόρυβα :)

Είδα ανθρώπους που περίμεναν κάποια χρήματα και τελικά δεν τα είδαν ποτέ, να παίρνουν την απόδειξη με τις τελευταίες κινήσεις του λογαριασμού τους από το ΑΤΜ, να την κοιτάνε, να απογοητεύονται και αμέσως να σηκώνουν το κινητό τους: "Καλά ρε μαλάκα, δεν τα έβαλες ούτε σήμερα τα λεφτά; Τι αύριο ρε πούστη, εδώ και 2 βδομάδες αύριο μου λες". It sucks.

Είδα γύφτους να προσπαθούν να πάρουν την σειρά ανθρώπων που περίμεναν υπομονετικά (και όχι, στην προσπάθεια κάποιου επίδοξου να με πει ρατσιστή, θα πω ότι εγώ σήμερα μόνο γύφτους είδα να προσπαθούν να κλέψουν σειρά, τι να κάνω, να αλλοιώσω αυτά που είδα;), και άλλους παραπέρα, να κοιτάνε αρκετά ύποπτα τις τσάντες των κυριών που περίμεναν...

Είδα συνταξιούχους να περιμένουν με το βιβλιάριο στο χέρι για να πάνε να πάρουν την σύνταξή τους.

Ώπα.

Αλήθεια, οι συνταξιούχοι γιατί δεν βγάζουν μια γαμημένη κάρτα ανάληψης για το ΑΤΜ; Αυτό ακριβώς αναρωτήθηκα και στο Twitter, και πήρα 2 επιχειρήματα που προσπαθούσαν να το εξηγήσουν...

Το πρώτο ήταν ότι οι ηλικιωμένοι άνθρωποι δεν τα πάνε καλά με την τεχνολογία και γουστάρουν τον παραδοσιακό τρόπο.

Για ένα λεπτό ρε παιδιά. Ποιος σκατά νοήμων άνθρωπος μπορεί να θεωρήσει το ΑΤΜ... "τεχνολογία";;; Είναι τόσο καινούργια εφεύρεση τα ΑΤΜ; Το πρώτο ΑΤΜ στην Ελλάδα μπήκε το 1981 στην Αθήνα, άντε να πω ότι μπήκε το 1985 στην Θεσσαλονίκη, άντε ότι μπήκε το 1990 στις πρωτεύουσες των νομών της επαρχίας. Μιλάμε για 20 ΧΡΟΝΙΑ ΠΙΣΩ...!!! Και αν δεν μιλάμε για 20 χρόνια, μιλάμε για 15 σίγουρα! Δηλαδή, ο σημερινός συνταξιούχος των 65 ετών, όταν ήταν 45-50, θέλετε να μου πείτε ότι δεν μπορούσε να μάθει να πατάει 2 κουμπάκια για να βγάζει λεφτά; Να το δεχτώ για τους μεγαλύτερους ανθρώπους, αλλά όχι για τους 65άρηδες που βλέπω...

Το δεύτερο ήταν ότι δεν εμπιστεύονται τα ΑΤΜ και για αυτό δεν γουστάρουν να μάθουν πως λειτουργούν.

Ναι, γιατί στα 30 χρόνια που δουλεύουν τα ΑΤΜ είναι καθημερινά τα κρούσματα που σου κλέβει το μηχάνημα λεφτά. Εμένα ας πούμε, αυτά τα μηχανήματα του διαβόλου με έχουν κλέψει ίσα με... μηδέν φορές...

Όχι τίποτα, αλλά απασχολούν και τους υπαλλήλους κατά κύματα, λες και κάνουν κατάληψη στην γαμωτράπεζα. Λες και πρέπει, όταν παίρνουν την σύνταξή τους, να μην μπορεί κανένας άλλος να κάνει την δουλειά του. Ακόμη και η άλλη μαλακία που κάνουν, να παίρνουν μεν λεφτά από το ΑΤΜ αλλά να πηγαίνουν μέσα για ενημέρωση βιβλιαρίου, κέρδος είναι. Φαντάσου ότι έτσι γλιτώνεις 30 δευτερόλεπτα από κάθε συνταξιούχο, στους 1000 συνταξιούχους κέρδισες περίπου 10 εργατοώρες (το υπολόγισα λέμε), που θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν με χίλιους δυο τρόπους.

Δεν λέω να πάρουν κωδικούς e-banking και να τσεκάρουν από τον υπολογιστή του εγγονού τους αν μπήκε η σύνταξη και μετά να ψωνίζουν από το eBay κινέζικο iPhone, αλλά ένα ΑΤΜ, πολλοί από αυτούς, μπορούν να το χρησιμοποιήσουν.

Άει σιχτιρ, συγχύστηκα.

Δεν περιγράφω άλλο.

Και αύριο στην Εθνική θα είμαι :Ρ

Τρίτη, 6 Μαρτίου 2012

Μείωση στους εισακτέους στην τριτοβάθμια εκπαίδευση: Αμήν και πότε;

Με αφορμή την είδηση περί πρότασης των Πρυτάνεων για μείωση 50% των εισακτέων στα πανεπιστήμια από φέτος, άφησα το παρακάτω σχόλιο στο forum του iSchool, το οποίο και αναδημοσιεύω εδώ:

Πριν πολλά πολλά χρόνια, η Ελλάδα ήταν μια χώρα που το κύριο μέρος του πληθυσμού της ζούσε σε αγροτικές περιοχές. Άρα, ως εκ τούτου, απασχολούνταν και στον αγροτικό τομέα παραγωγής, τομέα στον οποίο η Ελλάδα έχει αντικειμενικά μεγάλο πλεονέκτημα. Θέλω να πω, ούτε αυτοκίνητα παράγουμε ως χώρα, ούτε ανθρώπους στο φεγγάρι στέλνουμε, ούτε υπολογιστές φτιάχνουμε. Η μεγάλη μας δύναμη (θα έπρεπε να) είναι το ποιοτικό αγροτικό προϊόν. Και όντως, μέχρι ένα σημείο, έτσι ήταν, δεδομένων πάντα των ειδικών συνθηκών που βίωνε η χώρα (κατοχές, χούντες, πόλεμοι, κτλ).

Το πρόβλημα άρχισε να διαφαίνεται στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Το φαινόμενο της αστυφιλίας άρχισε να παίρνει ανεξέλεγκτες διαστάσεις, η επαρχία άρχισε να ερημώνει, μιας και οι τότε 20-30άρηδες (η γενιά των γονέων μας είναι αυτή, για να μην ξεχνιόμαστε) άφηναν το χωριό όχι για να φύγουν μετανάστες (όπως έκαναν οι δικοί τους γονείς) αλλά για να πάνε στις μεγάλες ελληνικές πόλεις. Αυτή η διάβρωση της σύνθεσης του ελληνικού πληθυσμού ήταν καθοριστικής σημασίας για το μέλλον της χώρας. Βλέπεις, οι άνθρωποι που μετακόμισαν από τα χωριά στις πόλεις δεν θα ασχολούνταν πλέον με τον αγροτικό τομέα παραγωγής, αλλά με τον δευτερογενή τομέα παραγωγής, που περιλαμβάνει την μεταποίηση των πρώτων υλών και τις υπηρεσίες.

Η ελληνική επαρχία ξεκίνησε να πέφτει κατακόρυφα. Το πρόβλημα βέβαια εντείνοταν ακόμη περισσότερο από την αδιάκριτη παροχή των ευρωπαϊκών κονδυλίων στους αγρότες που, αντί να μετατραπούν σε βελτίωση της παραγωγικής διαδικασίας, μετατράπηκαν σε γλέντια στα μπουζούκια, αυτοκίνητα, κτλ. Αυτό φυσικά συμβαίνει ακόμη και σήμερα.

