Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2012

Δεν είναι βόας, δεν είναι κροταλίας.

Αυτό το post έχω σκεφτεί πολλές φορές να το κάνω. Κάθε φορά το ακυρώνω, όμως κάθε φορά προκύπτει ο ίδιος λόγος να το γράψω.

Πρόκειται για την -ας την πούμε- Λίζα, ο ημίαιμος Γκέκας μας (για σκυλί μιλάω, μην περιμένετε κείμενο για τον Φάνη Γκέκα). Η Λίζα που λέτε, ζει σε μια αυλή περίπου 50τ.μ. Έχει το σπιτάκι της, τα πιατάκια της, τον χώρο που κάνει την ανάγκη της. Αυτή η αυλή είναι περιφραγμένη με φράχτη ύψους περίπου 1,5 μέτρου, ενώ σε αυτήν την αυλή κοιτάει το μπαλκονάκι της ισόγειας γκαρσονιέρας μας (που είναι και αυτό ισόγειο). Επίσης, υπάρχει μια πορτούλα που ενώνει την αυλή της Λίζας με την υπόλοιπη αυλή-πυλωτή του κτιρίου. Κάθε βράδυ, ανοίγουμε την πορτούλα της αυλής της και την αφήνουμε να αλωνίζει και στις 2 αυλές του σπιτιού, για να μας προσφέρει την πολύτιμη προστασία της.

Τα τελευταία 2 χρόνια λοιπόν, η Λίζα την έχει δει ότι είναι αυτός ο τύπος:

(Michael Scofield, ο ήρωας του Prison Break)

Στην αρχή η Λίζα δραπέτευε από την αυλή της, πηδώντας τον φράχτη του 1,5 μέτρου. Έπαιρνε φόρα, πηδούσε σαν τον Spiderman πάνω στον φράχτη, με τα πίσω της πόδια έδινε ώθηση προς τα πάνω, σκαρφάλωνε μέχρι η κοιλιά της να φτάσει στο πάνω μέρος, ταλαντωνόταν μπρος πίσω για να πάρει φόρα (!) και έπεφτε έξω από την αυλή, ελεύθερη να πάει την βόλτα της. Το θέαμα πρέπει να ήταν πραγματικά απίστευτο, αν κρίνω από την περιγραφή της Λίνας που το έχει δει.

Μιας και γενικά δεν είναι ήσυχο σκυλί, μάλλον το αντίθετο θα λέγαμε, και έκανε ζημιές σε όλα τα παρακείμενα σπίτια, προτιμήσαμε να βρούμε έναν τρόπο να ελέγχουμε εμείς το πότε θα πηγαίνει βόλτα. Έτσι, της φορέσαμε μια αλυσίδα περίπου 7-8 μέτρα (μην νιώσει και εντελώς περιορισμένη), την δέσαμε και ελπίζαμε ότι είχαμε λύσει το πρόβλημα μας. Εννοείται ότι μας κράτησε κάτι μούτρα μέχρι το πάτωμα.

Μέσα σε λίγες μέρες, βρήκαμε την Λίζα έξω από τον φράχτη και πάλι, με την αλυσίδα της φορεμένη βέβαια. Το σκυλί έγραψε στα τέτοια του την αλυσίδα και πήδηξε πάραυτα, αλλά σύντομα κατάλαβε ότι έχει εγκλωβιστεί στο σημείο που προσγειώθηκε. Την βρήκαμε να κλαψουρίζει σαν μωρό παιδί (πάλι καλά που δεν την βρήκαμε πνιγμένη).

Της μικρύναμε λοιπόν την αλυσίδα κατά 1 μέτρο, ίσα ίσα να μην φτάνει να πηδάει από τον φράχτη. Πέρασαν αρκετές μέρες και δεν είχαμε κανένα πρόβλημα. Όμως η Λίζα, σύντομα συνειδητοποίησε ότι η αλυσίδα της φτάνει για να υπερπηδάει την μικρή πορτούλα της αυλής της (επίσης περίπου στο 1,5μέτρο) και προσπαθούσε να το σκάσει από εκεί. Και πάλι την βρήκαμε εγκλωβισμένη ακριβώς έξω από την πόρτα της αυλής της.

