Τρίτη, 6 Μαρτίου 2012

Μείωση στους εισακτέους στην τριτοβάθμια εκπαίδευση: Αμήν και πότε;

Με αφορμή την είδηση περί πρότασης των Πρυτάνεων για μείωση 50% των εισακτέων στα πανεπιστήμια από φέτος, άφησα το παρακάτω σχόλιο στο forum του iSchool, το οποίο και αναδημοσιεύω εδώ:

Πριν πολλά πολλά χρόνια, η Ελλάδα ήταν μια χώρα που το κύριο μέρος του πληθυσμού της ζούσε σε αγροτικές περιοχές. Άρα, ως εκ τούτου, απασχολούνταν και στον αγροτικό τομέα παραγωγής, τομέα στον οποίο η Ελλάδα έχει αντικειμενικά μεγάλο πλεονέκτημα. Θέλω να πω, ούτε αυτοκίνητα παράγουμε ως χώρα, ούτε ανθρώπους στο φεγγάρι στέλνουμε, ούτε υπολογιστές φτιάχνουμε. Η μεγάλη μας δύναμη (θα έπρεπε να) είναι το ποιοτικό αγροτικό προϊόν. Και όντως, μέχρι ένα σημείο, έτσι ήταν, δεδομένων πάντα των ειδικών συνθηκών που βίωνε η χώρα (κατοχές, χούντες, πόλεμοι, κτλ).

Το πρόβλημα άρχισε να διαφαίνεται στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Το φαινόμενο της αστυφιλίας άρχισε να παίρνει ανεξέλεγκτες διαστάσεις, η επαρχία άρχισε να ερημώνει, μιας και οι τότε 20-30άρηδες (η γενιά των γονέων μας είναι αυτή, για να μην ξεχνιόμαστε) άφηναν το χωριό όχι για να φύγουν μετανάστες (όπως έκαναν οι δικοί τους γονείς) αλλά για να πάνε στις μεγάλες ελληνικές πόλεις. Αυτή η διάβρωση της σύνθεσης του ελληνικού πληθυσμού ήταν καθοριστικής σημασίας για το μέλλον της χώρας. Βλέπεις, οι άνθρωποι που μετακόμισαν από τα χωριά στις πόλεις δεν θα ασχολούνταν πλέον με τον αγροτικό τομέα παραγωγής, αλλά με τον δευτερογενή τομέα παραγωγής, που περιλαμβάνει την μεταποίηση των πρώτων υλών και τις υπηρεσίες.

Η ελληνική επαρχία ξεκίνησε να πέφτει κατακόρυφα. Το πρόβλημα βέβαια εντείνοταν ακόμη περισσότερο από την αδιάκριτη παροχή των ευρωπαϊκών κονδυλίων στους αγρότες που, αντί να μετατραπούν σε βελτίωση της παραγωγικής διαδικασίας, μετατράπηκαν σε γλέντια στα μπουζούκια, αυτοκίνητα, κτλ. Αυτό φυσικά συμβαίνει ακόμη και σήμερα.

Η λύση για να τονωθεί η ελληνική επαρχία θεωρήθηκε τότε πως ήταν η ίδρυση τμημάτων της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στην περιφέρεια. Ο Ανδρέας Παπανδρέου άλλωστε, ήξερε καλά το παιχνίδι χειραγώγησης της μάζας. Έτσι, επινόησε αυτόν τον τρόπο ώστε υπάρχει μια μετάγγιση του αστικού πληθυσμού προς την περιφέρεια. Ιδρύθηκαν εκατοντάδες τμήματα. Όντως, η περιφέρεια τονώθηκε και μάλιστα σημαντικά. Αυτό που δεν είχαμε καταλάβει βέβαια, ήταν ότι τότε ξεκίνησε η παραγωγή χιλιάδων πτυχιούχων που σε λίγα χρόνια δεν θα ξέραμε τι να τους κάνουμε.

Ταυτόχρονα, οι τωρινοί γονείς μας (αυτοί που στις αρχές της δεκαετίας του '80 μετακόμισαν από τα χωριά στις πόλεις), στην πλειοψηφία τους χωρίς κάποια ιδιαίτερη μόρφωση, ξεκίνησαν να πιέζουν την δική μας γενιά να "πάρει ένα χαρτί", μην τυχόν και "γίνει ξύλο απελέκητο, σαν εμάς". Η ίδρυση τόσων πολλών τμημάτων πανεπιστημίων και ΤΕΙ το ευνοούσε άλλωστε αυτό. Συν τοις άλλοις, οι γονείς μας, έβλεπαν πως όποιος ήταν μορφωμένος από την δική τους γενιά, είχε εξασφαλισμένη μια ζωή με χρυσά κουτάλια. Η ανάγκη για πανεπιστημιακή μόρφωση (ή τουλάχιστον η ψευδαίσθησή της) έγινε μεγαλύτερη από ποτέ. Ο ανταγωνισμός φυσικά μεταξύ των υποψηφίων ήταν τεράστιος, και τότε άρχισε να γιγαντώνεται και ο θεσμός του φροντιστηρίου. Ο οποίος, δεν είχε κανένα πρόβλημα όσον αφορά την στελέχωση του, μιας και όλοι οι πτυχιούχοι των καθηγητικών σχολών που δεν χωρούσαν στο δημόσιο, έβρισκαν ασφαλές καταφύγιο στα φροντιστήρια (αυτός παρεμπιπτόντως είναι ο λόγος που κατά την γνώμη μου δεν χτυπάται η παραπαιδεία στην Ελλάδα).