Η λύση για να τονωθεί η ελληνική επαρχία θεωρήθηκε τότε πως ήταν η ίδρυση τμημάτων της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στην περιφέρεια. Ο Ανδρέας Παπανδρέου άλλωστε, ήξερε καλά το παιχνίδι χειραγώγησης της μάζας. Έτσι, επινόησε αυτόν τον τρόπο ώστε υπάρχει μια μετάγγιση του αστικού πληθυσμού προς την περιφέρεια. Ιδρύθηκαν εκατοντάδες τμήματα. Όντως, η περιφέρεια τονώθηκε και μάλιστα σημαντικά. Αυτό που δεν είχαμε καταλάβει βέβαια, ήταν ότι τότε ξεκίνησε η παραγωγή χιλιάδων πτυχιούχων που σε λίγα χρόνια δεν θα ξέραμε τι να τους κάνουμε.

Ταυτόχρονα, οι τωρινοί γονείς μας (αυτοί που στις αρχές της δεκαετίας του '80 μετακόμισαν από τα χωριά στις πόλεις), στην πλειοψηφία τους χωρίς κάποια ιδιαίτερη μόρφωση, ξεκίνησαν να πιέζουν την δική μας γενιά να "πάρει ένα χαρτί", μην τυχόν και "γίνει ξύλο απελέκητο, σαν εμάς". Η ίδρυση τόσων πολλών τμημάτων πανεπιστημίων και ΤΕΙ το ευνοούσε άλλωστε αυτό. Συν τοις άλλοις, οι γονείς μας, έβλεπαν πως όποιος ήταν μορφωμένος από την δική τους γενιά, είχε εξασφαλισμένη μια ζωή με χρυσά κουτάλια. Η ανάγκη για πανεπιστημιακή μόρφωση (ή τουλάχιστον η ψευδαίσθησή της) έγινε μεγαλύτερη από ποτέ. Ο ανταγωνισμός φυσικά μεταξύ των υποψηφίων ήταν τεράστιος, και τότε άρχισε να γιγαντώνεται και ο θεσμός του φροντιστηρίου. Ο οποίος, δεν είχε κανένα πρόβλημα όσον αφορά την στελέχωση του, μιας και όλοι οι πτυχιούχοι των καθηγητικών σχολών που δεν χωρούσαν στο δημόσιο, έβρισκαν ασφαλές καταφύγιο στα φροντιστήρια (αυτός παρεμπιπτόντως είναι ο λόγος που κατά την γνώμη μου δεν χτυπάται η παραπαιδεία στην Ελλάδα).

Όλοι ήταν ικανοποιημένοι: Οι γονείς, έβλεπαν τα παιδιά τους να σπουδάζουν και να μην γίνονται "ξύλα απελέκητα". Η περιφέρεια, που έβλεπε τον πληθυσμό της να αυξάνεται με την έλευση των φοιτητών (και άρα έχοντας οικονομικά οφέλη από αυτό). Οι ίδιοι οι μαθητές, που, αφού τους είχαν πιπιλίσει το μυαλό με την αξία της πανεπιστημιακής μόρφωσης, νόμιζαν ότι κάτι κάνουν. Οι πτυχιούχοι των καθηγητικών σχολών, που δούλευαν στα φροντιστήρια, μιας και δεν χωρούσαν στο δημόσιο. Και πάνω από όλους αυτούς φυσικά, η κυβέρνηση που, όποτε προέκυπτε ένα ζήτημα με την περιφέρεια, τους πετούσε ένα ΤΕΙ της πούτσας και τους βούλωνε τα στόματα.

Το μεγάλο όνειρο άρχισε να γίνεται πραγματικότητα. Βλέπεις, τα παιδιά που αποφοίτησαν από τα πανεπιστήμια στα τέλη της δεκαετίας του 1990 - αρχές του 2000 βρήκαν εύκολα μια δουλειά, ανελίχθηκαν γρήγορα στην ιεραρχία, έγιναν εν τέλει διευθυντές και πρόεδροι. Και όσο οι υπόλοιποι το έβλεπαν αυτό, τόσο ήθελαν να γίνουν και αυτοί το ίδιο πράγμα.

Κάποια στιγμή όμως, συνειδητοποιήσαμε ότι έχουμε τόσο κόσμο που δουλεύει στον δευτερογενή τομέα παραγωγής, και τόσο λίγο κόσμο που δουλεύει στον πρωτογενή τομέα παραγωγής, που ναι μεν δουλεύαμε στα γραφεία και ήμασταν όλοι διευθυντές, αλλά τρώγαμε πορτοκάλια Αργεντινής, σκόρδα Κίνας και ντομάτες Ισπανίας. Γιατί, καλή είναι η υπηρεσία που προσφέρεις, αλλά όταν ως χώρα δεν παράγεις αυτά που καταναλώνεις, όταν δεν εξάγεις και εισάγεις τα βασικά αγαθά για την επιβίωση σου, όταν δεν έχεις πολλούς τεχνίτες και έχεις πολλούς επιστήμονες, υπάρχει ΠΡΟΒΛΗΜΑ. Γιατί αν το καλοσκεφτείτε, τι είναι η οικονομία; Είναι έσοδα και έξοδα. Είναι παραγωγή και κατανάλωση. Είναι εξαγωγές και εισαγωγές. Είναι κέρδος και ζημιά. Όλα αυτά, είναι οι διαφορετικές όψεις ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΝΟΜΙΣΜΑΤΟΣ.

Μείναμε λοιπόν σήμερα, ή μάλλον όχι σήμερα, θα μιλήσω για 5 χρόνια πριν, που δεν είχαμε όλες αυτές τις έκτακτες συνθήκες, να είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε με επιστημονικό τρόπο πολλά ζητήματα, και να μην μπορούμε να βρούμε εργάτες να υλοποιήσουν όλα όσα εμείς ξέραμε. Ξέραμε ως άτομα ειδικά ζητήματα πληροφορικής και δεν βρίσκαμε υδραυλικό να μας φτιάξει την βρύση. Κάναμε διδακτορικά στα μαθηματικά και τρώγαμε ντομάτες Πορτογαλίας.

Αλλά ήμασταν ευχαριστημένοι, έτσι;

Στην 7χρονη καθηγητική μου πορεία είδα πολλούς μαθητές (και τους αντίστοιχους γονείς φυσικά) να *δηλώνουν* ότι θέλουν να σπουδάσουν. Σε ορισμένους από αυτούς ήταν εμφανές ότι το παιδί είτε δεν ήθελε, ή δεν μπορούσε να σπουδάσει. Η θέση όμως στο πανεπιστήμιο ή το ΤΕΙ υπήρχε. Και αφού υπήρχε, "έπρεπε" να καλυφθεί. Πέρασαν παιδιά από τα χέρια μου που, σαν παπαγαλάκια μου έλεγαν "εγώ κύριε θέλω να σπουδάσω" και δεν ήθελαν να διαβάσουν ούτε μια λέξη. Η δήλωση επιθυμίας για σπουδές όμως, ήταν πάντα εκεί, μην τυχόν και απογοητεύσουν τους γονείς τους που θα έβγαζαν στην κοινωνία ένα αμόρφωτο παιδί, μην τυχόν και ξεχωρίσουν από τους συμμαθητές τους που θα γίνονταν όλοι μεγάλοι και τρανοί -my ass. Εννοείται ότι όλα αυτά συνέβαιναν στα φροντιστήρια, αφού όλοι πάνε, γιατί όχι εγώ, γιατί όχι το παιδί μου, τι είμαστε εμείς, κατώτεροι;