Ο πεθερός μου λοιπόν αναγκάστηκε να πάρει δραστικά μέτρα. Πήγε στον φράχτη, και έφτιαξε μια κατασκευή με σύρμα πέρα ως πέρα, έτσι ώστε το σκυλί, όταν πάει να πηδήξει, να βρίσκει το κεφάλι του και να μην μπορεί να συνεχίσει. Όντως και αυτό το μέτρο είχε αποτέλεσμα, ειδικά την πρώτη μέρα ήταν φοβερό το θέαμα να βλέπεις την Λίζα να παρατηρεί σπιθαμή προς σπιθαμή τον φράχτη μπας και βρει κανένα πέρασμα. Το ίδιο έκανε και στην πόρτα ο πεθερός μου.

Αυτό που δεν είχαμε υπολογίσει είναι ότι το σκυλί κάποια στιγμή έμαθε να ανοίγει την πόρτα από μόνο του και να βγαίνει έξω...!!! Μάλιστα έχω την υποψία ότι είχε μάθει να την κλείνει κιόλας, γυρνώντας! Αποφασίσαμε κάθε βράδυ να κλείνουμε και τις εξωτερικές πόρτες της πυλωτής, μια συρταρωτή και μια κανονική. Όντως, το σκυλί δραπέτευε από την αυλή του αλλά δεν μπορούσε να βγει στον δρόμο.

Κάποια στιγμή βέβαια προσπάθησε να ξαναβγει από την αυλή της, και η πόρτα είχε σκαλώσει και δεν άνοιγε. Το αποτέλεσμα; Να στραβώσει την πόρτα!!! Ο πεθερός μου λοιπόν πήγε, την έφτιαξε, και βάλαμε και ένα μακρύ σίδερο από την μέσα μεριά να κρατάει κόντρα. Πριν λίγες μέρες συνειδητοποιήσαμε ότι το σκυλί, στην προσπάθεια του να βγει, χρησιμοποίησε το σίδερο σαν μοχλό, έβγαλε την πόρτα από τους μεντεσέδες (!) και βγήκε έξω. Μάλιστα, στην πορεία προς τον δρόμο, βρήκε την συρταρωτή πόρτα της πυλωτής (μιλάμε για μια πόρτα μήκους περίπου 3-3,5 μέτρων, με το ανάλογο βάρος), την άνοιξε και αυτήν και μας άφησε άφωνους!!!

Για αυτό σου λέω, δεν έχουμε σκυλί εμείς στην αυλή, τον Michael Scofield από το Prison Break έχουμε. Σε λίγο θα βρούμε κανένα λαγούμι να βγάζει στον δρόμο, ή αν είναι έτσι, ας της δώσουμε και κλειδιά καλύτερα να μπαίνει να πίνει και κανέναν καφέ. Αν είναι δυνατόν!!!

Όχι τίποτα, αν τα διαβάσει κανείς όλα αυτά, θα νομίσει ότι το σκυλί κακοπερνάει στα χέρια μας. Η Λίζα και τις βόλτες της κάνει, και τα χάδια της έχει, και τον τεράστιο χώρο της. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί συμπεριφέρεται σαν κατάδικος στο Αλκατράζ, ειλικρινά.

Φαντάσου να την είχαμε εκπαιδεύσει κιόλας, τι θα έκανε.

8 σχολίασαν...:

ria είπε...

ωχ!
αν άνοιξε και τη μεγάλη πόρτα, τι να πω...

τι φύλακας είναι μετά, άν το σκάει κάθε τρεις και λίγο; όταν πρέπει να είναι σπίτι σας, μόνο εκεί δεν είναι!

Newagemama.com είπε...

Αχ αυτή η λαχτάρα για ελευθερία και περιπέτεια τι κάνει. Αυτό του λείπει, όχι η καλοπέραση!