Όλοι ήταν ικανοποιημένοι: Οι γονείς, έβλεπαν τα παιδιά τους να σπουδάζουν και να μην γίνονται "ξύλα απελέκητα". Η περιφέρεια, που έβλεπε τον πληθυσμό της να αυξάνεται με την έλευση των φοιτητών (και άρα έχοντας οικονομικά οφέλη από αυτό). Οι ίδιοι οι μαθητές, που, αφού τους είχαν πιπιλίσει το μυαλό με την αξία της πανεπιστημιακής μόρφωσης, νόμιζαν ότι κάτι κάνουν. Οι πτυχιούχοι των καθηγητικών σχολών, που δούλευαν στα φροντιστήρια, μιας και δεν χωρούσαν στο δημόσιο. Και πάνω από όλους αυτούς φυσικά, η κυβέρνηση που, όποτε προέκυπτε ένα ζήτημα με την περιφέρεια, τους πετούσε ένα ΤΕΙ της πούτσας και τους βούλωνε τα στόματα.

Το μεγάλο όνειρο άρχισε να γίνεται πραγματικότητα. Βλέπεις, τα παιδιά που αποφοίτησαν από τα πανεπιστήμια στα τέλη της δεκαετίας του 1990 - αρχές του 2000 βρήκαν εύκολα μια δουλειά, ανελίχθηκαν γρήγορα στην ιεραρχία, έγιναν εν τέλει διευθυντές και πρόεδροι. Και όσο οι υπόλοιποι το έβλεπαν αυτό, τόσο ήθελαν να γίνουν και αυτοί το ίδιο πράγμα.

Κάποια στιγμή όμως, συνειδητοποιήσαμε ότι έχουμε τόσο κόσμο που δουλεύει στον δευτερογενή τομέα παραγωγής, και τόσο λίγο κόσμο που δουλεύει στον πρωτογενή τομέα παραγωγής, που ναι μεν δουλεύαμε στα γραφεία και ήμασταν όλοι διευθυντές, αλλά τρώγαμε πορτοκάλια Αργεντινής, σκόρδα Κίνας και ντομάτες Ισπανίας. Γιατί, καλή είναι η υπηρεσία που προσφέρεις, αλλά όταν ως χώρα δεν παράγεις αυτά που καταναλώνεις, όταν δεν εξάγεις και εισάγεις τα βασικά αγαθά για την επιβίωση σου, όταν δεν έχεις πολλούς τεχνίτες και έχεις πολλούς επιστήμονες, υπάρχει ΠΡΟΒΛΗΜΑ. Γιατί αν το καλοσκεφτείτε, τι είναι η οικονομία; Είναι έσοδα και έξοδα. Είναι παραγωγή και κατανάλωση. Είναι εξαγωγές και εισαγωγές. Είναι κέρδος και ζημιά. Όλα αυτά, είναι οι διαφορετικές όψεις ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΝΟΜΙΣΜΑΤΟΣ.

Μείναμε λοιπόν σήμερα, ή μάλλον όχι σήμερα, θα μιλήσω για 5 χρόνια πριν, που δεν είχαμε όλες αυτές τις έκτακτες συνθήκες, να είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε με επιστημονικό τρόπο πολλά ζητήματα, και να μην μπορούμε να βρούμε εργάτες να υλοποιήσουν όλα όσα εμείς ξέραμε. Ξέραμε ως άτομα ειδικά ζητήματα πληροφορικής και δεν βρίσκαμε υδραυλικό να μας φτιάξει την βρύση. Κάναμε διδακτορικά στα μαθηματικά και τρώγαμε ντομάτες Πορτογαλίας.

Αλλά ήμασταν ευχαριστημένοι, έτσι;

Στην 7χρονη καθηγητική μου πορεία είδα πολλούς μαθητές (και τους αντίστοιχους γονείς φυσικά) να *δηλώνουν* ότι θέλουν να σπουδάσουν. Σε ορισμένους από αυτούς ήταν εμφανές ότι το παιδί είτε δεν ήθελε, ή δεν μπορούσε να σπουδάσει. Η θέση όμως στο πανεπιστήμιο ή το ΤΕΙ υπήρχε. Και αφού υπήρχε, "έπρεπε" να καλυφθεί. Πέρασαν παιδιά από τα χέρια μου που, σαν παπαγαλάκια μου έλεγαν "εγώ κύριε θέλω να σπουδάσω" και δεν ήθελαν να διαβάσουν ούτε μια λέξη. Η δήλωση επιθυμίας για σπουδές όμως, ήταν πάντα εκεί, μην τυχόν και απογοητεύσουν τους γονείς τους που θα έβγαζαν στην κοινωνία ένα αμόρφωτο παιδί, μην τυχόν και ξεχωρίσουν από τους συμμαθητές τους που θα γίνονταν όλοι μεγάλοι και τρανοί -my ass. Εννοείται ότι όλα αυτά συνέβαιναν στα φροντιστήρια, αφού όλοι πάνε, γιατί όχι εγώ, γιατί όχι το παιδί μου, τι είμαστε εμείς, κατώτεροι;