Δυστυχώς ή ευτυχώς, ο καπιταλισμός έχει έναν τρόπο να επαναφέρει στην ισορροπία τους κάποια πράγματα. Το κακό είναι ότι το κάνει με βίαιο τρόπο και απάνθρωπο. Εφόσον ως χώρα δεν μπορέσαμε να "καταναλώσουμε" τους πτυχιούχους που "παράγαμε", και εφόσον δεν είμαστε σε θέση να αυξήσουμε την "κατανάλωση", θα πρέπει να μειώσουμε την "παραγωγή". Απλά μαθηματικά. Και όσοι δεν μπουν στα πανεπιστήμια;

Αυτοί θα την βρουν την άκρη, να είστε σίγουροι για αυτό. Κάποτε θα'ρθει η στιγμή που θα βρίσκουμε άμεσα υδραυλικό για την χαλασμένη μας βρύση, για να πλύνουμε την ελληνική ντομάτα μας.

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2012

Ζωόδια.

ΟΚ ρε παιδί μου, ας πούμε ότι επειδή προσπαθώ αρκετά συχνά να μπαίνω στην θέση του άλλου, μπορώ να καταλάβω γιατί κάποιος μπορεί να πιστεύει σε μια θρησκεία. Στο κάτω-κάτω, είναι κοινωνικά 100% αποδεκτό, και, ας μην γελιόμαστε, έχει και τα καλά του: Το Πάσχα έχει τον χαβαλέ του, με τα πυροτεχνήματα, τα κόκκινα αυγά, την πορεία του επιταφίου. Τα Χριστούγεννα (ή μήπως θα έπρεπε να πω τα Χριστογεννητούρια; Ή μήπως Η Χριστούγεννα; Γουατέβερ) έχουν τα κάλαντά τους, το όλο κλίμα που πρέπει να παραδεχτώ ότι μου αρέσει, τα ρεβεγιόν, κτλ. Εξάλλου, στην θρησκεία χρωστάμε όλοι το γεγονός ότι έχουμε και μια δεύτερη γιορτή μέσα στον χρόνο, εκτός από τα γενέθλιά μας. Ακόμη και να μην πιστεύεις καθόλου λοιπόν (όπως εγώ), πρέπει να παραδεχτείς ότι εξαιτίας της θρησκείας απολαμβάνεις μερικά πράγματα.

Αυτούς όμως που δεν πρόκειται ποτέ να καταλάβω, είναι τους ανθρώπους που πιστεύουν στα ζώδια.

Πρόσεξε: Δεν μιλάω για αυτούς που, ξεφυλλίζοντας ένα περιοδικό ή μια εφημερίδα, κοιτάνε την σελίδα των ζωδίων για χαβαλέ και στο επόμενο λεπτό ξεχνάνε τί έχουν διαβάσει. Μιλάω για εκείνους που ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ. Για εκείνους που πιστεύουν ότι υπάρχουν 144 ομάδες ανθρώπων (12 ζώδια επί 12 ωροσκόποι), χωρισμένες ανάλογα με την ημερομηνία και την ώρα γέννησης του καθενός. Για εκείνους που πιστεύουν ότι η κάθε μια ομάδα ανθρώπων έχει τα δικά της, ξεχωριστά χαρακτηριστικά. Για εκείνους που δίνουν λεφτά σε αστρολόγους σε τακτική βάση για να τους πουν τί γίνεται στην ζωή τους ή τί θα γίνει. Για εκείνους που πιστεύουν ότι η αστρολογία είναι "ΕΠΙΣΤΗΜΗ" (!!!) και δέχονται τα πορίσματα της ως νόμους (οι θρησκευόμενοι τουλάχιστον, αντιλαμβάνονται ότι δεν μιλάνε για επιστήμη). Για εκείνους που παίρνουν τηλέφωνα στον Χορταρέα και εκείνους που βλέπουν φανατικά την εύσωμη κυρία στον Alpha -ξέχασα πως την λένε. Για αυτούς μιλάω, που τα ζώδια επηρεάζουν την ζωή τους και πολλές φορές την ορίζουν κιόλας.

(Μιας και αναφερθήκαμε στο ζήτημα της Επιστήμης, αν πεταχτεί κάποιος στα σχόλια να μου πει ότι είναι επιστήμη η αστρολογία, πολύ θα ήθελα να μου πει σε ποιο γαμημένο πανεπιστήμιο την σπουδάζεις, να δώσω κατατακτήριες βρε αδερφέ).

Και που'σαι, μη νομίζεις ότι, δίνοντάς σου το περιθώριο να μου πεις ότι τα πιστεύεις στην πλάκα όλα αυτά, δεν καταλαβαίνω αν μου λες αλήθεια ή όχι. Απλά σου δίνω ένα περιθώριο να ξεγελάσεις τον εαυτό σου, όχι εμένα.

Μπορώ να συγχωρέσω μια περίοδο της ζωής σου, να πίστευες πραγματικά στα ζώδια, για οποιονδήποτε λόγο. Αλλά όταν σε βλέπω να είσαι 30-40 χρονών γαϊδάρα (ας με συγχωρέσουν τα θηλυκά, αλλά μόνο γυναίκες έχω συναντήσει που πιστεύουν τόσο στα ζώδια), έτοιμη να κάνεις οικογένεια και τα συναφή, ε δεν μπορώ να σε συγχωρήσω, σόρρυ. Πιστεύω ότι η νοημοσύνη σου απλώς δεν ξεπερνάει τη νοημοσύνη της σκυλίτσας μου, δεν μπορώ να σε εκτιμήσω, πως το λένε. Πιστεύω ότι άνθρωποι σαν εσένα κρατάνε το ανθρώπινο είδος πίσω, ότι αν δεν υπήρχες εσύ και οι όμοιοι σου θα ήμασταν ένα κλικ καλύτερα ως ανθρωπότητα.

Δεν μπορώ να δεχτώ ότι κάποιος μπορεί να βγάλει συμπέρασμα για τον χαρακτήρα μου ή την προσωπικότητά μου, με το να του πω "Κριός με ωροσκόπο Λέοντα" ρε παιδί μου. Εδώ καλά-καλά δεν δέχομαι να βγάζει κανείς συμπεράσματα για μένα αν με ξέρει 5 μήνες. Αν λοιπόν με απορρίπτεις επειδή οι ζωδιακοί μας χάρτες (καλά το είπα;) δεν ταιριάζουν, εγώ σε απορρίπτω 10 φορές λόγω μαλακίας.

Θα μου πεις, κάτσε ρε Sourotiri, δεν ενοχλούν κανέναν, ούτε και μπορείς να πεις σε κάποιον πού να δίνει τα λεφτά του. Στο δεύτερο θα συμφωνήσουμε. Για το πρώτο, ενοχλούν εμένα, όταν μου μιλάνε για τα ζώδια και ενοχλούν και την συνείδησή μου, όταν συντηρούν ανθρώπους που δεν παράγουν (τους αστρολόγους) ΤΙΠΟΤΑ. Η βλακεία με ενοχλεί, και όχι, δεν πιάνει ούτε το επιχείρημα "μην ασχολείσαι με τους βλάκες" αφενός γιατί είναι πολύ βολικό για τον ίδιο τον βλάκα και την συνέχιση της ύπαρξής του, αφετέρου, χωρίς αντίδραση, τα κακώς κείμενα δεν φεύγουν.