Irini L. είπε...

εμάς είναι κανισάκι με γκριφόν και κάνει τρειςχειρότερα...για να φανταστεις έκανε αυτό που είπες εσύ οτί φοβάσαι...έσκαψε κάτω από τον αυτοσχεδιο φράχτη μας, σύρθηκε και βγήκε από την άλλη μεριά...τρελά σκυλιά..

Ανώνυμος είπε...

παρτε το χαμπάρι, δεν σας γουσταρει το σκυλι.

Kostas-Farao (slash) είπε...

Αχ σε νιωθω, έχω και εγω τον κοπρο τον δικό μου (λυκόσκυλο)το οποιο στην αρχή έβλεπε την σκύλα του γείτονα που εκανε κάτι αντίστοιχο με αυτό που λές!!! Ετρεχε, έπαιρνε φόρα πήδαγε πρώτα στην αυλή του γείτονα και μετά έβγαινε! Ο δικός μου ζήλευε (ένα σκυλί 20 κιλών να μπορεί, και αυτός, ο 40κιλά βόδι να μην μπορεί? Άρχισε να πηδαει, του βάλαμε σύρματα τα έριχνε,του βάλαμε αλυσιδα την έσπασε (4 αλυσίδες σε 1μιση χρόνο είναι πολύ!). Το κακό στην περίπτωση μας ειναι ότι παίρνει τον ταχυδρόμο στο κατόπι , γιατί όταν βγαίνει δεν μπαίνει οσο και αν του φωναζεις και καμιά φορα γυρίζει το πρωι!!!

Sourotiri είπε...

Ria, ευτυχώς δεν πάει μακριά, όταν έρχεται ο διανομέας της εφημερίδας φροντίζει να επιστρέφει και να τον τρομάζει :Ρ

Newagemama, μάλλον :)

Irini L., ο Χριστός και η Παναγία!!!

Ανώνυμε, το βρήκες!!! Κερδίζεις ένα ζευγάρι τριχωτά μπαλάκια!!!

Kostas-Farao, χαίρομαι που δεν είμαι ο μόνος που τα περνάει αυτά :)

Ανώνυμος είπε...

Κάθε πότε βγαίνει βόλτα η Λίζα? Ολα τα συμπτώματα αλκατράζ που περιγράφεις, εκτός από εναν εξαιρετικά έξυπνο σκύλο, καταδεικνύουν και ένα σκύλο που βαριέται στον περιορισμένο χώρο του.... Τον να την αμπαρώνετε με αλυσίδες και φράχτες, μπορεί να λύνει φαινομενικά το πρόβλημα για σας, αλλά δε λύνει το πρόβλημα της Λίζας..... Τα σκυλιά είναι αγελαία ζώα... έχουν ανάγκη από παρέα (είτε δίποδη είτε τετράποδη) και από ερεθίσματα! Οσο πιο έξυπνος ο σκύλος, τόσο πιο πολλά ερεθίσματα χρειάζονται. Η εκπαίδευση που λες, θα είχε πολύ θετικά αποτελέσματα. Γιατί θα έβαζε το μυαλό της να δουλέψει, θα ενδυνάμωνε τη σχέση της μαζί σας και, σε συνδιασμό με καθημερινές βόλτες, θα την έβγαζε από τη βαρεμάρα της. Ενας κήπος δεν αρκει για ένα σκύλο. Χρειάζεται πολύ περισσότερα. Φιλικά, Μια φανατική αναγνωστριά σου.

Sourotiri είπε...

Μια φανατική αναγνώστρια μου,

η Λίζα βγαίνει βόλτα κάθε μέρα. Επίσης, πέρα από τα 40τ.μ. που έχει για αυλή (χωρίς αλυσίδα), το βράδυ της ανοίγουμε σε ολόκληρη την αυλή, περίπου 150 τ.μ. Ειλικρινά δεν πιστεύω ότι την έχουμε περιορισμένη. Αλλά και πάλι, λαμβάνω σοβαρά υπόψιν μου το σχόλιο σου :)