Δυστυχώς ή ευτυχώς, ο καπιταλισμός έχει έναν τρόπο να επαναφέρει στην ισορροπία τους κάποια πράγματα. Το κακό είναι ότι το κάνει με βίαιο τρόπο και απάνθρωπο. Εφόσον ως χώρα δεν μπορέσαμε να "καταναλώσουμε" τους πτυχιούχους που "παράγαμε", και εφόσον δεν είμαστε σε θέση να αυξήσουμε την "κατανάλωση", θα πρέπει να μειώσουμε την "παραγωγή". Απλά μαθηματικά. Και όσοι δεν μπουν στα πανεπιστήμια;

Αυτοί θα την βρουν την άκρη, να είστε σίγουροι για αυτό. Κάποτε θα'ρθει η στιγμή που θα βρίσκουμε άμεσα υδραυλικό για την χαλασμένη μας βρύση, για να πλύνουμε την ελληνική ντομάτα μας.

20 σχολίασαν...:

mahler76 είπε...

μακάρι και σε αυτό το θέμα να γίνει ένας εξορθολογισμός.

ria είπε...

μακάρι!

φτάσαμε στο σημείο καθε σπίτι να έχει το δικό του γιατρό, το δικό του δικηγόρο, το δικό του πολιτικο μηχανικό και το δικό του καθηγητή.

αλλά κανέναν αγρότη και κτηνοτρόφο!

An-Lu είπε...

Ετσι και χειροτερα Σουρ...η προσαρμογη ειναι αποτομη αλλα πιστευω οτι θα ωφελησει.

yvris είπε...

Αχ βρε Σουρωτηρι εισαι και συναδελφος.. αν και ως ενα βαθμο και σε καποια συγκεκριμενα σημεια συμφωνω (πχ για το χυμαδιο στην περιφερεια και τις κινησεις δηθεν αναπτυξης προς τελειως λαθος πλευρα), νομιζω πως η αναλυση σου ειναι παρα πολυ ρηχη και πως σε καποια σημεια εχεις αδικο. Πχ ξερεις πολυ καλα ως οικονομολογος οτι μπορει να παραγεις τροφιμα αλλα και παλι να τα εισαγεις, και τα ντοπια ειτε να τα θαβεις για να μην πεσουν οι τιμες ειτε να τα πουλας αλλου.. Και σε καμια περιπτωση δεν ειναι η λυση ο περιορισμος της παιδειας αλλα μαλλον ενας καλυτερος κεντρικος σχεδιασμος για την καλυτερη αξιοποιηση της - δηλ ποιο κρατος ακριβως εχεις δει να πηγαινει καλα επειδη περιορισε τους πτυχιουχους; Στην Ολλανδια παντως που εχω προσωπικη εμπειρια, και ειναι χωρα με μεγαλο αγροτικο-κτηνοτροφικο τομεα, εχουν παρα πολυ καλα οργανωμενη παιδεια, δεν ειναι οτι πανε στα χωραφια οσοι δεν σπουδαζουν. Εφοσον ομως δημοσιευεις απλα την αποψη σου και οχι μια επιστημονικη αναλυση, εννοειται πως ο καθενας εχει δικαιωμα στην αποψη και καλα κανεις. Γι'αυτο αλλωστε μοιραζομαι και την αντιθετη.

Sourotiri είπε...

mahler76, ria, An-Lu, χαίρομαι που συμπλέουμε :)

Yvris, προφανώς το κείμενο δεν είναι καμία περισπούδαστη επιστημονική ανάλυση, ούτε φυσικά υποστηρίζω πως με την μείωση των εισακτέων λύσαμε το εθνικό μας πρόβλημα. Είναι όμως άλλο το να παράγεις και να επιλέγεις την κακοδιαχείριση, και άλλο να μην παράγεις και έτσι να μην έχεις καμία επιλογή, δεν νομίζεις;

Μιλάς για καλύτερη αξιοποίηση της παιδείας. Προσωπική μου άποψη είναι πως αυτός ο δρόμος περνάει μέσα από την μείωση των πτυχιούχων, σε κάθε περίπτωση.

Μιλώντας για άλλες χώρες, σε πληροφορώ πως για την Γερμανία και τις ΗΠΑ που ξέρω, το ποσοστό των πτυχιούχων επί του συνόλου των νέων είναι πολύ μικρό!!! (Και παρεμπιπτόντως, μόλις μίλησα για 2 από τις μεγαλύτερες οικονομίες του πλανήτη).