Στο επόμενο βήμα, θα επιχειρήσω να δω τι πιστεύουν τα ζώδια για μένα, και αν αυτά είναι αλήθεια.

Με ένα google search "γενικά χαρακτηριστικά των ζωδίων" λοιπόν, ανοίγω την πρώτη σχετική σελίδα (αγνοώ το servitoros.gr και το womenonly.gr γιατί θεωρώ ότι δεν είναι εξειδικευμένες σελίδες, εγώ θέλω την γνώμη του ειδικού!!!): http://www.e-zwdia.gr/charactiristika-zwdiwn/

Με italics είναι τα λεγόμενα της σελίδας, τα δικά μου σχόλια με bold:

ΚΡΙΟΣ

Ο Κριός είναι ζώδιο της Φωτιάς με κυρίαρχο πλανήτη τον Άρη (φλογερός και πολεμοχαρής να φανταστώ;)

Οι Κριοί έχουν μεγάλη δυναμικότητα και απεριόριστη ενέργεια, και τους αρέσει η περιπέτεια, θέλουν να είναι πάντα το επίκεντρο του ενδιαφέροντος. (αρχίζουμε με γλείψιμο ή μου φαίνεται; Όχι πείτε μου αν κάποιος θα απέρριπτε εύκολα μια τέτοια φιλοφρόνηση. Ε λοιπόν, εγώ ας πούμε, ΟΥΤΕ απεριόριστη ενέργεια έχω, ΟΥΤΕ η περιπέτεια μου αρέσει, ΟΥΤΕ το επίκεντρο του ενδιαφέροντος θέλω να κατέχω. Κρατάω μια επιφύλαξη για την δυναμικότητα.)

Είναι παρορμητικοί και δυσκολεύονται να πάρουν μία απόφαση (τι λες μωρή κάμπια; Πως γίνεται αυτό;)

αλλά, μόλις καταλήξουν είναι έτοιμοι να δεχθούν οποιαδήποτε απογοήτευση είναι αυτή, δεν το βάζουν όμως κάτω εύκολα, μπορούν να συνεχίσουν την προσπάθεια όσο γίνεται περισσότερο μέχρι να πετύχουν το στόχο τους. Εκείνο που θα πρέπει να μάθουν να ελέγχουν είναι το πείσμα τους, γιατί τις περισσότερες φορές που δεν πετυχαίνει κάποιος το στόχο του με την πρώτη, ίσως θα ήταν καλύτερο να πάει παρακάτω, γιατί δεν ήταν γραφτό να γίνει, ή δεν το ήθελε πολύ, και το αποτέλεσμα συνεχώς θα τον πληγώνει. (ΟΥΤΕ πεισματάρη με λες, άσε που εδώ δεν περιγράφεται ένας πεισματάρης αλλά ένας χαζός)

Έτσι προτιμότερο θα ήταν να βάζουν καινούργιους στόχους, και όχι να μένουν σε κάτι που τους στεναχωρεί και τους χαλάει τη διάθεση, γιατί θα γίνουν επιθετικοί και στη πορεία της ζωή τους θα κάνουν πολλές εχθρότητες. (Η αλήθεια είναι ότι είμαι επιθετικός ωσάν τον Ρόκυ Μπαλμπόα, αυτοί που με ξέρουν παρακαλούνται να το επιβεβαιώσουν στα σχόλια)

Βρίσκονται ως διοργανωτές των μεγάλων συστημάτων, είτε ως επικεφαλής των μεγάλων επιχειρήσεων. (ας πούμε, καθηγητής σε φροντιστήριο)

Φαίνονται φυσικά να δυσανασχετούν σε κάθε επίκριση (μόνο αν προέρχεται από κάποιον ηλίθιο), και είναι συνήθως ανεξάρτητοι σε ό,τι κάνουν (προσπαθώ τουλάχιστον, true story). Είναι πολύ δύσκολο για αυτούς τους ανθρώπους να βρουν ένα άτομο του αντίθετου φύλου που θα τους κατανοήσει (Αχμ. Ασχολίαστο, που θα μας πεις και ξινίλες). Ωστόσο, είτε είναι άνδρες είτε γυναίκες, έχουν βαθιά και έντονα την επιθυμία για την αγάπη και συμπάθεια, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο (επειδή είμαστε κριοί, όχι επειδή είμαστε άνθρωποι, έ;). Η επιτυχία, δεν τους κάνει να αισθάνονται πολύ ευχαριστημένοι και ικανοποιημένοι (σε αντίθεση με την αποτυχία που την γουστάρουμε με τα χίλια).

Έχουν την τάση να έχουν έλλειψη σύνεσης, είναι από τη φύση τους παρορμητικοί και έχουν γρήγορο τρόπο σκέψης και δράσης (επαναλαμβανόμαστε για να γεμίσουμε τις σελίδες, ή μου φαίνεται;). Έχουν την τάση να κάνουν εχθρούς πολύ εύκολα (όοοοοοοχι, δεν μου φαίνεται, σιγουρεύτηκα τώρα). Είναι πάρα πολύ φιλόδοξοι, κατά κανόνα πετυχαίνουν στη ζωή τους και κερδίζουν χρήματα και θέση (αλλά δεν είμαστε ευχαριστημένοι με την επιτυχία, ε;). Είναι ευχαριστημένοι μόνο σε στιγμές που απορροφώνται με την εργασία τους και όταν καταφέρνουν να ξεπεράσουν τα εμπόδια. (Και έλεγα, δεν θα πει με τι δικαιούται ένας Κριός να είναι ευχαριστημένος;)

Αφήστε τα ζώδια, ή τουλάχιστον, αν πιστεύεις τόσο σε αυτά, μην γκρινιάζεις για την ζωή σου. Την αξίζεις.

Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2012

Δεν είναι βόας, δεν είναι κροταλίας.

Αυτό το post έχω σκεφτεί πολλές φορές να το κάνω. Κάθε φορά το ακυρώνω, όμως κάθε φορά προκύπτει ο ίδιος λόγος να το γράψω.

Πρόκειται για την -ας την πούμε- Λίζα, ο ημίαιμος Γκέκας μας (για σκυλί μιλάω, μην περιμένετε κείμενο για τον Φάνη Γκέκα). Η Λίζα που λέτε, ζει σε μια αυλή περίπου 50τ.μ. Έχει το σπιτάκι της, τα πιατάκια της, τον χώρο που κάνει την ανάγκη της. Αυτή η αυλή είναι περιφραγμένη με φράχτη ύψους περίπου 1,5 μέτρου, ενώ σε αυτήν την αυλή κοιτάει το μπαλκονάκι της ισόγειας γκαρσονιέρας μας (που είναι και αυτό ισόγειο). Επίσης, υπάρχει μια πορτούλα που ενώνει την αυλή της Λίζας με την υπόλοιπη αυλή-πυλωτή του κτιρίου. Κάθε βράδυ, ανοίγουμε την πορτούλα της αυλής της και την αφήνουμε να αλωνίζει και στις 2 αυλές του σπιτιού, για να μας προσφέρει την πολύτιμη προστασία της.

Τα τελευταία 2 χρόνια λοιπόν, η Λίζα την έχει δει ότι είναι αυτός ο τύπος:

(Michael Scofield, ο ήρωας του Prison Break)

Στην αρχή η Λίζα δραπέτευε από την αυλή της, πηδώντας τον φράχτη του 1,5 μέτρου. Έπαιρνε φόρα, πηδούσε σαν τον Spiderman πάνω στον φράχτη, με τα πίσω της πόδια έδινε ώθηση προς τα πάνω, σκαρφάλωνε μέχρι η κοιλιά της να φτάσει στο πάνω μέρος, ταλαντωνόταν μπρος πίσω για να πάρει φόρα (!) και έπεφτε έξω από την αυλή, ελεύθερη να πάει την βόλτα της. Το θέαμα πρέπει να ήταν πραγματικά απίστευτο, αν κρίνω από την περιγραφή της Λίνας που το έχει δει.

Μιας και γενικά δεν είναι ήσυχο σκυλί, μάλλον το αντίθετο θα λέγαμε, και έκανε ζημιές σε όλα τα παρακείμενα σπίτια, προτιμήσαμε να βρούμε έναν τρόπο να ελέγχουμε εμείς το πότε θα πηγαίνει βόλτα. Έτσι, της φορέσαμε μια αλυσίδα περίπου 7-8 μέτρα (μην νιώσει και εντελώς περιορισμένη), την δέσαμε και ελπίζαμε ότι είχαμε λύσει το πρόβλημα μας. Εννοείται ότι μας κράτησε κάτι μούτρα μέχρι το πάτωμα.

Μέσα σε λίγες μέρες, βρήκαμε την Λίζα έξω από τον φράχτη και πάλι, με την αλυσίδα της φορεμένη βέβαια. Το σκυλί έγραψε στα τέτοια του την αλυσίδα και πήδηξε πάραυτα, αλλά σύντομα κατάλαβε ότι έχει εγκλωβιστεί στο σημείο που προσγειώθηκε. Την βρήκαμε να κλαψουρίζει σαν μωρό παιδί (πάλι καλά που δεν την βρήκαμε πνιγμένη).

Της μικρύναμε λοιπόν την αλυσίδα κατά 1 μέτρο, ίσα ίσα να μην φτάνει να πηδάει από τον φράχτη. Πέρασαν αρκετές μέρες και δεν είχαμε κανένα πρόβλημα. Όμως η Λίζα, σύντομα συνειδητοποίησε ότι η αλυσίδα της φτάνει για να υπερπηδάει την μικρή πορτούλα της αυλής της (επίσης περίπου στο 1,5μέτρο) και προσπαθούσε να το σκάσει από εκεί. Και πάλι την βρήκαμε εγκλωβισμένη ακριβώς έξω από την πόρτα της αυλής της.

Ο πεθερός μου λοιπόν αναγκάστηκε να πάρει δραστικά μέτρα. Πήγε στον φράχτη, και έφτιαξε μια κατασκευή με σύρμα πέρα ως πέρα, έτσι ώστε το σκυλί, όταν πάει να πηδήξει, να βρίσκει το κεφάλι του και να μην μπορεί να συνεχίσει. Όντως και αυτό το μέτρο είχε αποτέλεσμα, ειδικά την πρώτη μέρα ήταν φοβερό το θέαμα να βλέπεις την Λίζα να παρατηρεί σπιθαμή προς σπιθαμή τον φράχτη μπας και βρει κανένα πέρασμα. Το ίδιο έκανε και στην πόρτα ο πεθερός μου.

Αυτό που δεν είχαμε υπολογίσει είναι ότι το σκυλί κάποια στιγμή έμαθε να ανοίγει την πόρτα από μόνο του και να βγαίνει έξω...!!! Μάλιστα έχω την υποψία ότι είχε μάθει να την κλείνει κιόλας, γυρνώντας! Αποφασίσαμε κάθε βράδυ να κλείνουμε και τις εξωτερικές πόρτες της πυλωτής, μια συρταρωτή και μια κανονική. Όντως, το σκυλί δραπέτευε από την αυλή του αλλά δεν μπορούσε να βγει στον δρόμο.

Κάποια στιγμή βέβαια προσπάθησε να ξαναβγει από την αυλή της, και η πόρτα είχε σκαλώσει και δεν άνοιγε. Το αποτέλεσμα; Να στραβώσει την πόρτα!!! Ο πεθερός μου λοιπόν πήγε, την έφτιαξε, και βάλαμε και ένα μακρύ σίδερο από την μέσα μεριά να κρατάει κόντρα. Πριν λίγες μέρες συνειδητοποιήσαμε ότι το σκυλί, στην προσπάθεια του να βγει, χρησιμοποίησε το σίδερο σαν μοχλό, έβγαλε την πόρτα από τους μεντεσέδες (!) και βγήκε έξω. Μάλιστα, στην πορεία προς τον δρόμο, βρήκε την συρταρωτή πόρτα της πυλωτής (μιλάμε για μια πόρτα μήκους περίπου 3-3,5 μέτρων, με το ανάλογο βάρος), την άνοιξε και αυτήν και μας άφησε άφωνους!!!

Για αυτό σου λέω, δεν έχουμε σκυλί εμείς στην αυλή, τον Michael Scofield από το Prison Break έχουμε. Σε λίγο θα βρούμε κανένα λαγούμι να βγάζει στον δρόμο, ή αν είναι έτσι, ας της δώσουμε και κλειδιά καλύτερα να μπαίνει να πίνει και κανέναν καφέ. Αν είναι δυνατόν!!!

Όχι τίποτα, αν τα διαβάσει κανείς όλα αυτά, θα νομίσει ότι το σκυλί κακοπερνάει στα χέρια μας. Η Λίζα και τις βόλτες της κάνει, και τα χάδια της έχει, και τον τεράστιο χώρο της. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί συμπεριφέρεται σαν κατάδικος στο Αλκατράζ, ειλικρινά.

Φαντάσου να την είχαμε εκπαιδεύσει κιόλας, τι θα έκανε.

Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2012

The Wedding Series part 3: Οι κακοί επαγγελματίες.

Η αλήθεια είναι πως, όταν ξεκινούσαμε τις προετοιμασίες του επικείμενου γάμου μας, καταλάβαμε από νωρίς πως τα χρήματα που θα ξοδεύαμε θα ήταν αρκετά, όσο κι αν προσπαθούσαμε να κόψουμε από παντού. Δεδομένου του μεγάλου ποσού λοιπόν, θα περιμέναμε ότι οι επαγγελματίες με τους οποίους θα συζητούσαμε, θα μας συμπεριφερόντουσαν ανάλογα. Για κάποιους μπορώ να πω ότι αυτό έγινε και με το παραπάνω. Για κάποιους άλλους όμως, όχι. Φαίνεται ότι ο κακός επαγγελματίας είναι φαινόμενο που δεν υπάρχει μόνο στο δημόσιο ή στον ιδιωτικό τομέα που διακινεί λιγότερα χρήματα, αλλά είναι ίδιον μερικών ανθρώπων.

Παράδειγμα νο.1: Ο μαλάκας φωτογράφος.
Σε μια από τις συζητήσεις που είχαμε με διάφορους φωτογράφους, πέσαμε και πάνω σε κάποιον, με τον οποίο είναι η αλήθεια πως, δεν νιώσαμε και ιδιαίτερη χημεία από την αρχή. Το clue της υπόθεσης είναι πως, αφού ο φωτογράφος -εν αγνοία του, είναι η αλήθεια- στην ουσία έθαψε κανονικά με το φτυάρι το στυλ της φωτογράφησης που θέλουμε εμείς να κάνουμε, ήθελε 4-5 μέρες για να σκεφτεί τί προσφορά θα μας έκανε. Τελικά μας πήρε τηλέφωνο μετά από 2 εβδομάδες (!), για να μας δώσει μια προσφορά που κόστιζε 50% παραπάνω από αυτό που είχαμε κατά νου και θα μας έμενε στα χέρια φωτογραφικό υλικό 70% λιγότερο!!! Το ακόμη πιο άσχημο της υπόθεσης, είναι ότι καταλάβαμε πως αυτή η προσφορά έγινε γιατί ο άνθρωπος δεν ήθελε να μας αναλάβει γιατί δεν ταιριάζαμε με τα... αισθητικά του standards!!!