Ανώνυμος είπε...

επειδη έχω διαβάσει πολλές φορές παρομοιες αποψεις, θα σε ρωτήσω γιατι δεν πας ο ίδιος να γίνεις αγροτης αφου τους χρειαζόμαστε;

btw. oι περισσοτεροι απο τους συμφοιτητες μου ήδη έχουμε φύγει απο την χώρα και δουλευουμε ή κάνουμε μεταπτυχιακα σε πολύ καλυτερες συνθηκες απο οτι στην Ελλάδα.

Ανώνυμος είπε...

Συμφωνώ απόλυτα με τον τελευταίο, τον Ανώνυμο. Εμείς σπουδάσαμε καλά-καλά και ωραία ωραία και τώρα θέλουμε μόνο ελάχιστοι να ακολουθήσουν το δικό μας δρόμο.
Λοιπόν, για να μπουν τα πράγματα στη θέση τους:

1) Τα ΤΕΙ του κώλου μπορεί να δίνουν ένα χαρτί αλλά δεν εξασφαλίζουν θέση στην αγορά εργασίας και σωστό επαγγελματικό και επιστημονικό backround. Tο ιδιο και ορισμένα κολλέγια και ΑΕΙ του εξωτερικού. Οπότε, ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΑ, πολλά από τα άτομα που αποφοιτούν από τέτοιες σχολές του 5/10 θα στραφούν σε δουλειές του πρωτογενή τομέα. Κάποια όμως όχι οπότε νομίζω οτι όλοι δικαιούνται να έχουν μια ευκαιρία όπως είχαμε και 'μεις.

2) Η παιδεία, ανώτερη ή ανώτατη αφορά ΚΥΡΙΩΣ την καλλιέργεια του μυαλού, την ανάπτυξη της σύνθετης σκέψης και κυρίως την ανάπτυξη της ΚΡΙΤΙΚΗΣ σκέψης. Αυτό είναι κάτι που φοβούνται περισσότερο απ'όλα οι όποιοι κυβερνώντες: ο μορφωμένος άνθρωπος, το εξασκημένο μάτι και αυτί που μπορεί γρήγορα να διακρίνει τη σπέκουλα, τις ανακρίβειες και εν τέλει τους λαοπλάνους. Ιδιότητες που άνθρωποι της μέση εκπαίδευσης δεν έχουν πάντα ανεπτυγμένες.Γιατί λοιπόν να μην έχει το δικαίωμα ένα παιδί να σπουδάσει πχ στο μαθηματικο ή στη φιλοσοφική και ας είναι κορεσμένα, και ας γίνει μετά αγρότης. Θέλουμε οπωσδήποτε αμόρφωτους αγρότες;;

Άλλωστε οι αγρότες με άγνοια και σταρχιδισμό έκαναν τις επιδοτήσεις τζιπ και ουκρανεζες. Ένας μορφωμένος αγρότης θα εξελίξει την παραγωγή, θα εισαγει νεες μεθόδους, θα κάνει εξαγωγές χωρίς μεσάζοντες, θα αξιοποιήσει άλλες μορφές ενέργειας, θα αποφύγει καρκινογόνες ουσίες...εσείς τι θέλετε, τις παλιές δομές;

3) Αυτή ήταν η κλασική γραμμή ήδη από τη δημιουργία του ελληνικού κράτους: μόλις μπουκώνει το πράγμα και οι άνθρωποι με απαιτήσεις πολλαπλασιαζονται αποκλείουμε σταδιακά τις μεγάλες μάζες των μεσαιων και χαμηλών οικονομικών στρωματων για να ευνοηθούν οι υπόλοιποι και για τη δημιουργία μπόλικου και ευπλαστου, αδύναμου εργατικού δυναμικού. Είναι παλιο και πρόστυχο. Την πηγή δεν τη θυμάμαι, νομίζω βρίσκεται στην "Ιστορία της Νεοελληνικής Εκπαίδευσης".

4)Τέλος, πρέπει να σκεφτείς πόσο λάθος είμαστε έστω και ασυνείδητα: η ria για παράδειγμα, επειδή τυχαίνει να διαβάζω το blog της, χάρηκε πολύ που το παιδί της πέρασε σε ΑΕΙ και του συμπαραστάθηκε στον κόπο του για αυτό το σκοπό. Δεν το έστειλε να γίνει κτηνοτρόφος και αγρότης...Μπορεί να του τη δώσει να γινει στο μέλλον αλλά θα 'χει παρει και δυο στροφες το μυαλο του ως τοτε...

Και μη βιαστείτε να μου απαντήσετε οτι εκείνος μπορούσε ενώ άλλοι δεν μπορούν και δεν έχουν έφεση αλλά παρολαυτά τρυπώνουν σε χαμηλά ΑΕΙ/ΤΕΙ γιατί με τη μείωση του 50% θα μείνουν αναγκαστικά απ'έξω πάμπολλοι που "μπορούν"...