Παράδειγμα νο.2: Η μαλάκω ράφτρα νυφικών.
Διερευνώντας το ενδεχόμενο η Λίνα να ράψει νυφικό, μπας και μας βγει φτηνότερα, βρήκαμε το τηλέφωνο μιας μοδίστρας που φτιάχνει νυφικά, η έδρα της οποίας είναι στην Θεσσαλονίκη, δηλαδή, μακριά από την πόλη στην οποία διαμένουμε. Προσπαθήσαμε να κλείσουμε ραντεβού μαζί της, για να συζητήσουμε. Το εντυπωσιακό είναι ότι η συγκεκριμένη, απέφευγε να μας κλείσει ραντεβού (!), αν και εμείς θέλαμε να το κανονίσουμε για αρκετά μετά, πράγμα που σημαίνει ότι ήταν λίγο δύσκολο να ήταν κλεισμένη. Δεν σήκωνε τηλέφωνα, δεν απαντούσε σε emails, και γενικά είχε μια συμπεριφορά που θα είχε ένας άνθρωπος που μας χρωστάει λεφτά και όχι που θέλουμε να συζητήσουμε μαζί του για να πάρει λεφτά...!!! Αν δεν είσαι συνεπής εσύ πρώτα ρε άνθρωπε, πως περιμένεις από τον πελάτη να σε εμπιστευθεί, μου λες;

Παράδειγμα νο.3: Η μαλάκω ιδιοκτήτρια οίκου νυφικών.
Λίγες μέρες μετά το πρώτο κρούσμα, η Λίνα είπε να περάσει από έναν οίκο νυφικών για να δοκιμάσει. Εν ολίγοις, όταν η ιδιοκτήτρια άκουσε ότι ο γάμος θα γίνει σε κανένα δεκάμηνο από την στιγμή που έγινε αυτό το σκηνικό, δεν ξέρω γιατί, δεν ήθελε να κλείσει το ραντεβού...!!! Με μαλακίες τύπου "ακόμη είναι νωρίς", "τι θέλεις και το ψάχνεις από τώρα, έλα αργότερα", ανάγκασε την Λίνα να της πει "ε να μην σας πιέζω κιόλας", χάνοντας οριστικά την ευκαιρία της. Εμ βέβαια, πρέπει όλες οι νύφες να πάνε τελευταία στιγμή στους οίκους νυφικών, και υπό την πίεση του χρόνου να μην προλάβουν να δουν πολλούς, για να κλείσουν σε όποια καργιόλα τους πιπιλίσει τα αυτιά, έτσι; Ρούφα τώρα ηλίθια.

Παράδειγμα νο.4: Ο βλαμμένος τυπογράφος.
ΟΚ, αυτό δεν έτυχε σε μας, μιας και είναι πολύ νωρίς για να τυπώσουμε προσκλητήρια, αλλά στους κουμπάρους μας, που τους παντρέψαμε τον περασμένο Ιούνιο. Έκαναν που έκαναν οι κουμπάροι μας τις προετοιμασίες μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, έπρεπε να συναντηθούν οι δρόμοι τους και με τον βλαμμένο τυπογράφο για να τους αγχώσει περισσότερο. Ο τύπος λοιπόν, όχι απλώς άργησε μια φορά την προθεσμία παράδοσης των προσκλητηρίων (που, όταν δεν έχεις την πολυτέλεια του χρόνου, μπορεί να αποβεί πολύ ψυχοφθόρο), όχι απλώς έγραψε λάθος τον αριθμό λογαριασμού της τράπεζας όταν τα έδωσε (μαζί με άλλα τυπογραφικά και ορθογραφικά λάθη, όπως "λίσταιστα γάμου", αλλά και στην δεύτερη εκτύπωση παρέλειψε να γράψει το κέντρο διασκέδασης (που στο πρώτο προσκλητήριο το είχε γράψει)!!! Μιλάμε για τρελό μαλάκα!!!

Παράδειγμα νο.5: Ο δεύτερος βλαμμένος τυπογράφος.
Για τον δικό μας γάμο όμως, η αλήθεια είναι ότι προλάβαμε να έρθουμε και εμείς σε επαφή με έναν τυπογράφο. Βλέπετε, είχαμε μια πρωτότυπη ιδέα για το προσκλητήριο μας, και εκπλαγήκαμε όταν είδαμε αυτήν την ιδέα ελαφρώς παραλλαγμένη σε κάποια δείγματα στο internet. Έτσι, αποφασίσαμε να στείλουμε μερικά emails στον τυπογράφο για να συζητήσουμε αν είναι δυνατόν να κάνουμε μερικές αλλαγές στο δείγμα του. Η συζήτηση που ακολούθησε δεν έβγαζε νόημα, και έτσι, αποφασίσαμε να ζωγραφίσουμε στο χέρι το προσκλητήριο για να του το στείλουμε, έτσι ώστε να του δώσουμε να καταλάβει ακριβώς τι εννοούμε. Και ο κάφρος τι νομίζετε ότι έκανε;;; Δεν μας απάντησε ποτέ (!), προφανώς επειδή βαρέθηκε να μιλάει μαζί μας και από πάνω ανέβασε το δικό μας προσκλητήριο στα δείγματά του (!!!) προς πώληση!!! Εννοείται ότι του τα ψάλαμε και το κατέβασε, όπως εννοείται με αυτόν δουλειά δεν πρόκειται να κάνουμε.

Παράδειγμα νο.6: Η ιδιοκτήτρια ξενοδοχείου που έχει αίθουσα δεξιώσεων.
Έχεις ξενοδοχείο με αίθουσα δεξιώσεων. Ένας γάμος για σένα λοιπόν, δεν σημαίνει μόνο έσοδα από το γλέντι, αλλά και από τα δωμάτια που σίγουρα θα χρειαστούν κάποιοι καλεσμένοι. Συνεννοείσαι τηλεφωνικά με το ζευγάρι για να συναντηθείτε. Και τι κάνεις; Αργείς στο ραντεβού σου μισή ώρα (δεν μπορώ, έχω θέμα με την γαμημένη την συνέπεια!!!), και όταν έρχεσαι, μπαίνεις στο γραφείο σου και φωνάζεις στον σεκιουριτά να μας πει να μπούμε μέσα, αντί να σύρεις τον κώλο σου να μας καλησπερίσεις και να μας βάλεις στο γραφείο σου;!;!;!; Hello, ξέρεις, υπάρχει κάτι που το λένε "ευγένεια"!!!

Παράδειγμα νο.7: Οι περισσότεροι.
Ένα άλλο δείγμα κάκιστου επαγγελματισμού, ακόμη και από αυτούς που κατά τα άλλα ήταν ευγενέστατοι, τυπικότατοι και εξυπηρετικότατοι, είναι ο τρόπος ανακοίνωσης της τιμής. Ρε παιδιά, εσείς όταν πάτε σε ένα μαγαζί για να πάρετε ένα προϊόν ή μια υπηρεσία, και ρωτάτε για την τιμή, δεν περιμένετε η τιμή που θα σας πει ο μαγαζάτορας να είναι η τιμή που θα πληρώσετε; Ε εσείς τότε γιατί σκατά λέτε τιμές χωρίς ΦΠΑ, και μας αναγκάζετε να βγάζουμε κομπιουτεράκια για να υπολογίσουμε την πραγματική τιμή; Και όχι μόνο αυτό, πολλοί από σας δεν μας είπατε καν ότι οι τιμές που μας είπατε είναι χωρίς ΦΠΑ αλλά έπρεπε να μυρίσουμε τα δάχτυλά μας!!!