Αυτά τα λίγα, χαιρετω πάντα φιλικά.

infimum

Ανώνυμος είπε...

Και το πιο σημαντικό όλων που ξέχασα να το αναφέρω: Αποκλείεται ένα παιδί να σπουδάσει στην Ελλάδα και να πάει για δουλειά στο εξωτερικό;
Αν δηλαδή ενα παιδί σπουδάσει ΜΟΥΣΕΙΟΛΟΓΙΑ στο ΤΕΙ Πύργου, κανει ενα μεταπτυχιακο στην Αθηνα και έτσι αργότερα βρει δουλειά στο ΜΟΜΑ (http://www.moma.org/) θα μας πεσει ασχημα που το σπουδάσαμε;
Στο κάτω κατω είναι ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ να μιλάμε για περιορισμούς εισακτέων σε δημόσια πανεπιστήμια και σχολές που χρηματοδοτούνται από τους φόρους όλων μας. Αν με ρωτήσετε, θα ήθελα τα πανεπιστήμια να ειναι ΑΝΟΙΧΤΑ και ΑΠΑΙΤΗΤΙΚΑ. Δεν χρειάζεται άλλο τίποτα ρε παιδιά...για τα υπόλοιπα..ντροπή να θελει το κράτος να βαλει τρικλοποδια σε τόσα νέα παιδια.

Ανώνυμος είπε...

Νομίζω η παρακάτω φράση αποδεικνύει την προχειροτητα του συλλογισμού σου: "Και όσοι δεν μπουν στα πανεπιστήμια;
Αυτοί θα την βρουν την άκρη, να είστε σίγουροι για αυτό. "
Στη Γερμανία και τις ΗΠΑ που κάνεις συγκριση παρακάτω υπάρχουν προγράμματα εκπαιδευσης με καλύτερες προοπτικές και πολύ μεγαλύτερη ζητηση απο κάποιες πανεπιστημιακές σχολές όπου συνδυαζουν εκπαιδευση με εργασία (και μισθό).
Εχουμε κάτι αναλογο στην Ελλάδα;

Sourotiri είπε...

Προς τους τελευταίους ανώνυμους:

Ας δεχτούμε όλοι ότι υπάρχουν παιδιά που έχουν έφεση στα γράμματα και παιδιά που δεν έχουν. Μην το εκλαμβάνετε ως διάκριση αυτό, σας διαβεβαιώ πως συμβαίνει.

Ας μην μπερδεύουμε την μόρφωση με την εκπαιδευτική βαθμίδα. Ο απόφοιτος πανεπιστημίου δεν είναι κατανάγκην μορφωμένος, ούτε και ο απόφοιτος Λυκείου αμόρφωτος.

Ας δεχτούμε επίσης ότι η συντριπτική πλειοψηφία των οικογενειών των παιδιών δεν έχει την κατάλληλη παιδεία να κρίνει αν το παιδί έχει έφεση στα γράμματα ή αν θέλει να σπουδάσει. Πιστέψτε με, είναι πολλά τα παιδιά που δεν θέλουν να σπουδάσουν και αυτό φαίνεται, αλλά παρόλαυτα σπουδάζουν.

Αντιλαμβάνεστε επίσης πως, όσα μου λέτε για μετανάστευση δεν είναι και αυτά που θα ευχόμασταν ως πολίτες ενός κράτους, έτσι;

Τέλος πάντων, απόψεις είναι αυτές, ο καθένας έχει τις δικές του, σωστά;

Ανώνυμος είπε...

Απο infimum:

αγαπητό sourotiri, συμφωνώ με όσα λες σχετικα με τις μουφα σπουδές και τους μη συνειδητοποιημένους wannabe φοιτητές. Αυτο που με ενοχλησε όμως ειναι η ευκολια σου να υποστηριζεις οτι θα μπει τσεκουρι στην εισαγωγη γιατι εχουμε πολλους πτυχιουχους και αυτο που σου ειπα ήταν οτι μακαρι να ήταν ολοι οι πολιτες πτυχιουχοι ανεξαρτητως επαγγελματικης αποκατάστασης γιατι ετσι παει μπροστα μια χωρα. Επίσης οι χώρες που ανεφερες μπορει να εχουν από τις πλέον ανεπτυγμενες οικονομιες του κοσμου οχι γιατι εχουν μετριασει τους πτυχιουχους (αν ειναι δυνατον!!!) αλλά γιατί βάσισαν την οικονομία τους και την παραγωγή τους σε φθηνό εργατικό δυναμικό (Γερμανία) και υπερκαταναλωτισμό (USA).

Αυτά που λέω για μετανάστευση δεν ειναι αυτά που θα ευχομουν για τους πολίτες ενός κράτους ως προς τη σχεση τους με το κράτος και την ανάπτυξη αυτού. Αλλά ως προς την ανάπτυξη του ατόμου μια χαρά μου φαινεται...Ειμαι 30, αν ήμουν 20 τώρα θα εγραφα απο το αεροδρομιο με τη βαλίτσα ανα χειρας...

Ανώνυμος είπε...

450,- βασικό μισθό και μιλάμε για μειωση στους εισακτέους στα αει/τει;

Ανώνυμος είπε...

Χωρίς καμία προσωπική εμπάθεια, (άλλωστε γνωριζόμαστε;) και επειδή έτυχε να διαβάσω δυο τρία κείμενα του ιδιοκτήτη αυτού του blog,νομίζω ότι είναι η χαρακτηριστική ελληνική τύπου ανάλυση: λίγο γενική, πολύ επιφανειακή και κλασσική στάση ωραία η θεωρία εγώ είμαι εξαίρεση και δεν συμπεριλαμβάνω εαυτόν στην κατάσταση που περιγράφω και εξηγούμαι.
1) Ο συντάκτης αυτού του κειμένου (από ότι έχω καταλάβει) πέρασε αρχικά σε μια τριτοβάθμια σχολή που ΔΕΝ ΗΤΑΝ η πρώτη του επιλογή και ούτε καν με την πρώτη φορά
2) Η κύρια του εργασία μέχρι τώρα ήταν σε αυτό που οι δημοσιογράφοι αρέσκονται να αποκαλούν *παραπαιδεία* δηλαδή παράνομα ιδιαίτερα χωρίς απόδειξη και χωρίς ένσημα
3) Ξαναέδωσε πανελλήνιες σε όχι τρυφερή ηλικία θα έλεγα εκμεταλλευόμενος το ξεχειλωμένο σύστημα εισαγωγής στα ΑΕΙ και τον μεγάλο αριθμό εισακτέων για να πάρει πτυχίο από μια σχολή που θα του εξασφαλίσει (πιστεύει) μόνιμη θέση στο ελληνικό δημόσιο σύστημα εκπαίδευσης... δηλ. να γίνει δημόσιος υπάλληλος.

Πραγματικά αγαπητέ συντάκτη αυτού του blog (που πραγματικά μου είσαι κατά τα άλλα πολύ συμπαθής και συμφωνώ σε πολλά πράγματα μαζί σου)νομίζεις ότι το να εκφράζεις τέτοιου είδους απόψεις δεν είναι το λιγότερο αντιφατικό αν όχι και λιγάκι ανήθικο;
Μου θυμίζει κάτι γνωστούς και φίλους φίλων που κίνησαν γη και ουρανό και ότι μέσα είχαν και δεν είχαν για να μπουν στο δημόσιο σε θέση που δεν αντιστοιχούσε καν στα προσόντα τους και μετά λέγανε ότι ο δημόσιος τομέας στην Ελλάδα είναι διογκωμένος και πρέπει να εφαρμοστεί η εφεδρία...

Ας κάνουμε λίγο όλοι την αυτοκριτική μας τουλάχιστο όταν εκφράζουμε δημόσια απόψεις

Sourotiri είπε...

Ανώνυμε, έχω ενστάσεις ως προς τις παρατηρήσεις σου, για τις οποίες βέβαια αμφιβάλλω αν διάβασες "2-3 κείμενα" ή αν ξεκοκκάλισες το blog προκειμένου να κάνεις μια επίθεση επί προσωπικού και όχι με επιχειρήματα.

1) Ο συντάκτης αυτού του μπλογκ πέρασε με την πρώτη φορά στην 2η του επιλογή.

Το ότι δεν πέρασα (όντως) στην 1η μου επιλογή, αυτό άραγε μου απαγορεύει να έχω 2η επιλογή; Ακόμη και 2η φορά αν είχα δώσει, θα έλεγε κάτι αυτό;

2) Η κύρια εργασία μου ως τώρα ήταν μεν και τα ιδιαίτερα αλλά και τα νόμιμα φροντιστήρια (με απόδειξη και ένσημα).

Αυτό μου αφαιρεί το δικαίωμα της έκφρασης της γνώμης; Ή μήπως, καθώς ξεκοκκάλιζες το μπλογκ αυτό, απέφυγες να διαβάσεις την ίδια μου την παραδοχή ότι αποτελώ -όπως εκατομμύρια άλλοι Έλληνες- μέρος του προβλήματος;

3) Δεν τρέφω φρούδες ελπίδες ότι με το 2ο πτυχίο θα γίνω μόνιμος δημόσιος υπάλληλος, αλλά τουλάχιστον θα ήθελα να έχω την ευκαιρία, γιατί με το 1ο μου πτυχίο δεν μου δίνεται καν αυτή η ευκαιρία. Συγχώρα με που θέλω να ανοίξω πόρτες για το μέλλον μου.

Η επίθεση στο ήθος του αντιπάλου είναι μια μέθοδος πειθούς αρκετά διαδεδομένη, αλλά όσον αφορά μετρήσιμα μεγέθη, ΔΕΝ ΠΙΑΝΕΙ. Αν μιλούσα για το πόσο κακό είναι το αμάρτημα του αυνανισμού για παράδειγμα, τιμωρούσα παιδάκια που το κάνουν αλλά με έπιανες κρυφά να το κάνω, τότε ναι, θα έπιανε.