Παράδειγμα νο.8: Αυτοί που έχουν σκατά site στο internet.
Είσαι επαγγελματίας και μάλιστα νέος. Έχεις επαφή με τις νέες τεχνολογίες, και μάλιστα όχι απλώς αυτό, αλλά χειρίζεσαι όλα τα προϊόντα της Apple στα δάχτυλα. Στηρίζεις την δουλειά σου στην προβολή μέσω internet και αποφασίζεις να φτιάξεις site. Ε τότε ρε γαμώτο, φρόντισέ το το γαμημένο το site, έτσι όπως είναι, δυσφήμιση σου κάνει, όχι διαφήμιση! Πως δηλαδή;

Βάλε σημεία στίξης, μην μου τα γράφεις όλα μέσα σε μια πρόταση. Κι αν δεν μπορείς, ρώτα κανέναν άνθρωπο γαμώτο.

Μην κάνεις τόσο βαριά site που να έχουν δύσκολη πλοήγηση!!!

Μην χρησιμοποιείς αποκλειστικά δωρεάν πλατφόρμες τύπου blogspot ή wordpress, δείχνει φτήνια!!!

Παράδειγμα νο.9: Αυτοί που άλλα σου πουλάνε και άλλα σου δίνουν.
ΟΚ, αυτό δεν μας έτυχε, αλλά ακούσαμε πως, σε ορισμένα φημισμένα γραφεία φωτογράφων γάμου, στα οποία πας γιατί ξέρεις ότι υπάρχει ο τοπ φωτογράφος (ας τον πούμε "Γαμάουα") που τον γουστάρεις τρελά και πας μόνο για αυτόν, την τελευταία στιγμή πριν τον γάμο (για να μην σου πω και την ίδια μέρα), ο "Γαμάουα" παθαίνει κάτι και στέλνει στην θέση του έναν "επιλεγμένο συνεργάτη", στην ίδια τιμή φυσικά. Όλως τυχαίως, ο "Γαμάουα" βρίσκεται σε κάποιον άλλο γάμο, γιατί έχει κλείσει 2 (ή 5, ή 10) γάμους την ίδια μέρα! Είπατε τίποτα;

Αυτά για την ώρα :) Πολύ θα ήθελα να διαβάσω και τις δικές σας εμπειρίες από κακούς επαγγελματίες που ασχολούνται με τον γάμο, μπας και αποφύγω καμιά κακοτοπιά :)

Τα λέμε στα σχόλια.

Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2012

Μην γαμάτε γιατί χανόμαστε

Εντάξει, όλοι συμφωνούμε πως το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας μας με τις λίγες γεννήσεις είναι αρκετά σοβαρό. Πρόσφατα έπεσε στα χέρια μου αυτό:

Η "Ελληνορθόξη Πολύτεκνη Οικογένεια". Δεδομένου ότι αυτό το φυλλάδιο μοιραζόταν σε εκκλησία δεν θα περίμενα κάτι πολύ καλό. Και η αλήθεια είναι ότι το εξώφυλλο δεν σε προετοιμάζει για το σοκ που έρχεται όταν ανοίξεις και διαβάσεις τις μέσα σελίδες.

Κρατηθείτε.

Εδώ είμαστε μόλις στην 2η σελίδα. Αυτός ο "φιλανθρωπικός, κοινωφελής και μη κερδοσκοπικός σύλλογος" λοιπόν, δέχεται δωρεές. Θα περίμενε κανείς ότι θα γίνονταν αποδεκτές δωρεές με χρήματα ή είδη πρώτης ανάγκης (που γίνονται). Οι άνθρωποι όμως δεν σταματάνε εδώ. Δέχονται και ΟΙΚΙΕΣ ή ΟΙΚΟΠΕΔΑ από τους "σύγχρονους ήρωες Πολύτεκνους". Τι μεγαλόκαρδοι που είστε!!! Εγώ θα δεχόμουν μόνο εμπορικά κέντρα ως δώρο, άκου εκεί οικίες και οικόπεδα, με ψιλά θα ασχολούμαστε;


Και φυσικά βρίσκονται άνθρωποι για να δώσουν τα λεφτά τους σε αυτήν την οργάνωση. Και στέλνουν και επιστολές από πάνω. Και δεν μιλάμε για 50 και 100 ευρώ, αλλά για 500 και 1000. Πόση βλακεία να αντέξει κανείς πια;

Νομίζω ότι βιάστηκα να μιλήσω. Βλέπεις, αυτοί που εκδίδουν αυτό το άγιο περιοδικό, μας συνιστούν να μην απευθυνόμαστε σε αυτά τα διαβολικά "Κέντρα Οικογενειακού Προγραμματισμού" που συνιστούν εκτρώσεις αλλά και -άκουσον-άκουσον και λιθοβόλησον αυτούς- και ΑΝΤΙΣΥΛΛΗΨΗ!!! Μάλιστα. ΚΑΙ Η ΑΝΤΙΣΥΛΛΗΨΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ ΤΩΡΑ. Λεφτά δεν έχουμε να φάμε, τι θέλει να πει ο ποιητής, να γαμάμε αβέρτα και να σκορπάμε παιδιά που ξέρουμε ότι θα πεινάσουνε; Πόση βλακεία να αντέξει κανείς πια;


Εδώ υπάρχει μια αναφορά για τις εκτρώσεις, σύμφωνα με την οποία, κάθε χρόνο γίνονται μισό δις εκτρώσεις "σύμφωνα με τον ΟΗΕ". Ουάου, μιλάμε παρά τρίχα γλιτώσαμε τον υπερπληθυσμό :Ρ (Μην τυχόν και ζητήσει κανείς παραπομπή στο πρωτότυπο κείμενο του ΟΗΕ, το λέει η "Ελληνορθόδοξη Οικογένεια" λέμε!!!)

Το τελειωτικό χτύπημα βρίσκεται στην τελευταία σελίδα. Πρόκειται για την περίπτωση μιας εγκύου με καρκίνο, που προτίμησε λέει την μητρότητα από την χημειοθεραπεία. Το παιδί γεννήθηκε πενταμηνίτικο (αλήθεια, γίνεται αυτό;) και αυτή η "Μάρτυρας της Μητρότητας" είναι σύμφωνα με το περιοδικό, ένα ηρωικό παράδειγμα. Η υπερβολή σε όλο της το μεγαλείο.

Δεν αντιλέγω ότι αν οι ελληνικές οικογένειες είχαν πάνω από δυο παιδιά η κάθε μία, τα πράγματα θα ήταν πολύ καλύτερα στην χώρα μας. Άλλο αυτό όμως, και άλλο να χαρακτηρίζεις "ήρωες" τους πολύτεκνους (κάποιοι από τους οποίους, στην τελική, μόνο ηλίθιοι μπορούν να χαρακτηριστούν όταν σου λένε "όσα μας δώσει ο Θεός"... ΜΑΛΑΚΑ, κανένας θεός δεν στα δίνει, το πουλί σου είναι που δεν το βγάζεις!!!) και με υποτιμητικούς χαρακτηρισμούς (π.χ. "φυγότεκνος"!!! Χαχαχαχαχαχα) όσους δεν είναι πολύτεκνοι.

Η δε σύνδεση της πολυτεκνίας με την θρησκεία είναι -το λιγότερο- συγκλονιστική. Δηλαδή αν τους στείλει δωρεά κάποιος υπερπολύτεκνος αλλά άθεος, δεν θα την δεχτούν;

Πότε θα γίνουμε Άνθρωποι ρε;

Τρίτη, 3 Ιανουαρίου 2012

Βιέννη: A christmas city :)

Έχοντας περάσει ένα 2011 που στο μεγαλύτερο μέρος του ήταν απαίσιο, κάποια χρήματα που μας ήρθαν από το πουθενά μας ώθησαν στην απόφαση να τα επενδύσουμε σε ένα ακόμη ταξίδι. Ο προορισμός μας ήταν η Βιέννη, η πρωτεύουσα της Αυστρίας.

Πριν αρχίσω τις εντυπώσεις μου από την πόλη της Βιέννης, θα αναφέρω κάποια "τεχνικά" στοιχεία του ταξιδιού μας. Πετάξαμε από Θεσσαλονίκη με Malev προς Βουδαπέστη με ταυτότητα (πολύ μέτρια εταιρεία παρεμπιπτόντως) και από εκεί πήραμε λεωφορείο (η εταιρεία μας ήταν η Orangeways) για την Βιέννη (διάρκεια ταξιδιού 3 ώρες). Ο λόγος που κάναμε αυτήν την παράκαμψη ήταν οικονομικός, μιας και έτσι το ταξίδι βγήκε περίπου 210€ το αεροπορικό συν 17€ το λεωφορείο (πήγαινε-έλα) κατά άτομο.

Βιέννη λοιπόν. Μια πόλη που, αν δεν έχεις επισκεφθεί κάποια από τις μεγάλες πόλεις της περιοχής (Μόναχο ή Πράγα για παράδειγμα), μπορεί να σε μαγέψει. Εμείς που έχουμε επισκεφθεί τόσο την Πράγα όσο και πολλές γερμανικές πόλεις, δεν μπορώ να πω ότι μαγευτήκαμε, αλλά το μόνο σίγουρο είναι ότι χόρτασε το μάτι μας ομορφιά!

Βολτάραμε πολύ στους κεντρικούς πεζοδρόμους της, θαυμάσαμε τα πανέμορφα κτίρια που βρίσκονται διάσπαρτα τόσο στο κέντρο όσο και παραέξω, φάγαμε τα παραδοσιακά τους πιάτα αλλά και τιμήσαμε τα φημισμένα (και υπερεκτιμημένα) βιεννέζικα γλυκά. Είδαμε μια πόλη φιλικότατη στους κατοίκους της, οι οποίοι, παρεμπιπτόντως, είναι πολύ κουλτουρέ τύποι. Μιλώντας για κουλτούρα, επισκεφτήκαμε την Volksoper (=όπερα του λαού στα γερμανικά), και παρακολουθήσαμε το παραμύθι "Χάνσελ και Γκρέτελ" σε μορφή όπερας, μείναμε άφωνοι με το πόσο προσεγμένο ήταν το κτίριο της Όπερας του Λαού και αναρωτηθήκαμε πώς θα ήταν η κρατική Όπερα από μέσα.

Δεν αφήσαμε χαμένη την ευκαιρία να επισκεφθούμε την Χριστουγεννιάτικη Αγορά στην είσοδο του παλατιού του Schonbrunn (στο οποίο δεν μπήκαμε μέσα, έχοντας βαρεθεί από τα τόσα παλάτια που έχουμε δει στα ταξίδια μας), η οποία ήταν πανέμορφη και σε έβαζε κατευθείαν μέσα στο Χριστουγεννιάτικο κλίμα, παρέα με το ζεστό κρασάκι :) Πήγαμε και λίγο παραέξω με το τραμ 38, στο Grinzing, ένα προάστιο της Βιέννης, μια γραφικότατη περιοχή γεμάτη με παραδοσιακά ταβερνάκια, όπου φάγαμε υπό τους ήχους του -ζωντανού- βιολιού και ακορντεόν. Εννοείται -όπου γάμος και χαρά- ότι πήγαμε και στο Luna Park της πόλης, ανεβήκαμε στην ρόδα του -η πιο παλιά ρόδα της Ευρώπης-, το μόνο παιχνίδι που δούλευε (μιας και το Luna Park της Βιέννης είναι κλειστό τον χειμώνα).

Κάνοντας αυτήν την ανασκόπηση τώρα, λίγες μέρες μετά την άφιξή μας στην Ελλάδα, συνειδητοποιώ ότι η Βιέννη με έχει αφήσει με μια αίσθηση χαλαρότητας. Μας ρούφηξε μέσα της, στους ρυθμούς της, στον πολιτισμό της, στην ευγένεια των κατοίκων της. Για άλλη μια φορά, μια προηγμένη ευρωπαϊκή πόλη μας έδειξε τον τρόπο, πώς μπορεί κανείς να ζει ανθρώπινα και κυρίως όμορφα.

Δεν διαφέρει βέβαια σχεδόν σε τίποτα από αρκετές γερμανικές πόλεις (το κοντινό Μόναχο μοιάζει πολύ, ακόμη και ο χαιρετισμός "Γκρούσγκοτ" των κατοίκων των 2 πόλεων είναι ίδιος), και ίσως για αυτόν τον λόγο, παρόλη την αδιαμφισβήτητη ομορφιά της, μου λείπει το αίσθημα του ενθουσιασμού. Η αλήθεια βέβαια είναι πως την τελευταία μέρα πριν φύγουμε, κάνοντας τις τελευταίες μας βόλτες στο κέντρο, βλέπαμε τις ετοιμασίες που γίνονταν στο κέντρο για την Πρωτοχρονιά και μου ήρθαν αναμνήσεις από την Πρωτοχρονιά που έκανα πριν 12 χρόνια εκεί, που νόμιζα ότι περπατάω μέσα σε ένα παραμύθι.

Σε κάθε περίπτωση, είναι μια πόλη που προτείνω στον καθένα να επισκεφθεί, μιας και έχει πολλά να σου δώσει ως ταξιδιώτη.

Αρκετά όμως με τα λόγια, ας μιλήσουν οι φωτογραφίες :)


Η εξωτερική όψη της κρατικής Όπερας της Βιέννης.


Ένα πιάτο με την φημισμένη -και υπερεκτιμημένη- Sacher Torte.


Υπέροχα στολισμένο Χριστουγεννιάτικο δέντρο, σε κάποια βιτρίνα του κέντρου :)


Το Χριστουγεννιάτικο παζάρι, με φόντο το παλάτι του Schonbrunn.



Ένα από τα περίπτερα του παζαριού :)


Ο Ναός του Αγίου Στεφάνου, επιβλητικός, στο κέντρο της πόλης :)


Το δημαρχείο της πόλης :)


Στο πάρκο μπροστά από το δημαρχείο, τρενάκια πάνω στα κλαδιά τραβούσαν το βλέμμα μας :)


Η Αθηνά μπροστά από το κοινοβούλιο της Αυστρίας ή αλλιώς, το πώς θα έπρεπε να είναι το δικό μας κοινοβούλιο.


Η πιο παλιά ρόδα της Ευρώπης :)


...και η θέα από κει πάνω :)


Μέσα σε μια εκκλησία, στο Grinzing.


Παραδοσιακό αυστριακό σνίτσελ :)


Σκηνή από την όπερα του λαού :)