Στο θέμα μας, πιστεύω ότι κάποιος έξυπνος θα μπορούσε να καταλάβει την φτήνια αυτού του κόλπου.

Ανώνυμος είπε...

Αγαπητέ Σουρωτήρη,

Συμφωνώ μαζί σου. Δηλαδή όλοι (και οχι μόνο ο Σουρωτηρης, ο Γιαννης, η Κατερίνα κλπ κλπ) θα έπρεπε να έχουν όχι μία δεύτερη επιλογή, αλλά και χιλιοστή όπως και μια δεύτερη, τρίτη και τέταρτη και πέμπτη ευκαιρία. Επίσης το ελληνικό ανελαστικό σύστημα που μπαίνεις σε μια σχολή και πρέπει να την τελειώσεις για να πας σε κάποια άλλη και δε σου δίνει την ευκαιρία να μετακινηθείς ούτε καν σε συναφή γνωστικά πεδία εαν αλλάξεις γνώμη, διάθεση, κρίση, γκόμενα οτιδήποτε στο ενδιάμεσο, είναι παγκόσμια πατέντα. Σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες κρατάς διδακτικές μονάδες (credits) και μπορείς να μεταπηδήσεις σε άλλη σχολή και να πάρεις συνδυαστικά πτυχία.
Η μείωση αριθμού εισακτέων σε ένα σύστημα το μόνο που συνήθως καταφέρνει και έχει αποδειχθεί ιστορικά αυτό, είναι να ευνοεί τις ανώτερες τάξεις μιας και αυτές έχουν πρόσβαση σε καλύτερη προετοιμασία για τις εξετάσεις εισαγωγής και περίγυρο που τους στηρίζει άρα και σε καλύτερες θεσεις στα ΑΕΙ (αυτό αποδεινκνύεται κάθε χρόνο με την κοινωνικοοικονομική ανάλυση των εισακτέων στις λεγόμενες πρωτοκλασάτες σχολές, προέρχονται στην πλειονότητα τους από υψηλά κοινωνικοοικονομικά στρώματα, και δεν το λέω εγώ το λένε τα νούμερα). Αλλά ακόμη και όταν αποτύχουν να εισαχθούν, λόγω οικονομικής δυνατότητας έχουν εναλλακτικές βλέπε από Αμερικές και Λονδίνα μέχρι Ρουμανίες Βουλγαρίες.
Έτσι αποκλείονται οι ασθενέστεροι οικονομικά και κοινωνικά από τις ευκαιρίες και επιλογές που έχουν.
Οπότε το να υποστηρίζει κανείς ότι με το να μειωθούν οι εισακτέοι θα βελτιωθεί η κατάσταση σε επίπεδο επαγγελματικού προσανατολισμού και θα αναπτυχθεί ο πρωτογενής παραγωγικός τομέας της χώρας είναι είναι τουλάχιστο αφελές. Απλά στερεί από του ήδη έχοντες λιγότερες ευκαιρίες να σπουδάσουν τη δυνατότητα να το κάνουν. Και sorry που το προσωποποίησα σε εσένα αλλά επειδή απο ότι εχω δει ασχολείσαι με τα εκπαιδευτικά θέματα και είσαι στο χωρο περίμενα μια πιο σοβαρή ανάλυση βασισμένη σε μελέτες και το know how στην παιδεία που υπάρχει απο τη μέχρι τώρα εμπειρία στα εκπαιδευτικά συστήματα και όχι του τύπου τώρα μπήκαμε εμείς στο λεωφορείο δεν χωράνε άλλοι, όλοι πια επιστήμονες θα γίνουν σε αυτή τη χώρα κλπ, κλπ.
Και όσο για τις δεύτερες και τρίτες σχολές, βγάζω το καπέλο σε αυτούς που κάνουν πραγματικότητα τη δια βίου μάθηση και δεν έχουν πρόβλημα και ταυτόχρονα το ψυχικό σθένος να συνεχίζουν να σπουδάζουν άσχετα με το λόγο για τον οποιο το κάνουν. Όλοι γινόμαστε έστω και λίγο καλύτεροι όταν σπουδάζουμε παραπάνω πιστεύω. Απλα να έχουν ολοι τη δυνατότητα να το κάνουν αυτό και την ανάλογη στήριξη από την πολιτεία και την κοινωνία όταν το κάνουν.

Ο προηγούμενος ανώνυμος

Ανώνυμος είπε...

αν ήμουν καχύποπτος θα έλεγα ότι υποστηρίζεις αυτη την αποψη γιατι θα έχεις λιγοτερο ανταγωνισμό στον "αγώνα" για το δημόσιο, αλλά επειδή δεν ειμαι δεν το λέω :p

Ανώνυμος είπε...

το διάβασα ακούγοντας την προεκλογική ομιλία του Α.Σαμαρά ... αυτό

Sourotiri είπε...

Προτελευταίε Ανώνυμε, ευτυχώς, γιατί θα σου έλεγα ότι λες μαλακίες.

Τελευταίε Ανώνυμε, ναι, και;

maniatis είπε...

xaxaxaxa u got ur ass handed to u ap ton anwnymo

Χμμ, θέλει περισσότερη ανάλυση το θέμα. είπε...

Αν και κοντεύουν 4 χρόνια από τότε που συντάχθηκε αυτή η ανάρτηση και ο κ. Sourotiri πιθανόν δεν θα διαβάσει τι θα γράψω, εγώ θα αφήσω το κείμενο μου εδώ γιατί κάποιος μπορεί να "σκοντάψει" τυχαία εδώ και θα ήθελα να διαβάσει τι θα γράψω. Εν πάσει περιπτώσει, ας πάμε στο θέμα τώρα.

Λέτε κ.Sourotiri ότι υπάρχει μεγάλη προσφορά πτυχιούχων, σε αυτό ίσως να έχετε δίκιο, ωστόσο μετά λέτε ότι δεν υπάρχει τρόπος να αυξήσουμε την "κατανάλωση". Εγώ από την άλλη πιστεύω ότι δύναται να αυξηθεί η κατανάλωση. Προτού αναφερθώ στο πως θα επιτευχθεί αυτό, θεωρώ πως πρώτα πρέπει να γίνει μια εισαγωγή στους λόγους που η "κατανάλωση" μειώνεται. Όπως γνωρίζετε ζούμε σε μια χώρα όπου το κράτος είναι τίγκα στη διαφθορά, το ρουσφέτι είναι παντού, η φορολογία είναι πολύ υψηλή και οποιαδήποτε ιδιωτική πρωτοβουλία πνίγεται σε έναν "ωκεανό" γραφειοκρατίας. Έτσι κλείνουν οι πόρτες για όλους και στον ιδιωτικό και στον δημόσιο τομέα αφού ο πρώτος μαστίζεται από τα λουκέτα και τα υφεσιακά μέτρα ενώ ο δεύτερος απαιτεί μέσο. Καταλαβαίνετε τι τρέλα είναι αυτή, έτσι; Βέβαια δεν θέλω να αφήσω την εντύπωση ότι ο αναρχοκαπιταλισμός είναι η λύση ωστόσο η Ελλάδα πρέπει να βρει τη χρυσή τομή μεταξύ καπιταλισμού και σοσιαλισμού όπως έχουν κάνει οι Σουηδοί και οι Νορβηγοί λόγου χάρη. Από τα λεγόμενα μου νομίζω πως φαίνεται ποια είναι η λύση για την αύξηση της κατανάλωσης, αυτή η λύση ακούει στο όνομα "ανάπτυξη" που επιτυγχάνεται με διαφάνεια και αξιολόγηση του δημοσίου και την δημιουργία ενός ελκυστικού περιβάλλοντος για ιδιωτικές πρωτοβουλίες. Με αυτόν τον τρόπο οι μεγαλομεσαίοι επιχειρηματίες θα έχουν παραπάνω χρήματα για να επεκτείνουν τις δραστηριότητες τους συνεπώς ανοίγοντας θέσεις εργασίας. Ουσιαστικά, μόλις ξεκινήσει αυτό το αφήνεις σε αυτόματο πιλότο και επαναλαμβάνεται ένας ωφέλιμος κύκλος για όλους, εννοείται πως θα υπάρξουν μερικές περιοδικές κρίσεις αλλά η γενική εικόνα θα βελτιώνεται. Επίσης, στο δημόσιο θα έχει ξεριζωθεί η νοοτροπία του "όχι μέσο = όχι δουλειά" και οι επίδοξοι δημόσιοι υπάλληλοι δεν θα φοβούνται την ανεύρεση εργασίας και εκεί.

Κάτι άλλο που οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε είναι ότι τα πτυχία πρέπει να "αποκοπούν" από τα επαγγέλματα, δηλαδή να μην έχει ο καθένας x ιδιότητες και μόνο αυτές λόγω ενός y πτυχίου (στο δημόσιο αναφέρομαι), πρέπει να σταματήσει και η τρέλα των κλειστών επαγγελμάτων δηλαδή (με εξαιρέσεις στους γιατρούς, φαρμακοποιούς και οποιονδήποτε άλλο που φέρει μεγάλη ευθύνη). Η επιστημονική εκπαίδευση υπάρχει για σου διευρύνει τους πνευματικούς ορίζοντες, να σου δώσει μια ιδέα για τον κόσμο γύρω σου και αν είσαι και καλός να προσφέρεις και εσύ στην επιστήμη το έργο σου. Το ότι έχεις πτυχίο δεν σε καθιστά ούτε περισσότερο ούτε λιγότερο (υποχρεωτικά) ικανό για ένα σχετικό επάγγελμα.

Τέλος, να πω ότι κανένα κράτος δεν πόνεσε από μικρό πρωτογενή τομέα, αφού το παιχνίδι σε αυτές τις εποχές παίζεται κυρίως στον δευτερογενή τομέα ο οποίος βρίσκεται σε πτώση στην Ελλάδα τα τελευταία 30 χρόνια.